Hoffelijk antwoord: „Dan maar schieten" Waterkracht is Oostenrijks rijkdom Technische welvaart en electrische genezing aan de oevers van de Donau WENEN, Juni 1954. (Van onze redacteur in Midden Europa). --- Op een dag in Mei staan we bij het stadje Ybbs, aan de oevers van de Donau. Wolkengevaarten, drijven vanuit het Noord-Westen met de stroom mee en over het landschap zweven romantische verhalen en heldensagen uit overoude tijden. Want eens speelde deze streek, waar we nu staan, een grote rol in de „journalistiek". Er bestonden toen nog wel geen gedrukte kranten, maar minnestrelen brachten het nieuws van kasteel tot kasteel in Europa en vertelden van Kriemhilde, die met haar hofhouding de Donau kwam d:zakken, en hier door haar schijnbaar huwelijk met de Ilunnenkoning Etzel, de dood van haar geliefde gemaal, Siegfried, wreekte. Deze verhalen vormden het tot op onze dagen overgeleverde heldenlied, dat aan de streek hier zijn naam, de „Nibelungengau" heeft gegeven. Maar we zijn nu niet gekomen, om ons bp deze historische grond van Neder-Oostenrijk- te vermeien in oude heldensagen. De plaats, waar we nu staan, zal binnen enkele jaren „nieuws" warden op de eerste pagina's van de wereldpers. Het zal een pe/grimsciord worden voor ingenieurs en technici. Want hier moet de grootste electrische centrale verrijzen, die ooit int water van een rivier dienst-I,ijar heeft gemaakt aan de pro(ctic van electrische energie. Het mensdbm heeft altijd méér r-,ergie nodig voor zijn steeds tal: ijker wordende fabrieken, voor z'n t.einen, auto's en vliegtuigen. De voorraden aan steenkool en olie, Wier bezit tot nu toe de machtspositie en de rijkdom van een land bepalen, raken langzamerhand uitgeput. Alleen het snelstromende •v-rter is nog in staat, om met de atoomenergie, de energiehonger van volgende geslachten te stillen. Geleerden hebben uitgerekend, dat alleen het kleine Oostenrijk in zijn waterkracht nog een reserve heeft van 46 milliard K.W. electrische energie per jaar. Dat jaarlijks verbruik van de eigen bevolking bec'.raagt 8 milliard K.W., waarvan er al 6 milliard geleverd worden door het water. Als het land er dus in slaagt zijn waterkracht uit le bouwen en dienstbaar te maken Vn als het mensdom er in slaagt Zijn gezond verstand te bewaren en geen zelfmoord te plegen door een nieuwe oorlog, dan wordt Oostenrijk in de toekomst weer een schatrijk land, alleen al door de export van electrische stroom. • We luisteren naar die toekomstdromen, terwijl we van al die grootse plannen natuurlijk nog niets anders kunnen zien dan de Plannen zelf, die uitgespreid liggen oP de tafel in het vertrek van een klein kasteeltje aan de oever. De muren van dit vertrek, waarin tot 1938 nog een oud baronnengeslacht woonde, zijn versierd met eerbied-Waardige fresco's uit de tijd van de barok .Maar onder invloed van de enthousiaste beschrijvingen, die een ingenieur ons geeft, beginnen We door de fresco's aan de muur toch al visionaire beelden te zien van dingen. die nog niet bestaan: de stuwdam over de Donau, de sluizen voor de scheepvaart, de op- , gestuwde watermassa's voor de dom die het niveau van het water danig zullen doen stijgen, en zelfs het kasteeltje onder de golven zullen doen verdwijnen. De voorbereidingen zijn nu al zover gevorderd, dat in Juni een legertje van drieduizend arbeiders bezit zal nemen van het barakkenkamp bij Ybbs en met het werk zal beginnen. GRAND SEIGNEUR Maar Oostenrijk is een land met een eeuwenoude geschietenis en traditie, waarvoor zelfs de techniek eerbied moet hebben. De levende traditie wordt belichaamd door een prachtig kasteel, aan de °ver-zijde van de Donau tegenover Vbbs, dat hoog optorent op een rots, die loodrecht uit het water Stijgt. • Eens werd op dit kastel Karel Yan Habsburg geboren, de laatste neizer van Oostenrijk, die zijn oud; °n/n Franz Jozef in 1916 opvolgde, clic in 1918 gevangen werd geno-Men en door een Britse torpedotager naar het eiland Madeira in allingschap werd gebracht. I\lll wordt het kasteel bewoond boor Hubert Salvar var HabsrB-Lotharingen, p Sen zestigjarige tqein zoon van keizer Franz Josef. 'n het blijkt helemaal-geen affaire te • k zijn, het kasteel eens te bezoeen. Integendeel, nauwelijks heeft de • ingenieur ons bij de portier aangediend, of Zijne Keizerlijke Hoogheid, aartshertog Hubert Salvator komt ons al in cie voorhof tegemoet met een brede armbeweging van welkom. We moeten al aanstonds zeggen dat we maar weinig tijd hebben, want de aartshertog is 'n typische „Grand Seigneur" in de nog werkelijk met een hele grote letter geschreven betekenis. Hij heeft een rijzige figuur, is gekleed in een jachtcostuum zoals dat door Oostenrijkers zo graag wordt gedragen als ze buiten de stad zijn, en uit heel zijn houding straalt de vorstelijke adel, die hij sinds achthonderd jaar van zijn voorouders heeft geërfd. In zijn gelaat, waarop het leven zijn sporen heeft achtergelaten, glanzen 'n paar hel blauwe levendige en vriendelijke ogen. En als je met hem spreekt, is het alsof een oud schilderij van Franz Josef plotseling levend is geworden. ' ~NEEN Zijn moeder was aartshertogin Valerie, de jongste dochter van de keizer. Zij trouwde met een ver familielid uit de z.g. „Salvator"-lijn van het geslacht Habsburg. De aartshertog heeft veertien kinderen, waarvan de oudste dochter gehuwd is met priys Liechtenstein en de jongste zoon nog nauwelijks bij de deurknop kan, als hij heel nieuwsgierig eens om een hoekje komt kijken naar die vreemde bezoekers van zijn vader. Met politiek heeft de aartshertog zich sinds 'lB nooit willen bemoeien. Hij is een loyaal burger van de republiek en beperkt zich verder tot het succesvol beheer van zijn uitgestrekte bossen en zijn landerijen. Van Hitler moest deze Habsburger uiteraard • niet veel hebben, vooral omdat Hitlers daden lijnrecht indruisten tegen de katholieke opvattingen van rechtvaardigheid, die voor Hubert Salvator onaantastbaar zijn. Zijn kasteel en zijn goederen dragen dan ook nog talrijke sporen van Hitlers misnoegen. En toen de Russen in 1945 naderden, kreeg hij van een Duits majoor „voor zijn eigen bestwil" het bevel, te vluchten. Maar de aartshertog zag helemaal niet in, waarom hij nu zijn huis in de steek zou moeten laten. Hij trad de Russische bevelhebber dan ook met waardigheid tegemoet. En toen de Russen iets van hem vroegen, dat met zijn geweten niet in overeenstemming was, zei de aartshertog met uiterst hoffelijke, maar tevens ' zéér duidelijke woorden: „N e e n". De Rus werd daarop boos en dreigde de aartshertog te doden waarop deze weer zeer hoffelijk ten antwoord gaf, dat hij dat dan maar moest doen, want dat niemand toch kon eisen, dat hij iets tegen zijn geloofsovertuiging zou doen. Het gevolg was, dat de Russen eerbied kregen voor zo'n keizerlijke houding en dat ze zich niet alleen jegens de aartshertogelijke familie, maar ook jegens de hele bevolking in de buurt onberispelijk correct gedroegen, en zich ook nu nog altijd correct gedragen. Aartshertog Hubert Salvator leidt ons door de binnenplaats van het kasteel, waar de witte seringen tegen de grauwe Middeleeuwse muren bloeien. We komen in de gothieke dotkapel, in gangen waar jachttrofeeën aan de muren hangen, in zalen en vertrekken waar bontgeuniformeerde veldheren en generalen en beelderige antiek gekleedde dames ons met verschrikkelijk ernstige gezichten van de muren aanstaren; in een kamer, waar de jongste spruit kennelijk , zo juist onder commando van de kincieriuffrouw zijn pap heeft zitten eten. Vanuit het geopende venster hebben we een onvergetelijk uitzicht. Zestig meter onder ons stroomt de Donau door het beboste heuvelland van de „Nibelungengau" en in de verte wordt het panorama afgesloten door de machtige muur van wit besneeuwde alpentoppen. LANDSCHAP EN TECHNIEK De ingenieur wijst ons, dat uit eerbied voor het oude kasteel en de schoonheid van het landschap, de – stuwdam enkele,. kilometers stroomopwaarts zal. worden gebouwd. En als de aartshertog toch nog niet overtuigd is, dat de schoonheid van het Donauland door de moderne techniek zal worden gespaard, begint de ingenieur weer in visionaire beelden te schilderen, hoe harmonisch de stuwdam en zelfs de electrische krachtcentrale in het landschap zal passen, als het gigantische project eenmaal voltooid zal zijn. En wij als leek, staande voor het~ster in het antieke Habsburgerkasteel, we kunnen natuurlijk niets anders doen, dan de twijfel, die in ons .opkomt, eerbiedig wegslikken en luistei,en naar de gezaghebbende stem van de man, die de poëzie van de geschiedenis met die van de techniek beweert te kunnen verenigen. En eerst later op de dag. als de auto ons door het dal van de Enns, voorbij de stad Steyr, tot in het hooggebergte' heeft gebracht, kunnen we de waarheid van zijn beweringen aan eigen aanschouwing toetsen. Daar zijn de nieuwe electrische centrales in de Enns bij Rosenau en Grossraming al in gebruik. Ook hier werd de strijd geleverd tussen de eisen van de techniel- en de schoonheid van de bergwerekl. Maar nu zijn zelfs de lidtekens van die strijd al geheeld. Waar eens de rivier wild omlaag bruiste, zijn nu bergmeren ontstaan. Boerenhuizen, die ten offer vielen aan het water van het meer, zijn hoger-op tegen de hellingen nieuw en modern opgebouwd. De bouw van de centrales en van de nieuwe betonbruggen past volkomen in de rotswereld van deze heroïsche bergwereld. En zelfs de stuwdammen maken de indruk van tot steen verstarde watervallen. BAROMETER VAN HET WERELDGEBEUREN En waar je al deze electriciteit voor nodig hebt, dat merk je pas in je hotel, waar het lampje boven je bed kapot is en waar je de volgende morgen tevergeefs een stopcontact zoekt, om je te scheren. Maar je krijgt de noodzakelijkheid van electrische stroom iMposanter opgediend, als we de volgende dag de stad Steyr bezichtigen. Steyr, met zijn bijna volmaakt Gothiek marktplein, zou een verdroomd museum kunnen zijn en een dorado voor schilders en kunsthistorici. Maar nu is het een. industriestad melt wereldreputatie. De „Steyr-Daimleir-Puch" fabrieken lebben hier hun hoofdkwartier en voornaamste nederzettingen. Tijdens de oorlog was deze fabriek een van de grootste wapenarsenalen van Hitler. Dat wisten ook de Britse en Amerikaanse vliegers en deze deden hun werk zo grondig, dat de directie in /945 voor het vrijwel absolute „niets" stond. Maar met hulp van Amerika werd weer opgebouwd; in alle hallen daveren de jagende electrische machines en iedere dag zoeken 35 tractoren, 15 vrachtwagens en 23 personenauto's hun weg vanuit de montagehallen over de wereld. Daarbij komt nog de jaarlijke productie van tienduizenden motorfietsen, motorscooters en gewone fietsen, zodat hier 12.000 arbeiders hun dagelijks brood vinden. Toch heeft de fabriek tegenwoordig ook haar moeilijkheden. Uit 'n toespraak van de directeur, Ir. Walther Gltickel, bleek dat Oostenrijk de invoer van auto's heeft geliberaliseerd, maar dat vele andere autoproducerende landen tegen de invoer van Oostenrijkse auto's hoge tolmuren oprichten. De „Steyr" fabrieken produceren ook kogellagers, wat er op het eerste gezicht helemaal niet zo interessant uitziet. En toch is de fabrikage van kogellagers een sleutelindustrie, omdat ze nodig zijn in alles wat zich mechanisch beweegt. Tweeduizend verschillende soorten worden er in Steyr gemaakt, voor kinderwagens, pantserwagen vliegtuigen en naaimachines, voor auto's, voor kanonnen, rolschaatsen en fietsen. Een kogellagerfabriek is een barometer van het wereldgebeuren. Want als een bepaalde soort bij voorkeur wordt gevraagd op de wereldmarkt, dan leest men daaruit beter en juister de toestand van de internationale politiek af, dan van internationale conferenties. En op onze rondgang door de fabriek kregen we nu juist niet te horen, welke soort kogellagers tegenwoordig vooral in de „mode" zijn. „ELECTRISCHE' WONDERDOKTER Onze electriciteitsreis door Oostenrijk blijkt nog 'n ander wonder in petto te hebben. De auto brengt ons naar Gallspach, een klein dorps ergens in de provincie Opper-Oostenrijk, welker roem tot ver over de grenzen uitstraalt. Het dorp is in feesttooi, want 't instituut „Zeileis", waaraan het z'n bekendheid en zijn welvaart te danken heeft, bestaat nu vijfentwintig jaar. -De stichter va dit instituut. Valentijn Zeileis, heeft indertijd heel wat opschudding veroorzaakt in de medische wereld. Hij was een merkwaardig geleerde zonder enige academische titel. Hij was een van de eersten, die de kracht onderzocht van hoofdfrequentiestralen en die toepaste op de genezing van allerlei kwalen en ziektes. Daarbij onderzocht hij zijn patiënten met een electrisch geladen staf, die door de zieken uiteraard met een mystieke verering als toverstaf werd beschouwd. Door velen bewonderd, door de medische vakwereld als kwakzalv-- veroordeeld, groeide de practijk van Valentijn Zeileis ziender en. En toen zijn zoon, Fritz Zeileis aan de universiteit was gepromoveerd tot doctor in de medicijnen, bouwde hij in 1929 een electro-therapeutisch instituut, dat nu nog als modern kan gelden. Sinds vijftien jaar is de oude heer Zeilei gstorven en leidt z'n zoon, bijgestaan door een staf van academisch gevormde medewerkers het instituut. En zo werd het stil rond „Gallspach". Dat wil zeggen, de medische wereld staakte uiteraard de protesten, maar de zieken bleven toestromen. Per dag behandelt Dr. Zeileis ongeveer duizend patiënten uit alle landen en uit alle delen van de wereld. Uit het kleine dorpje werd een „Kurort", dat ieder jaar veel meer buitenlandse gasten telt, dan alle andere beroemde „Kurorte" in Oostenrijk. En uit piëteit onderzoekt Dr. Zeileis zijn patiënten nog steeds met de „toverstaf", al worden de andere methoden van onderzoek natuurlijk niet verwaarloosd. IHad de oude heer Zeileis het nog kunnen beleven, dan zou het wel een grote triomf voor hem zijn geweest, dat niemand minder dan de bekende Weense chirurg, Dr. Schbnbauer, de rector magnificus van de Weense universiteit, het voorwoord schreef van het jubileumboek, dat nu door het „Zeileis" instituut is uitgegeven. Tijdens de laatste wereldoorlog kreeg Dr. Zeileis een merkwaardige patiënt uit Duitsland. Het was de plaatsvervanger van de „Fiihrer", Rudolf Hess. Dr. Zeileis had al aanstonds de diagnose gesteld, dat de man gewoon „gek" was, maar dat kon hij echt niet zeggen, omdat dergelijke ziekteverschijnselen bij de nazibonzen wel vaker voorkwamen. Hess wenste echter behandeld te worden en moest dus behandeld worden. Enkele dagen later was hij verdwenen naar Engeland. En Dr. Zeileis had heel wat narigheden met de Gestapo, die beslist wilde weten, of die kuur in Gal/spach iets met die vlucht had uit te staan. En Zeileis gaat verder voor het welzijn en de genezing van het mensdom de electrische kracht te gebruiken, die zijn vader als eerste heeft gevonden en toegepast. JAN PARABANT. --- Advertentie (Advertentie) OXO SOEPEN v«ye eekilee.seetti& ~a,ety-4.,/ oxo „CHICKEN" – OXO VERMICELLISOEP – OXO TOMATENSOEP OXO CHAMPIGNONSOEP – OXO JULIENNESOEP --- Afscheid commissaris der koningin in Noord-Holland HAARLEM, 9 Juni, Provinciale Staten van Noord-Holland zullen in een op Dinsdag 15 Juni te houden bijeenkomst afscheid nemen van dr. J. E. baron de Vos van Steenwijk, die 30 Juni als commissaris der koningin zal aftreden. Om drie uur in de middag volgt een bijeenkomst voor Nrd.- -ollandse burgemeesters. De commissaris houdt daarna een afscheidsreceptie. Deze bijeenkomsten worden gehouden in het gebouw der Provinciale Griffie aan de Dreef te Haarlem. --- Speciale Italiaanse kieswet afgeschaft ROME, 9 Juni (Reuter) De Italiaanse Kamer van Afgevaardigden heeft Woensdagavond met 427 tegen 75 stemmen de speciale kieswet ongedaan gemaakt, die de christendemocratische (katholieke) regering verleden jaar had uitgevaardigd. De wet voorzag er In dat een partij, die één stem meer verwierf dan de helft van het aantal, dat bij aliemenè verkiezingen werd uitgebracht, tweederde van het aantal Kamerzetels zou verwerven. --- Advertentie (Advertentie) St bovefdeo,... HUNTER Heastiii --- „De vrolijke Heilige” Zaligverklaring Dom. Savio In de 33 nissen langs de wanden van de St. Pieter staan, door een bijzonder voorrecht, evenzovele giganteske beelden van ordestichters en -stichteressen. Ook de H. Joannes Bosco, stichter van de Salesianen en de Dochters van Maria Hulp der Christenen, werd twee jaar na zijn heiligverklaring, op zijn feestdag, 31 Januari 1936, aldus verheerlijkt met een standbeeld.' Nu doet zich het eigenaardige feit voor, dat een heilige, zonder ordestichter te zijn, reeds voor zijn zaligverklaring een plaatsje heeft gevonden in een dergelijke nis. Het is de Heilige Dominicus Savio, die met vier andere zaligen Zaterdag 12 Juni a.s. zal, worden verheven tot de eer • der altaren, maar die nu reeds, boven het bronzen Sint Pietersbeeld en het medaillon van Dienaar Gods Pius X, naast Don Bosco in de nis staat. De nieuwe heilige zal de jongste belijder zijn die ooit is heilig verklaard nadat Urbanus VIII het canonieke recht in deze vastlegde. Geboren in San Giovanni, bij Riva di Chieri, 2 April 1842, was hij nog geen vijftien jaar toen hij schertsend en lachend stierf te Mondonio, 9 Maart 1857. Hij is vermoedelijk tevens de eerste heilige die stierf op een laag notendoppen. Zijn kapelaan en leermeester Don Cugliero had hem in contact gebracht met Don Bosco, die immers in dezelfde streek geboren was en er zijn Katholieke Lectuur verspreidde, om de anticlericale en goddeloze pers tegen te gaan. Bij Don Bosco leerde de kleine Savio, die reeds het idool was geweest zowel van zijn onderwijzers als van zijn kameraden, hoe ook een jongen heilig kan leven.. Hij had reeds een hoge trap van volmaaktheid bereikt op zijn twaalfde jaar. Don Bosco zegt erl zelf van, dat hij „verbaasd was, toen hij beschouwde wat een werkstuk de Goddelijke Genade op zo jonge leeftijd had afgeleverd". Maar het geheim dat Don Bosco hem leerde, is de eeuwenoude en thans weer zo moderne evangelische waarheid: het katholieke leven totalitair te beleven, en gewoon beleven, in Sacramenten en liturgie en Marialiefde en plichtsvervulling, en dan dit leven om zich heen doen epbloeien door een blijmoedig lekenapostolaat. Van Don Bosco leerde Savio een vrolijke heilige te zijn, naar het Franse spreekwoord: „Een droefgeestige heilige is een droevig soort heilige". Met zijn onweerstaanbare jongensachtige charme maakte hij talloze vrienden, voor zichzelf en zo voor „zijn Lieve Heer". Wat er moeilijk bij hem inging was Don Bosco's idee van „gewone" boete: het geduldig dragen n.l. van de alledaagse en dagelijkse levenslast. Hij wilde boete doen zoals de Vaders in de woestijn. Zolang hij in het Oratorium, bij Don Bosco bleef, gehoorzaamde hij evenwel. Alleen tijdens zijn laatste ziekte achtte hij zich ontslagen van dit boeteverbod. Toen zijn moeder messen en vorken terugeiste, waar hij eerst op had geslapen, vond hij toch nog iets. Hij vroeg haar wat noten voor een paar vriendjes die hem kwamen opzoeken. Moeder merkte niet, dat de doppen plotseling verdwenen. Op die doppen is hij gestorven, ingenieus boetvaardige tot het einde, lachend en plotseling, heel kalm, weg.' Hij zei nog: „Kijk, wat zie ik daar iets monis". Savio's heiligverklaring opent waarschijnlijk de poort voor vele a aheiligen.kunnen Zij vaonodrebreeeljdeuzgadligde meewerken. --- Ook „Flujas" maakt zijn opwachting Venlo bereidt Amerikaanse studenten gastvrij onthaal Yale Glee Club reisde zevenmaal om aardbo Zaterdagmiddag om 1 uur arriveert het befaamde Amerikaanse studentenkoor, de Yale Glee Club, dat deze week per KLM-vliegtuig uit de V.S. naar Amsterdam vertrokken is, in Venlo, waar de 60 jonge Amerikaanse zangers Zaterdagavond het vierde comatrt zullen zingen van hun Europese concerttournee door Nederland, België, Frankrijk, Zwitserland, Duitsland en Gr. Brittannië. Het is niet de eerste keer, dat dit studentenkoor de Oceaan oversteekt. Reeds zes maal is de Yale Glee Club op bezoek geweest in de oude wereld en als de 25 concerten (o.a. voor de Engelse televisie) van de mi begonnen Europese reis achter de rug zijn, heeft dit koor sinds 1902 niet minder dan 270.000 kilometer aan cove certreizen afgelegd, hetgeen neerkomt op zeven maal de omtrek van de aardbol. Niet alleen de Kon. Zangvereniging Venlona, maar ook de stad Venlo heeft alles in het werk gesteld, om deze omvangrijke groei) ~zingende ambassadeurs" uit de V.S. een hartelijke ontvangst te bereiden in deze stad, die aan de Amerikanen haar bevrijding te danken heeft. Direct [ na aankomst wordt de studenten Zaterdagmiddag in restaurant „Valuas" een lunch aangeboden. Na een korte begroeting in de iVenlonazaal volgt dan om kwart over drie een korte rondrit door de oude binnenstad van Venlo. O.a. zullen de zingende studenten tegen half vier worden rondgeleid door de herbouwde Sint Martinuskerk, terwijl ondertussen 'Jos Vranken, Venlona's dirigent, ihet nieuwe orgel zal bespelen. Om vier uur geeft kap.-adj. L. Jans in de Minderbroederskerk waar tevens een kleine tentoonstelling over Venlo's historie is ingericht een uiteenzetting over Venlo's bevrijding door de Amerikanen, waarna de Glee Club zich te voet naar het stadhuis begeeft, om daar Officieel ontvangen te worden door burgemeester en wethouders, Na de begroeting door B. en W. brengt om 5 uur op de Markt de muziekvereniging Fanfare aan de Amerikaanse gasten een muzikale -begroeting, daarbij geassisteerd door het aloude Akkerma.nsgilde in het hoge gezelschap van Valuas en ega. De K. Z. Venlona biedt haar gasten vervolgens een diner aan in „de Bovenste Molen", waarna om acht uur het concert begint in het Concertgebouw. Dit concert zal vrijwel geheel verzorgd worden door de Amerikaanse studenten. Venlona zingt ter inleiding slechts het Amerikaanse volkslied en Palestrina's I „Soave fia il morir" ter herdenking der gesneuvelde Amerikanen. Tijdens de gezellige avond, die na het concert in de Venlonazaal wordt gehouden, zal Venlona nog gelegenheid krijgen, haar gasten uit de V.S. kennis te laten maken met de Nederlandse mannenzang Voor het concert van Zaterdag bestaat thans reeds een bijzonder grote belangstelling. Overal waar de Yale Glee Club de laatste jaren is opgetreden, kreeg het koor zeer gunstige perscritiekert, die misschien het best zijn samen te vatten in de woorden van een Braziliaans blad in Rio de Janeiro „Hollywood heeft ons nooit verteld, dat er in de Verenigde Staten zulk 'een perfect koor bestaat als de Yale Glee Club. De Glee Club, samengesteld uit studenten van de Yale Universiteit, kan 'n vergelijking met elk beroepskoor glansrijk doorstaan". Eigenlijk is dat ook niet zo verbazingwekkend. De Glee Club bestaat n.l. uitsluitend uit jonge studenten, die hun eerste universitaire graad nog niet hebben behaald. Dit jaar waren er niet minder dan 400 studenten, die lid wilden worden van het koor en de jeugdige dirigent Fenno Heath kon uit deze groep van 400 zangers, waarvan hij er slechts 37 nodig had, dus de allerbeste stemmen kiezen. Voor de /andkaaft van Europa hèspreekt de leiding van het Amerikaanse Studentenkoor „Yale Giet, Club" zijn Europese concerttturreee V.1.n.r.: D. Richard Smith, pers-chef Russel S. Reynolds voorzitter, de 28-s dirigent Fen o Heath en Robert H. Kelly, manage? ---