Discreet en glimlachend Wereldgeschiedenis in de Geneefse hotels Kanonnenkoning kon niet tegen lawaai WENEN, April 1954. Hoteliers en winkeliers van Genève wrijven zich nu al vergenoegd in hun handen. Als zij het voor het zeggen hadden, zou de conferentie van de vijf grote mogendheden over de Aziatische problemen heel lang moeten duren. Want al wordt er in de politiek ook misschien niets of niet veel bereikt, voor hen betekent de conferentie in ieder geval een finantieel succes. In de grote hotels, aan de oever van het meer, met uitzicht op de Mont Blanc zullen nu weer de gewichtige staatslieden in en uitgaan, die wereldgeschiedenis maken en die in ieder geval verantwoordelijk zullen zijn voor de toekomst van millioenen en millioenen eenvoudige mensen. Eerste stap naar wereldoorlog II: 499 sigaretten Het elegante hotel „Beau rivage" heeft al voor vele jaren een rol gespeeld in de geschiedenis. Want in kamer 59, op de tweede verdie-Ping overleed de Oostenrijkse keizerin Elisabeth, enkele minuten nadat een Italiaanse anarchist haar op de boulevard met zijn dolk de doodsteek had toegebracht. Het was in de eerste herfstdagen van heg jaar 1898. En in dezelfde kamer, tijdens de eerste wereldoorlog kreeg het oude Oostenrijk de doodsteek, toen Benesj daar de Tsjecho-Slowaakse republiek stichtte. Benesj was een staatsman, die misschien wal het goede bedoelde, Maar zijn hele leven lang het verkeerde deed. Zelf heeft hij de gevolgen van de daad, die hij in Genève stelde, tot het bittere einde moeten beleven. De verzwakte staten van het eens verenigde Midden-Europa werden een welkome en gemakkelijk prooi voor Hitlers landhonger en daarna voor de even grote machtswellust van Sovjet-Rusland. Toen hij stierf had zijn land al voor de tweede maal de vrijheid en onafhankelijkheid verloren. In de tijd toen de volkerenbond in Genève zetelde, nam de Britse staatsman Anthony Eden bezit van de historische kamer, no. 59 OP de tweede verdieping van hotel „Beau rivage". Als hij daar woonde mochten de aangrenzende kamers volstrekt niet verhuurd worden, want Anthony Eden kon niet tegen lawaai. Hij had ook een afkeer van alle mogelijk secretaressen en type-juffrouwen. Alle berichten zat hij dan zelf te schrijven in het holst van de nacht. Het hotel had nog een stamgast, die het op zijn zenuwen kreeg als hij lawaai hoorde. Het was de Amerikaanse millionair, Mr.Biholdy, de man die de kanonnen fabriceerde voor het Amerikaanse leger. Hij moest altijd de rustigste kamer hebben, achter in een hoekje van het hotel. Als hij ergens een waterleiding hoorde, kon hij al woedend worden. Mr. X De beroemde mr. X. uit Stockholm, die in werkelijkhedd niemand minder was dan koning Gustaaf van Zweden, was ook een graag geziene gast in het hotel. Hij was onder het personeel vooral gezien, omdat hij zo vriendelijk en bescheiden was. De ober weet nog te vertellen, dat hij op een morgen in alle vroegte ging wandelen. Toen hij aan het ontbijt zat vertrouwde hij de ober toe: „Ik heb al een heel dagwerk achter de rug. Aan vijftig kennissen heb Ik al een ansichkaart geschreven." In hot& „Les Bergues" leeft vooral nog de herinnering aan de Roemeense minister van buitenlandse zaken, Titulescu, die regelmatig aan de vergaderingen van de volkerenbond deelnam. Het hele personeel werd al zenuwachtig, als het bericht van zijn aankomst binnenkwam.Gewoonlyk arriveerde hij met drie gigantische hangkastkoffers, twintig actetassen en een ontelbaar aantal „gewone handkoffers". Hij gaf noch de Chef de reception, noch de ober, noch het kamermeisje, noch de boy ook maar één ogenblikje rust. Steeds had hij iets te vragen of iets te bestellen. En na iedere vergadering trok hij een schoon zijden overhemd aan. Dat was voor hem geen probleem, want ook op reis had hij 120 stuks in zijn kast liggen. Verder leeft hij in de her- Ben Gold, voorzitter van de Amerikaanse vakvereniging van bont_ en leerbewerkers, is veroordeeld tot gevangenisstraf van een tot drie jaar omdat hij meinedig gezworen heeft geen contacten met de communistische Partij te hebben. Hij is van Russische afkomst. innering van 't hotelpersoneel als de grootste feestvierder, die ooit aan de oevers van het meer van Geneve vertoefde. Ook na vermoeiende vergaderingen ging hij ieder avond uit en nooit kwam hij thuis voor de morgenschemering. En iedereen stond verbaasd, hoe die man iedere morgen om zeven uur uitgeslapen kon zijn. Maar één goede eigenschap had Titulescu, wel leefde hij groots, zoals het de de heersers van de Balkanlanden allemaal en nog altijd doen, maar zijn fooien waren ook beroemd. Ook Briand, de Poolse maarschalk Pilsoedski, Kellog en koning Alfons van Spanje waren in hun tijd welkome gasten van dit hotel. RODE SALON Oostenrijkers, Bulgaren en Turken en vertegenwoordigers van al die landen, die het een beetje zuinigjes aan moesten doen, troffen elkaar in hotel „De la Paix". Ook daar was het natuurlijk wel erg deftig en duur, maar in vergelijking met de andere hotels waren de prijzen tog nog bescheiden. Toen Henderson voorzitter was van de ontwapeningsconferentie in het jaar 1933, maakte hij in de rode salon van dit hotel bekend, dat Duitsland uit de volkerenbond was uitgetreden. Het was de 14e October en op die dag duurde de zitting van de ontwapeningsconferentie 15 uur! De liftboy telde later in de asbakken 499 eindjes sigaretten. Henderson had slechte voorgevoelens, toen hij na de zitting als laatste de rode salon verliet. Hij wist, dat de oorlog op den duur onvermijdelijk was en hij voelde dat ook zijn leven ten einde ging. Toen hij naar Londen terugging, gaf hij de hotelportier een hand en zei: „Op deze wereld zullen we elkaar wel niet meer zien." Vier weken later stond het bericht van zijn dood op de eerste pagina van de krant. De Russen woonden vroeger altijd in „Hotel de Russie". Ook zij leefden volgens hetzelfde recept als hun vorstelijke en kapitalistische voorgangers uit de Czarentijd. Ze aten onwaarschijnlijke kwantiteiten en dronken wodka per liter. Maar het personeel vond het best want hun fooien waren vorstelijk. En als nu die mannen, die de toekomst van de wereld in handen hebben, in Genève vertoeven dan zullen ze zich in hun luxueuze hotels thuis voelen. Het personeel buigt, glimlacht, is hulpvaardig, maar ziet natuurlijk niets. De persoonlijke discreties en indiscreties zullen binnen de muren van de hotels veilig opgeborgen zijn. Want de eerste en hoogste wet van hotelpersoneel is nu eenmaal absolute discretie. Maar ook nu ontgaat hun niets En misschien zullen de kleine Menselijkheden, die vaak het lot van een conferentie bepalen, na vele jaren toch nog eens bekend worden. --- Clubleiders-cursussen Het bestuur van de afdeling Limburg van de K.N.V.B. is voornemens zowel in Noord- als in Zuid-Limburg een cursus te organiseren voor opleiding van amateurclubleiders. Het doel van deze cursussen, welke worden gegeven door de K.N.V.B. Bondscoach Jaap van der Leek en Karel Kaufman is, de theoretische en technische kennis bij te brengen aan voetballers, die de leden van hun vereniging belangeloos willen oefenen. Als zodanig zijn deze cursussen dan ook van belangrijke betekenis, vooral voor die verenigingen die zich de luxe van een voetbaltrainer niet kunnen veroorloven. De cursus bestaat uit theoretische en practische lessen. —o— De Sjerpa Tensing, die vorig jaar met de Nieuw-Zeelander Sir Edmund Hillary de Mount Everest heeft bedwongen, zal in de komende zomer een speciale cursus aan de Zwitserse Alpinistenschool volgen. --- R. K. Bond voor sigarenwinkeliers Op een vergadering in Hotel „De Korenbeurs" te Cuyk, waar uit vele plaatsen van Noord Limburg en het Land van Cuyk sigarenwinkeliers verzameld waren, werd na een uiteenzetting van Bondssecretaris Mr. G. Remmen uit 's Gravenhage besloten tot oprichting van een afdeling van de R. K. Bond voor sigarenwinkeliers voor Noord-Limburg en Oost-Brabant. Het voorlopig bestuur werd als volgt samengesteld: S. v. Bree, r'ennep voorzitter; Hutten Box.uieer, secretaris en P. Rutten Cuyk, penningmeester. Besloten werd een krachtige actie te voeren tot opvoering van het ledental. —O– De Britse „De Havilland"- vliegtuigfabrieken hebben achthonderd arbeiders, dat is 55 procent van het totaal aantal werknamers moeten ontslaan nu de vervaardiging van „Comet"-pa ssagiersvliegtuigen is gestaakt, hangende het onderzoek naar de oorzaak der recente ongelukken met deze toestellen. --- smidje Verhelen vecht tegen Mars 47. „Het wachtwoord is karwats!" brulde smidje Verholen zo ruw hij kon terug. „En nou je toch je lamp aan hebt, kijk dan meteen maar eens uit je suffe ogen naar wat ik hier bij me heb!" Even was 't stil, doch toen kon je plotseling goed horen, dat ze daar bovenop de muur zenuwachtig door elkaar begonnen te rennen. „Kneek heeft het watermonster onschadelijk gemaakt!" werd er geroepen. „En hij heeft een Marsakker gevangen!" riep iemand anders. Dit geschreeuw en dit heen en weer gehol trok natuurlijk de aandacht van de hoofd' bewoner van de burcht. Nauwelijks hadden al deze woorden geklonken of een donderend geraas van dreunende voetstappen werd hoorbaar. Gekletter van een stalen wapenrusting werd gehoord en een stem als een onweersbui schalde: „Wat hoort mijn oor? Wat ziet mijn oog? Is de soldaat Knekelbleker dapper geworden op zijn oude dag? Hahaha! Dat hij dan met zijn gevangene de trappen bestijge en zich persoonlijk bij mij melde!" Krakend en knarsend draaide een zware deur op haar hengsels rond en een golf licht stroomde naar buiten. En daar zag smidje Verholen de gruwelijke oorlogsdaemon Mars in hoogst eigen persoon bovenaan de trap staan. Zijn reusachtige, gespierde gestalte tekende zich als een zwart silhouet af tegen het licht en hij zag er werkelijk uit om bang van te worden. „Kalm blijven, Verholen", fluisterde de smid, zichzelf moed insprekend. Toen liep hij langzaam de trappen van de burcht op, zijn gevangene aan de kraag met zich meevoerend. Vlak voor de boosaardige Mars bleef hij staan. Deze keek hem eens onderzoekend aan en gromde toen met zijn diepe orgelende bas: „Knap werk, Knekelbleker Knap werk. Ik had zoiets eerlijk gezegd niet van je gedacht. Tja ...., misschien moet ik je nu toch maar tot opperkorporaal der derde klasse benoemen. Maar komaan, vertel eens wat bijzonderheden. Leg in de eerste plaats eens uit, waarom je je niet telefonisch met het hoofdkwartier binnen de burcht in verbinding hebt gesteld. We hadden het watermonster dan op de bekende wijze uit de buurt kunnen lokken --- De Kieviten Door Walter Breedveld Dan zag hij hun ogen oplichten in vrees en spanning, als hij de schijven gebakken spek brak en onder hen verdeelde. Als Trui er erg in had sleurde zij met machtige arMbewegingen de kinderen van de tafel weg en gromde hem toe: „Ze hebben zat gehad, Peer. Gii moet hard werken en ge moet goed eten hebbeh„. 't Zijn kleine mannen, ze weten niet beter", liste hij dan. t ~Ze komen niks te kort", snauwde ze hem hoe en daar moest hij genoegen mee nemen. Hij er geen vrede mee. Ofschoon z'n kinderen gezond en stevig uitzagen, zag hij toch in begerige blik van hun ogen, dat een stukje 2Pek voor hen een tractatie was. 't Kon ook 'iet anders. Zestien mensen moesten leven van zijn weekgeld, dat wel iets gestegen was, doch dat betekende niets, want evenredig was het leven duurder geworden. Hij bracht wel eens een buil babbelaars mee, die hij voorgaf gekregen te hebben van een stadse juffrouw, die het prettig vond iets weg te geven aan kleine kinderen. Zulk een tractatie was voor de jonge Kieviten, die, uitgezonderd met Sinterklaas en tijdens de kermis, zelden een snoepje kregen, nog geweldiger dan een stukje spek. Hij zou hun zo graag meer gegeven hebben. Dat kon hij ook, want de slobber, hoewel teruggelopen tot een miniem bedrag, vloeide nog steeds in z'n blikken trommel. Hij durfde niet meer mee te brengen en evenmin durfde hij z'n kinderen stiekem wat in de hand stoppen. Trui was geen rekenbolleboos, maar ze was allerminst gek. Als hij royaal voor de dag zou komen, zou ze onmiddellijk rekening en verantwoording vragen en die kon hij niet prijsgeven; z'n dubbelleven dat hij nu al zo lang leidde, was een zoete streling geworden, waar hij niet meer buiten kon. Toch was het bijlange niet zo goed meer als in vroeger dagen, en de gouden weken van de rattenvangst kwamen nooit meer terug. Zelden nog zag hij een rat op z'n zwerftochten door de Bossche stadsgrachten. En de strenge verordeningen van het gemeentebestuur hadden de mensen voorzichtig gemaakt met het deponeren van vuil en allerlei afval in de Dieze. Er kwam een tijd dat hij geen kwartje per week extra verdiende; toen moest hij interen van z'n kapitaal en dat was een zwaar kruis. Doch die naargeestige periode was hij te boven gekomen met list en doorzettingsvermogen. Als de mensen hun oude emmers niet in het water mochten smijten, konden zij ze ook op het smalle talud neerzetten of onder aan de openbare trappen. Hij zou wel zorgen dat ze er weg kwamen en als ze dat te omslachtig vonden konden ze ook op het raam tikken als hij voorbijvoer. Dan wist hij wel hoe laat het was. Er ging hem veel door de vingers, doch datgene dat hij mee kon nemen was makkelijk gewonnen; het is eenvoudiger een oude stukgebrande kachel vanaf de kant in z'n boot te kiepen dan ze op te vijzelen uit de bagger. Nooit zou hij 's avonds verzuimen de ladder op te stijgen om z'n kroost te bekijken. Dertien lagen er nu te maffen als marmotten, de jongste sliep beneden in de wieg; dat zou voortduren tot , hij op z'n beentjes kon staan, dan ging hij ook naar boven. Zeven aan de jongenskant, zes aan de meisjeskant; in het midden hing een ruim , gordijn van roodgebloemd sits. Het oude Koosje had de tweepersoonsbedden aan elkaar getimmerd, zo leek het alsof de hele rij in een ontzaglijk breed bed sliep. Dat was prachtig om te zien. Ze lagen in goede orde, de oudste vooraan; hij kon hun namen aflezen aan de volgorde als zij te diep onder de dekens lagen. leder had z'n plaats, alles had z'n vaste plaats in het Kieviten huishouden. Zo wilde Trui het en zo gebeurde het, geen der kinderen zou het .gewaagd hebben de orde op de vliering te verstoren. Ja toch, één durfde het. Grada, Gerarda, zoals zij zichzelf het liefst noemde, trof hij wel eens aan met haar jongste zusje, die helemaal aan de achterkant moest liggen, in haar armen. Dat was een heel mooi gezicht, het kleine poppensnuitje van Koba'tje tegen het gebruinde gezicht van Grada. Die twee hielden ontzaglijk veel van elkaar, dat had hij al dikwijls opgemerkt. 't Zal wel verklikt worden, dacht hij en dan is 't uit. Het werd verklikt door een van de oudere zusjes. Grada kreeg een pak rammel en het had uit moeten zijn volgens de regels van het Kieviten tuchtregiem. Maar het was niet uit, geen week later sliep Koba'tje weer in de armen van Grada. Weer kreeg ze rammel, tientallen malen kreeg ze slaag, maar het hielp nooit afdoende; eerst enkele jaren later, toen Koba'tje uit de babyperiode in de kleuterjaren was gegroeid, en niet meer als een klein kindje wilde behandeld worden, ging de ongehoorzaamheid vanzelf voorbij. Toch was het betekenend in het dijkhuisje. Grada was de enige, die de orde durfde verstoren, in dat opzicht althans, want overigens was zij een erg lief meisje. Er waren twee soorten kinderen bij de Kieviten. Verreweg het grootste gedeelte staalde op de moeder; zij hadden lichte ogen en lichtblond haar en ze waren grof van lichaamsbouw; het kleinste deel leek meer op de vader en van deze was Grada de enige echte van Bokstel. Ze had donkere ogen en donkerblond haar, ze was klein van gestalte en nogal mager. En ze was anders van aard, dat maakte het grootste onderscheid uit. Toen ze nauwelijks vijf jaar was kwamen al de kleine trekjes van haar aard naar boven. Ze hield van opschik, van kleurige dingen en ze greep naar alles wat ze in handen kon krijgen om zich mooi en interessant te maken. Als een van de oudere meisjes iets miste, een waardeloze broche, een haarstrik of 'n zakdoekje, dat ze van deze of gene gekregen had, konden ze er zeker van zijn dat Grada het had gepikt. Ze was sluw en ze werd leugenachtig op de duur. Maar het ging alles nog met kinderlijke onvolmaaktheid op de soms grappige manier, waardoor ze meer de lachlust opwekte dan de ergernis. Ze was ook erg gevoelig, ze schreide als ze een mens of dier zag lijden en toen ze zag dat de bakker z'n paard sloeg met de zweep gooide ze de man een steen naar zijn hoofd. (Wordt vervolgd) --- Genezing kwam te laat Vrijheidsstrijder en dwangarbeider Griekse partisanen en gijzelaars werden samen slachtoffer van Sowjetregiem WENEN, 30 April 1954. (Van onze redacteur in Midden-Europa). Enkele weken kwam een merkwaardig transport van repatriërende „gevangenen" vanuit Hongarije over de Oostenrijke grens. 1272 Grieken, waaronder 271 kinderen, die gedurende de Griekse burgeroorlog door de communisten in de jaren 1947 en 1948 als gijzelaars naar Hongarije waren gedeporteerd en daar in concentratiekampen werden opgesloten, waren vrijgelaten en bevonden zich op weg naar hun vaderland. De vrijlating van deze gedeporteerden was het resultaat van jarenlange onderhandelingen van de Griekse regering, het internationale Rode Kruis en van de U.N.O. Dit transport vestigde er voor 't eerst de aandacht op, dat nu, vijf jaar na het einde van die burgeroorlog, nog altijd duizenden Grieken, mannen, vrouwen en kinderen, achter het „ijzeren gordijn, ver van hun vader/and worden vastgehouden. Want die groep Griekse grijsaards, kinderen en vrouwen, die via Oostenrijk en Venetië naar Athene werden vervoert is slechts een klein gedeelte van die Grieken, die in de laatste jaren van de burgeroorlog onder de meest verschillende omstandigheden in de volksdemocratieën terecht kwamen. Een gedeelte van hen waren Griekse communistische partisanen, die na de definitieve nederlaag in 1949 de vlucht namen, Maar de andere helft bestaat uit hun offers, uit vrouwen, grijsaarls en uit die duizenden kinderen, die de communisten als gijzelaars uit hun land roofden en deporteerden. Maar het harde leven in de volksdemocratieën heeft de ontvoerders en ontvoerden allang weer aaneengesloten tot een ongelukkig volk van uitgestotenen. ROOD DWANGBUIS Het grootste gedeelte van deze Grieken woont tegenwoordig in Bulgarije. Onder hen bevinden zich niet minder dan 10.000 vroegere communistische partisanen. In de behandeling van gijzelaars en communistische partisanen maakt men tegenwoordig vrijwel geen verschil meer. De meesten leven in kampen, zoals dat bij Dimitrowgrad en Nowi Pazar, waar ze onder een streng regime dwangarbeid verrichten. In het vroeger pension, „Anna Geschewa" in Knjazewo, werd een school ingericht voor Griekse kinderen. Die school staat onder leiding van een Rus die Krotkof heet. Na hun veertiende jaar worden deze kinderen ondergebracht in een politiek opvoedingsgesticht, dat eveneens onder leiding staat van Russen. Het doel van dit instituut is, de jonge Grieken op te voeden tot communistische agitatoren. In Hongarije, ongeveer 48 kilometer van Boedapest, ligt een dorp, dat geheel door Grieken wordt bewoond, Goeroegfalva. Vele andere Grieken wonen verspreid over het gehele land. Honderd van hen werken o.a. op de staatslanderijen van Eresi, terwijl ongeveer tweehonderd werden ondergebracht in vervallen herenhuizen van Hoegyez, als landarbeiders. In Polen wonen ongeveer 4.000 Griekse partisanen, vooral in braakliggende gebieden van Silezië. Ze moeten helpen, het vroegere Duitse gebied te koloniseren. Anderen zijn tewerkgesteld in het vissersbedrijf a. d. Oostzee of in de chemische fabrieken van Chemnitz. Ook in Tsjecho-Slowakije wonen tegenwoordig talrijke Griekse gezinnen. Maar het gaat hun beslist niet veel beter, dan hun vroegere gijzelaars, die daar ook nog altijd worden vastgehouden. Veel Grieken wonen in het Sudetenland in de huizen van de uit het land gedreven Sudeten-Duitsers. De Grieken worden heel wat slechter betaald dan de Tsjechen zelf, en zoals vluchtelingen in Wenen vertelden worden ze behandeld als zigeuners. De partisanen maken zich tegenwoordig helemaal geen illusies meer over het communisme, waarvoor ze eens hebben gestreden. Ze hebben de grauwe alledag van de volksdemocratie aan den lijve ondervonden en ze weten nu wat ze moeten geloven van de dank van het grote Russische vaderland. Talrijke Griekse partisanen zijn in de gevangenis terecht gekomen of werden zelfs ter dood gebracht, juist als talrijke vroegere Spanjestrijders. Ze zijn volkomen genezen van hun communistische idealen, maar voor hen is die genezing juist iets te laat gekomen. --- aether flitsen WOENSDAG 5 MEI Hilversum I – 402 M. 7.00 Nws. 7.13 Gram. 7.30 Gewijde muziek 7.45 Een woord voor de dag 8.00 Nws. en weerberichten 8.15 Gram. 8.30 „Tot uw dienst" 8.35 Gram. 9.00 V. d. zieken 9.30 V. d. huisvr. 9.35 Waterst 9.40 Gram. 10.30 Morgendienst 11.00 ~De moed der hoop", hoorsp. 12.00 Instr. trio 12.30 Land- en tuinb.meded 12.33 Gram. 12.37 Herv. Kerkd. 13.00 Nws. 13.15 „Met Pit op pad" 13.20 Meisjeskoor 13.45 Gram. 14.00 V. d. jeugd 1520 Instr. septet 15.40 Gram. 16.00 Voor de kind. 17.00 Operaconc. 17.35 V. d. j engd 17.55 „Elf droppings" 18.00 Nws. 18.15 Toespr. door Z.Exc. Dr. W. Drees 18.25 Gram. 18.40 Voordr. 19.00 Instr. sextet en toespr. door Z.Exc. Mr. F. J. F. M. van Thiel 1930 Bijeenkomst ter herdenking van de bevrijding 20.30 Nw.s en weerber. 20.37 „Elf droppings" 22.15 Metropole ork. Intermezzo: Voordracht 23.00 Nws 23.15-24.00 Gram. Hilversum II – 298 M. 7.00 Nws. 7.10 Gram. 7.15 Gym. 7.30 Gram. 8.00 Nws. 818 Gram. 8.30 Orgelspel 8.50 V. d. huisvr. 9.00 Gym. 9.10 Gram. 10.00 „De vrijheid is t koop"' caus. 10.05 Morgenwijding 10.20 V. d. vrouw 11.00 Gram. 12.00 Promenadeork". 12.30 Land -en tuinbouw meded. 12.33 V. h. platteland 12.38 Lichte muz. 13.00 Nws. 13.15 Tentoonstellingsagenda 13.18 Dansmuz. 13.45 „De weg omhoog" caus. 14.00 V. cl, kind. 15.30 V. d. zieken. Nztionaal progr.: 16.00-24.00 Zie Hilversum I. TELEVISIE Woensdag 5 Mei N T. S. Nationaal programma 20.1-21.30 1. Filmact. 2. Weerber. 3. „'45-'54", cabaretprogr. --- Eindles landbouwwinterschool Horst Woensdag 28 April had aan de R.K. Landbouwwinterschool te Horst de officiële eindles en de uitreiking van de diploma's plaats. Nadat de heer M. J. Dings seor. van de Vereniging voor Landb.onderwijs de bijeenkomst had geopend hielden drie leerlingen een inleiding van ongeveer tien minuten. Piet Hendrix uit Oostrum behandelde principe en enkele speciale onderdelen van de motor. Jan Houben, Meterik, besprak de nog jonge wet der vervreemding landbouwgronden. Cor Huys uit Sevenum het onderwerp enkele nieuwigheden in de pluimveehouderij. Ir. H Moors, directeur van de school gaf vervolgens een overzicht van het wel en wee der school in het winter-halfjaar, dat achter de rug is. Hierna richtte Ir. Veenstra, inspecteur van 't landbouwonderwijs het woord tot de geslaagden. Hij wees op het belang van het landbouwwinteronderwijs, waarna aan directeur en leraren dank werd gebracht voor hun succesvolle arbeid. Daarna werden de diploma's uitgereikt aan J. Houben Meterik, H. Huys Sevenum, P. Hendrix Oostrum, J. Reynen Blitterswijck, M. Weys Sevenum P. Wijnen Sevenum, J. Thielen Oostrum, J. Tielen Meterik, J. Hanraets Meerlo, J. Tacken Meterik, J. Hers Venray,J. Gielen Wanssum, P. v. d. Goor Sevenum, J. Moorman Horst, L. Hamaekers Horst, 13. Rutten Wanssum, P. v. Rijswijk Merselo en G. Verbeek Velden. Tot slot werden de leerlingen, waarvan ook talrijke ouders aanwezig waren, met hlln diploma gelukgewenst en volgde een gezamenlijke koffietafel. --- VITAMINEN „Het duurt me te lang” Het kan soms raar gaan in de wereld! Vooral in die van tegenwoordig, waarin alles in gisting en op drift is. Nemen we twee sectoren van dat gistingsprocos: de lekenwereld en de jongeren. De lekenwereld roept om meer erkenning vanwege de clerus; de jongerenwereld roept om meer vernieuwingen vanwege de clerus b.v. in het godsdienstige, kerkelijke leven; het oude „zegt" hun niets meer of niet voldoende meer! Zo lazen we eens ergens in een boekje, waarin het ging over die „opstandige jongeren", dat ze de hele avond, tot diep in de nacht, over de.... H. Mis hadden zitten bomen maar 's morgens was er.... niemand in! Als ze nou eens eerst geprobeerd hadden, werkelijk geprobeerd, om er voor zich van te maken wat ze er van maken konden (en de mogelijkheden zijn talrijk!) dan zouden ze niet zo lang hebben behoeven te kletsen en te wauwelen, omdat ze dan al doende hadden kunnen leren. En hebben de leken altijd de mogelijkheden aangegrepen, welke hun al lang gegeven zijn, en waarvan we de vorige week, in een stukje bloemlezing, enige voorbeelden hebben gegeven? We geven nu eens een heel recent en welsprekend en practisch voorbeeld: de Paaswake. Als er iets is, dat een „doorbraak" op godsdienstigkerkelijk gebied mag worden genoemd, dan is het de Paaswake.... Een „doorbraak" door Paus Plus XII, welke zonder twijfel nog door vele anderen, vroeg of laat, zullen worden gevolgd. Een doorbraak juist om de „leken", de gelovigen, in de Liturgie te kunnen betrekken. Bovendien iets nieuws, iets gedurfds, iets eigentijds, al kan noch zal de Kerk zich gehéél kunnen „aanpassen" – er zal altijd een eerbiedige afstand moeten blijven tussen een profane en een godsdienstige vernieuwing. „Een liturgische viering, welke de grote practische waarhelen van ons H. Geloof tot gesneden brood maakt voor iedereen, die van dat geestelijk voedsel maar eten wilde. „Komt en eet, doet mee en eet”, zo zou de H. Kerk het met een variatie op Christus' woord: „Neemt en eet" kunnen uitroepen. En, Gode zij dank, zijn er zeer velen, die aan die uitnodiging hebben gevolg gegeven en die, bij een doorvoeld medeleven, zonder twijfel zullen hebben ondervonden, dat zij d'r ook bijhoorden en dat juist van uit dát standpunt de hele vernieuwing was in elkaar gezet. Een kapelaan uit B. (zo lezen we in de Bazuin van 17 April) schrijft: „Toen ik een balletje opgooide over de herstelde avondwake met Pasen, vonden de meesten (van de cursus voor 18-jarigen) dat toch een ~koude plechtigheid, die je niet ontroerde" (!). „Ik moet opmerken" zo schrijft de kapelaan „dat de Paasliturgie hier met alle luister is gevierd en ook is hun van tevoren uitleg gegeven zij willen wat meer beleving, maar hoe?" Dat laatste is werkelijk kostelijk: „ze willen wat meer beléving". We menen dat dit weer een staaltje is van een overspannen critische zin; van een mentaliteit, die niet evenwichtig meer is; die aangestoken is door een zekere ~Geist, der stets verneint" niet deemoedig genoeg meer is. Kon het eens worden nagegaan, hoeveel van de leken, die de alarmklok aan het luiden zijn over hun terugzetting of achteruitzetting of niet voldoende erkenning, dan toch tenminste zeker deze gelegenheid ook ten volle zullen hebben aangegrepen om gebruik te maken van het hun toebedachte deel. Met excuses als „het duurt me te lang" is men niet van de zaak af: natuurlijk, iets kan onno-'i,/, lang gerekt worden, zo wel alg onnodig kort worden afgehandeld maar er was toch nogal variatie genoeg, zó, dat men zich niet behoefde te „vervelen". Als men tenminste uit.. wellevendheid tegenover het heilig en goddelijk dienstwerk wat de Liturgie toch is) dergelijke qualificaties (van „verveling" en „te lang duren") maar beter deed niet te gebruiken! ---