DE PAOL VAIV SEF Oetbindel van 't aafgeloupe jaor VENLO, 2 Januari. Sef geit paol-halde, en och, as-te al van alles en nog wat gekalde hebs beveurbeeld enne kiër of zestien de lu van Venlo en umgaeving ’n lachspegel hebs veurgehalde waorum zoes-te ze dan. ouk neet ens enne paol veurhalde? Mit enne paol kanste ja o van alles doon. De kans d’r emus mit op zien herses houwe; dan kumps-te in ’t kotje De kans um aan de grens opstelle; dan gaon d’r gen greunies, maar allein smoekelaers euver. De kans um baove water laote staon; dan is d’r gen speld mier tösse te kriege. De kans um, tegeliek mit ’n perk aan wat stelle; dan is ’t rats aafgeloupe. De kans d’r ’n punt beej laote kömme, dan wets-te ’t presies. Maar det is eigelik maar allemaol kwazel, want Sef geit allein maar paol-halde, en daomei wilt-e zegge det al zit-e taegenswaordig ouk 'nog zoë doen beej de beerbrón ’t um gaar neet hoëg in zienen bol is geslage, maar det-e nog krek d’n eigeste is gebleve, en dan wet ge d’r alles van. We zien ens mit Sef gaon praote, le, I;ae, ,det ’m eigelik lap, zönne halde' Now, Sef kwaam drek , Ler Zlenen tapkas vandan en g aan ’t vertelle. Det-e iërs ~ai? Pjfn waas gewaes zich achter buifet te halde en nimmer op e buun te springe, maar det ze um toen gezag hadde det det zund fn la°mer zoe zien veur Venlo in t algeme-m en veur d’n Venlosen numor in ’t bezönder: „Paol-halde, kef, ’ zoë zagte ze, „die' revue meugs-te neet d’r aan gaeve, want det is ’n traditie van jaore uaer, en die meugs-te zoë maar ueet naeve dich neer ligge.” “feug, toe is dan det puntje beej det paölke gekömme en toe stond t sebiet as det paölke baove water det Sef veur de zevetiënde kier in zien laeve as Venloos revue-arties, -acteur en regisseur van zich zoe doon spraeke. Sef haet zien oër te luustere geacl?ter zienen tapkas um te wie de Venlonaere sproke euver waat d’r in Venlo al zoë redde en zeilde; hae is aan ’t scnrieve geslage euver al det geeuns van ’t aafgeloupe jaor; hae naet n Venlose revue oet d’n aek gedreid in nog korteren tied as ’t Venlose brökplan klaor waas. ’t Is weer ein alderwetse revue gewaore, ein en al Venloos waat d’r aan is: gen scènes oet andere waerelddeile wao ’t ouk neet alles is; gen zwaor op de hands of schrikkelik zeut gezwaegel euver van alles waat neet doug; nae, klinkklaore Venlose humor en veur de res lauw-smoeze. * * * Wao ’t euver geit? Och mens, det wet geej eigelik net zoe good as Sef zelf. Want ge wet net zoe good as ederein det in ’t aafgeloupe jaor de Keunegin heej op bezeuk is gewaes, det V.H.C. kampioen gewaore is, det ze kepotte schuttelkes gevönde hebbe beej ’t Romerhoes, en al det ander gedeuns wao we ös in 1950 diek en meug euver gemak hebbe. Maar wie weej det allemaal meigemak hebbe, of wie Sef det door zienen bril zuut, det ls gans wat anders. As Sef ’n Keunegin in d’n raegen zuut, ’n hockey-club in fiës-stumming of de gruzelemente van ennen alden telder, dan brik ’t zunke door en dan kump d’r ’n fien kleurke en ’n geistig leechje op zoëwat valle, en dan lache we ós kepot (wie me det op zich plat-Venloos zaet). Now, um ös krank te lache gif Sef mit ziene staaf ös beej ’t begin van ’t nieje jaor volop de kans. Nege aovende achterein dreit zien nieje Venlose revue in ’t Böndsgebouw. En wae ’t dan nog neet gezeen haet, dae is ’t zelf schold, of ’t is de schold van Lieftinck ujndet dae te vuël mei wilt pikke van waat me tekort kump aan die vief precent loënsverhuëging. Maar Sef haet ’t taege Lieftinck opgenaome, en enne 'ganse zaal vol Venlonaere, die anders noëts nao zö’n oetveuring zoelle kinne gaon, oetgenuëdig um te kömme kieke wie ze, óndanks d’n erremen ozel, kinne paolhalde. En dan kinne ze ouk ens zeen, wie ’t taegeswaordig toe-Neteurlik is ’t dreejtal Sjjeraar Bolwater, Sjuul Tomaat en Fientje van d’n Arenborg weer present op de plank. Vaerder zien d’r inkele verse krachte beej gesleip um mei de paol te halde: de gezusters Toebosch, Frans Boermans (dae vruger ouk dökser van de partie gewaes is) en Bèr Thiery. Mart Schmidt is d’r dit kiër mit zien orkes um beej de paol-planting ’t nuëdige meziek te make. Dit kiër wuërd in houfzaak gewerk mit bestaonde melodieë, umdet zoë zaet Sef zich det joeksiger aanhuërd. Maar a’r is neteurlik ouk ’n nie Venloos leedje beej, det „Aan de Maas” hit en det al lichtig enne nieje. Venlose schlager wuërd. De tekste van leedjes zien van Mathieu Cornet; al ’t andere kumj oet Sef’s kaökerke. In ’t ganse zien d’r dertig meiwerkende. Veur prachtige costuums en décors is neteurlik gezörg. Zoë haet Sef weer van alles gebrouwe, en det brouwsel van Sef ge wet ’t det geit d’r altied in. Zoëdet we eigelik neet ens hove te zegge det Sef (net as ’t beer det taegenswaordig oet ziene tapkraan löp) weer bes is. Zaoterdaag begint ’t zaakje, maar det wet ge neteurlik ouk allang. { „Aan Venlosen | 1 humor weer gen j mankasie/” zaet Sef ■■ geit op de vrouwlukranskes en op de huweliksbureaux, want ouk dao-euver wuërd in deez revue ’t ein en ander vertuind. * * * --- Parijse straatinterviews Hammond la Cravate, „Camelot” (Van onze Parijse redacteur) BOULEVARD BONNE NOUVELLE' geen £°ed nieuws. Ravrnond la Cravate (Raymond de Das of Raymond de Zelfbinder, zo gé kent «T* ,Zijn eiëenlijke naam kent alleen de Burgerlijke Stand) ?ï,ter Zljn kraampje van „Camevan straatverkoper: „Luistert, myne heren”! Een wijze les is wel enkele verloren minuten waard. Sedert de grijze oudheid heeft geen enkele van de grote wijsgeren U het recept kunnen geven van het meest simpele geluk: de huiselijke Vrede! Men heeft maatschappelijke samenlevingen weggevaagd, revolues §ernaakt, nieuwe beschavingen gevonden, grandiose systemen op s apel gezet. Nooit heeft men U geëgd. „Tenez, van nu af aan zal w vrouw een glimlach door het huis dragen”. la^?9i®t1?Üin.klein aPParaatje. Gij • Het is nochtans simpeler an een cyclotron. Als U dat mee duifk emt’ aIS U Zegt: ”Mijn 1 , ik ga mimosaeieren maken bent TT W°lk, gehakte Peterselie” lenete gered’ Goed humeur in dag een oude DanHggend^z^ken^ükD^mS' te schuifelt verder. Het is het ogen! blik der confidenties. Raymond heeft de statigheid en de lichtelijke geoxideerde stem, die bet gevolg zijn van twintig jaren overtuigende demonstraties op de grote Bouievards van het Hart der ereld. En op de kruispunten eveneens. Werkeüjjj wij zitten vast. Men reitert ons, men saboteert. Binen v°rt mogen we niets en niemendal meer verkopen. Men is afgunstig. (Met de handen ten grijze hemel geheven als op de planken van de Salie Richelieu:) Als ik bedenk, dat mijn naam niet eens meer betekenis heeft. Een half jaar geleden heb ik met de dassen, de zelfbinders, met „la cravate” moeten ophouden. Een decreet van 3 Mei verbiedt ons de verkoop van alle manufacturen. Verbod om brillen te verkopen. Verbod om byouterieën te verkopen. De schoenpoetsers zijn verdwenen, de handelaren in garen en band. Ah! (en Raymond la Cravate’s volumineuse handen reiken tot inde wolken de winterse Parijse hemd). Ah! De goede tijden van de Préfect Lépine, die de kleine straathandel beschermde! En dan te bedenken, dat ik dassen verkocht voor 250 francs; ik beconcurreerde de grote zaken niet. Integendeel: ik bracht de das binnen het bereik vaneen nieuwe clientèle. Die nieuwe clientèle zou op zekere dag naar de grote zaken gaan, die'pók begonnen waren met dassen van 250 francs. Voelt U? En ik ben niet alleen: de „camelots” zijn niet alleen het slachtoffer. U zo goed als ik, Monsieur Jean la Gazette. U werkt óók op straat. U doet aan kleine straatinterviews ( U zégt het zelf, niet?), U hebt ook een straat-negotie. U wordt evenzeer bedreigd als wij. Wie weet: vandaag of morgen brengen ze U óók onder in het decreet van 3 Mei? Het is hemeltergend: de wereld wil in vrede leven: ik probeer haar de huiselijke vrede te verkopen (al is het dan ook maar een mop), en ze doen ons de das om, die we zelf niet meer verhandelen mogen. En waar gaat Parijs naar toe? Ons Parijs, waar U en ik, en wij allemaal van houden! Parijs zonder „camelots” De kleine straat-negotie, waaruit Molière, naar zijn eigen zeggen, op de Pont-Neuf de helft van zijn genie geput heeft! Van de andere kant van het stalletje vraagt een oude dame ons, of we een „gewone groentenmolen” hebben. Ah, Madame, Jean la Gazette doet in letters, maar ik heb voor U het geheim van het huiselijk geluk: ’n klein apparaatje, eenvoudiger dan een cyclotron, het.... Men hoort een collega niet inde weg te staan; men heeft zélf genoeg te doen: Jean la Gazette bergt zijn negotie op (ballpoint, klein papiertje). Jean la Gazette zoekt een nieuwe klant. Onder de sombere dreiging van het decreet van 3 Mei. --- Pakistans premier niet naar Londen KARATSJI, 2 Jan. (A.F.P.). De premier van Pakistan, Liaquat Ali Khan, zal de openingsvergadering van de gemenebestconferentie te Londen niet bijwonen. Hij zou bereid zijn naar Londen te komen, als Het verschil tussen zijn land en India over Kasjmir op de agenda zou worden geplaatst. Dit is de eerste maal sedert de reorganisatie van het Britse gemenebest, dat een leider vaneen der aangesloten landen weigert de opening van de jaarlijkse conferentie bij te wonen. Waarschijnlijk wil de Pakistanse premier ontkomen aan de ster. ke druk, die hij te Londen van Engelse zijde verwacht inzake de kwesfie-Kasjmir. Engeland zou deze kwestie snel willen oplossen. --- Amerikaanse firma's te Sjanghai onder controle HONGKONG, 2 Jan. (Reuter) Ingevolge het besluit om de Amerikaanse activa in China te blokkeren zijn 115 Amerikaanse firma’s te Sjang-Hai thans gesteld onder toezicht van de militaire controlecommissie van Oost-China. De firma’s moeten haar bedrijf blijven uitoefenen. --- aether flitsen DONDERDAG 4 JANUARI 1951 Hilversum I 402 M. 12.30 Land- en tuinbouwmededelingen 12.33 „In ’t spionnetje” 12.38 Gramofoonmuziek 13.00 Nieuws 13.15 AVRO-allerlei 13.20 Strijkorkest 13.45 „TJ kunt het geloven of niet” 13.50 Gramofoonmuziek 14.00 Voor de Vrouw 14.30 Pianorecital 15.00 Voor de zieken 16.00 Gramofoonmuziek 16.30 Zendersluiting 18.00 Nieuws 18.15 Sport 18.30 Dansorkest 19.00 Actualiteiten 19.10 Lichte muziek 19.45 Economische causerie 20.00 Nieuws 20.05 Radioschaakwedstrijd Noorwegen-Nederland 20.06 De groeten van nuchteren 20.15 AVRO-allerlei 20.20 Radio Philharmonisch orkest en soliste 21.20 Ronde Tafelgesprekken over internationale vraagstukken 21.50 Orkestconcert 22.20 „Let op de bel”. 23.00 Nieuws 23.15 Sportactualiteiten 23.30—24.00 Gramofoonmuziek. Hilversum H 298 M. 12.03 Amusementsmuziek (12.30— 12.33 Land- en tuinbouwmededelingen) 13.00 Nieuws en Katholiek nieuws 13.20 Gramofoonmuziek 13.35 Piano a quatre-mains. NCRV: 14.00 en 14.15 Gramofoonmuziek 14.45 Voor de vrouw 15.30 Vocaal ensemble 15.45 Bijbellezing, 16.30 Zendersluiting 18.00 Voor de jeugd 18.30 „Op de rfempel van het Niemye Jaar”, causerie 18.45 Gramofoonmuziek 19.00 Nieuws en weerberichten 19.15 Vragenbeantwoording 19.30 „In dienst van het Vaderland”, causerie 19.40 Radiokrant 20.00 Nieuws 20.05 Radioschaakwedstrijd Noorwegen—Nederland 20.06 Gevarieerd programma 22.00 Gramofoonmuziek 22.15 Buitenlands overzicht 22.35 Gramofoonmuziek 22.45 Avondoverdenking 23.00 Nieuws 23.15—24.00 Platennieuws. LIMBURGSE ZENDER 18.00 Limburg musiceert, een concert door de Nachtegalen van Meerssens Basiliek 0.1.v. kapelaan Huib Voncken 18.30 Hilversum II 18.45 „De Stem van Limburg”, waarin nieuws en de wekelijkse revue „Limburg op z’n best”. VRIJDAG 5 JANUARI 1951 Hilversum I 402 M. VARA: 7.00 Nieuws 7.15 Ochtendgymnastiek 7.30 Zendersluiting 9.00 Nieuws en weerberichten 9.12 Voor de huisvrouw 9.22 Gramofoonmuziek (9.30—9.35 Waterstanden). VPRO: 10.00 „Thuis” causerie 10.05 Morgenwijding. VARA: 10.20 Gramofoonmuziek 10.30 Voor de zieken 11.00 .Voor de vrouw 11.15 Pianoduo 11.35 Radiofeuilleton 11.5ó Gramofoonmuziek. AVRO: 12.00 Orgelspel. Hilversum II 298 M. KRO: 7.00 Nieuws 7.15 Morgengebed en liturgische kalender 7.30 Zendersluiting 9.00 Nieuws 9.10 Gramofoonmuziek 9.35 Instrumentaal septet 9.55 Gramofoonmuziek 11.00 Voor de zieken 11.40 Kamerorkest en solist 12.00 Angelus. * Voor het eerst in zijn geschiedenis heeft de gemeenteraad van Parijs de begrotingsvoorstellen voor 1951, die een bedrag van 30.765.000.000 francs belopen, verworpen. --- Premiers van Gemenebest komen in Londen Saamhorigheidsgevoel boven organisatie-vorm (Van onze redacteur) LONDEN, eind Dec. Het Gemenebest steunt niet op verdragen, niet op wetsteksten en centrale commissies; het is geen Unie, noch een verbond van gezworen vrienden; het heeft geen vlag en geen volkslied en geen gelijkgeschakeld beleid. Wat het dan wèl is en heeft en betekent, is veel moeilijker te zeggen. Het is nauwelijks een organissatie. De deelnemende Staten zijn zeer ongelijk in kracht en grootte en maatschappelijke ontwikkeling. Ze hebben uiteenlopende en soms met elkaar in botsing komende belangen, maar desondanks geen machinerie ter regeling van strijdvragen, die de leden onderling mochten dreigen te verdelen. Een gemeenschappelijke buitenlandse politiek kunnen de leden elkaar niet opdringen. Er is geen verdrag van bijstand en evenmin is het de aangesloten landen verboden, op-eigen gelegenheid aan machtsgroeperingen buiten het Gemenebest mee te doen. Elke vorm van onderlinge saamhorigheid, in interne zaken of ten overstaan van nietaangesloten mogendheden, kunnen de leden afhankelijk maken van bijzondere voorwaarden, of naar eigen inzicht weigeren. Doch niettemin schatten de Britten de waarde van het Gemenebest zeer hoog, in verscheidene opzichten zelfs hoger dan de betekenis van hun verhouding tot West-Europa. land vaart ongeveer de middenkoers. Men geeft hier de indruk, te hopen dat besef van de dreiging, die elk der Gemenebest-leden van het communistisch blok ondervindt, de politieke solidariteit van de le’ den naderbij zal brengen en althans de samenwerking verschil van inzichten ten spijt zo krach’ tig mogelijk zal maken. | Op het stuk van de internationale verhoudingen is dit belangrijk voor | de hele wereld. Het Gemenebest, deze vage, moeilijk te beschrijven Statenbond, kan een grote kracht , opbrengen, maar het is een zware opgave, de grootste gemene deler der solidariteit te vinden. VOORZICHTIGE ; SAMENWERKING Austrlië staat, binnen ’t kader van ’t Gemenebest, de oprichting voor vaneen permanente centrale commissie ter bepaling van de onderlinge en buitenlandse politiek. Mister Attlee, meesterlijk zoeker van middenwegen, heeft niet verklaard, dat zijn regering hiertegen is, maar dat er niet voldoende vóór de instelling vaneen dergelijke commissie is aan te voeren. De zaak is, dat vooral de Aziatische leden niet zover willen gaan. De leden kunnen elkaar voortdurend raadplegen en vooral in Londen gebeurt dit ook, want elk land heeft hier zijn Hoge Commissaris. Australië is inde Britse hoofdstad zelfs vertegenwoordigd dooreen residerend minister. Er is nog nooit zo’n nauw contact geweest als er nu is. Londen zendt door elkaar meer dan zestig telegrammen per dag naar de andere leden. Maar ’n grotere coördinatie van het beleid, dan tot rfU toe te verwezenlijken blijkt, zou de invloed van de Commanwealth op de internationale verhoudingen sterker kunnen maken. De Britten beseffen echter, dat zij een dergelijke coördinatie onmigelijk kunnen forceren. Daarom hechten zij des temeer betekenis aan ongedwongen besprekingen op hoog, liefst zelfs zo hoog mogelijk, niveau. De laatste jaren zijnde conferenties veelvuldiger geworden, dan ze vroeger waren. In October 1948 kwamen de premiers bij elkaar, toen het Russisch gevaar voor West-Europa de groot- AGENDA Inde eerste week van het nieuwe jaar begint in Londen een bespreking van de premiers van alle Gemenebestlanden. Alleen de Minister-president van Zuid-Afrika, herstellend vaneen ziekte, moet zich dooreen van zijn kabinetsleden laten vertegenwoordigen. Verder heeft Pakistan er inmiddels van afgezien de bijeenkomst bij te wonen wegens de kwestie Kasjmir. De conferentie zal waarschijnlijk 'n dag of tien duren. Een agenda is nog niet opgesteld; de regeringsleiders beginnen, met de door ieder van hen voorgestelde onderwerpen aan de vergadering voor te leggen. Sinds op 22 November Clement Attlee in het Lagerhuis bekend maakte, de andere premiers van ’t Gemenebest te hebben uitgenodigd voor deze bijeenkomst, is her en der gespeculeerd over het programma, zoals dat er vermoedelijk zal gaan uitzien. Adviezen van bekwame en onbekwame politieke tinnegieters bleven niet achterwege. Toen de Engelse Minister-president de conferentie aankondigde, vochten er nog geen Chinese legers in Korea. Maar het ligt voor de hand, dat juist de strijd van de Chinezen tegen de troepen der Verenigde Naties een van de belangrijkste agenda-punten moet vormen. Van de Gemenebest-landen hebben alleen het Verenigd Koninkrijk, India, Pakistan en Ceylon de communistische regering te Peking erkend. Vooral India heeft gepleit voor „begrip voor de Chinese Volksrepubliek”. Maarde verovering van Tibet door het nieuwe China maakt de communisten de onmiddellijke buren van India, en Pandit Nehru’s stem wint daardoor bepaald niet aan warmte, als hij over de verhouding tot China spreekt. Dit kan de kansen iets vergroot hebben op een zekere mate van overeenstemming in Londen, bij de bespreking van het beleid der leden van de Commonwealth tegenover de Chinezen. De opvattingen hieromtrent lopen tot heden aanzienlijk uiteen. Canada ligt niet alleen aardrijkskundig, maar ook geestelijk dichtbij de Verenigde Staten en is in beide opzichten zeer ver van India verwijderd. Engeste aandacht vroeg. Zes maanden later werd een tussentijdse zitting belegd, nadat India besloten had, een republikeinse grondwet te aanvaarden. In Juli 1949 ontmoetten de ministers van Financiën van het Gemenebest elkaar en een half jaar later kwamen hun collega’s van Buitenlandse Zaken bijeen. Voorts werd in September j.l. het Plan van Colombo besproken. De nieuwe vergadering der eerste-ministers geeft aanleiding tot pleidooien in Londense politieke kringen voor een nog snellere opeenvolging van dergelijke bijeenkomsten, in het bijzonder van de hoogste regeringsleiders. Men heeft hier meer hoop op resultaat van zodanige ontmoetingen, dan op de mogelijkheid de door Australië voorgestelde permanente commissie in het leven te roepen. KASHMII» De verhouding tot China en da communistische landen in het algemeen zoals 'gezegd, ditmaal waarschijnlijk bovenaan te staan op de agenda. Typerend genoeg heeft Attlee zijn eigen ministers van Defensie en Buitenlandse Zaken uitgenodigd, de besprekingen bij te wonen. Het Noord-Atlantisch Pact, waarvan het Verenigd Koninkrijk en Canada lid zijn, kan aan de orde komen, evenals de herbewapening van Duitsland. Ook het Plan van Colombo vraagt aandacht, naast de militaire maatregelen in Zuid- en Zuid-Oost-Azië. Of ook over het Midden-Oosten en Afrika gesproken zal worden, is moeilijker te raden. --- Nieuwe stakings-acties in Duitsland? DUSSELDORP, 2 Jan. (Reuter) Het geschil over West-Duitslands binnenlandse kwestie nummer een, medezeggenschap of deelneming van de arbeiders in het beheer van industrieën, is Dinsdag weer acuut geworden dooreen scherpe brief van de West Duitse vakbondsleider dr. Hans Boeckler aan kanselier Adenauer. Boeckler heeft Adenauer medegedeeld, dat het West-Duitse vakverbond vastbesloten is het volledige recht van de arbeiders op medezeggenschap te verzekeren, desnoods door middel van stakingen. Dit schrijven van Boeckler is in antwoord op een brief van Adenauer aan de vakverenigingen d.d. 14 December, waarin de kanselier stakingen op last van de vakverenigingen om volledige medezeggenschap af te dwingen „een vergrijp tegen de constitutie” noemde. Boeckler heeft bekend gemaakt, dat aan de West-Duitse mijnwerkers binnenkort gevraagd zal worden, te beslissen over de kwestie van het al of niet staken voor hun recht op medezeggenschap. De arbeiders van de ijzer- en staalindustrieën hadden zich onlangs met grote meerderheid uitgesproken voor een staking. --- 32. Doch nu zien we iets zeer vreemds, raadselachtigs en onbegrijpe- 32.Dochnuzienweietszeervreemds,raadselachtigsenonbegrijpelijks gebeuren. Het deftige oude heertje vloog namelijk plotseling overeind van zijn stoel en gilde: „Geld! Geld! De smid heeft geld!” En aan deze kreten voegde hij nog een aantal gruwelijke, ijselijke en doordringende gillen toe. Hij danste driftig op en neer en zijn kreten waren zo woest en onmenselijk, dat de goede Frans Baerdschraeper van schrik achterover tuimelde, dwars dooreen vitrine heen, waarin allerlei mooie flesjes haarwater en lotions stonden. De kast kraakte natuurlijk in haar voegen en de scherven vlogen alle kanten op. Arme Frans! Daar zat hij temidden van de zielige overblijfselen van flesjes en plassen reukwater. Het oude baasje trok zich van de door hem veroorzaakte vernielingen niets aan en rende pijlsnel de winkel van Frans uit. Hij liep veel harder dan men vaneen man op zijn leeftijd zou verwachten en kwam dan ook al gauw in het bos terecht, dat even buiten het dorp gelegen was, waar zich al deze zonderlinge gebeurtenissen afspelen. En daar, in dat besneeuwde bos, liep het oude baasje nu knarsetandend op en neer. „Te laat, te laat, ik ben te laat,” siste hij. „Ik heb te lang gewacht. Ik had veel eerder moeten zijn. Nu heeft de smid misschien weer geld! Hij keek tenminste zo blij. Ik kan blijde mensen niet uitstaan! Ongelukkig moeten ze zijn! Maar. ... misschien is alles nog niet verloren. Laat ik kalm blijven en teruggaan naar het dorp. Wie weet wat ik daar omtrent de smid kan waarnemen, als ik mijn ogen goed de kost geef! Doch wat er ook moge gebeuren, ik zal hem krijgen! I zal hem. ... ik zal ik....” Maar wat hij zei ging verloren ineen onverstaanbaar gemompel. En nu deed dat deftige oude baasje nog iets veel vreemders. Hij bukte zich, duwde en scharrelde een hoop sneeuw bij elkaar en begon te vormen, en te kneden. Het zonderlinge van de sneeuwpop was, dat hij precies op smidje Verholen leek. „Zozo, Verholen, hier sta je nou met die domme grijns op je gezicht!” siste het baasje kwaadaardig. „Hier heb ik je nu in mijn hand en ik kan je kneden zoals ik wil! En precies zoals ik «jou conterfeitsel hier behandelen zal, zo zal ik je waardeloze karkas behandelen, dat nu ergens in het dorp rondlummelt en zich verheugt ineen paar waardeloze geldstukken. Hahaha, Verholen! Weet je wat ik zal doen? Ik zal je ” --- Hel begon met Napoleon V Een detective-verhaal door F. de Sinclair 21 ' ‘ ”Bed”’elfuW°0rtdde h« da«- dat U zijn naanf* d&t niet'kennen, doelt U er aat vT' °f be' eerder heeft gezien?» U hem nooit >Jk bedoel er mee a + naam niet ken” aat lk ziJ'n Andel, die over dit am°°rdde van "Sevss zTr^- gezien?” * h Wel eerder „Ja”. -Wanneer het laatst?” -Ongeveer een uur geleden”. >.Hier.” teit?” hem toen? in welke qualiv-e4e,™°gGlljke k°Per van kunst-U met deze^m!!etV?ur Seleden had : to!ja”en °nd«k°ud?” °P 014 ka" „Ik kende* htOCb zijn naam niet?” ■ maar zijn "m"1 alleen als Victor, W achternaam ken ik niet. , En ik weet evenmin of Victor inderdaad zijn voornaam is”. „Na dat onderhoud leidde er toe dat ik.... even naar mijn huis ging om wat te halen; ik verzocht mijn bezoeker toen hier zo lang te blijven wachten”. „En is dat ook gebeurd?” „Ja.” „Wat heeft U van uw huis gehaald?” Willem van Andel gaf niet dadelijk antwoord. „Niets sprak hij dan. „Wat ik meende thuis te zullen vinden, bleek daar niet te zijn”. „Och, dus dat was een teleurstelling. U ging per auto?” „Ja”. „En U kwam ook terug per auto?” „Ja. Als U er aan twijfelt, daar staat hij, de motor zal nog wel warm zijn”. Vermeer glimlachte even. „Waarom denkt U, dat ik aan uw woorden twijfel?” „O, ik dacht dat een politieman daar principiëel altijd mee begon”, antwoordde van Andel en hij glimlachte nu ook. Vermeer haalde even zijn schouders op. „Verliet U het gebouw door de voordeur?” vroeg hij dan. Van Andel aarzelde met zijn antwoord. „Nee, door de achterdeur”, sprak hij dan kort. „Waarom deed U dat?” „Zomaar, daar had ik geen bepaalde reden voor.” „Doet U dat wel eens meer?” „Nee, nooit”. „U verwachtte dus bij uw terugkomst zoeven, meneer Victor hier nog gezond en wel aan te treffen?” „Natuurlijk. Ik kon bezwaarlijk vermoeden, dat hij inmiddels zou zijn doodgeschoten”. „Doodgeschoten”, herhaalde Vermeer. „Wat geeft U aanleiding om te denken, dat hij is dood geschoten?” „Dat meende ik uit uw woorden af te leiden”, antwoordde van AndSl, terwijl hij Vermeer even heel strak aankeek. Vermeer glimlachte. „Uw inductief vermogen is wel bizonder ontwikkeld, het lijkt me zelfs verwant te zijn aan telepathie1”, sprak hij. „Best mogelijk; aan telepathie geloof ik overigens niet, maar wat mijn inductief vermogen betreft, ik heb altijd hele goeie cijfers gehad voor wis- en natuurkunde”. „O, dat was prettig voor U. Maar meneer van Andel, U zult zelf wel voelen, dat er in deze zaak een en ander opgehelderd moet worden”. „Zeker, dat kan ik me van uw standpunt bekeken best begrijpen, maar ik ben blij dat het mijn taak niet is”. „Maar U is toch bereid om ons die taak te helpen verlichten?” „Natuurlijk!” „Waar heeft U deze meneer Victor vroeger ontmoet?” „In Ostende”. „In het Casino?” „Juist.” „Anders nergens?” „Nee.” „Gebeurt het wel meer, dat U aspirant-kopers hier op uw kantoor laat wachten?” „Niet dikwijls, maar als het mensen zijn, die ik houd voor kopers van betekenis, dan behandel ik ze wel met een zekere onderscheiding.” „Dat begrijp ik. En deze meneer Victor behoorde naar uw mening dus ook tot die categorie van kopers?” „Ja." , „Waar interesseerde hij zich speciaal voor?” „Dat weet ik niet.” „Pardon?” „Dat wil zeggen,” hernam van Andel haastig. „Hij stelde bizonder veel belang inde miniaturenveiling van vanmiddag.” „Ah juist. Een kunstkenner, die meneer?” „Toonde hij tijdens het gesprek daarover ook, dat hij er verstand van had?” „O ja.” „Hoe kwam dat zo uit?” Van Andel aarzelde even. „Tja, ik heb geen aantekening gehouden van wat hij precies zei.” „Nu ja wat hij precise zei, maar wat zei hij dan zo ongeveer?” „Dat weet ik heus niet meer,” antwoordde van Andel, die met zijn vingers op het blad van zijn bureau trommelde, wat hees. „Dat is U blijkbaar ontschoten door al de emoties. „Juist. Meneer van Andel. U heeft terecht en ik mag wel zeggen op geniale wijze uit mijn woorden afgeleid, dat deze man werd doodgeschoten. Heeft U enig vermoeden, wie dat kan gedaan hebben?” „Nee natuurlijk niet”. „Had hij vijanden?” „Dat weet ik niet.” , „Waren er mensen, die belang hadden bij zijn dood?” Van Andel zag Vermeer even strak aan. „Ik begrijp uw vraag niet.” „Die is toch anders eenvoudig genoeg. Waren er mensen die belang hadden bij zijn dood?” „Dat weet ik niet.” „Had hij vrienden of kennissen, zo onder het publiek, die zich vandaag als kijkers of kopers ontpopten of zullen ontpoppen?” „Dat weet ik niet, maar dat kan natuurlijk wel zijn.” „Acht U het mogelijk, dat iemand van het personeel de moord heeft gepleegd?” „Nee, dat acht ik uitgesloten.” „Heeft U een revolver?” „Ja zeker,” en van Andel glimlachte even en trok een lade open. „Ik heb er vergunning voor ook,” en hij nam uit de lade een browning en reikte dien Vermeer toe, die hem even bekeek en dan weer teruggaf. „Dank U. Een andere vraag, meneer van Andel. „Is uw huishoudster op het ogenblik thuis?” Van Andel glimlachte. „Nee, die is juist vanmorgen met vacantie gegaan en de meid ook. Ik heb tijdelijk mijn intrek genomen in het Parkhotel.” „O, dus U is zoeven met uw wagen naar het Parkhotel gereden?” „Nee, naar mijn huis.” „Alleen?” Willem van Andel scheen ook deze vraag niet dadelijk te begrijpen. „Hoe bedoelt U?” „Zat er iemand bij U inde auto toen U naar huis reed of toen U terug kwam?” „Nee, niemand.” „Juist. Meneer van Andel, toen U met deze ongelukkige meneef Victor dat boeiende onderhoud had over miniaturen, heeft U toen gerookt?” „Gerookt?” vroeg van Andel op verwonderde toon. „Ik niet.” „Maar hij wel?” „Ja”, en van Andel glimlachte wat verwonderd. „Ik begrijp de porté van de vraag niet, maar ik herinner me, dat hij, blijkbaar om dat ik hem geen sigaret aanbood, zelf zijn koker uit zijn zak haalde en mij presenteerde.” „En U weigerde?” „Ja; ik rook al een poos niet meer of heel weinig.” „Dus die as daar in het bakje en ook dat peukje is afkomstig van de sigaret, die meneer Victor hier rookte?” (Wordt vervolgd), ---