LIMBURG-KOLENLAND STAATSMIJN „MAURITS” zong de lof van het Zwarte Goud Fantastische optocht trok twee uren door feestvierend Geleen GELEEN. Groots en majestueus was de historische optocht, welke Zaterdagmiddag voor duizenden toeschouwers door de straten van feestvierend Geleen trok. Ineen bonte schittering van praalwagens, bloemen en costuums heeft de gouden staatsmijn „Maurits” in deze optocht de lof gezongen van het Zwarte Goud. Als uiteen wonder-sprookjesboek werd aan de menigte de historie verteld van „Limburg-kolenland”. De vreugde en welvaart, het heden en het verleden rond de steenkool werd gestalte gegeven inde fantastische praalwagens en groepen, ontworpen door de Heerlense kunstenaar E. Quanjel. Door het scheppend vernuft van deze kunstenaar, de vakbekwame leiding van regisseur Joris Diels en de vindingrijkheid der organisatoren is deze historische optocht een gebeurtenis geworden, die wellicht enig is in Nederland. . Alle richtingwijzers, motorkappen en fietsvlaggetjes wezen deze Zaterdagmiddag inde richting Geleen. Met hele karavanen trokken de mensen naar dit feestende mijncentrum. Er was haast geen doorkomen meer aan. Met een kleine vertraging vertrok dan van het Mauritsterrein de langverwachte en reeds zoveel besproken stoet. Voorop blies het muziekcorps „St. Oedenrode” te paard een fikse mars en daarachter volgde dan als een open boek de sprookjesvertelling „Limburg-kolenland”. Het was een boek in pracht-band, waarvan de praalwagens de gouden letters vormden, en dat was onderverdeeld in vier grote hoofdstukken. LIMBURG IN DE OUDHEID Een goedmoedig voorhistorisch monster, dat wijdbeens dooreen groen moeras stapte, keek kalm en bezadigd neer op de toeschouwers. Achter het geweldige beest liepen vervaarlijke oermensen, gehuld in berenvellen en angstaanjagende knotsen. En zo ontrolde zich langzaam de gehele geschiedenis van dit gewest. Romeinse legioenen volgden de woeste Eburonen op de voet. Bisschop Servatius predikte onverm&id met zijn monniken, terwijl op” enkele meters afstand koning Attila zijn bloeddorstige Hunnen ten strijd aanwakkerde. Nijdige Noormannen roeiden onvermoeid een trots en waarlijk machtig Drakenschip door de Geleense straten. Dan volgde Karei de Grote en koning Sanderbout. Tussen al deze groepen door zorgden harmonieën uit Zuid-Limburg voor het mars-tempo. LIMBURG VAN 1100—1900 In het tweede gedeelte van de optocht begon de eigenlijke geschiedenis van de kolenwinming. Alles ging nog erg stunterig, op hun manier peuterden de Rolducse Benedictijner-monniken in Franciskaanse pijen de eerste kolen uiteen bordpapieren schacht. Een buitengewone wagen vormde de „Alchimist”, zoekend naar de Steen der Wijzen, temidden van fantastisch verlichte en borrelende retorten. De eerste Nederlandse locomotief „de Arend” (geen namaak, doch de orginele) compleet met kolentender en passagiersrijtuig, had in deze optocht een plaats gekregen. Op een monstrueuze oplegger kroop het voertuig langzaam vooruit. De eerste auto en de voorwereldlijke fietsen wekten de lachlust op van de kijkers. Het derde hoofdstuk was gewijd aan de jubilerende staatsmijnen zelf. Trots blikte Prins Maurits in een gouden harnas neer op het volk. Inde wagens achter hem had elke afdeling van de naar hem genoemde staatsmijn op schitterende en orginele wijze gestalte gevonden. Met een enorme hoorn des overvloeds werden de talrijke nevenproducten van de steenkool rondgestrooid. Gas, electriciteit, kleurstoffen, kunstmest enz. Kleine verpleegstertjes toonden pillen en poeders, hupse elfen droegen grote stukken kiss-proof lippenstift, parmantige obertjes sjouwden flink met grote borrelglazen. Te veel om op te noemen. LIMBURG HEDEN In dit laatste hoofdstuk passeerden Limburgse schutters, carnavalsprinsen, de Bielemennekes, heel dat veelkleurige palet van Limburgs folklore de revue. Het leger was met een groot contingent in deze stoet vertegenwoordigd, terwijl in een triomphwagen de verbondenheid tussen Limburg en Oranje gekarakteriseerd werd. £ . Het was een optocht om van te duizelen. Verbluffend, fantastisch, geweldig, enorm en al dergelijke uitdrukkingen, die het Nederlands woordenboek verschaft. Wij kunnen ons slechts aansluiten bij de woorden van vele toeschouwers: „Jammer dat zo’n optocht, van dergelijke afmetingen, van dergelijke kostbare pracht en praal, slechts één klein middagje door de straten trekt. Thans staan al die schuddebollende monsters, torens, decors en wagens weer vergeten en verloren ergens op dat grote terrein van de staatsmijnen. FEESTELIJKE INZET In alle vroegte werd Zaterdagochtend het „feest van de -gouden mijn” met daverende saluutschoten, reveilles en beierende klokkenklanken ingezet. Aan de altaren inde kerken droeg de geestelijkheid op de drempel van deze feestviering dankdiensten op. Inde namiddag juichte de jeugd bij de variété-voorstellingen inde feesttent op de Markt en de mannen van de mijn ; cijfers ; J Aan de optocht namen tweedui- , t zend figuranten deel. Tien mu- ' J ziekcorpsen zorgden voor de \ i muzikale noot. Verder waren' * voor dit evenement nodig: 800 \ t historische c-ostuums, 45 trek- * J paarden, 25 rijpaarden, 20 jeeps, J \ 8 tractoren, 31 grote praalwa- * * gens, 20 kleine praalwagens, 1 ( J locomotief. De optocht was 3 x/2 * ' km. lang en trok gedurende 2 J J uur langs de toeschoüwres. t gingen met hun vrouwen en huisgenoten in het Roxy- en Royaltheater naar „De Zwarte Stroom”, een film over de Staatsmijnen, kijken. Rond het prachtige podium op de Markt stonden ’s avonds de duizenden geschaard, die hun hart kwamen ophalen aan het gala-feestconcert, dat de Koninklijke Militaire Kapel uit Amsterdam — met de dirigeerstok in handen van kapitein Rocus van Yperen — met groot bravour de avond in blies. Maar de militaire kapel van de Limburgse Jagers uit Roermond deed er geen notenbalk breed voor onder. Hun taptoe deed de muzikale harten sneller kloppen. ZONDAG MUZIEK Na de dankdiensten in de Protestantse kerken op Zondagmorgen bruiste er rond de klokslag van 11 uur een feestelijke golf van-zang en muziek over de gemeente. In Lindenheuvel concerteerde de harmonie en de zangvereniging St. Cecilia in het Volkshuis, in oud-Geleen blies de harmonie Sint Cecilia de feestmuziek over hef Wilhelminaplein en op de Markt in Lutterade bracht de harmonie Sint Augusfinus samen met de zangvereniging „Nieuw Leven” er de stemming in. Terwijl in het Maurits-stadipn de voetbal-enthousiasten hun hart ophaalden, genoten op het Marktplein te Lutterade velen van de oo gst – goden- en groepsdansen van de schitterend gecostumeerde Indonesische dansgroep. De jeugd bestormde weer de variétè-voorstellingen en vergaapte zich met vele „Oh’s” en „Ah’s” aan het Japans dagvuurwerk in het Maui'its-stadion. Het concert van het mannenkoor „Mignon” en de muziek van het Accordeon-gezelschap „Scala” uit Maastricht zetten het muzikale punt achter deze uitbundige jubileumviering. Als klap op de vuurpijl van dit gouden feest was er een grandioos vuurwerk in het Sportpark. Een indrukwekkende en tot inde puntjes verzorgde praalwagen inde optocht van Geleen, was die van de Nederlanders uit Indonesië, welke in ons midden vertoeven en met hun deelname aan de viering van het Gouden feest der Staatsmijnen vertolken hoezeer zij reeds in deze gewesten zijn ingeleefd. --- IN HEERLEN: beambtelijk dansen en een geslaagde optocht HEERLEN. — Zaterdagavond, toen we een oogje waagden aan het dansfestijn der beambten van het hoofdbureau in het Heerlense stadhuis, vroeg een der mede-nieuwsgierigen ons: „Heb je dr. Groothoff zien hossen”, waarop wij weer vroegen: „Waarom zou dr. Groothoff niet hossen?” Hossen is nog altijd een goede manier om zijn vreugde te uiten, als hossen tenminste hossen blijft, als bovendien de Staatsmijnen vijftig jaar oud zijn, als men verder opgeklommen is tot Groot-Officier in de Orde van Oranje Nassau en als ten laatste de balzaal van een dergelijke smakelijke en bekoorlijke uitnodiging is als het Heerlense stadhuis op die befaamde Zaterdagavond. Al deze voorwaarden waren aanwezig en daarom werd er gehost. Het dansfestijn is derhalve een kostelijk festijn geworden, waaraan iedere aanwezige de beste herinnering zal bewaren. Het zal kenmerkte zich door een bijzonder ongedwongen sfeer en feestelijkheid, waaraan de superieure aankleding van het stadhuis niet vreemd is geweest. Op de verschillende verdiepingen speelde ’n dansorkest, zodat niet minder dan vier orkesten het rythme er bij de danslustigen inhielden. Er waren tevens diverse rijk voorziene buffetten, waar nimmer tevergeefs werd aangeklopt. Zo is het bal der beambten ongetwijfeld een hoogtepunt geworden in het programma voor het rayon Heerlen. Een ander hoogtepunt was Zondagmiddag de optocht, welke was samengesteld uit 54 groepen en wagens. Ze gaven tezamen een allegorisch beeld van de groei der Mijnstreek. Van de verschillende wagens en groepen was veel. werk gemaakt. De coriosauraus, een reconstructie van een fossiel uit het krijttijdperk, vormde een indrukwekkend monster, dat de onverholen bewondering der tienduizenden kijkers had. De heksen en alvermennekes deden het eveneens alleraardigst en de Arend, de eerste stoomlocomotief in Nederland, die met tender en personenrijtuig' op een enorme carrier gemonteerd was, kwam in haar argeloósheid toch met veel moeite door de scherpe bocht op het Raadhuisplein. Sarolea, mgr. Nolens en mgr. Poels ontbraken in deze allegorische groei uiteraard niet en evenmin de monniken, die de eerste kool uit de grond van Rolduc haalden. Suggestieve groepen brachten in beeld hoe de mijnwerker vroeger en nu naar de mijn gaat. Van veel zorg en moeite getuigde zeker de wagen van Stsmijn Hendrik met pijler en bovengronds bedrijf. D’r Koeëb va Haehle ontbrak niet en evenmin St. Pancratius. Zeer goed verzorgd was de wagen van het Fonds voor Sociale Instellingen en een vrolijke noot vormde de brandweer van vijftig ja ar geleden. --- Scapino voor de jeugd HEERLEN. Dank zij de jubilerende Staatsmijnen, mochten wij in de Heerlense Stadsschouwburg en voor ’t eerst inde Mijnstreek het Scapino-ballet begroeten. Deze groep, welke voornamelijk voor de jeugd werkt, onder de artistieke leiding van Mevr. Hans Snoek en Abraham van der Vies, gaf Zaterdag n.m. om twee uur een voorstelling voor de kinderen van het C. 8., van 6 tot 12 jaar, en om half vijf voor de jeugd van 12 tot 17 jaar. Alleen het beste is goed genoeg voor onze jeugd. Dat komt inde programma’s van Scapino duidelijk tot uiting. Goede dansers en danseressen werken mee, aan de aankleding wordt alle zorg besteed (het apencostuum was niet zo best), de choreografie helder gehouden en de instruerende tekst is geheel op het bevattingsvermogen van jeugdig publiek ingesteld. Inde voorstelling van half vijf zagen we vóór de pauze ~De Pascha en de beer”, een vermakelijk verhaal naar een gegeven van E. Scribe. Hans Snoek gaf hierbij de verklarende tekst. Alhoewel wij waarde van deze methode niet willen ontkennen, lijdt de dans zelf tengevolge daarvan aan een traagheid die wel eens hinderlijk is. Persoonlijk geven wijde voorkeur aan tekst vóór elke dans of vóór iedere scène, zoals na de pauze ook gebeurde. Stonden de kinderen inde aanvang eventjes onwennig tegenover dit voor hun nieuwe evenement, zij werden hoe langer hoe meer gegrepen door het kleurig schouwspel en hadden oprechte bewondering voor de technische prestaties van elk danser afzonderlijk. „De schoorsteenveger en het herderinnetje”, naar het bekende sprookje van Andersen, werd bijzonder fijn tot leven gebracht. Van de buitenlandse dansen werd de Schotse wel het best uitgevoerd. De Spaanse dans bleef wat erg Holands. De Russische dansen, waarin de medewerkenden gelegenheid kregen hun uithoudingsvermogen te demonstreren, vormden een prettig slot van dit boeiende en afwisselende programma. Het was een aardige geste van Hans Snoek om nog even speciaal te herinneren aan het feit, dat de Limburgse Marie-Rose Bastiaans in diverse rollen optrad, o.a. als Tyl Uilenspiegel, als aap en als Russisch meisje. M. M. --- HET FEEST IS VOORBIJ In de pijler wordt vandaag de lof van een voortrenelijk menu gezongen Emma-rayon sloeg record met illuminatie-bezoek HEERLEN. Zondagavond om tien uur spatten veelkleurige bloemen van vuur boven de huizen van de Mijnstreek uiteen knallende lichtflitsen scheurden door het avondlijke duister, in eus feestrayon werd een vuurwerk ontstoken ten teken, dat de Jfr ronde van het gouden jubileumfeest der Staatsmijnen was ingeDaan. Over dit jubileumfeest zullen de bewoners van de Mijnstreek en ae tienduizenden, die in deze dagen voor het eerst een steenberg aanschouwden, nog jaren spreken. Wanneer men achteraf de ontstelende drukte van de afgelopen dagen onder de loupe neemt, dan mag men het van de organisators van dit kolossale festijn een gelukkige gedachte noemen deze feesten rond de verschillende mijnzetels te hebben geconcentreerd. Hierdoor zijnde duizenden feestvierders stuk voor stuk aan hun trek kunnen komen en ontstond er ook een goede spreiding onder de bezoekers van buiten de Mijnstreek, waardoor het verkeer, op een enkele uitzondering na, normaal zijn gang kon gaan. Dat het met die drukte geen sprookje was, moge blijken uit het feit, dat in Sifttard, de toegang tot de Mijnstreek, Zaterdagmiddag ineen half uur tijds niet minder dan 174 bussen van buiten Limburg werden geteld. Behalve de touringcars stortte zich inde afgelopen dagen een hoeveelheid luxe wagens in het verkeer waarvan de omvang bij benadering niet te schatten valt. Hoe druk ’t ook met de luxe wagens is geweest, getuigt de anderhalf uur vertraging van de qptocht in Brunssum. Ook de treinen spuwden in sittard, Heerlen en de tussengelegan stations duizenden reizigers uit. Een hoogtepunt vormde in dit opzicht zeker Heerlen op die gedenkwaardige Zondagmiddag. Insiders schatten het aantal feestvierders ir. Heerlen toen op rond 75.000. Na de optocht kon men in Heerlen over de hoofden lopen- Er was eenvoudig geen doorkomen aan. Na verloop van een uur ging het verkeer weer normaal door. FAKKELOPTOCHT Voor het overige is het jubelfeest der Staatsmijnen compleet succes geworden. Vrijdag was er een min of meer aarzelend begin, maar van die aarzeling was Zaterdag al niets meer over en het organiserende comité mag tevreden zijn over de diverse programma-punten, wallke van uur tot uur een maximum aantal belangstellenden trok. De Mijnstreekbevolking is voortdurend in beweging geweest, wat ook al in de hand gewerkt werd door de goedkope rittenkaarten voor de bussen en treinen welke doof de Staatsmijnen aan het personeel werden uitgereikt. Naast de vele hoogtepunten, waarover men elders in dit nummer lezen kan, heeft het mede-jubilerende rayon Wilhelmina zijn naam eer aan gedaan met de illuminatie en de groteske fakkeloptocht van Zaterdagavond. Vrijdagavond lag de sneeuwwitte steenberg in het duister om te rouwen over de dood vaneen der mijnwerkers. Maar Zaterdagavond flitste het licht over deze indrukwekkende steenberg aan en de duizenden, die van dit uitzicht hebben genoten, zullen het hun levenlang niet vergeten. Fascinerend, was ook de fakkeloptocht, die des avonds door de straten van Terwinselen trok en het dagvuurwerk van bommen en tientallen alleraardigste figuren. Dan waren er nog de kermisvermakelijkheden en de vele gelegenheden waar gedanst kon worden, zodat Terwinselen zich op alle mogelijke manieren heeft kunnen vermaken. ETALAGE – WED STK JID Het rayon Hendrik had ook veel succes met zijn dagvuurwerk en de circusvoorstellingen van Mullens-Bouglione. De middenstand van Brunssum heeft zich bovendien van haar beste zijde laten zien door het organiseren vaneen étalage-wedstrijd, waaraan door de deelnemers veel aandacht werd besteed. Het des avonds feestelijk en rijk geïllumineerde Brunssum leverde op deze wijze nog een interessant kijkspel voor de flanerende feestgangers. Wat het aantal bezoekers voor de verlichting betreft, slaat het Emma-rayon zeker elk record. Duizenden en nog eens duizenden hebben zich letterlijk vergaapt aan de fantastische gas-illuminatie. Succes had hier ook het kampvuur van de verkenners, die onder de gloed van de oplaaiende vlammen nog een aantal parodieën ten beste gaven, waarom door de omstanders en „omgezetenen” hartelijk gelachen werd. In de hoofdtent van het Emmaamusement was het een drukte van belang. Hier trad een internationaal variété-gezelschap voor het voetlicht. Een vondst was bok het rijdende cabaret, waarvan het enige bezwaar was, dat men door de enorme belangstelling het cabaret niet meer kon zien. Het Mauritsrayon heeft het er evenmin bij laten ‘zitten. Inde loop van Zondag werden er naast variété-voorstellingen tal van concerten, verzorgd door de beste gezelschappen waarover het rayon beschikt, gegeven. POPPENKAST EN „TOEPEN” Zo is er inde afgelopen drie dagen een bij uitstek elck-watwils-programma rond de verschillende mijnzetels „afgedraaid’. Ook de jeugd werd niet vergeten. Voor haar waren er enige alleraardigste poppenkast-voorstellingen, zoals inde ondergrondse garage van het hoofdbureau in Heerlen. Ook inde andere rayons werden dergelijke voorstellingen georganiseerd. Zij, die in hun tweede jeugdleven en zelfs al van een verdiende levensavond genieten, hebben ook hun trekken thuis gekregen. Inde stamkroegjes werd „getoept” dat de stukken er vanaf vlogen en temidden van het rumoerige feestprogramma waren er toch altijd nog van die rust-oases, waar de gepensionneerde zijn „hart kon ophalen”. De feestdagen der jubilerende Staatsmijnen zijn dtfs weer achter de rug. De Mijnstreek heeft vele maanden uitgezien naar die negende Mei, welke vandaag al weer zolang geleiden schijnt. Het is gegaan als met een kostelijk en kostbaar menu, dat weken van voorbereiding behoeft om in enkele uren tijds met graagte te worden geconsumeerd. Maarde lof van de gasten is dan de beloning voor zoveel moeiten en zorgen. Op deze wijze kunnen we ook terugzien op de voorbije feestdagen. Het organiserend comité heeft eer van zijn werk. Het mijnpersoneel heeft zijn vrije dagen met graagte geconsumeerd en vandaag zal in het diepste van de aarde, inde warme en vertrouwde pijler, allentwege de lof van het voortreffelijke menu gezongen worden. • --- Honderd schitterende wagens en groepen trokken door Hoensbroek-Treebeek HOENSBROEK Dicht opeengepakt wachtte een enorme mensenmassa meer dan een uur lang op de optocht, die Zondagmiddag door de straten van Hoensbroek en Treebeek trok. Maar deze krachtproef van het geduld werd ruimschoots beloond door hetgeen de toeschouwers toen voor ogen getoverd. Daarwaren bijv. de herauten te paard, die de klanken uit hun blinkende koperen instrumenten langs de gevels der huizen lieten dansen. Daar was het indrukwekkende, voorbeeldig geüniformeerde muziekcorps, uit die andere plaats, die binnen een halve eeuw uitgroeide van dorp tot industriestad van betekenis: de Philipsharmonie uit Eindhoven. Hoensbroek greep met zÜn optocht terug inde historie, zoals dat elders ook geschiedde. Zo men achtereenvolgens de ..wilden’’ uit de oertijd, de Germanen in hun dierenvellen en de Romeinen in hun schitterende wapenrusting. Dan de Nbormannen op een angstaanjagend drakenschip, de tijd der middeleeuwen toen het kasteel Hoensbroek werd gebouwd, om dan opeens een sprong te maken naar de tijd der bokkenrijders. Het leven van deze booswichten eindigde zoals het behoorde te eindigen, namelijk aan de galg hetgeen dan ook zeer plastisch werd uitgebeeld. Als dan de Limburgse folklore haar aandeel heeft gehad in deze cavalcade dooj- de tegenwoordigheid der fraai uitgedoste schutterijen van Voerendaal en Oirsbeek, alsmede dooreen oogstwagen uit Wijnandsrade, worden er vergelijkingen gemaakt tussen „toen en nu”. Men ziet de slepers, die de ondergrondse kolenwagentjes trekken. Hun zware arbeid wordt verlicht als het paard afdaalt inde mijn, later vervangen door luchtdruklocomotief. De ontwerper van de stoet zag in gedachten in. het jaar 2002 een vervaarlijk monster aap het werk, dat de kolen, netjes in vierkante mootjes, gesneden, uitspuwt. Werkelijk origineel gevonden was de uitbeelding der diverse werkzaamheden op de mijn. Schiethouwers maakten gebruik vaneen Dikke Bertha om de kool aan het front te lijf gaan. Rovers werden hier voorgesteld als gemaskerde dieven, draaiers door orgeldraaiers, bankwerkers dooreen vrijend paartje op een bank en seingevers dooreen drietal flirtende jongelui. In deze humor verried de Limburgse geest zich niet. Dat was ook het geval bij de kolen wasserij, waarin op z’n middeleeuws uitgedoste mijnwerkers de kolen een voor een met zeep en borstel reinigen en vervolgens met wasknijpers van groot formaat aan de waslijn te drogen hingen. Aalsmeer zond een droom van een bloemenwagen, al werd deze droom vervolmaakt door Hoensbroekse meisjes. Zo trok deze stoet anderhalf uur lang zonder enig oponthoud, zonder enige hapering, door de straten van het mijndorp aan de voet van de Emma. Bijna honderd wagens en groepen trokken voorbij de verbaasde ogen der toeschouwers, die van heinde en ver hierheen waren gekomen om hun harten volop te laten genieten van deze kleurenpracht, eindigend met een praalwagen voor Sinte Barbara, patrones der mijnwerkers, zoals ze opende met een praalwagen ter ere van Koningin-Moeder Emma. Inde mensenmassa langs de straten komt potseling deining en iedereen rekt de hals, als inde verte een enorme wagen de Heisterberg afkomt: twee heksen suizen angstaanjagend gesuis rond ’n heuvel. Dat is de Heksenberg! En zoals de Heksenberg zelf gemoderniseerd werd door de bouw der moderne huizenblokken, zo gingen ook de heksen met haar tijd mee. een borstbeeld prijkte van Z. K. H. Prins Hendrink, waaraan Brunssums welvaartsbron haar naam ontleent. Dan volgden achtereenvolgens de vier hoofdgroepen van de stoet. Vier meer dan levensgrote, stoere figuren van mijnwerkers torsten een tandwiel en deze hoge praalwagen was een voorproef van de rest. Want de wagens die dan volgden, te beginnen met Mercurius die de hand van de mijnwerker drukt, wonnen steeds aan pracht en praal en aan afwerking. Het vervoer „van toen en thans” werd uitgebeeld op een originele wagen van de L.T.M.: voor op de wagen een verkleind model vaneen mijn; pas als de wagen vlak voor de. toeschouwers reed, zag men achter deze mijn de fraaie maquette vaneen Limburgs landschap, met een heen en weer rijdende electrische tram, die elkeen zich nog vers herinnert, en een autobus van het model, waarvan de L.T.M. er meer dan honderd in gebruik heeft. De oh’s en ah’s van het publiek gaven duidelijk de verrassing weer om deze originele vondst. Daar was ook het beeld vaneen reusachtige kompel met in zijn armen twee O.V.S.’ers, als duidelijke verzinnebeelding der verbondenheid tussen de oudere mijnwerkers en de jeugd. Een carnavaleske noot ontbrak evenmin. Het wassen der kolen werd plastisch voorgesteld dooreen reusachtige wasvrouw aan een tobbe. Op humoristische wijze werd ook de verbandkanier in beeld gebracht: een meters hoge pop vaneen „zieke”, aan wiens tanden, handen, armen en benen dokters aan het werk waren met tangen, zagen en drilboren. Het is moeilijk te zeggen welke wagen of groep het fraaist was. De brandweer was er bijvoor-1 beeld met een reusachtige rode haan, die zijn klauwen naar de „Hendrik” uitstrekte. De ontspanning van de mijnwerker in de sport, werd uitgebeeld dooreen Uit de optocht van Heensüroek: Zouden onze mogen ontbreken? Uit de optocht van Brunssum: boven de wagen van de brandweer kraaide de rode haan. --- Advertentie Advertentie) de vulpen voor Uw leven. Koop een SWAN en U verwerft U een vriend voor Uw verdere leven – een vulpen die onder alle omstandigheden prettig en goed schrijft. Het geheim ligt inde gouden pen – deze wordt met de hand gemaakt door ervaren vaklieden, experts op hun gebied. Er is een SWAN voor elk handschrift. SWANv.fI.2I.- tot f1.63 50 B LACKBIRD, de beste vulpen na de SWAN v.a. fl. 12,50. UW RECHTERHAND SWAN VULPEN IMPORT Mli R'OAM --- IN BRUNSSUM: Cavalcade der gouden beelden Schitterende stoet Wel zelden heeft Brunssum een optocht door zijn straten zien trekken als die van Zaterdagmiddag. Met deze schitterende stoet heeft Brunssum opnieuw de duizenden bezoekers „van buiten” versteld doen staan, na de waarlijk sprookjesachtige verlichting die de avond tevoren werd ontstoken. Anderhalf uur lang trok een schitterende cavalcade langs de straten, waarlangs rijen dik de mensen zich verdrongen. De stoet werd geopend dooreen schitterende praalwagenl, waarop metershoge, vergulde fakkeldrager onder een Marathonpoort; de culturele ontspanning dooreen wagen vol muziek en vrolijkheid. Tussen al deze fraaie wagens, sommige met metershoge vergulde, gebeeldhouwde figuren, liepen muziekcorpsen in prachtige uniformen vol kleur en glans. De zon goot over deze bonte cavalcade gul haar stralen en maakte Brunssum deze dag tot een oord uiteen sprookjesboek. Het was geen wonder dat menigeen uit het publiek moeite deed de stoet drie tot viermaal te zien. Zoiets beleeft men immers slechts eens in een mensenleven. VERKEERSPOLITIE CAPITULEERDE. Vormde deze stoet het hoogtepunt der feestviering in Brunssum, voor de rest werd er nog op andere wijze feest gevierd. Zo liet de schooljeugd inde morgenuren drieduizend ballons los, die inr westelijke richting dreven. De tienduizenden die op dat moment in Hoensbroek langs het wielerparcours de strijd der matadoren van de weg volgden, keken reikhalzende de ballons na err vergaten bijna waarvoor zij gekomen waren! ’s avonds waren er concerten in het fantastisch mooi verlichte vijverpark van Brunssum, dat een waar trekpunt vormde voor de honderden autobussen met sight see-ende bezoekers, die deze dagen bij avond de mijnstreek „doen’. Zaterdagavond was de drukte zo groot, dat de file auto’s op een gegeven moment tot Heerlerheide, dat is een afstand van ruim drie kilometer, in vier rijen naast elkaar volkomen dicht zat. Toen moest de verkeerspolitie, die de hele dag dapper stand had gehouden, eervol capituleren. Aan het Kerkeveld werd tot slot een schitterend vuurwerk afgestoken. --- Advertentie (Advertentie) --- Heerlen-Mijncentrum: 50.000 bezoekers HEERLEN. Zondagavond cm kwart over zeven arriveerde v or de poort van de tentoonstelling Heerlen Mijncentrum de 50.000ste bezoeker. Het was Johgn Reinders uit de Panneslagstraat 18 in Simpelveld, die met zijn vrouw en dichter drie volle bussen in Stapelveld voorbij moest laten gaan. Voor de heer Reinders dus een geluk bij een ongeluk, want voor de tientallen geschenken, welke hij inde loop van die avond 4>ij de diverse standhouders in ontvangst mocht nemen, zouden wij graag tien volle bussen willen missen. Johan Reinders, die al 32 jaar houwer is op de Staatsmijn Wilhe'. mina, kwam handen tekort en de speciale service van het tentoonstellingscomité ging gelukkig zo ver, dat de cadeaux hem dezer dagen zullen worden thuisbezorgd. Onder de vele geschenken bevinden zich om. een paar nylonkousen, enkele bankbiljetten van ƒ 25. en ƒ 10.— Een costume of japon naar keuze, een wastafel, zilveren lepers, flessen wijn en genever, een bloemen vaas een boekwerk, een Edammerkaas, eer foto enz. enz. Voordat de 50.000ste bezoeker zijn ere-ronde over het tentoonstellingsterrein maakte, werd hij door de voorzitter, de heer Koen Eijck, gelukgewenst met zijn fortuinlijke I komst. De heer Reinders, die door Ide plotselinge consternatie volkomen van de kaart bleek, dankte met de waarheidslievende woorden: „’k ben gans oet ’t huuske!" ---