Deed Nederland niets voor Nieuw-Guinea? Missiewerk moet nog jaren duren Het begon verleden maand in de Eerste Kamer met een nogal pijnlijke verrassing voor Minister van Maarseveen. Het ging over een onderwerp betreffende Nieuw Guinea, de bekrachtiging vaneen met toepassing van art. 183, 2e lid der Indonesische Staatsregeling vastgestelde ordonnantie inzake instelling van algemeen uitvoerrecht. Het kabinet had deze aangelegenheid blykbaar slechts als een formaliteit beschouwd, maarde Senaat dacht er in meerderheid anders over. Toen heeft mr. van Maarseveen woorden gesproken, geheel onverwacht, Waarop velen reeds lang gewacht hadden: Nieuw Guinea zal ook na 1 Januari 1951 nog onder Nederlands gezag blijven. Zulks in het belang van de bevolking zelf. De nieuwe Staat Indonesië acht men vooralsnog niet in staat en bij machte om de taak van Nederland over te nemen. Natuurlijk brak toen aan de andere zijde het kabaal los. De pers in Indonesië leverde scherpe critiek op de Nederlandse bewindsman en noemde hem zelfs de meest irriterende man van Nederland. „De Nieuwsgier” beweerde o.a. dat Nederland nog nooit iets voor Nieuw-Guinea gedaan had en dat ’t derhalve niet moeilijk kon zijn voor Indonesië om de taak over te nemen. Wie dit leest moet zich over een aantal dingen toch wel sterk verbazen. Dat Nederland nimmer iets voor Nieuw Guinea gedaan z°u hebben wordt door de feiten Weersproken. Maar er is meer. een commentaar bewyst ook, Jlat men in Djakarta en Djocja “lykbaar geen begrip heeft van he aard der moeilykheden verbonden aan het koloniserend werk onder de Papoea’s. moet maar eens me.t kenhers van Nieuw Guinea, zoals pater Geurtjens en pater Meuwese gesproken te hebben om enig idee te krijgen van de grote problemen waarmede men aldaar te kampen heeft, maar ook ontzagte krijgen voor de heilzame arbeid die de pioniers daar reeds mochten verrichten. MISSIEWERK. Het tot ontwikkeling brengen van Nieuw Guinea en zijn bevolking is voor alles een vraagstuk van zedelijke en godsdienstige orde. Een volk met een zeer laag peil en dat gevangen zit (of zat) inde afschuwelijkeste gebruiken vaneen barbaars heidendom, dient men vanuit zedelijk standpunt te benaderen. Men kan dit niet terstond inde ordenende greep van wetten en verordeningen brengen. Ongeveer vijftig jaar geleden begon de missie in Zuid-Guinea haar ontzaglijk moeilijke arbeid. Eerst de laatste 20 jaar ziet men dat er niet tevergeefs gewerkt is. Ga maar eens praten met een bevolking die moord en ontucht bedrijven als een religieuse act. Die met het verschrikkelijke denkbeeld rondlopen, dat een pasgeborene slechts een lang en gelukkig leven beschoren is als de vader of eender familieleden bij een naburige stam een kop kan snellen. Neen, zo eenvoudig liggen de verhoudingen daar niet. Er zijn tijden geweest, dat hele volksstammen dreigden uitte sterven tengevolge van besmettelijke ziekten zoals pest en cholera en niet te vergeten de sterk verspreide geslachtsziekten. Daartegen hebben missie en zending in samenwerking met de overheid hard gevochten. INDONESIë NOG ONMACHTIG. Inde iets meer ontwikkelde gebieden wordt er hard aan het onderwijs gewerkt. Naast ’n meer zedelijk besef krijgt hij nu ook een verstandelijke ontwikkeling. Beiden moeten hand in hand gaan. Daarvoor zijn speciaal opgeleide krachten nodig en veel geldelijke offers. De nieuwe staat Indonesië is zelf nog in zijn allereerste groeiperiode en heeft intern met vele moeilijkheden te kampen. Niet ten onrechte merkte Sjahrir onlangs op, dat al het gepraat over Nieuw Guinea een politieke kant heeft en blijkbaar moet dienen om_de interne moeilijkheden af te leiden. Indonesië heeft de handen vol aan eigen zaken, de eerste jaren althans. Het beschikt noch over de mensen noch over de financiële middelen om de beschavingsarbeid op N. Guinea op gelijke hoogte voort te zetten. President Soekarno moet ons ook nog komen vertellen, dat de ondanks door pater Meuwese ontdekte doodskopstammen, die nog nimmer met de buitenwereld in contact zijn geweest, een boodschapper naar Djakarta hebben gezonden met het dringend verzoek om per 1 Januari 1951 opgenomen te mogen worden inde republiek Indonesia. Het is voor de Papoea’s te hopen, dat missie en zending nog vele jaren hun zegenrijk werk zo ongestoord mogeiyk kunnen voortzetten. --- 't Boekje van verlangen Vol verwachting klopt ’t hart van vele oorlogs-getroffenen Enige maanden geleden hebben in dit blad uitvoerige uiteenzettingen gestaan over de aanvullende bijdragen inde huishoudschade Men ging studeren en rekenen, en degenen die een wiskunde-knobbel ter beschikking hadden, hebben inderdaad kunnen achterhalen of ze nog iets te verwachten hadden, en zo ja hoeveel. De meesten echter zijn in dat gegoochel met formu*es blijven steken, en zij weten niet 0f ze op hun huisraadschadeboekje nog iets te verwachten hebben. Zij leven nu al een hele tijd tussen hoop en vrees, en vragen zich niet ten onrechte af of er aan die aanvullende bijdragen inmiddels reeds gewerkt wordt. Gemeld kan slechts worden, dat er inderdaad al aan gewerkt wordt en dat het secretariaat van de Schade Enquete Commissie te Roermond reeds enige maanden bezig is met het uitwerken van deze regeling. Reeds zijn diverse oorlogs-getroffenen verblijd met de mededeling dat ze zich bij de Middenstandsbank konden vervoegen om een bepaald bedrag op het huisraadschadeboekje te laten noteren. Uit de schade-enquete-nummers van de reeds verstrekte aanvullende bijdragen blijkt, dat men hierbij eSonnen is met de behandeling Van schade-geval nummer 1. Uit mag niet alleen een logisch begin genoemd worden, maar daarmee wordt tevens bereikt dat degenen die het destijds het eerst een schade-boekje hbben ontvangen (en dus ook wel het eerst zullen hebben opgesoupeerd) nu ook het eerst hun aanvullende bijdragen zullen ontvangen. Voor velen betekent dit echter ook, dat ze nog een hele poos zullen moeten wachten op het bekende gele formulier. De mogelijkheid bestaat dat enigen zelfs nog meer dan een jaar geduld zullen moeten hebben, want voor het afwerken van deze materie is een tijdsduur van ongeveer anderhalf jaar geraamd. Velen echter, die in het geheel niet weten waar ze aan toe zijn, schrijven al of niet boze briefjes naar de S.E.C. met de vraag of er nog. wat van komt. Dan krijgen ze een briefkaartje terug, waarop de volgende tekst gedrukt staat: „Naar aanleiding van uw verzoek om toekenning vaneen aanvullende bijdrage overeenkomstig de regeling Aanvullende Bijdragen Huisraadschade, neergelegd in art. 10 van de Wet op de Materiële Oorlogsschade, deel ik u mede, dat in verband met deze regeling duizenden huisraadschade-dossiers opnieuw zullen moeten worden bezien, hetgeen uiteraard een zeer omvangrijke taak vormt. U gelieve dan ook te beseffen dat hoewel met de bewerking en afwikkeling der gevallen vanzelfsprekend de nodige voortvarendheid zal worden betracht een en ander noodzakelijkerwijze wel enige tijd in beslag zal nemen. Zodra echter uw schade-nummer aan de beurt van behandeling is, kunt u nadere mededeling tegemoet zien”. Het is dus een kwestie van afwachten. Voor degenen, die reeds alle hoop hadden laten varen, is dit wellicht een optimistisch geluid; voor de optimisten die elke dag in hun brievenbus gaan kijken of de enveloppe van de S.E.C. eindelijk gearriveerd is, is deze gang van zaken minder prettig. Ook hier geldt echter het devies, dat onder alle omstandigheden des levens opgang kan doen: „Zoelang d’r nog laeve is, is d’r nog haop" --- Suriname's regeringsraad dient ontslag in MOTIE TEGEN LICHTVELD VERWORPEN Paramarlgo, 7 Juli A.N.P. De Staten van Suriname hebben Donderdagavond om 12 uur met 13 tegen 7 stemmen de motie van wantrouwen tegen landsminister L. Lichtveld verworpen. Premier de Miranda verklaarde, dat de regeringsraad in zijn geheel achter de heer Lichtveld staat en beschouwde de motie tegen hem als tegen de regering gericht. Tegen stemden van de Nationale Partij Suriname de heren van der Schroeff, Wijngaarde, Bos Verschuur, Wong, Lauriers, de la Puente, Eliazer ’en Raatgever, van de verenigde Hindostaanse partij de heren Rambara Mishre, Shri Misir en Sital Singh en van de K.T.P.I. (Kaum Tani Persatuan Indonesia) de heren Soemita en Karamat Ali. Voor stemden van de N.P.S. de heren Findlay, Pengal, van Ommeren, Comvalius, Kolader en van de verenigde Hindostaanse partij Jamaluddin en Mohamed Radja. Acht fractie-Jeden van de Natiorfe-le Partij Suriname hadden tevoren al bedankt als leden van deze partij. (De N.P.S. behaalde bij de verkiezingen 13 van 21 zetels in het St'aten-eollege). Uit het hoofdbestuur van de N.P.S. traden voorts nog Ds. C. Paap en H. de Miranda. Vrijdagmorgen heeft de regeringsraad (ministerie) van Suriname hij de gouverneur zijn ontslag ingediend. --- DE CHRISTENEN IN KOREA ’s Gravenhage, 6 Juli Over de kerkelijke toestand in Korea Verstrekte het persbureau van de NecJ. Hervormde Kerk ons de volgende gegevens: De eerste christelijke invloed in Korea werd merkbaar in 1783, toen de katholieke zoon van de Koreaanse gezant te Peking vele bekeerlingen maakte. Het christendom groeide snel, maar werd Vervolgd. Niettemin nam het aantal van 18.000 katholieken dat er in 1861 was, toe, zodat in 1925 dit getal op 100.000 kon worden gesteld en thans 180.000 bedraagt. De protestantse zending is van latere tijd. Omstreeks 1890 kwamen er Amerikaanse zendelingen, Presbyterianen en Methodisten. Politieke motieven speelden hierbij een rol tegenover de stijgende invloed van Japan. De Amerikaanse zending werd dan ook door Japan weinig vriéndelijk bejegend. Intussen was in 1918 het getal gedoopte protestanten reeds gestegen tot 182.000 en in 1945 Vverd het op 750.000. Het totaal aantal christenen, R.K. en Protestanten, bedraagt thans derhalve 900.000, op een bevolking (N. en Z.-Korea samen) Van 27 millioen. Dit percentage ’s Voor de Oosterse wereld zeer hoog en waarschijnlijk het hoogste van vele Oosters-Aziatische landen. --- Zuid-Molukken bieden hulp aan U.N.O. Rotterdam, 7 Juli De vertegenwoordiger van de „republiek der Zuid-Molukken”, dr. J. P. Nikijuluw, deelt ons mede, dat hij namens zijn regering een telegram aan het secretariaat der verenigde naties te Lake Success heeft gezonden. Hierin wordt o.m. gezegd, dat „de republiek der Zuid-Molukken de Veiligheidsraad bericht, dat de aanbeveling van de Veiligheidsraad (inzake Korea) door de regering van de republiek der Zuid-Molukken als juist wordt erkend en dat de republiek der Zuid-Molukken bereid is aan de republiek van Zuid-Korea steun te verlenen”. Zij stelt de Veiligheidsraad voor maatregelen te nemen, opdat een vertegenwoordiger van de republiek der Zuid-Molukken de gelegenheid zal krijgen tot het plegen van overleg over aard en omvang van de aan Zuid-Korea te verlenen steun binnen het kader van ■de collectieve krachtsinspanning der Verenigde Naties. Dr. Nikijuluw wees er nog op, goed getrainde troepen van Ambon ter beschikking te kunnen stellen, die de capaciteiten bezitten, nodig voor gevechten op Korea. Na de reorganisatie van het K.N.I.L. zou deze hulp verveelvoudigd kunnen worden. --- Hulpzending op weg naar Ambon Het bestuur van de stichting „Door de Eeuwen trouw” te Eindhoven deelt mede, dat de eerste zending medicamenten en voedsel o.m. bestaande uit: sera, vaccins, vitamine, kinine, geneesmiddelen ter bestrijding van tropische ziekten, gedroogde groenten, melkpoeder enz. reeds naar Ambon onderweg is. --- WEENSE INTERMEZZI Weense schouwburg zonder crisis (Van onze redacteur in Midden-Europa) WENEN, 1 Juli 1950 Zelfs inde theaterstad Wenen, heerst tegenwoordig crisis. Neen, natuurlek niet inde beide huizen van de „staatsopera” en ook niet in ’t wereldberoemde „Burgtheater”. Om daar een goede plaats te krijgen, moet je gewoonlijk erg vlug zijn, of anders de invloed van je perskaart laten gelden. Maarde meer dan twintig particuliere schouwburgen zien met angst en vrees de laatste van de maand naderen, waarop ze hun artisten de overeengekomen gage moeten betalen. Hoe men de mensen weer naar de schouwburg moet brengen in plaats van naar de bioscoop of naar de allesbehalve aesthetische worstelwedstrijden, is al het onderwerp geweest van heel veel beschouwingen, hoofdartikelen en persconferenties. Maar één schouwburg, ergens inde Weense volksbuurt „Favoriten”, is iedere avond stampvoi. Politie moest er bij té pas komen, om de orde te handhaven. Niemand hoeft entrée te betalen, jfs gaat maar gewoon ergens zitten, maar nog een plaatsje vrjj is. Alleen onder de pauze komt dan de „prima donna” met een mandje rond, waarin het publiek kan geven, wat het missen wil. Zo wordt iedere avond na dte voorstelling, de opbrengst na aftrek van de onkosten en belasting, onder de artisten verdeeld. De directeur is tlevens regisseur, toneelarbeider en speelt meestal de hoofdrol. De „prima donna” moet voor de voorstelling zelf het toneel bijvegen en de jongeman, die op het toneel als onw'eerstaanbare „Don Juan” aan hfet hart van alle vrouwelijke toeschouwers een zucht van vervoering ontlokt, verdeelt zelf de programma’s en wijst de plaatsen aan. We zagen er een antieke operrette. Als ouverture klonk de muziek op een oude piano, danig ondersteund dooreen man die het slagwerk hanteerde. „Het orkest is honderd man sterk, maarde andere 98 leden moet het geachte publiek er maar bij denken. Die zijn hun werklozenondersteuning gaan halen,” zei de directeur. Het toneel is klein en kan maar van één kant worden betreden. Zo iets stoort echter niemand; het publiek leeft luidkeels mee met de gebeurtenissen op de planken, slaat van louter enthousiasme de voorbuurman op zijn schouder en reageert op iedere goede zet. De tenor zong een lied van het „eeuwige Wenen”, van de Donau en van Schönbrunn het applaus kende geen grenzen. Driemaal moest de „ster” weer buigend voor het voetlicht treden en zijn lied herhalen. En tot slot zong de hele schouwburg uit volle borst mee. De directie voert niet alleen luchtige operetten op; ook zware klassieke werken van Schiller vinden een even „uitverkochte” zaal. „Er gaat toch maar niets boven een echt klassiek drama” verzekerde ons een gezellige dikke marktvrouw, die naast ons zat. „Ik heb het vier keer gezien enj heb iedere keer vreselijk zitten huilen; het was echt mooi”. En ondertussen zijnde artisten heel tevreden, met wat er onder de pauze in het collectemandje komt. Voor. de schouwburg in „Favoriten” bestaat er geen theatercrisis meer. --- De schoenmakers protesteren TEGEN HET HANDHAVEN VAN DE OMZETBELASTING In 1949 heeft de minister toezegging gedaan dat de omzet-belasting voor schoenenreparaties zou komen te vervallen. Nu reeds het eerste halfjaar van 1950 verstreken is, en de minister nog steeds deze zwaar drukkende belasting handhaaft, stijgt de ontevredenheid inde schoenmakers, kringen. Om aan deze ontevredenheid uiting te geven, wordt te Roermond inde Harmoniezaal Hamstraat op 10 Juli om 13.50 uur een ledenvergadering gehouden voor alle schoenmakers in Limburg, in samenwerking met de Ned. R.K. Bond van Schoenmakers-patroons Indien de minister aan het dringend verzoek van de schoenmakers om deze belasting op schoenreparaties op te heffen, op korte termijn geen gehoor geeft, zullen daardoor de prijzen van de schoenreparaties moeten worden verhoogd. Op 10 Juli a.s. zijn alle schoenmakers-reparatie-inrichtingen in Limburg gesloten en worden geen reparaties aangenomen. --- 't Hinkelhokske Uit Gods vrije natuur Zwaluwen De zwaluwen die in September op reis zijn gegaan naar warmere streken een oud rijmpje zegt: op Maria Geboort, vliegen de zwaluwen voort (maar dat komt gewoonlijk niet uit) • komen tegen de lente terug. Eén zwaluw maakt nog geen lente, zegt het spreekwoord, ja, dat komt omdat er rakkers onder zijn die hun reis weken van te voren beginnen en al weer hier zijn als ’t nog koud en guur is. Maar als je heel wat zwaluwen ziet, dan is de winter lang voorbij. Hoe een zwaluw er uit ziet hoef ik je niet te vertellen. ledereen kent de sierlijke vogel die als een jachtvliegtuig de lucht doorklieft, plotseling wendt en zwenkt en pijlsnel vlak boven het water van sloot of beek voort schiet en inde snelle vaart nog kans ziet vliegjes en andere insecten te vangen. De brede snavel is er speciaal voor gebouwd en de ogen vaneen zwaluw zqn vlijmscherp. Op de grond zie je de zwaluwen maar zelden. De pootjes zijn er te zwak voor gebouwd. Op telegraafdraden en dakranden rust de vogel graag uit van zijn buitelingen. De zwaluw is een kundige metselaar. Inde tijd van de nestbouw verzamelt de zwaluw brokjes natte aarde en vermengt die met speeksel. Zo bouwt hij brokje voor brokje zijn nest onder balken en dakranden. Inde zijwand wordt een deurtje gemaakt en van binnen wordt het nest bekleed met haren, veren en wolplukjes. In dat zachte bedje kun je weldra vier tot zes glanzende witte eitjes vinden. En dan komt de drukste tijd als de jongen gevoederd moeten worden. Vader en moeder zijn voortdurend op stap, vangen een massa vliegjes en mugjes en kneden die tot een balletje, dat ze in de gapende snaveltjes stoppen. De huiszwaluw heeft een witte borst en een witte vlek boven de staart, de boerenzwaluw heeft een roodbruine vlek onder de keel. Men zegt dat de boerenzwaluw de beste vlieger van alle vogels is. U Oeverzwaluwen, die grijs van kleur B zijn, komen hier ook wel eens voor in B zand. of leemafgravingen. De gierzwa-B luwen zijn geweldige vliegers en j schreeuwers, Ze zijn dag en nacht op B iacbt en zijn zeer nuttig omdat ze zojj veel insecten vangen. Ze nestelen H meestal in torens en oude muren en ü worden daarom ook wel torenzwaluwen p genoemd. KINDEREN VAN HET GOEDE SOORT Kinderen van het. goede soort, joep valdri, joep valdra, leven blij en ongestoord, joep valdri valdra zingen lustig ’t hoogste lied, ’t Pak der zorgen drukt hen niet. Joep valdri, valdri, valdri, heisa, heisa, heisasa, joep valdri, valdri, valdri, valdra, heisa, heisasa. Kinderen van het goede soort, Daar heeft ieder van gehoord, Zijn geen luiaards inde klasl, Maar zij spelen buiten pas. Kinderen van het goede soort, Altijd alles wel aan boord, Haten vitters, mopperaars, Als de kikkers, ooievaars'. Kinderen van het goede soort, Zijn niet om een grap verstoord, Plaagziek, maar met onderscheid, Plagen z’uit goedhartigheid. --- Uit het zakboekje van Stroppie Als iemand erg langzaam loopt, zeggen we, dat hij met een slakkengangetje over de weg kruipt. Nu zo langzaam zal dat wel niet zijn, want een slak komt inaar 7 meter per uur vooruit. Hoe hard loopt een mens? Wel, Zatopek ,de Tsjecho-Slowaakse hardloper en wereldkampioen, deed over 10 kilometer een half uur, dus we kunnen aannemen, dat een mens zowat 18 kilometer per uur haalt, als hij niet kortademig is of platvoeten heeft. Ineen natuurkundeboek las ik, dat een haas 24 kilometer per uur haalde, dus je hoeft niet zo heel snel te lopen als je het hazenpad kiest. Een rendier doet het vlugger ,dat rent 50 km. per uur. Een giraffe is nog wat sneller, maar inde sneeuw en op de gladde velden waar de rendieren thuis zijn, zou het hem niet mee vallen. Een Arabisch paard loopt met een vaart van 70 km per uur, maar herten halen zeker nog een 5 km meer. En wat zeg je van de struisvogel. Hij kan niet vliegen, maar zijn lopen lijkt ook wel iets op vliegen: 180 km per uur. En hoe snel zijnde vogels? Een kraai doet het kalmpjes aan. Die haalt 68 km per uur. De zwaluw is sneller met 125 km en de postduif 185 km. De allersnelste vlieger is de gierzwaluw. Hij zou het tot 400 km per uur kunnen halen, maar het is de vraag maar of zo’n beestje zo’n snelheid lang vol kan houden. Met die snelheid zou hij in 6 uur over de Atlantische Oceaan kunnen vliegen, even snel als een modem verkeersvliegtuig. Het snelheidsrecord voor vliegtuigen staat op naam van majoor Marion Carl uit Amerika. Hij vloog met een Douglas D 558 op 25 Aug. 1947 precies 16 meter sneller dan de Comodore T. F. Caldwell, ook uit Amerika, die met dezelfde machine 5 dagen eerder maar 1030 km per uur haalde. Dat wil zeggen ineen half uur van Amsterdam naar Parijs of in 12 ó, 13 minuten van Maastricht naar Den Haag. Een schip is niet zo vlug. Een torpedobootjager, het snelste vaartuig op zee, haalt 60 km. per uur. En hoeveel haal jij als je de pantoffels voor je vader moet halen? BOERDERIJ ’k Weet een alleraardigst huisje met een dak van stro en riet. met een tuin, daarom een slootje waar je niets dan kroos in ziet. Het heeft kleine knusse ruitjes met gordijnen, groengeblokt; en de versgeverfde luiken zijn er rood en geel gerokt. Bij dat huisje staat een schuur en ineen hoek woont Sim de bok. Verderop loopt Dik het varken luid te knorren in zijn hok. Er zijn kippen, eenden, duiven, koeien ginder inde wei; en een paard, dat snap je zo wel, Bles, die goeierd, hoort er bij. Weet je waarom ’k van dat huisje zoveel houd en ’t zo goed ken? Wel ’t is van mijn tante Annie, bij wie ’k aan ’t logeren ben! nummer drie is een rare Chinees. I is een Dwerg waar ’k in sprookjes van lees! --- Hoe Vluggekwant de krant leest Voor zijn paddestoelenhuisje zit kabouter Vluggekwant rustigjes zijn pijp te roken en leest inde Dwergenkrant van de nieuwtjs die gebeurd zijn van de week in Dwergenland. Koning Knip verloor eergisteren inde tuin zijn laatste tand en het huis van bakker 80l is tot de grond toe afgebrand. Bij Jaap Appel koop je eikels of per kilo of per mand; hij geeft korting, niet zo weinig, drie procent aan ied’re klant. ’t Circus wordt weer uitgebreid. Nu met een witte olifant. Hé de laatste windhoos heeft het meertje in het bos verzand, er vergingen veertien scheepjes bij die stormramp op het strand. Kijk, er komen langs de wegen nu lantaarns aan elke kant. Boze rovers hebben Maandag Piet de postman aangerand. Grote wolken uit het pijpje: „Hu”, gromt hij, „het is een sehand: Zo leest Vluggekwant de nieuwtjes uit de krant met veel verstand. En weet hij wat hier en daar en overal is aan de hand. Maar hij bromt: „Altijd hetzelfde ied’re dag is ’t navenant!” --- Isegrim zoekt ’n kinderjuffrouw Isegrims vrouw, Gieremond, was gestorven en zo bleef hij met vier of vijf kinderen achter. Ze waren nog klein en Isegrim wist geen raad hoe hij ze op moest voeden. Hij besloot er dus maar eens op uitte trekken om een geschikte kinderjuffrouw te vinden. Somber gestemd doorkruiste hij het bos en ontmoette tenslotte een witte patrijs. „Beste vriendin”, zei hij, „zou jij niet op mijn kinderen kunnen passen?” „O ja wel”, antwoordde de patrijs, die altijd terstond bereid was iemand te helpen. „Fijn zo”, zei de wolf dankbaar. „Maar mijn vrouw was gewoon de kinderen ’s avonds in slaap te zinken. Heb jij ook een goede stem?” „Reken maar”, antwoordde de patrijs trots, „ik zal je eens wat voorzingen”. En ze begon te krijsen zoals alleen patrijzen dat kunnen: „Kopei, kopei, kopei!” » Isegrim hield de handen voor zijn oren en riep: „Schei uit, schei uit van dat gekrijs zullen mijn kinderen doof worden”. De patrijs vloog beledigd weg en Isegrim ging weer verder op zoek en kwam pa haas tegen: „Wat kijk jij somber”, zei pa haas. „Tja, ik kan in heel het bos geen geschikte kinderjuffrouw vinden”, zei Isegrim, „Ik wil er eentje hebben die goed kan zingen”. „Dan was het wel iets voor mij”, zei pa haas, „Mijn rechterpoot is gekneusd en ik moet toch blijven zitten, dat kan ik evengoed bij een wieg doen. En zingen kan ik als de beste”. „Laat eens horen”, zei de wolf. De haas begon te zingen, maar Isegrim kreeg er rillingen van op zijn rug. „Schei asjeblief uit”, riep hij, „mijn kinderen zouden zich doodschrikken als ik jou nam”. En droevig ging hij weer verder op zoek naar een kinderjuffrouw. Daar kwam hij Reintje de vos tegen. „Beste neef”, zei Isegrim, „kun jij zingen ?” „Als de beste’”, riep Reintje, „luister maar”: „Dat gaat naar den Bos toe Zoete lieve Gerritje, dat gaat naar den Bos toe zoete lieve meid”. „Wat zeg je daar van?” „Geweldig”, antwoordde Isegrim, „wil je kinderjuffrouw bij mij worden?” „Als jij voor de kost zorgt, vind ik i het best”, zei Rein. „Natuurlijk”, antwoordde Isegrim en | dus ging Reintje mee naar het huis van | Isegrim. „Zo”, zei Isegrim, „hou jij nu de kin- j deren zoet, dan ga ik eens proberen om j wat'lekkers te bemachtigen”. Na een uurtje was hij alweer terug | met een flinke achterpoot van ’n paard. | Hij at er zelf flink van, gaf zijn kinde- | ren een grote portie en liet voor de vos | tenslotte een stevige kluif liggen, waar j geen greintje vlees aan zat. De vos keek raar op zijn neus en toen j de wolf een paar uur later met een jon- | ge eend aan kwam dragSn en hij en zijn = jongen er weer heerlijk van smulden en j de vos met de beentjes genoegen moest [ nemen, dacht Reintje: „Dat gaat zo niet langer daar | moet ik iets op verzinnen”. = De volgende ochtend kwam de wolf | met een heel groot stuk lamsvlees aan- | zetten. Reintje stond hem b ijde ingang op | te wachten en zei: „Ssst-ssst, de klei- | nen slapen”. Dan legde Isegrim de buit bij de deur | neer en als hirj weg was peuzelde Rein j het op en gaf de kinderen de botjes. j Na een paar dagen zei Isegrim: „Zijn mijn jongens al flink gegroeid? g Laat me ze eens bekijken”. „Ze zijn kogelrond en zo gezond als | een vis”, zei Reintje, „wacht, laat mij | eerst naar buiten, want met z’n allen | kunnen we niet meer in je kamer”. Hij ging naar buiten, greep nog gauw | het kippetje dat de wolf had meege- | bracht en maakte zich uit de voeten. | En de wolf die zijn broodmagere kin- g deren in bed zag zitten, zwoer, dat hij | Reintje te pakken zou nemen. | Maar Rein was wel zo slim om zich | de eerste paar maanden aan deze kant g van het bos niet te laten zien. ---