God dichter bij ons i n deze dagen van sneeuw en ijs en bijtende koude moest ik denken aan de wel reeds lang tot het ‘-verleden behorende, maar daarom nog niet vergeten ramp van de Titanic. ’t Was inde nacht van 14 óp lo April 12. Over de Atlantische Oceaan voer het reusachtige zeekasteel „Titanic”, als een ploegschaar sneed het de golven. Muziek aan boord. De paren staan gereed en schuifelen in traag gewiegél door elkaar. Een meisjeshand schrijft een brief: „De zee fluistert als een droom. Tot weer. ziens bij aankomst”. leder voelt zich veilig onder de zekerheid van de moderne techniek. De Titanic kan niet vergaan is absoluut safe. Zelfverzekerd, een glas whiskey inde hand, kijkt de een de ander aan: „Deze transatlantieker is toch immers gebouwd als beton”. Maar geruisloos als een reusachtig stil spook dreef ergens een uit de Poolcirkel losgeseheurde ijsberg. Doodstil gleed de zwijgende kolos door het water. Het is ’n geweldige, verminkte driehoek, waarvan de basis onder water ligt. Ver vóór de berg uit steekt e'en brok ijs even boven de oppervlakte, die er over heen spoelt. De kapitein op de commandobrug zag het gevaarte. Onmiddellijk0 geeft hij het alarmsignaal. Sommigen van de passagiers rennen in paniek het dek op, anderen blijven beneden en lachen: ’t is een proef, een oefening, ’t is geen ernst! Het is bittere ernst. Enkele ogenblikken later raakt de ijsberg het schip, één ramstoot maar, en met grote golven spoelt het water naar binnen, de ruimen in. De marconist hamert zijn S.O.S. de aether d00r.... Het schip helt Aan dit alles herinneren me deze donkere en koude Decemberdagen, nu ik door mijn raam tuur en de invallende duisternis zich verlengt over huizen en landen, naar de oceaan, waar ik het zeepaleis inde ijskoude nacht vaart zie kiezen HET 25e HUK Verwonder u niet, dat de gedachten daar heengaan. Dit Heilige Jaar was, ondanks het vele moois dat het ons bracht, een jaar vol spanning en sombere dreiging. Onder de mensen is veel verdriet, veel angst en veel zorg en door de nacht vaart inde eindeloze ruimte de aarde. Als er ergens in hot heelal ongeziene en door ons ongekende oevers en stranden zijn, waar buitenaardse bewoners staan te kij kan met hun verrekijkers,.dan,zien'door het luchtruim de aardbol zwieren als een groot verlicht zeekasteel, waar muziek aan boord is. Over de sterren ziende, moeten ze wel het stampend rhythme horen van de aardse jazz-muziek en de zielloze refreinzang van onze bars. Er wordt daar een groots festijn gevierd bij de nadering van het vijf en twintigste uur. Was het zo ook niet op de Titanic ? Muziek aan boord en schuifelende paren. Lief- en zonde spelen er hun lichtzinnig spel. Het spel der ogen verraadt het spel der zinnen. Het leven van de vaste grond gaat door op de bewogen zee. Waarom niet? Intussen nadert de ijsberg. Bij het buffet schettert de lach en de laatste nieuwe grap wordt er verteld. Maar opeens gieren de sirenes: „naar de reddingsboten”. Op hetzelfde moment is het met het lichtzinnig mensenspel gedaan. Plotseling hebben ze andere gezichten, krijtwitte, doodsbleke zondaarsgezichten. Ineens zegt het hun niets meer: zonde en vermaak. Over de donderende barenslag van de oceaan staat duisterdicht en stikkedonker het mysterie van de dood. Op dat ogenblik komt in één ruk de beuning. Alles verliest zijn waards, op de valreep tussen tijd en eeuwigheid. De millionnairs strooien, hun bankbiljetten als vodden over het water uit. Velen bidden wie weet na hoeveel jaren een Onze Vader. Zó ging het daar, zó zal het ock nu gaan, als binnen afzienbare tijd dit dwarse, lichtzinnigfuivende en verwaande geslacht, niet luisterend naar de stem van zijn betere ik, de ramp ontketent met zijn waanzinnig spel, de ramp die het zal weg vagen. Inde vale vlammen van sulfer en benzine, bij het donderend rumoer van atoomexplosies, zullen vele monden het eerste Onze Vader bidden. PRAELUDIUM MET VERKLEUMDE VINGERS Deze gedachten dwarrelden door mijn geest in deze koude en duistere dagen. Maar toen schoof zich een andere gedachte naar voren. Daar midden op de Titanic, midden op het dek stond de band en speelde. Deze speelde het schoonste voorspel op de dood, dat ooit onder mensenhanden uit werd weggestreken: Nearer my God to Thee, nearer to Thee-Dichter mijn God bij u, dichter bij u. Dit eenvoudige lied, geboren in het hart vaneen God-minnend mens, zal alle eeuwen overleven. Het heeft de radeloze gedachten van die half-krankzinnig geworden mensen beteugeld en getemd en het heeft velen een nooit vermoed perspectief gebracht. Het heeft wonderen verricht in menig hart. Door de stormwinden in flarden uiteengescheurd, verwaaide de melodie in stukken over de reddingssloepen en hutten naar de oren van de worstelenden met de dood, maar niemand van de schipbreukelingen is de eeuwigheid ingegaan of hij heeft het gehoord: Dichter mijn God bij u, dichter bij u. Op het dek blev’en ze staan, deze fantastische muzikanten en speelden door met verkleumde vingers. Ze legden hun instrumenten tegen de kin en hun hoofd tegen hun instrumenten en inde ijzige kou en de loeiende storm streken ze, tegen de storm op, het voorspel van de dood. Het water spoelde aan hun voeten, maar het was of zij aan hun plaats genageld waren. Terwijl de driftige massa over de verschansing tuimelde, stonden ze daar, al helemaal afwezig van de aarde vergroeid aan het schip, toegëwijd aan de dood, verknocht aan Het Leven, dat hun al nabij was. Wie ze geweest zijn, weet ik niet, maar op deze donkere namiddag, waarin de aarde door het wereldruim suist als een Titanic over de Oceaan, naar haar ondergang door de verdwazing der mensen, zie ik ze inde nevel staan op het schip en ik hoor hun melodie, hun lied en ik buig me voor hun prachtig voorbeeld van heldenmoed, Gods vertrou v/en, zelfbeheersing en saamhorigheid. LEGENDARISCHE HELDEN EN HELDINNEN Nu het Kerstfeest nadert, nu u straks zult gaan luisteren naar het lied van de vrede, dat u wellicht zeer sceptisch zult aanhoren zijn er twee gedachten, die ik u naar aanleiding van deze Titanicramp en zijn heldhaftig vredesk'oor zou willen meedelen. Straks zult u het weer horen: vrede aan de mensen van goede wil. Die muzikanten aan boord van de Titanic waren mensen van waarachtig goede wil. Men staat verbaasd over zoveel heldenmoed. Zeker, zij hebben daarmede het zinkende schip niet kunnen redden. Dat was hun taak niet en daarvoor was de stoot te hevig geweest, maar met hun muziek en hun Godsgedachte hebben ze menige ziel gered. Ze hebben hun medepassagiers ineen stormnacht de weg naar de eeuwigheid gewezen met hun „Dichter bij God”. Jaar in’jaar uit doet het Kerstfeest een appèl op uw goede wil. Het vraagt niet zozeer naar uw sentiment, naar uw al te gemakkelijke traan en uw vlotte ontroering, maar naar uw goede wil, die met Gods genade nodig is om de bedreigde wereld te redden. Er zijn talloze conferenties en vele prachtige initiatieven, die de geschokte vrede pogen te herstellen. Het is echter waardeloos, wanneer niet alle individuen, u en ik, van g-esteltenis veranderen. De geest van die Titanic-muzikanten moet over ons vaardig worden. Wanneer sluit ge u aan bij dat groepje plaatsvaste muzikanten, die door alle storm en verleiding heen, aan de verdwaalde mensheid de melodie blijven voorhouden, die het diepste instinct van ieder mensenhart bevredigt: dichter bij God ? . Wat zijn eigenlijk uw plannen in dit beslissende tijdsgewricht? Wilt u behoren tot de slappe ja-knikkers, die het allemaal mooi vinden en het aan anderen overlaten? Ga dan je gang, domme pretmaker. We spreken elkaar nader inde op til zijnde stormnacht. , Wat zou het geweldig zijn, wanneer allen, die dit jaar de Kerstnacht christelijk vieren, zich dicht aaneen gingen sluiten tot één grote en toegewijde groep van verknochten, die door alles heen de vrede inde wereld gingen brengen! Is het niet mogelijk dat wij elkaar op het Kerstfeest in vastbeslotenheid de handen reiken met de woorden, zó kan het niet langer. In deze tijd is een leger van mannen en vrouwen nodig, dat inde toekomst legendarisch moet worden, omdat het zoveel Godsvertrouwen en heldenmoed had. O, ik bid en smeek u, laat dit feest niet slechts een uiterlijke idylle zijn, kijk dit jaar nu niet alleen naar de gezelligheid van uw Kerstdag, naar uw brandende kaarsen, uw diner en uw muziek. Anders ben ik bang dat u straks fuivend over de verschansing wordt geslingerd. De inhoud van uw leed, de zin van uw leven, de betekenis van uw Kerstfeest moet zijn: dichter mijn God bij U. Is dat zo moeilijk ? EEN HUIVERINGWEKKENDE WERKELIJKHEID Het zou moeilijk voor ons zijn, als God ons niet een eindweegs tegemoet was gekomen. Het is een historisch feit, dat aan ons „dichter bij God” beantwóordt God dichter bij ons. Op een nacht ging boven de stilte van de avondwind, boven de witte krijtheuvels van Bethlehem het zachte schreien omhoog vaneen Kind: Gods Zoon was mens geworden, een pasgeboren Kind, liggend op een bed van stro. Zó dicht kwam God bij de mensen, want wat is ons meer nabij dan een lief, teer en schreiend kind. Je zou met je twee grote mensenhanden willen grijpen naar die twee kleine kinderhandjes. Een kind is zo eigen. Als u vraagt naar de betekenis van Kerstmis, dan wijs ik u naar de kribbe van Bethlehem. Dit is de zin van het Kerstmysterie: Wij dichter bij God-God dichter bij ons! Zo trekt ons wezen omhoog en onbegrijpelijk, Gpd werd naar omlaag getrokken. De Allerhoogste heeft eens en voor altijd de oneindige klove tussen hemel en aarde overbrugd, Hij kwam ons nabij. Met deze gedachte is iedere Kerstmis goed, sneeuw of geen sneeuw, nachtmis of geen nachtmis, gezond of ziek. Kerstmis is niet zomaar een mooi sprookje of een lief verhaaltje, het is een huiveringwekkende werkelijkheid: de liefde Gods, die de mens zocht op de meest treffende wijze, die mogelijk is.'Houdt u toch vooral aan het dogma, en niet aan de melodie, aan de werkelijkheid en niet aan het sentiment alleen. O, het is een grandioos feit: God werd mens, een kind.... God is dus niet ver weg, Hij is dichtbij, vlakbij. God is bij ons, onder ons. Waar blijven wij met onze grieven, dat Gód‘ ons alleen laat, niet met ons zou meeleven en ons maar . laat tolsben; waar blijven we met onze verwijten, dat ieder zijp eigen leed--alleen moet uitvechten? Bij de kribbe wordt ons de mond gesnoerd, want welke grieven we dan ook mogen formuleren, we zullen toch dit geweldige moeten bekennen: dat God-uit-de-hemel volkomen ons leven op aarde deelde als méns. Niemand inde wereld heeft zich ooit zo vereenzelvigd met oiks, met ons leven en onze nood. Dit is veel meer dan we hadden kunnen verwachten, dan we hadden kunnen dromen. God is niet ver weg, God is onze med’e-mens. Het majestueuze mysterie van God is tastbaar en grijpbaar geworden. En men vereenzelvigt zich met een van de herders, het is alsof men een van hen was, alsof men er bij was. De herders hebben er bij g'estaan en zij gingen met nieuwe moed huiswaarts, hoofdschuddend, omdat er geen woord was voor al dit onbegrijpelijke. Zo moet in deze dagen al de miserie om ons heen vaneen ten einde lopend, mislukt tijdperk van ons afvallen. Met een hart vol angst komen we bij de kribbe, we zien tóe en we glimlachen om het Wonder. Wat anderen ook zeggen en smalen, wij geloven: hier ligt de Verlosser der wereld, en hoofdschuddend gaan we huiswaarts, omdat er geen woorden zijn voor dit mysterie: wij dichter bij God-God dichter bij ons TH. KORSTENBROEK O.P. Mariaweide Chinese nationalisten hebben op 13 December een Russische militaire raadgever op de rijstmarkt van Kanton doodgeschoten. JAN PARABANT. --- Advertentie od&n&tdclmcj. cizk ‘H&hd&ks (Martin Scl longeuer) --- Oude en nieuwe spoken ineen romantische streek DE OLIE DREIGT IN STIERMARKEN-LAND GRAZ, Stiermarken, 16 December 1950. Stiermarken is misschien wel de schoonste provincie van het aan natuurschoonheden rijke Oostenrijk. De Alpen in het Noorden zijn vaneen ongerepte wildheid, waar arenden en gemzen nog heersers zijn inde ongenaakbare rotsen. En van de mensen, die er wonen, weet de „Baedeker” van 1890 nog to vertellen, dat het „halfwilde” volksstammen zijn Of dit als een compliment is bedoeld, weten Wfc niet, maar we vermoeden het. In ieder geval zijnde vriendelijke bergbewoners heel wat „gemütlicher” en heel wat minder wild, dan de hordes touristen, die in andere, meer bekende streken, lawaaierig met autobussen aankomen; ’s avonds ineen bar de „raspa” dansen en de volgende morgen ineen wolk van benzinestank weer verder trekken. Do verrukkelijke plaatsen van Stiermarken, zoals Maria Zei!, Bad Aussee en Wildaïpen, zijn nog niet „ontdekt” door het grote tourisme. Weliswaar zeer tot ongenoegen van de vreemdeiingenindustrie, maar in ieder geval tot het welzijn van de natuurliefhebbers, die bier komen. Inde buurt van Leoben, aan de Zuidelijke rand van de Alpen, is de zware industrie thuis, waarover we vroeger al eens hebben verteld. Daar jaagt het moderne leven inde kathedralen van de materie en klopt het hart van de politieke hartstochten. Graz, de hoofdstad van de provincie, aan de rivier „Die Mur”, die door Napoleon al met een charmante woordspeling: „La ville de I’amour (de la Mur)” wérd genoemd, heeft nog niets van haar aantrekkelijkheid verloren. En al kijken de Weners er natuurlijk met een nauw verholen minachting op neer, omdat het „maar” een provinciestad is, toch bezit het een eigen opera, waarop Amsterdam jaloers zou kunnen zijn. Maar het meest onbekende deel van Stiermarken is de Zuid-Oosthoek, waar Oostenrijk grenst aan Hongarije en Joegoslavië. Het is een eenzame, met sagen omweven streek, waar uitgestrekte bossen en velden over de lage heuvels glooien. Hier en daar, op een heuveltop rijzen nog de torens op van oude adellijke kastelen, die de romantiek uit lang vervlogen eeuwen bewaken. Vreemdelingen komen hier niet, tenzij misschien in de zomer naar Bad Gleichenberg, waar ze bij de geneeskrachtige bronnen genezing zoeken voor keel- en hartziekten. En ook Bad Gleichenberg, een oase van gedistingueerde parken en hotels, temidden van de uitgestrekte eenzaamheid, behoort nog toe aan een oud grafelijk geslacht. HEKSENJACHT. Vroeger huisde inde bossen van Bad Gleichenberg Satan zelf, die daar met zijn heksen en spoken ’s nachts de heksensabbath vierde. En nog altijd sidderen de boeren uit de streek voor de boze heksen, als inde lange winternachten de noorderwind vanaf de Alpentoppen over de vlakte huilt. De verhalen van de mensen met het „boze oog” die het vee ziek kunnen maken en van heksen, die een verdorde kattenstaart ineen boerderij verbergen, om ongeluk te veroorzaken, leven ook nu nog, al» de boeren ’s avonds bij het haardvuur zitten. In het jaar 1675 werd in Gletchenberg een vKuw verbrand, nadat de beulen haar eerst levend hadden gevild. Die vrouw verdiende die straf want ze was een heks en ze had zelf bekend, deelgenomen te hebben aan de heksensabbath in het bos. Voor ons, moderne mensen, doet deze bekentenis wel heel erg „modem” en „volksdemocratisch” aan, vooral wonneer we dan inde officiële acten van het proces nog lezen, dat de rechters haar eerst met gloeiende Ijzers hadden laten bewerken, om haar tot de bekentenis te dwingen. Nu gaat er weer een „heksenproces” plaats vinden, maar inde omgekeerde richting. De gendarmerie, die niet meer in spoken gelooft, heeft een arme bejaarde dagloner en diens vrouw in bescherming moeten nemen tegen de van heksen afkerige dorpsbewoners. Het begon in het dorp Dedenitz, vlak bij de Joegoslavische grens. Een koe vaneen boerin gaf op een dag geen melk meer, waarschijnlijk omdat de koe of geen behoorlijk voer, of geen behoorlijke stal had. De boerin fluisterde tegen haar man: „Die vrouw R. is gisteren inde stal geweest en heeft de koe aangeraakt. Ik ben zeker, dat ze een heks is”. De boer fluisterde verder en iedereen, die een zieke koe had, herinnerde zich ineens, dat de vrouw in de stal had gekeken, tegen de boer had gelachen, of andere van dergelijke toverkunsten had gepleegd. Vrouw R. was dus een böze toverheks. De dappersten onder de boeren schoolden samen, dronken een stevig glas „Sliwowitz” (pruimen – jenever), om meer moed te krijgen, bewapenden zich met emmers water en togen uit, om de heks te zoeken. De „Heks” vonden ze samen met haar man aan het werk en zonder dat de beide oudjes van iets wisten, kregen ze ettelijke emmers water over hun hoofd. Mijnheer pastoor was danig ontsticht over zoveel (bij) geloofsijver; de gendarmerie greep in, om de oudjes in bescherming te nemen en de dappere raddraaiers zullen nu voor de rechter moeten verschijnen. „Maar we hebben toch niets gedaan”, vinden ze. „We hebben toch alleen maarde boze geest willen uitdrijven ” OLIESPOOK. Intussen is het land van Zuid-Oost-Stiermarken weer opnieuw in onrust gekomen. Want nu waart er een echt spook rond, dat zich niet door gendarmerie of emmers water laat bezweren. Het is het spook van de olie. In Perbersdorf, ook alweer vlak aan de grens van buurman Tito, heeft een Nederlandse firma een boortoren gebouwd. Vele andere torens volgen daar en in het dorp Slebing. Het schijnt, dat de geologen, die hier in opdracht van de Oostenrijkse regering naar aardolie aan het zoeken zijn, succes hebben gehad. In heel de streek hoor je over niets anders meer spreken dan over olie. Plotseling heeft de geldhonger de eenvoudige boeren te pakken gekregen; er wordt gehandeld, er wordt gespeculeerd en gesjacherd en iedereen hoopt rijk te kunnen worden. Want als men de geruchten kan geloven en alle tekenen wijzen erop dan bevinden zich hier op een diepte van tweeduizend meter oliebronnen, die zo rijk zijn, dat ze die van Roemenië nog verre overtreffen. Wat dit voor Oostenrijk betekent, is nog niet bij benadering te schatten. Het is bekend, dat Oostenrijk zeer rijke oliebronnen „bezit” in Zistersdorf, ongeveer vijftig kilometer ten Noord-Oosten van Wenen. Maar dat is de Russische zóne en de Russen hebben die bronnen in hun onlesbare oliedorst tot Russisch eigendom verklaard. Zo kan Oostenrijk tot nu toe de olie en de benzine, die het nodig heeft, voor „Marshall’-dollars uit Amerika invoeren, terwijl de Oostenrijkse olie spoorloos naar het „oosten” verdwijnt. In 1943 leverde Zistersdorf 4000 ton olie per dag; wat het nu levert is onbekend. De Russen doen er erg geheimzinnig mee en iedere poging, hieromtrent informaties in te winnen, wordt door hen als spionnage beschouwd. Dus doet een journalist, die ook maar enige zorg aan zijn gezondheid wenst te besteden, maar beter, zich verre van Zistersdorf te houden. Op het ogenblik is de productie beslist veel groter, al moeten enkele bronnen, tengevolge van roofbouw, al aan het verzanden zijn. Stiermarken ligt echter inde Britse zóne, dus kan Oostenrijk vrij over deze natuurlijke rijkdommen gaan beschikken. „Wat zal er van ons worden,” verzuchtte een gemeenteraadslid, met wie we over olie spraken. „Er zullen hier veel vreemde arbeiders komen, boortorens, barakken, fabrieken en vuilnishopen zullen de romantische schoonheid van ons mooie land gaan wurgen. Er zal onvrede komen; en wat zal onze buurman, Tito, doen, als hij net aan de andere kant van zijn muurtje zoveel rijkdom ziet? Maar olie is voor de moderne mens nog kostbaarder dan goud. Wie de oliebronnen van de wereld bezit, beheerst de wereld. Een zeer onromantisch, nuchter berekenend oliespook waart rond dooreen van de meest romantische streken van het oude Europa. En als we ons niet vergissen, zullen de namen „Siebing” en Ferbersdorf” binnen niet al te lange tijd met grote koppen prijken op de eerste bladzijden van de wereldpers en hun invloed doen gelden op de beurs van New York, Bonden en Amsterdam. --- KERSTNACHT Heel stilletjes, zonder geruis en gerucht, Kwamen engeltjes aangevlogen. Zij spijkerden sterretjes hoog inde lucht, langs de donkere hemelbogen. Een heel grote ster lichtte plotseling hel: en de herders op ’t land, wat geschrokken, zij luisterden zwijgend naar ’t hemels bevel, namen hoeden en vachten en stokken. En stapten heel blij naar de donkere stal, waar de lichtende ster op hen wachtte. Het pad was besneeuwd en het was koud in het dal, Zij bibberden onder hun vachten. In ’t stalletje was het ook tochtig en kil. Een olielamp bengelde boven. Maarde herders knielden en baden stil en wilden het wonder geloven dat God als Kindje, schreiend van kou, in die armlijke stal werd geboren; om ’t gebed van de mensen van goede trouw door Zijn menswording zo te verhoren. Het Kindeke lachte de herders toe en streelde hun grijzende haren. Zij haalden wat vachten en werden met moe naar het Goddelijk Kindje te staren. Wij willen ook dicht bij het kribbeke zijn en brengen er onze gebeden. Is je hartje heel blank? Zijn je ogen zo rein Om zo dicht bij het Kindje te treden? P. B. --- Vonnissen in zoek Finsterwolde Het gerechtshof te Leeuwarden deed Donderdag uitspraak inde zaken tegen de gewezenvcommandant van het interneringskamp te Finsterwolde en drie bewakers, Voor verduistering kreeg verdachte V. vier maanden met aftrek, en wegens mishandeling van geintèrneerden zes maanden. B. kreeg drie maanden gevangenisstraf. IS. veertien dagen en H. een maand. --- Hoover gelooft niet aan Europa's verdediging Herbert Hoover, voormalig Republikeins president der V.S., heeft Woensdagavond ineen radiotoespraak te New York verklaard, dat West Europa geweldige aantallen divisies zelf moet oprichten en uitrusten vooicat wij neg een man of dollar op de West-Europese kust zetten. De Amerikaanse defensie-linie moet door de Atlantische en Stille Oceaan gevormd worden en niet door de continenten van Europa en Azië, zo zeide Hoover. Elke poging om oorlog te vo'eren tegen de communistische massa door middel vaneen invasie via het drijfzand van China, India of West-Europa, zou zuiver dwaasheid zijn. Enige Republikeinse en Democratische Senatoren hebben zich uitgesproken tegen een snel overbrengen van nieuwe Amerikaanse landstrijdkrachten naar Europa. De Senatoren eisten, dat er gedetailleerde inlichtingen moeten worden verstrekt over bijdragen van de andere landen tot het nieuwe West-Europese leger. --- Advertentie (Advertentie). Viervoudige bestrijding van pijnen en griep. De vier geneesmiddelen in één tablei Chefarine „4" verenigd, brengen dikwijls baai, wanneer een ander middel (aalt. Tezamen werken zij dan ook bijzonder krachtig en weldadig. _ n Cliefariiie4 h /Ê BEROEMDE GEHEtSMIDDELEH J 1 iHfÉHTABUT TEGEN PIJNEN EN GRIEP. 20 TABLETTEN è 75 c --- Nog branden in het Besoekische De Indonesische regering heeft op vragen van parlementsleden over de branden in het Besoekische geantwoord, dat er thans een nauwkeurig onderzoek naar de oorzaak hiervan gaande is. „Tevens zijn er troepen van de mobiele brigade derwaarts gezonden om aan het kwaad een einde te maken. Er zijn vele arrestaties verricht en gezien de afnemende criminaliteit, kan aangenomen worden, dat de mobiele brigade en de politie voldoende macht bezitten om de situatie in de hand te houden. Het onderzoek geschiedt met de grootste spoed.” Aneta meldde, dat inde afgelopen dagen in het Besoekische opnieuw drie tabaksloodsen door brandst C iters zijn vernield. In geen der schuren hing tabak. --- Diufribune van Westerse grondstoffen Te Parijs meent men, dat binnenkort een grondstoffendirectoraat zal worden opgericht, dat onder Frans-Engels-Amerikaanse leiding zal staan en tot taak zal hebben de grondstoffen onder de vrije landen te verdelen en de zee. transportmiddelen voor grondstoffen te organiseren. Het directoraat zal waarschijnlijk te Washington gevestigd worden. ---