Ursula Heuten uit Bocholtz was wat Ursula Heuten uit Bocholtz was wat blij, toen ze haar 25-ste munt te pakken kreeg en dus aan de wedstrijd kon meedoen. Daarom tekende ze dit Plaatje. --- Muntenrace op rijm Aan Math. Jennekens beleefde ik [pret, Want hij had een opstel in elkaar [gezet, Dat als maar rijmde, van A tot Z. En bovendien: wat schrijft hij fijn! Wat zouden zetters gelukkige [mensen zijn, Als de redactie zo schreef, van [groot tot klein. Maar ja, het gaat niet om mijn vers, maar om dat van Math. Jennekens, dat als volgt begint: „De Nieuwe Limburger, die [prachtige krant” Gaat in Limburg van hand tot hand. Het is ’t meest gelezen blad, Waf voor de jeugd iets in petto had Sinds die prijsvraag is gékomen En ik de prijzen heb vernomen Heb ik direct het besluit genomen, Om ook bij die prijswinnaars te [komen. In ieder huis ga ik „MUNTEN” [vragen, Daar zullen ze niet over hoeven [te klagen Een trek aafi de bel „wie is daar?” „Mevrouw, heeft U een muntje [klaar?” Afz. MATH. JENNEKENS, Nagelbeek 39. Schinnen. Geb. 10-3-1942. --- VAN MEISJE TOT JONGEN Dank zij Pieke, heb ik in m’n leven al heel wat aan de hand gehad. Hij gaat op Muntenjacht en ruilt – door gratis advertenties alles wat los en vast zit. Juist zo iemand, als L. Wijnands uit Maasniel, die ook in De Nieuwe Limburger een advertentie zette om munten te ruilen. Enfin, lees wat L. Wijnands schrijft: Toen ik eens inde krant keek, of er nog iets over de muntenwedstrijd in stond, kon ik mijn ogen haast niet geloven. Er stond nl. ineen artikel wat de titel droeg van „Muntenwedstrijd” het volgende stukje: „En mijn pet af voor L. Wijnands uit Maasniel, een proper manneke, dat met bon- nen en plaatjes aan munten wil komen.” Ik, die altijd gemeend heb dat ik een meisje was kon niet begrijpen hoe men op eens aan het idee kwam, dat ik een manneke zou zijn geworden. Op school hadden de kinderen de grootste pret, maar wat erger was ze stelden voor me naar de jongensschool te brengen. Steeds als we onder de lessen naar elkaar keken, schoten we ineen lach. De juffrouw kwaad, dat kunt u wel begrijpen, maar veel trokken we ons er niet van aan. Zo ben ik dan toch eens in mijn leven een jongen geweest, althans in de ogen van diegene die dat artikel geschreven heeft. Afz. Lea Wijnands Gebroeklaan 9, Maasniel Tja, zo zie je, hoe er van één doodgewone letter L al misverstanden kunnen komen. --- FERDINAND Ferdinand op muntenjacht Hij verzamelde nooit gedacht Munten, munt-en hij ’t dozijn! Maar toen „och èrrem” wat een strop .... Hjj kreeg de kous flink op de kop En thuiswas ’t uit met ’t munt-festijn. Deze leuke tekening van Ferdinand op muntenjacht is van Joop Delissen uit Gulpen. Pieke vond het zo leuk, dat hjj er nog een extra versje bjj maakte. --- DE DRUPPELS VAN DE MUNTENREGEN Staat je naam niet op deze prijzenlijst....,.? „Dan toch niet wanhopen!" J En hier zijn ze dan, de prijswinnaars! t Na de forse muntenregen van De Nieuwe Lim-J burger valt hier en daar nog een druppeltje, taf en toe zelfs een grote druppel. Voor die* genen, wier opstel met klinkende munt be-J kroond werd, geldt dus terecht: „Van de regen * inde drop.” Natuurlijk zijn jullie razend be{ nieuwd, wie allemaal het muntenzakje nog * eens extra gevuld krijgen. Wel, gemakkelijk J is het mij niet gemaakt. Gelukkig had ik de * hulp vaneen deskundige jury, die me prach-J tig geholpen heeft. Want het was waarachtig t vaak heel moeilijk, om te zeggen of nu het J opstel van Pietje dan wel van Jantje beter 5 was, of Ria voor een prijsje in aanmerking { moest komen boven Lenie. J Enfin, hier gaat-ie dan, Of neen, nog niet. t Want eerst moet ik die vele en vele tientallen J jongens en meisjes, die geen prijs wonnen, , wat troosten. Tja, wat dat betreft, is die Mun* tenactie net als Pieke, die met zijn beste \ vriendje aan het vechten ging. Zijn vriendje * won. En dus verloor Pieke. Er kan nu een-J maal, als je met z’n tweeën een spelletje doet, t maar één winnaar zijn. En als je met z’n J honderden aan een opstel begint, waarvoor t geen honderden prijzen beschikbaar zijn, dan J heb je kans op een niet. En bij deze opstellen< wedstrijd zijn er dus ook heel wat „nieten” * uit de bus gekomen. * Toch hebben we al is dat ook maar in Jeen enkel geval zo geweest af en toe over i ons hart gestreken, juist zoals Sinterklaas we! Jeens doet. Helemaal Sinterklaas spelen, door > iedereen een handvol munten toe te stoppen J op de manier, waarop Zwarte Piet met t pepernoten strooit ging natuurlijk niet, J want daarvoor was dit een wedstrijd. Maar behalve de prijzen, die we in het vooruitzicht J hadden gesteld, hebben we nog een stuk of 5 twintig jongens en meisjes gelukkig gemaakt, * die een troostprijs krijgen van vijf J munten. En ja, nu gebeurt het echt t hier dan de namen van de prijswinnaars: J ' 50 MUNTEN: J Joke Koenderman, Antillenstraat 24, Roermond Math. Jennekens, Nagelbeek 39, Schinnen P. Schleepen, Calistusstraat 55, Terwinselen Sjefke Senden, Spekhouwerstr. 23, Voerendaul H. Balduin, Rijksweg 79, Lemiers-Vaals Georg Dieteren, Zwingelput 4, Maastricht 25 MUNTEN: Lea Wijnands, Gebroeklaan 9, Maasniel Wim Petitjean, Peschstraat 25, Geleen Agnes en Lenie Mulder, Meidoornstr. 8, Sittard Jan Sanders, Stationsstraat 30, Susteren Jos Jennekens, Nagelbeek 39, Schinnen Pierre Beaumont, Kluis 5, Geleen Hilde Hoesen, Lupinestr. 83, Speßholzerheide Marijke, Buck, Marktstraat 15, Kerkrade Lily Hamers, Heerlenersteenweg 12,Terwinselen Leony te Broekhorst, Russelstraat 2, Bossen- Eijgelshoven Jantje Bemelen, Voorterstraat 52, Bleijerheide Suzie Gerards, Saroleastraat 15, Heerlen Johanna Hermans, Kerkstraat 88, Heerlerheide John Odekerken, Kampstraat 49, Heerlerheide Sjef Geurts, Vijverstraat 88, Brunssum Mia Peulen, Heereweg 75, Nieuwenhagen^ H. Gijzens, Wachtendonckplein 25, Wylré Piet Heydendahl, Rijksweg C 139, Gulpen Janke en Fransje Moonen, Heek A 135, Klimmen Ursula Heuten, Waalbroek 40, Bocholtz Robby Nobels, Hotel Monopole, Nieuwe weg E 22, Valkenburg Mia Edmonds, Nieuwenhof 4, Maastricht Bob Reyner, Aylvalaan 14 A, Maastricht Leo Boesten, Wolfstraat 28, Maastricht Jan Geussens, Oude Wolderweg 253, Wolder Nico Prick, St. Bernardusstraat 19 A, Maastricht 10 MUNTEN: Frans Dullens; Dr Schaepmanstraat 32, Geleen Gertha Crauzen, Straterweg 31, Kerkrade Truus Frederix, Niersprinkstraat, Kerkrade Piet Lemmens, Maarten Trompstraat 23, Terwinselen Mart. Thomas, Kloosterraderstraat 5, Kerkrade Els Gelissen, Eindstraat 47, Schinveld Wim Kisters, Tollenstraat 21, Heerlen Elly Spronck, Pasweg 7, Bunde John Curp, Schone Poel 6, Berg en Terblijt Harry Pluymaekers, St. Jozefstr. 37, Meerssen Annie Starmans, Hontem i9, Margraten Lina Wolfs, Rijksweg 5, Eijsden Math. Meesters, Maastrichterlaan 212, Vaals Leon Halmans, Prof. Spronckpark 4, Beek G. Lardinoye, Zwingelput 4, Maastricht Mia Bastings, Kloosterweg 3 A, Bunde Jantje v.d. Weert, Rijksweg 79, Gronsveld Jenny Nelissen, Kerkstraat 101, Banholt Joop Delissen, Rijksweg A 42, Gulpen Reggy Schreurs, Hertogsingel 21 B, Maastricht Bennie Blom, Dorpsstraat C 45 A, Sibbe Lucie Janssen, Steeg 24, Stein Ben Wijnen, Stationsstraat 18, Elsloo Tonny Mulken, Nieuwenhof 4, Maastricht W. Derey, St. Bernardusstraat 8, Maastricht José Luyten, Kast. Wenbourgweg 26, Maastricht Chris Willems, Rodestraat 357, Partij-Wittem Odie Lataster, v. Caldenborgweg 12, Valkenburg Ria Kleijkérs, Stationsstraat 39, Simpelveld Jef Keyzers, Kloosterberg 1, Bunde TROOSTPRIJS VAN 5 MUNTEN Tenslotte hebben we dan nog, zoals we hierboven al hebben verteld, zo links en rechts nog wat extra troostprijzen uitgedeeld. Die vielen inde gemeenten: Maastricht, Bunde, Banholt, Heer, Gronsveld, Heugem, Lemiers-Vaals en Noorbeek. De gelukkigen waren: Ria Spronck, Jeu Dolmans, Mariene Groeneschild, Maike van der Vossen, Lieske Meurs, Wilty Aarts, Willy Theunissen, Jean Theunissen, W. Costongs, Annie Lemmens, Rudi Spronck, Mia Reumers, Joppe Leenarts, L. Leenders, Henny Dodeleijërs, Joyce Kay Otgaar, Beppie Vincken, Francine Paulissen, H. Haanen, Pierre Jacobs, Pierre Dreezen, J. van Hulst, Tonnie Simons, Willy Jaspers, Ellie Schouten, Joseph Jacobs. Aan alle prijswinnaars onze hartelijke gelukwensen! Hoe je deze extra munten in ontvangst kunt nemen, hoor je nog nader. Lees vooral dus de bekendmakingen, die geregeld inde rubriek „Onze Muntenactie” zullen verschijnen. Want de wedstrijd is nog niet afgelopen. Tot 15 November heb je nog de tijd. Nog even volhouden dus! Ook degenen, die geen prijs hebben gewonnen: volhouden! Misschien verzamel je nog wel zoveel munten, dat je het niet eens meer erg vindt, dat je met je opstel niets gewonnen hebt, omdat je toch niet zou geweten hebben, waar je ook die munten nog moest opbergen.... --- Het heertje met het hondje P. Schleepen uit de Calistussstraat in Terwinselen is een dierenvriend, die een hondje vaneen zieke meneer boodschappen laat doen. Leuk gevonden, Schleepentje! Ook dat slot van je opstel. Wie erg graag wil weten, wat deze dierenvriend dan wel heeft geschreven, moet zijn opstel maar eens lezen. Hier komt het: Ik lig in het ziekenhuis. Ik lig op zaal nr. 1. Dus, ik lig aan de straatkant. (E) ledere dag komt er een heertje langs. Hij heeft altijd een leuk hondje bij zich. Hoe het heertje heet, dat weet ik niet. Maar het hondje heet Tippy. Tippy vind ik een leuke naam. Het is ook een leuk hondje. Tippy mag niet in het ziekenhuis komen, (wa) Want het is voor hondjes verboden Anders zou hij er wel honderd keren in zijn geweest. Op zekere dag krijg ik een brief. In die brief staat dat het heertje ziek is. Hij is zwaar verkouden. En mag niet van de (no) dokter naar buiten, Dat vind ik heel erg. Ik wil hopen dat hij vlug beter wordt. De volgende dag komt het hondje alleen. Hij heeft een brief inde mond. Ik pak de brief en lees: „Beste Robby” „Ik ben weer aan de betere hand. Ik mag al opstaan van de dokter. Dus zal ik weer gauw beter zijn. Beste Robby ik kan niet veel schrijven (v) want de inkt is op” Afz. Het heertje. Daag. Ik geef het briefje weer aan Tippy. Maar ik geef ook een briefje mee van mij. En daar staat op: „Beste Heertje” „Ik ben blij dat U weer vlug zal genezen. En omdat u dan weer vlug bij me kan komen. Ik eindig met deze brief. Want ik weet niet wat ik moet schrijven. Tippy is al zo ongeduldig. Vele (groet(es) groeten van mij”. Afz. Robby. Daaaaaaaaaag De volgende dag wordt ik vroeg wakker. Er wordt op de deur geklopt. (L) „Open!” roep ik (”) En daar is het heertje. Hij heeft een groot pak bij zich. „Wat zou er inzitten” denk (k) ik. Ik moest raden, maar ik vond het niet. Het heertje pakt het zakmeisje en. snijdt het touw over. Ik mag het pakje open maken. In dat pak stonden vier dozen. Op één doos staat op: „Voor uw verjaardag” Ik kijk op de kalender. Waarrempel, het is waar. (In die v) Ik maak de dozen open. In één doos zit een mooi prenteboek Een andere een fotoalbum. Een derde een blokkendoos En inde laatste doos zitten een heleboel munten van De Nieuwe Limburger. „Hoera!” --- Advertentie DE NIEUWE LIMBURGER kmd mkiwLnt ■&£/ Chris Willems uit Wittem tekende zode kop van De Nieuwe Limburger --- Noe kan er jet trug doon H- Balduin uit Vaals is, als ik het goed heb, een „richtige Völser" Hij is de enige van alle inzenders, die zo af en toe in dialect schrijft• Ook hij was bij het maken van z’n opstel geïnspireerd door de muntenjacht zelf en begint zijn verhaal als volgt: Ik ben ook op. muntenjacht geweest. „Gank naor de Burgemeister,” hat der pap van mich gesag tegen mij. „Sag dem, dat vir toch el jenog belasting betale. Noe kan er jet trug doon, dan moot dat auch mèr jebeure.” , En ik naar de burgemeester. Het dienstmeisje deed open en ik vroeg,, mit de komplemente va d’r pap, of sie jevallisj nog munte haw. „Mefrouw,” riep zij, „een schoojer aan de deur.’ Dat heb ik me niet laten zeggen en ik zei, dat ils de burgemeester moest spreken, omdat ik me niet voor „schoojer” liet uitmaken. Toen kwam mevrouwde burgemeester en ik heb haar verdutst, dat ik munten kwam vragen ven de Nieuwe Limburger. Zij wist daar natuurlijk alles van. En ik heb de munt gekregen. Dat was, behalve de ene, die d’r pap van mij al in zijn bus. had gevonden, mijn eerste winst. --- En ze leefden nog lang en gelukkig... Als George Dieteren uit Maastricht niet een puik opstel had gemaakt over „Hoe de munten van Pim Verhagen weer terugkwamen”, zou de eerste prijs voor het rayon Maastricht gegaan zijn naar Mia F,monds, ook uit Maastricht. Zij vertelt het volgende verhaal en begint zo, dat je meteen klaar wakker bent: „Ring ring ”, deed de w<\k_ ker en met een schok zat Ina rechtop. Ze keek met verbazendheid naar de wekker, die op 7 uur stond. Mistroostend veel voor aan te kleden had ze niet. Ze trok haar dunne katoenen jurk aan, deed haar sandalen aan kousen had ze niet —, zich, kamde haar haren, deed haar jasje aan, keek de kamer rond en ging toen naar beneden, waar ze haar schamele ontbijt had. Ze liep naar de kas en vond daar een briefje, waarop het volgende te lezen stond: „Lieve Ina, Mama moet vandaag bij mevrouw de was gaan doen. Dan zal ze tegen 1 uur de was wel klaar hebben, ma«r je behoef niet op me te rekenen, omdat ik vanmiddag blijf naaien. Je ruimt de boel netjes aan de kant en nu er toch geen school is, moet je maar zien, waar je heen gaat, als je maar zorgt, dat je op tijd terug bent voor het eten. . Veel liefs van je Mama”. Dat is een mooi begin vaneen opstel, hè! Wat Ina die dag ging doen, hoef je eigenlijk niet te vragen. Jullie raden allemaal wel, wat Mia Emonds haar Ina laat uitspoken: munten verzamelen, natuurlijk. Maar Ina ging zo ver van huis, dat ze verdwaalde. Gelukkig werd ze tQen gevonden dooreen lieve meneer met een prachtige auto, die Ina mee nam naar zijn huis en haar daar eens 'lekker vertroetelde. Daar vertelde Ina haar hele verhaal. En Mia Emonds laat haar opstel dan als volgt eindigen: „Na tafel zei de heer: „Kom ik breng je wel thuis. Dan zal ik eens met je moeder praten, want ik kan wel hulp gebruiken. En mijn zoon Frans wil graag een vriendinnetje hebben. Is het niet zo jongen?”. De jongen zei niets, maar liep naar de kast en gaf Ina nog 25 munten er bij. De heer bracht haar thuis. Waar een dolgelukkige moeder haar ontving. De heer sprak met moeder af, dat hij morgen terug zou komen en verder zou afhandelen. En alles kwam goed, zelfs heel goed. Want toen jaren later Ina de jonge bruid was van Frans zei ze tot haar man met een lach: en dit alles, Frans, kwam door de munten....!”. t Met De Nieuwe Limburger J Jin de hand \ Kom je door het ganse land. J J Dat schreven verschillende van * , onze jonge lezers en lezeressen J * onder hun opstel. Of die ook ( \ weten, wat een echte, goede J * krant waard is.'. * * t --- DE TEKENINGEN Even goed als we op deze pagina maar enkele fragmenten uit die zee van opstellen kunnen plaatsen ’n binnenzee in vergelijking met een reusa-cbtige oceaan even goed hebben we van de complete Cauberg van tekeningen maar een heel klein molshoopje kunnen nemen, om hier af te drukken. Prachtige tekeningen waren daar bij, magnifieke scliilderstukken, die zeker in verhouding met bepaalde uitingen van moderne Kunst dit voordeel voor mij hadden, dat ik ze allemaal begrijpen kon.. We hebben als je de algemene uitslag bekijkt en je had een tekening ingestuiurd, zul je ’t zien aan verschillende tekenaars al heel wat munten toegekend. De volgende jongens en meisjes krijgen nog tien munten extra voor hun tekening: Jozef Jennekens, Schinnen; Sj. Geurts, Brunssum; Lrsula Heuten, Bocholtz; Jantje van de Weert, Gronsveld; Chris Willems, Wittem; Joop Delissen, -Gulpen; Reggy Schreurs, Maastricht. --- Sjefke Geurts uit Brunssum heeft Sjefke Geurts uit Brunssum heeft schoon gelijk, als hij zo een postbode en krantenbezorger tekent: het draait allemaal om De Nieuwe Limburger. --- KLEINE LEZERS ALS GROTE SCHRIJVERS Een pagina van en voor Jong-Limburg Belletje-trekken, appels en munten! Als het waar is, wat Sjefke Senden uit Voerendaal allemaal schrijft, dan Is hij op de eerste plaats een brave jongen. „Want zo schrijft hij nog nooit van mijn leven heb ik bij zo veel mensen aan de bel gehangen, zelfs niet als wij belletje-trekken speelden, als de laatste weken”. Dat zal Fieke nooit kunnen zeggen Want als die belletje-trekken speelt'. Maar eigenlijk is dat toch maar een vervelend spelletje, al die mensen naar de deur laten lopen voor niks. Niet meer doen, hoor! Sjefke Senden vervolgt dan z-ijn verhaal: Als ik eerlijk moet zijn mag ik niet klagen over onze straatbewoners, want ik werd hoogstens op negen van de tien plaatsen weggejaagd de ene op een nette'manier, zoals nee jongen, die sparen onze kinderen zelf en op de andere plaats of een minder nette manier. Op één plaats kwam de baas zelfs met een stok naar buiten, die was namelijk voor de vijfde maal in zijn middagdutje gestoord door muntenverzameiaal'S. Na zode hele middag gelopen te hebben, tuintje in tuintje uit en het al reeds donker was toen ik thuis kwam, met een maag zo leeg als een hol vat, was mijn enigste wens direct aan tafel te kunnen vallen, maar owee, nooit heb ik zo misgerekend, want inplaats van boterhammen kreeg ik toch zo’n ongenadig pak slaag van mijn moeder* dat de munten door de gang rolden. Naar boterhammen heb ik toen maar niet meer gevraagd en ben met een sneltreinvaartje de trap op naar bed gerend. DNe volgende morgen heb ik moeder vast beloofd niet meer zo laat terug te komen en mocht ik weer opnieuw aan de slag. Maar nu was elke minuut kostbaar, vooral omdat de afstand steeds groter werd en het aantal nee klanten groeide. Zo kon het gebeuren dat ik na urenlang lopen maar vijf munten rijker geworden was. Op een Woensdagmiddag ging ik met frisse moed en een heel aantal uren voor me de deur uit, inde hoop deze middag toch zeker het record te halen. In het begin ging het inderdaad reusachtig, in één uur tijds 10 munten, maar toen. kwam de tegenslag en nog wel door mijn eigen schuld. Ik was aan een wei gekomen tussen twee huizen in en in die wei stonden appelbomen. Nu is het ten strengste verboden om verboden grond te betreden en zeker om appeltjes te gappen. Niettegenstaande ik dat alles wiste kon ik toch niet nalaten onder de draad door te kruipen en met een steen enkele appeltjes af te gooien. Nog voordat ik de tijd had er eentje op te rapen springt er van achter een boom een hond recht op mij aan. Ik zet het op een lopen, duik onder de draad, maar natuurlijk niet diep genoeg en blijf met mijn jas aan de prikkeldraad hangen en alsof dat nog niet genoeg was had op datzelfde moment de hond mij te pakken en trok een stuk uit mijn broek. Gelukkig kwam op dat moment de eigenaar van de hond te voorschijn die hem terug riep en zo verder onheil voorkwam. In één ren ben ik naar huis gelopen, zonder verder na te denken wat mij daar nog te wachten stond. Ik zal die ontvangst maar niet beschrijven, voelen doe ik haar nu nog. SJEFKE SENDEN. Spekhouwerstraat 23, Voerendaal. Geboren 13 Juli 1945. Zullen we dan maar zeggen Sjet'ke, dat die „gevoelige ontvangst” zowel voor de appels als voor het belletje-Irekken was? Voor de munten heus niet, hoor. Als Pieke m’n neefke vandaag de krant ziet, zal hij mistroosftg zijn hoofd schudden. „Geen prijs ” En inderdaad: bij die vele, magnifieke inzendingen sloeg Pieke maar een heel pover figuur. Want wat een werk hebben jullie ervan gemaakt! En wat heb ik gesmuld van al die opstellen bij elkaar, die beslist nog spannender waren dan het spannendste, boek. Over de prijswinnaars hoef ik niet veel meer te zeggen. Op deze pagina kun je zelf zien, of je een hele vette, een magere, of helemaal geen prijs hebt. Je ziet ook zelf, hoe leuk sommige tekeningen waren. Je kunt zelf ook al lezen, wat je vriendjes en vriendinnetjes ervan terecht gebracht hebben. Een hele pagina dus, die jullie eigenlijk met z’n allen hebben klaar gemaakt en waar de journalisten van De Nieuwe Limburger eens lekker niet veel aan hebben hoeven te doen. Wie dat het prettigste vindt: jullie of de journalisten? Ik vind het maar een moeilijke vraag. Maar ik durf wel te wedden, dat je De Nieuwe Limburger een nog fijnere krant vindt, dan je haar a lvond. Waar of niet? Omdat ik dit nu echt eens een pagina van jullie wil laten zijn, schrijf ik verder zo weinig mogelijk en laat ik enkele verhaaltjes van onze jonge lezers en lezeressen volgen, die nu schrijvers en schrijfsters zijn geworden. Jantje van de Weerd uit Gronsveld liet zich door de regen niet weerhouden om op muntenjacht te gaan. Dit mooie plaatje hebben wij daaraan te danken. En Jozef Jennekens uit Schinnen tekende een leuk huiselijk tafereeltje. De Nieuwe Limburger verhoogt er natuurlek de gezelligheid. ---