Voorjaars-Zondag buiten Parijs De aanrijding die toch kwam (Van onze Parijse redacteur) HET WAS ZONDAG. En het was lente. Inde voorstadstuintjes bloeiden de eerste echte en authentieke bloemetjes van het nieuwe jaar en langs de wegen en bosranden kon men hier en daar katjes zien lichten tussen het nog hole hout. En natuurlijk de zon scheen. De zon straalde zelfs en het was bijna te mooi om waar te zijn. Boven de grote straatwegen, de chaussées en de routes nationales hingen blauwe wolken benzinedamp en een letterlijk onafzienbare Stroom auto's van allerlei maaksels en verbazend uiteenlopende ouderdom kroop naar Saint-Nom-la-Bretèche, maar Poissy, Meulan, Fontainebleau en Vlle-Adam. De hélicopters van de verkeerspolitie hingen boven de voornaamste knooppunten en duizend gendarmes bliezen in duizend fluitjes om de automobilisten tot spoed aan te manen. Parijs ging van de eerste lentedag genieten. De oude eo zeer nieuwe lente en de lichtzinnige strooien hoed Tussen Versailles en Jou-en-' Josas zaten drie dozijn brave Parijzenaars op een heuveltje, dat een fraai uitzicht bood overeen gevaarlijke driesprong. De brave wagentjes der drie dozijn Parijzenaars (vaders, moeders, kinderen, ooms. tantes, grootouders, neven, nichten en buren met twee honden, een indrukwekkende kater en een kanarie ineen vergulde kooi incluis) waren netjes tussen de overblijfselen van de wilgenkatjes geparkeerd. De monumentale pic-nic was ten einde, de kruimels waren weggeveegd, de sigaretten opgestoken en nu zaten de drie dozijn bij, een kreunende koffer grammofoon te wachten tot er een paar wagens op de driesprong tegen elkander zouden kraken. Speciaal de gezichten der jongeren waren vol spanning en met gejuich werd elke dreigend uitziende verkeerssituatie begroet. Intussen werd levendig commentaar geleverd op de kwaliteiten en gebreken der vöorbijstuivende en kruipende automobielen. Maar dat was slechts bladvulling: de heuvel was met overleg gekozen, en de hoop, dat men een spectaculaire botsing zou mogen aanschouwen was dermate manifest, dat enkele automobilisten hun tong tegen de drie dozijn ongetwijfeld brave en rechtschapen Parijse burgermensjes uitstaken. DE KUIL VAN DE ANDER .. Hei: ondoorgrondelijke en geniepige toeval wilde, dat er geen enkel ongeluk, geen enkel aanrij dinkje, geen enkel écht spannend moment te beleven viel. En met de hem eigen bittere ironie, had dat achterbakse toeval (als onze inlichtingen uit de tweede hand althans betrouwbaar zijn) de enige verrassing van deze zonnige Voorjaars-Zondag in petto gehouden voor de heuvelzitters zelf: toen Monsieur Boulanger inde valavond energiek zijn 20-jaar oude Mathis uit de wilgenkatjes reed, gebeurde het. Een metaalachtige klap en Monsieur Boulanger dacht vijf seconden lang, dat de aanrijding-van-de-dag juist nü gebeurd was nu hij er niet van genieten kon, „zoals altijd”. Maar toen kreeg hij via de opgewonden stemmen der kinderen en een kernachtige vloek van zijn neef Destouches de geruststellende overtuiging, dat hij er deze keer wél van genieten kon. Bovendien zat de Mathis rotsvast. Toen hij uitstapte, ontwaarde hij de ravage: met zijn achterkant (de achterkant van zijn Mathis natuurlijk) zat hij een halve meter inde overblijfselen van de motor van de Renault-1928 van neef Destouches, die op hetzelfde n orr ent als hij uit de nlgenkatjes a«n de andere kant van het weggetje gekomen was. Het werd een trieste Voorjaars-Zondagavond en de betrekkingen tussen de Boulangers en de Destouches zijn aanmerkelijk af gekoeld; de overtuiging is gerijpt, dat men nooit, nooit en nooit en te nimmer met zijn familie uit moet gaan. Bovendien is de eerste voorjaarszon na anderhalve fles Beaujolais verraderlijk. CHOCOLAT. In het „Café de I’Ecluse” in Carrières was een harmonicaspeler gehuurd. Inderhaast tegen half elf, toen het weer „vast” bleek. Een harmonicaspeler met een onverwoestbare levenslust op zijn glimmend gezicht en een kolossale trekpiano op zijn zelfbewuste buik. De bomen op het terrasje langs het water hadden nauwelijks een sprietje voorzicthig groen, maar de versgelakte tafeltjes en stoeltjes waren naar buiten gebracht. Er was een heer met een lichtzinnige strohoed en een witte pantalon en een ietwat antieke dame met een minuscule rosé parasol De forsitia bloeide, de vin rosé fonkelde inde glazen, het rook naar gebraden duiven en naar pommes soufflées en de welgedane glimlachende harmonicaspeler ging van tafeltje tot tafeltje en vingerde onbewogen vloeiende wijzen uit zijn trekklavier. Hij had een uitgedoofde sigaret ineen mondhoek hangen (hij was ermee gearriveerd) en hij knipoogde ondeugend tegen de dienstertjes, die met hoogrode hoofden tussen de keuken en het terrasje draafden. De omvangrijke harmonicaspeler scheen maar heel inde verte een labiele betrekking met zijn instrument te onderhouden. Het instrument en zijn dansende vingers behoorden n feite niet bij hem en hij had in zijn ondeugende blik iets lichtelijk minachtends voor de blinkende accordeon voor zijn buik en voor zijn vingers, die voor hem mochten werken. Hij bestond uit zijn groot en glanzend gelaat, met de uitgedoofde sigaret, en met het spottend-geamuseerd oog plagend naar de drukke dienstertjes. Ondertussen was zijn muziek uitstekend in haar genre en de lichtzinnige heer met strohoed en witte pantalon sprong eensklaps op en danste met zijn vinger op zijn hoofd de „danse de Chocolat” uit Moulin-Rouge. De bijval was enorm en binnen tien tellen kwamen de ijverige dienstertjes gevaarlijk inde verdrukking: hier en daar zweefde nog een goudglanzende gebraden duif met garnering op haar schotel op een wanhopig uitgestoken arm boven de warrelende dansers uit, maar er waren al glazen gebroken en iemand had al om hulp geroepen. De opmerkelijke harmonicaspeler had de situatie inde hand: plotsklaps hield zijn muziek op, een zoevende windtoon, en zijn instrument zeeg ineen. De harmonicaspeler hield zijn hoofd achterover en had zijn ogen gesloten. De onthutste dansparen stonden wat beteuterd te kijken en de lichtzinnige strohoed protesteerde geestig tegen de staking. Doch dein het nauw geraakte gebraden duif en de overige dienstertjes hadden haastig een goed heenkomen gezocht en zonder zijn ogen geopend te hebben. begonnen de vingers van de 'onbewogen harmonicaspeler weer over de toetsen te warrelen: precies waar de melodie afgebroken was, werd zij weer opgenomen. De strohoed riep: „Ah bon!” en sprong weer in het rond als Chocolatin hoogst eigen persoon, terwijl een wanhopige en verbazend omvangrijke dame met een hondje ergens inde verte op een stoel „Léon, Léon, voyons, Léon!” naar de onbezinnen strohoed stond te krijsen. Over de Seine stoomde statig de Jules-Hilaire-Lambert met een hele sleep achter zich aan voorbij, en aan het hek woei een splinternieuwe tricolore. Aan de andere oever zaten de zwijgzame hengelaars naar hun onbeweeglijke dobbers te turen (naar dobbers „tuurt” men nu eenmaal, al hebben u en wij het geenszins op dat woord) en ouderwetse tweedekkertjes dartelden door de blauwe hemel. Tussen Maart en November is Frankrijk op het platteland steeds een halve eeuw achter bij het Frankrijk in Parijs: het schouwspel inde „guinguettes” langs de Seine is vóór ’l4 béslist nimmer anders geweest. Het is C onverwoestbaarheid van ’s lands „braves gens” en het voortbestaan vaneen traditie in een land, waar geen drommel om traditie maalt. Maar het is genoeglijk en leerrijk te aanschouwen en. het geeft hoop. En op de avonden van zonnige Zondagen tussen Maart en November beklagen wij zwijgend steeds de keurige burgers van al de geordende landen van Noorwegen tot Zwitserland, waar geen afschuwelijke blauwe benzinedamp de straatwegen verpest en geen uitbundige heer met een voorbarige strohoed Chocolat danst op de wijs van „Toi qui me dis”, terwijl een indrukwekkende dame volslagen overbodig op een stoel „Léon, voyons Léon!” staat te krijsen. --- Advertentie (Advertentie) als U nergens zin in hebt, om* dat U een verkoudheid voelt opkomen, is het de hoogste tijd om ASPIRIN te nemen. Bij verkoudheid, hoofdpijn, griep en reumatiek helpt ASPIRIN snel en betrouwbaar. --- Loting W. K. tafeltennis Nederlandse deelnemers zitten niet ongunstig UTRECHT, 20 Maart. In aanwezigheid van de president van de internationale tafeltennisfederatie, Hon Ivor Montagnue (Engeland) vonden onder leiding van wedstrijdleider Beynvoort de plaatsing en de loting plaats voor de teamwedstrijden van de wereldkampioenschappen tafeltennis, welke 16 April inde Bernhardhal te Utrecht aanvangen en tot en met Zondag 24 April duren. De vier „geplaatste” landen voor de Swaythlingcup (teamwedstrijd heren), te weten Japan als wereldkampioen, Tsjechoslowakije, Engeland en Hongarije, werden over de vier te vormen groepen geloot, met als resultaat, dat Tsjechoslowakije groep 1 aanvoert, Hongarije ■ groep 2, Japan groep 3 en Engeland groep 4. De overige landen werden, reeds ingedeeld volgens sterkte, geloot over de vier poules. De Nederlandse heren zitten in groep 2 met: Tsjechoslowakije, Frankrijk, Brazilië, Egypte, Pakistan, Italië, Yersey, Guernsey. Ons land moet 8 wedstrijden spelen. De loting kan geenszins ongunstig worden genoemd en een voorzichtige prognose leert, dat het Nederlandse herenteam op de vierde plaats in deze poule zal kunnen eindigen. DE DAMESTEAMWEDSTRIJD Ook voor de dameswedstrijd (Marell Corbilloncup) werden de drie „geplaatste” landen, Ja-lan als wereldkampioen, Hongarije en Engeland over de drie te vormen groepen geloot. Hongarije voert groep 1 aan, Japan groep 2 en Engeland groep 3. De verdeling en de loting van de overige landen over de drie groepen hadden het volgende resultaat: De Nederlandse dames zitten in groep 2 met: Japan, Tsjechoslowakije, Frankrijk, Egypte, Saarland en lerland. Nederland speelt dus wedstrijden, o.a. tegen de titelhouder Japan. --- Goudvissersruzie bes echt AMSTERDAM, 18 Mrt. De president van de Amsterdamse rechtbank heeft de eis van de voorzitter vaneen coöperatieve bergingsvereniging, de heer P. Visser uit Wijde Wormer, toegew zen, zodat deze bepaalde stukken, waaronder de originele concessie van de Duitse verzekeringsmaatschappij tot berging van de lading goud van de „Renate Leonhardt”, terug zal moekrijgen van mr. J. W. F. de Rijk uit Haarlem. Mr. Visser had de vorige maand onenigheid gekregen met een van van de drie leden (mr. de Rijk) vaneen commissie, die in September van het vorige jaar door de algemene vergadering van de vereniging was aangewezen om C • mogelijkheid te onderzoeken de vereniging om te zetten in een naamloze vennootschap. Mr. de Rijk had van de voorzitter een aantal stukken ontvangen teneinde het uitbrengen vaneen advies mogelijk te maken. Volgens de heer Visser is deze commissie zich gaan bemoeien met andere zaken, waarmee zij niets te maken had. Hierdoor was de onenigheid ontstaan, waarna mr. de Rijk geweigerd heeft drie stukken aan de heer Visser terug te geven. Mr. de Rijk heeft betoogd, dat de commissie, waarvan hij deel uitmaakte, wel degelijk toezicht op het bestuur mocht uitoefenen. Volgens hem was de president niet bevoegd om in deze zaak een beslissing te nemen. Inde overwegingen zegt de president echter, dat hij zich wel bevoegd acht en dat de gedaagde niet aannemelijk heeft gemaakt, dat de commissie het recht had, toezicht uitte oefenen op het bestuur. Hij wees op grond daarvan de eis van de heer Visser toe. --- Emigratie-voorlichting . Vanwege de Katholieke Limburgse Emigratie Stichting zal op onderstaande data en plaatsen zitdagen worden gehouden yoor aspirant-emigr anten. Deze zijn toegankelijk voor personen uit alle beroepen. Venlo: Bureau Kath. Middenstandsbond, Wilhelminapark 20, 22 Maart 1955, 2—5 uur nam. Panningen: Kantoor Landbouwbelang, 23 Maart 1955, 10—12 Venray: Hotel de Zwaan, Markt 23 Maart 1955, 2—5 uur nam. --- Zorg voor minder-validen De laatste tijd komt het herhaaldelijk voor, dat ook onder de naam van de A.V.O. (de Nederlandse Vereniging Sociale Zorg voor Mindervaliden „Actio Vincit Omnia”) producten aan huis te koop worden aangeboden, welke afkomstig zouden zijn van minder-validen van Limburg. De Provinciale A.V.0.-Raad Limburg wil er en ter voorlichting in het belang der minder-validen op wijzen, dat noch de A.V.0., noch enige werkplaats, waarin ook de A.V.O. is betrokken, met de verkoop van die producten enige bemoeiing heeft gehad. --- Advertentie (Advertentie) Als herboren! zonder voortdurende last van verstopping Natu-raLax Ontwenningskuur w* Imermiddelen 11. 3.90 --- Advertentie (Advertentie) --- Bedrijfsleven in Noord-Limburg De Kamer van Koophandel attendeert belangstellenden erop dat ook dit jaar op de Utrechtse voorjaarsbeurs welke van 22—31 Maart wordt gehouden wederom de bekende export-informatiestand aanwezig zal zijn, waar men geheel kosteloos alle inlichtingen kan verkrijgen over exportaangelegenheden naar alle landen ter wereld. Er bestaat gelegenheid reeds van te voren afspraken te maken, hetgeen schriftelijk aangevraagd kan worden bij de Economische Voorlichtingsdienst, Bezuidenhoutseweg 72, te ’s Gravenhage. Meer gedetailleerde gegevens omtrent deze export-informiatie-stand zijn verkrijgbaar ten kantore der Kamer. --- Limb. Geschiedkundig Genootschap Limburgs Geschied- en Oudheidkundig Genootschap houdt Vrijdag 25 Maart een ledenvergadering in Maastricht. Prof. dr. de Clercq, voorzitter van het Genootschap voor Antwerpse Geschiedenis, spreekt over de godsdienstige politiek van Napoleon en de Limburgse geestelijkheid. --- aether hitsen WOENSDAG 24 MAART Hilversum I 402 M. 7.00 Nws. 7.10 Gram. 7.15 Gym. 7.33 Gram. 7.45 Even opkrikken 7.50 Gram. 8.00 Nws. 8.18 Gram. 8.50 V.d. huisvr. 9.00 Gym. V.d. vrouw 9.10 Gram. (Om 9.35 Waters*.) 10.00 Schoolradio -10.20 V. d. vrouw 11.00 R.V.U.: K. v.d. Geest: Sprookjes van Andersen 11.30 Gram. 12.00 Dansmuziek 12.30 Land- en tuinb.meded. 12.33 V.h. platteland 12.38 Orgelspel 13.00 Nws. 13.15 Tentoonstellingsagenda 13.18 Politiekapel 13.50 Gram. 14.00 Medische kron. 14.10 Gram. 14.30 V.d. jeugd 16.00 V.d. zieken 16.30 Voor de jeugd 16.50 Gram. 17.35 Gitaarens. 17.50 Regeringsuitz.: Nederland en de wereld: J. A. Eshuis: „Welke betekenis hebben kennis en ervaring op het gebied van ontginning” 18.00 Nws. en comm. 18.20 Sport 18.25 VARA-Varia 18.30 R.V.U.: Dr. J. Groen: „Psychosomatische geneeskunde 19.00 Sport 19.05 Liedjes v.d. jeugd 19.15 ~Aandacht voor de Noordwest-Veluwe”, caus. 19.30 V.d. jeugd 20.00 Nws. 20.05 V.d. soldaten 20.40 Operaconc. 22.15 „Diamant”, caus. 22.30 Amus. muz. 23.00 Nws. 23.15 Socialistisch nws. in Esperanto 23.20 Orgelspel 2340—24.00 Gram. Hilversum II 298 M. 7.00 Nws. en weerber. en SOSber. 7.10 Gewijde muz. 7.45 Een woord v.d. dag 8.00 Nws. en weerber. 8.15 Gram. 8.30 Idem 9.00 V.d. zieken 9.30 V.d. huisvrouw 9.35 Gram. 10.30 Morgendienst 11.00 Gram. 11.15 „Beter voorkomen dan genezen”, hoorsp. 12.15 Gram. 12.30 Land- en tuinbouwmeded. 12.33 Koorzang 12.53 Gram. en act. 13.00 Nws. 13.15 Lichte muz. 14.00 „Guilio Cesare”, opera 16.00 V.d. jeugd 17.20 Gram. 17.40 Koersen 17.45 Orgelspel 18.15 Viool, clavecimbel en cello 18.45 „Spectrum van het Christelijk organisatie- en verenigingsleven”, caus. 19.00 Nws. en weerber. 19.10 Oude muz. 19.30 Buitenl. overz. 19.50 Gram. 20.00 Radiokrant 20.20 Kamerork. en solist 21.20 Lijdensoverdenking 21.40 Geestelijke liederen 22.10 Radioschaakwedstrijd 22.30 Gram. 22.45 Avondoverdenking 23.00 Nws. 23.15—24.00 Gram. LIMBURGSE ZENDER 18.00 Nieuws 18.10 „Door-de-Weeks Commentaar” 18.15 Het Poppentheater „Die Blauwe Scuyte” te Maastricht 0.1.v. Pieke Dassen 18.30 De Limburgse jeugd musiceert 18.45 Het wekelijks verhaal. Gerda Koopman vertelt aan de kinderen van haar klas te Party-Wittem 19.00 Sluiting. --- VITAMINEN Redevoering van Churchill In zijn laatste grote rede, ein. de Februari, heeft Churchill opmerkenswaardige dingen gezegd, waard om nog eens extra overwogen te worden. De eerst, zijn deze: „Als ik de kleinsten van onze kinderen zie, die hun gelukkige spelletjes spelen, dan vraag ik me met verbazing af: wat hun te wachten staat, als de mensheid God op een gegeven ogenblik gaat vervelen”. Nu kunnen we natuurlijk niet zeggen, wat hij precies met die laatste woorden heeft bedoeld; we kunnen echter zelf wel de vraag stellen: kan de mensheid God op een gegeven ogenblik vervelen? En zo ja, hoe moeten we dat dan verstaan? In ieder geval is de eerste zin en betekenis deze: de mensheid is op een gegeven ogenblik een oorzaak van verveling voor God, zodanig, dat God dus zou kunnen zeggen: nu is het genoeg; ik ben dat moe, daar moet maar eens een eind aan komen, De oorzaak van die verveling voor God zou dan kunnen zijn, dat de mensheid voor een groot deel van God niets meer wil weten; leeft en doet als Hij niet bestaat; vierkant ingaat tegen zijn geboden, en Zijn Kerk vervolgt en martelt; haat tegen God predikt. Of: dat er onder de katholieken, onder de christenen, het getal getrouwe en vurige zó klein is geworden, haast iedere dag inkrimpt, dat ze niet meer, quantitatief, het „zout der aarde” kunnen zijn; dat de godsdienst juist wegens de talloze watersoep-christenen, tot een caricatuur wordt gemaakt, tot een bespotting voor de ongodsdienstigen, voor de ontkerstenden; dat het christendom haast niet meer inde christenen is terug te kennen. En dat God dus zegt: ik zal op de een of andere manier een „zuiveringsproces” verwerkken op aarde; ik zal de mensen iets óverzenden, dat ze tot nadenken worden gebracht en dat ze beter zullen gaan inzien: we hebben God en Zijn geboden en Zijn Kerk toch werkelijk nodig, om, ook hier op aarde, werkelijk gelukkig te kunnen zijn. Wat zal dat „zuiveringsmiddel” kunnen zijn? Die straf, die tegelijk loutering is, zoals een ziekte dat voor een zondaar kan zijn. Dat kan een nieuwe oorlog zijn; dat kan een steeds grotere toename zijn vaneen of andere terreur, welke de demonische machten kunnen ont ketenen, zodat de mensen dan des te beter gaan begrijpen, wat ze in hun vredige en goede dagen lichtzinnig hadden vergooid; dat kan een verslaving zijn aan de techniek, die de mens hoe langer hoe meer opjaagt; in steeds onrustiger tempo doet werken, hem bang doet zijn op de duur voor de onverbiddelijke eisen en consequenties, welke bepaalde verworvenheden maar blijven stellen, zodat er een krankzinnige wedloop ontstaat, waarin hij blijkbaar niet meer onder uit kan als Atlas, zwaar gebukt onder de wereldlast. Dan zei Churchill nog: ~En de dag zal komen, waarop fairplay, naastenliefde en eerbied voor de gerechtigheid en vrijheid de gefolterde generaties in staat zullen stellen, gelouterd en triomferend op te rukken uit het afgrijselijke tijdperk, waarin we nu gedwongen zijn te leven”. Wat is dat: fair-play? Welke zijnde juiste normen daarvoor, evenals voor: naastenliefde, eerbied voor gerechtigheid en vrijheid? Zijn daar objectieve maatstaven voor aan te geven, welke aan iedere goed-willende een houvast kunnen geven, overal ter wereld, en die werkelijk de ware naastenliefde garanderen en de werkelijke gerechtigheid en vrijheid? Zou het nu voor zulke staatslieden zo moeilijk zijn, in dit verband, het christendom, of Christus, te noemen? Kan men dat „politiek” gesproken, niet doen of is men er zelf te weinig van op de hoogte of ervan overtuigd? Het is gemakkelijker vaag en in algemene termen te spreken, helaas! --- Advertentie (Advertentie) roterddn --- Brigadier Piet en de Semi-prof 54. Zoals op het laatste prentje van de vorige strip goed te zien is, trok de minister van buitenlandse aangelegenheden een gezicht, waarop duidelijk te lezen stond, dat hij beslist niet van planwas de uitnodiging af te slaan. Hij was nu eenmaal een minnaar van zekere dranken in zekere flessen, alhoewel de eerlijkheid gebiedt op te merken, dat hij de Italiaanse Ambassadeur niet voor het klassieke hoofd wilde stoten door botweg zo’n vriendelijke uitnodiging af te slaan. Hij bleef dus meteen dineren ook en wij zien hier hoe hij zich tegoed doet aan ’n verrukkelijke portie spaghetti pericoloso sporges! Eerlijk gezegd had de brave kerel nog al wat moeite met die lange slierten. Maar met de inhoud van de flessen nee , daarmee had hij voor geen cent moeite. Dat ging best. Maar ja, dat verbaast ons niet, want zijn wieg had in Schiedam gestaan, waar zijn vader destijds hoofdcommies bij de accijnzen was geweest Intussen zaten mr. Fotsjes en drs. Delyn Trecker maarte wachten. Het plaatje laat duidelijk zien, dat de beide ijverige heren die dag héél wat werk hadden verzet en ze waren dan ook een toestand van volslagen uitputting nabij. Ze hadden zelfs niet eens meer belangstelling voor de voortzetting van hun spelletje poker „Zo’n dag is een aanslag op je gezondheid”, stelde drs. Delyn Trecker vast. „Jonge, jonge, jonge, wat duurt zo’n protestbezoek van onze minister toch altijd 1ang..'....” „Nog twee zulke dagen en ze kunnen mij wel met vervroegd pensioen sturen ”, zuchtte mr. Fotsjes klagend, en we hebben werkelijk medelijden met die arme, afgebeulde staatsambtenaren --- Morgen is het Zondag door Lewis M. H. Matthews 19. Met het voortschrijden van zijn woorden, klonken zijn zinnen steeds scherper en hamerender. Hij onderstreepte het laatste vraagteken met een harde tik op het bureeau. Macintosh zweeg. Hij liet zijn blik onrustig en verlegen over de aanwezigen glijden en knipperde met zijn ogen. Toen streek hij met zijn hand over zijn voorhoofd en staarde in gedachten voor zich uit. Hij scheen de hele omgeving te vergeten en hij vroeg zich angstig-verbaasd af, wat hem die woorden had laten uitspreken. Niet omdat hij bang was op de vraag van de commissaris geen antwoord te kunnen geven, maar eerder op zijn eigen vraag het antwoord schuldig moest blijven. Hoe kwam hij er bij om de voornaam van die man uitte spreken en zo precies te raden’ Was het raden geweest? Dat is toch onmogelijk. Die naam was er volkomen natuurlijk uitgerold, alsof een ander in hem dacht en uit zijn mond gesproken had. Macintosh beefde plotseling van ongerustheid, en er stond zweet op zijn voorhoofd. In het hele geval van die achtermiddag stak een onverbiddellijke harde consequentie. Het begon met zijn gewone Zondagse wandeling inde stad die hem om een onbekende reden naar het havenkwartier gevoerd had. Daar kwam hij nooit. Hij had er zelfs een zekere afkeer van. En nu eindigde de geschiedenis voorlopig tenminste ineen politiebureau van die havenwijk Inde kamer achter dit zaaltje lag het lijk vaneen man, die Swinton heette en wiens voornaam Paul was... Paul. Hij had iets met die Paul te maken, of had hij er van gedroomd, dat kon niet anders. Hij had de man nooit ontmoet in zijn leven, al durfde hij het, na al het vreemde vandaag, niet met absolute zekerheid te beweren. Hij voelde heel goed, dat hij zich, tegen zijn wil, of in ieder geval, buiten zijn wil, ineen wespennest gestoken had. En ook, dat hij een verklaring schuldig was, hoe moeilijk het ook zou zijn om de achterdocht, die hij door zijn eigenaardig optreden veroorzaakt had, uit de wereld te helpen. Hij wist immers geen verklaring te vinden. Die man daar, achter het bureau, met zijn staalharde grijze en onderzoekende ogen, die hem zwijgend bleven aankijken en hem niet meer zouden loslaten voor zij precies achter de waarheid gekomen zouden zijn, die man zou geen genoegen nemen met een antwoord dat niet anders dan vaag en als een schooljongensachtig excuus zou kunnen klinken: „Ik weet het niet, het kwam zomaar in mij op. Misschien heb ik vroeger wel eens een Swinton ontmoet, die dan precies dezelfde voornaam had als deze, vermoorde Swinton...” Er kwam iemand binnen met een valiesje. Hij droeg een lorgnet. Ineen hand hield hij een stok met een benen knop. „Daar achter, dokter, op de gewone plek..” knikte de commissaris. ledereen keek de dokter na, terwijl hij verdween door de deur aan de achterkant van het zaaltje. Hij had het gezelschap met geen blik waardig gekeurd; het was duidelijk dat hij gewend was aan dit soort gedwongen bijeenkomsten in het bureau van politie, dat meestal twisten, bloedige of niet, op te lossen kreeg. Hij had met de bloedige te maken, dat was alles. lemand mompelde iets, dat het toch piet meer nodig was, de arme kerel wasdood en daarmee uit De grote ler stond naast de kroegbaas en keek strak voor zich uit. Onder zijn van nature rossig gezicht leek de bleekheid vaal en vuil. Soms trilde zijn rechterarm, alsof deze een wat verbouwereerde stuiptrekking onderging, verbaasd over de kracht, die ervan uitgegaan was, die de dood van zijn tegenstander tengevolge had Een late vlieg tolde lusteloos om de witte lampe-bol. O’Donnan was trouwens de enige geweest, die niet opkeek toen Macintosh zijn zonderlinge verklaring aflegde. Hij leek verdoofd te zijn onder de slag die hij een ander toegebracht had. De commissaris herhaalde zijn vraag. Macintosh aarzelde en zei toen zacht: „Ik denk niet, dat u mijn verklaring aanvaarden zou commissaris. Het enige dat ik met zekerheid kan zeggen is, dat ik deze Swinton vandaag voor het eerst ontmoet heb, en dat ik ook vandaag voor de eerste maal in deze buurt gekomen ben. Ik zoek mijn hersens tevergeefs af, wat de aanleiding daarvan is geweest. Meestal drink ik een glas ineen café in het centrum en ga dan naar een paar kennissen die niet zo veraf wonen, in ieder geval inde tegenovergestelde richting van de haven. Er staat mij wel vaag iets voor, dat ik de naam Swinton eens gehoord heb, maar ’t kan heel goed zijn, dat ik die ineen boek of in een tijdschrift ontmoet heb. Ik weet het niet” „Maar waarom is u, zonder dat ik er om vroeg, uit eigen beweging begonnen details te vertellen over het gebeurde in ’t café? Neemt u mij niet kwalijk, maar dat kan alleen maar mijn vermoeden versterken, dat u inderdaad iets meer dan de gewone belangstelling als louter getuige van de moord op Swinton voor die man schijnt te hebben. Ik wil aannemen, dat u er niet direct in betrokken bent, op de een of andere manier, maar mijn plicht is het te achterhalen, in hoeverre u er dan wel iets mee te maken heeft.” Macintosh knikte. De commissaris wendde zich nu tot de kroegbaas, die omstandig op de vraag van de politieman antwoordde, of hij de beide mannen kende en of hij wist, wat de redenen van de vijandschap tussen hen was. Het was duidelijk, dat hij met het geval zat meer terwille van het feit, dat zijn etablissement t toneel vaneen moordaanslag geweest was, dan om de eigenlijke beweegreden tot de moord. Het was niet de eerste keer, dat hij over handtastelijkheden, in zijn kroeg begonnen, verslag moest uitbrengen op het bureau, maar een moord was nog niet voorgekomen. Meestal slaagde hij erin de partijen te sussen en lukte dat niet dan wist hij ze naar buiten te werken waar zij elkander zo nodig verder en hardhandig konden afdrogen, als zij er lust in hadden. Hij had dit ook dit keer willen doen, maar het was gebeurd voordat hij iets had kunnen ondernemen. , , ~ (Wordt vervolgd) ---