BEZINNING Valt er met God te praten? Waar u de Heilige Schriften ook openslaat, op haast iedere bladzijde laten zij zien: God gaat met ons om als een mens met een mens God spreekt tot ons! Al heeft God zijn Woord in het begin reeds volledig uitgesproken, „In het begin was het Woord" – en in zijn eerste brief begint Joannes op dezelfde wijze: „Wat van de aanvang af bestond..." – toch is God met ons opnieuw een gesprek begonnen: „Het Woord is vlees geworden"... Als men aan ons mensen iets duidelijk wil maken, dan moet er gepraat worden. Eén gesprek is niet voldoende. Een mens is langzaam van begrip, en hij vergeet gemakkelijk. Ook moet men het juiste ogenblik afwachten, want hij is niet altijd in de stemming. Zelfs dan moet men beginnen met een inleiding, gedurende het gesprek opletten op zijn reacties, en bij de eerste tekenen van vermoeid heid uitscheiden. Zo is God begonnen tot de mensen zijn Woord te spreken. Hij kon ons echter met één woord of zin niet alles duidelijk maken. Daarom werd het een gesprek dat zich voortzette van geslacht tot geslacht en nog steeds duurt het voort. God sprak tot Abraham tot Mozes, tot de profeten. God sprak tot ons door Zijn eigen Zoon. God spreekt tot ons door Zijn Kerk. Soms moet God het gesprek afbreken. Zo deed de Allerhoogste in het Oude Testament, omdat 't volk van Israel ontrouw was. Zo deed Jesus op Palmzondag met de opperpriesters en farizeeën toen zij kwamen protesteren. Jesus antwoordde hun nog één zin, en daarna. zegt Matheus, „liet Hij hen staan en ging de stad uit". Het Boek Isaias beschrijft ons ook hoe God het gesprek weer opneemt: „Luistert naar Mij...spitst uw oren; hoort, en uw ziel leeft weer op". Ook Jesus praat met de mensen, soms op een dwingende wijze. Als men Hem verkeerd begrijpt, trekt Hij zich uit het gesprek terug, maar later zal Hij het weer opnemen: „Ik ben het, die met u spreekt" (Joan. 4,26;9, 3 7) God blijft tot ons spreken in de eeuwen. We vinden Zijn woorden in de H.Schrif t in de officiele uitspraken van de Kerk. God spreekt tot ons op allerlei wijzen. Hij doet dit echter niet als een radiozender die ons met een van tevoren vastgestelde woordenvloed overgiet, ongeacht onze belangstelling. God wacht wel degelijk ons antwoord af, voordat Hij verder spreekt. Soms is Hij zelfs genoodzaakt het gesprek af te breken al zal Hij iedere kans waarnemen om ons weer te roepen. ledereen kent in zijn leven dergelijke momenten. Het waren gelukkige ogenblikken. Maar wij staan helaas niet altijd open voor God, ja, over het algemeen ontbreekt het ons aan de ware luisterende houding. We hebben zo weinig tijd om naar Gods woorden te luisteren en toch horen we deze iedere zondagmorgen in de dienst van 't woord. God spreekt dan tot ons in het epistel, het evangelie en de preek. Luisteren alleen is echter niet voldoende. We moeten ook antwoorden. We doen dit door ons gebed. Ons bidden is een spreken tot God, niet alleen over onze wederwaardigheden en bekommernissen, doch ook over de huiver en vreugde om Zijn glorie en goedheid. Biddend zeggen wij God onze aanbidding en dank uit. Wie vol toewijding luistert naar Gods stem, kan zijn hart moeilijk bedwingen. Het leven van een waarachtige christen is een voortdurend antwoord aan de Allerhoogste. Toch beperkt zich onze taak niet tot antwoorden. Ook dan zou het gesprek spoedig doodlopen. God vertelde ons iets over zichzelf We moeten laten zien dat dit ons interesseert, dat we Hem nog beter willen kennen, „Heer waar woont Ge?" We moeten Hem vragen, Hem nalopen en aandringen ,Heer blijf bij ons!" We moeten Hem onophoudelijk blijven zoeken. Werkelijk, Hij kan niet weigeren om opnieuw tot ons te spreken met woorden waarvan wij het bestaan nooit vermoed hadden. Onze aandacht wordt dagelijks versnipperd door vele tribulatien. We zien niet duidelijk meer wat Christus van ons vraagt. Het kan dan van belang zijn aan Christus onze bereidheid te laten zien, Hem te doen weten dat we bereid zijn tot alles, ook al kost het pijn. Soms zwijgt God en wacht Hij af Wij zijn verstrikt geraakt in de dingen van deze aarde. Eens zal Hij ons wel krijgen tot het punt waar Hij ons hebben wil. Een gesprek groeit van een eerste kennismaking langs eerlijkheid tot wederzijdse overgave. Het is een groei, een voortdurend pogen om meer open te staan voor de ander. voor God. Als wij aan God vanuit onze duisternis telkens iets aanbieden: is het dit wat U van ons vraagt, of dat? Dan zal Hij niet lang kunnen zwijgen en ons met de vinger aanwijzen: Dat! Hoe eerlijker we zijn in onze pogingen om onszelf aan God te geven, des te sneller groeit ook ons gesprek met Hem. Steeds a?idelijker gaan we zien wie Hij eigenlijk is, tottla t Hij ons eens zijn ware naam openbaart. Christus zal ons plaatsen, zegt Joannes, als een zuil in 't huis van zijn Vader, „en Ik zal daarop schrijven de naam van God; en de naam van de stad van mijn God; en bovendien mijn nieuwe naam". Wie durft te luisteren naar Gods stem, in de Schriften, in de H. Kerk, in zijn medemensen, ontdekt de onnaspeurlijke rijkdommen van Christus! TH. KORSTENBROEK O.P. --- NIEUW LEVEN IN DE SAHARA Mensen keerden terug in de woestijn Het oerwoud van de prehistorie stroomt door de oliepijpen DE RODE ZON stond stil boven de platte horizon en de schildpadden kwamen traag uit het oeverriet gekropen om hun geplooide halzen te rekken in het laatste licht van de dag. In de verte rumoerde het hoefgetrappel van de dieren, die hun avondlijke drenkplaats opzochten. En de mensen keerden terug naar het dorp aan het meer; de jager net zo goed als de vissers. De lucht van drogende vissen hing dik en adembenemend tussen de rieten hutten links en rechts flakkerden de eerste nachtvuren hun onwezenlijk licht in de schemering. Vrouwen waren bezig rond de aarden kookpotten en de kinderen liepen hun laatste ronde in de knersende graanmolen; ze zongen erbij omdat hun werkdag voorbij was. Van de beboste hellingen van het gebergte kwam de vochtige nacht. De nacht over de Sahara, duizenden jaren geleden. Want eens is deze immense vlakte van zand en stenen een vruchtbaar land geweest, waar rivieren stroomden, waar meren blonken als spiegels in de zon, waar nijlpaarden en olifanten graasden in de onafzienbare steppen en waar mensen leefden van de jacht en de visvangst. Nu schroeit de zon er de barre aarde in temperaturen tot 55 graden, nu blaast de wind er het zand op in verstikkende stormen, nu is het er haast niet mogelijk om te leven. Maar toen stroomde er de machtige Igharghar, die zich bij Biskra tot een groot meer verbreedde; op de flanken van de Atlas ontsprongen tal van andere rivieren om de groenende vlakten van de Sahara te besproeien; de NLer volgde 'n loop, die heel wat noordelijker lag dan die van nu en hij vormde in het hart van de streek een vruchtbare delta. Het Tschaad-meer kon men gerust een zee noemen, want zijn doorsnee was 700 kilometer groter dan nu. De Sahara was een bloeiend continent. Van de rivieren en meren, de bossen en steppen is geen spoor meer overgebleven. Maar de mens, die eens de Sahara bevolkte, heeft zijn sporen achtergelaten. Vooral in het noorden en het westen; in het zuiden heeft het woestijnklimaat zich blijkbaar al vroeg doen gelden. Men vindt er grondlagen, die rijk zijn aan prehistorische werktuigen en materialen, rotsschilderingen, die wijzen op een verwantschap met de grottenartisten van Spanje en Zuid-Frankrijk. Men vindt er naast deze sedimenten van een zwarte bevolking aanduidingen van een blanke beschaving: het alfabet, uitgekrast in stenen en rotsen, tekeningen van paarden en kamelen, die als last-.en rijdieren zeker niet inheems zijn geweest in de oude Sahara. Men vindt er het bewijsmateriaal voor de historische veronderstelling, dat eens de Libische (blanke) ruiters dit land met hun ronde schilden en hun strijdwagens veroverd moeten hebben. De woestijn echter moet de Sahara in een heel wat langzamer tempo veroverd hebben; de grazende buffels hebben zich geleidelijk teruggetrokken naar vruchtbaarder oorden en op het moment, dat de blanke ruiters binnenvielen moet de oorspronkelijke zwarte bevolking nog slechts de randgebieden van de waterrijke bergen bewoond hebben; in de wijde vlakten heersten toen al de zon en het zand. Aan de hand van de rotstekeningen kan men nagaan, dat deze periode van het paard de overgang heeft gevormd tussen de .groene Sahara van de prehistorie en de gele Sahara van nu. Want zodra de woestijn het landschap ging bepalen kwam de kameel het paard als rijdier vervangen. Men kan het des te gemakkelijker vaststellen omdat de prehistorische schilderingen in de Sahara allemaal in de open lucht zijn aangebracht, en omdat ze zeer weinig van regenwater te lijden hebben gehad. De zon heeft ze in de loop der eeuwen donkerder gekleurd; hoe donkerder de tint hoe ouder. En ook onder deze zon: niets nieuws in artistiek opzicht. Er zijn in de rotsen van de Sahara tekeningen gekrast, die op een eigentijdse tentoonstelling van abstracte schilderijen niet zouden misstaan. x x x DE GANG DER EEUWEN is wonderlijk. Duizenden jaren geleden zijn de stervende oerwouden weggezakt in de bodem en de afzetting van nieuwe gesteenten perste ze steeds vaster samen, totdat er olie uit de verkoolde lagen begon te druppelen. En nu is het oerwoud naar de oppervlakte van de Sahara teruggekeerd. Nog altijd teistert de onbarmhartige zon de zandvlakten, maar daaroverheen vloeit nu de olie in honderden kilometers pijpleiding naar de kust van de Middellandse Zee. En met het oerwoud is ook de mens teruggekeerd in de Sahara. Een mens, die zich met alle middelen van de moderne techniek pantsert tegen de hitte en het gloeiende zand. Voor de Fransen, de Amerikanen en de inheemsen, die werken aan de boorputten van Edjelé, Hassi el Gassi en Hassi Messaoud, is de prehistorie van de Sahara pas geëindigd in 1956, toen de eerste olie aan de oppervlakte kwam. Buiten de kleine cirkel van hun bestaan duurt de prehistorie trouwens voort: werken en wonen in de Sahara betekent zoveel als leven in 'n duikerklok van comfort temidden van 'n wrede oceaan die alle leven verstikt. In 1956 begon voor de Sahara een nieuw tijdperk. Het begon bij Hassi Messaoud, toen een nederzetting van 500 inwoners, nu een stadje van 5000 zielen met twee vliegvelden, twee zwembaden, twee moderne hotels, met bioscopen en café's. Bungalows liggen er tussen parken met palm- en eucalyptusbomen en hier en daar ziet men zelfs bordjes met het opschrift: „Niet op het gras lopen s.v.p.". Sommige straten zijn met rieten daken overkapt om de felle zon te weren, want tenslotte zit men hier in het hartje van de woestijn. Zelfs de grond voor de aanplantingen moest van de kust en van overzee worden aangevoerd. Hassi Messaoud is een reusachtige duikerklok van luxe in een zee van barre armoede. Met vliegtuig en vrachtwagen moet alles worden aangevoerd; maandelijks worden drie ton vlees, acht ton groenten, acht ton dranken, waarvan 100.000 kisten bier, 85.000 eieren in de koelhuizen opgeslagen. In Hassi Messaoud is alles te vinden, behalve vrouwen en kinderen. Die leven in Frankrijk of aan de kust. De echtgenoten en vaders werken drie weken en komen dan een week naar huis. Anders zou het voor hen ook niet te dragen zijn, ondanks de luxe en de overvloed. Want het werken in Hassi Messaoud blijft zwaar, het voedsel moet wel uitstekend zijn, wil men zich staande houden in de onmenselijke hitte. Tijdens de bouw van de veertig boortorens, die nu uit de vlakte oprijzen, waren de mannen met maskers uitgerust tegen de zon en droegen ze speciale handschoenen, zodat hun huid niet aan 't gloeiende metaal plakken bleef. De lonen zijn er hoog; het minste wat een los arbeider er per maand krijgt is 700 gulden. En dan legt de oliemaatschappij per maand nog 2000 gulden op de huisvesting en de verzorging van elk werknemer toe. Een vrachtwagenchauffeur verdient duizend gulden per maand; een ingenieur 2000 tot 3000. De drieduizend inheemse arbeiders in Hassi Messaoud hebben hun inkomen binnen de kortste keren met 40 tot 50 zien vermenigvuldigen. Nog welsprekender is het feit, dat zij de eerste maanden nadat zij te werkgesteld zijn tientallen kilo's aankomen ondanks het harde en ongewone werk. OVER EEN JAAR OF VIJF zal de olievoorziening van Frankrijk onafhankelijk zijn van het buitenland, zeggen de ingenieurs. Hassi Messaoud is goed voor 14 miljoen ton per jaar, Edjelé voor 12 miljoen en El Gassi zal een jaarproduktie van 28 miljoen ton gaan opleveren. Daarbij komen dan nog de 1800 miljard kubieke meters aardgas van Hassi R'Mel, het grootste onderaardse gasreservoir ter wereld. En over tien jaar zullen deze cijfers verdubbeld zijn. Met een eigen jaarlijkse behoefte van 20 miljoen ton kan Frankrijk dan een groot deel van zijn olieproduktie uitvoeren en een stevig woordje gaan meepraten op de wereldmarkt. Frankrijk kan dat nu al doen, omdat het de enige Westeuropese mogendheid is, die op grote schaal olie uit eigen bodem betrekt en deze olie desgewenst goedkoper kan leveren, omdat de transportkosten lager zijn. Maar voorlopig zal men de prijs wel op wereldniveau houden omdat de investeringen in de Sahara zo kostbaar zijn. De exploratie van de oliebronnen heeft zoiets van 100 miljard francs gekost; de installaties het dubbele. De eerste pijpleiding, van Hassi Messaoud naar Touggourt, over een afstand van 167 kilometer, heeft 1300 miljoen francs gekost; de aanleg van wegen door de woestijn kost miljoenen per kilometer. De Sahara geeft haar schatten niet voor niets 'prijs. ZO IS OP KLEINE SCHAAL het leven van de prehistorie teruggekeerd in de woestijn. Het oerwoud vloeit in de pijpleidingen en wordt in tankwagons en tankschepen gepompt, de mens is teruggekeerd in de minst herbergzame streken van het Afrikaanse continent en heeft er zijn luxueuze oases ingericht. En over de hobbelige wegen grommen de zware trucks met een snelheid, waartegen de olifanten en de nijlpaarden van weleer het moeten afleggen. Geologen zoeken de zandvlakten af met explosies, die ze seismografisch in kaart brengen en zorgvuldig op de aanwezigheid van olie bestuderen, en als ze de gaten graven voor hun dynamiet vinden zij de primitieve werktuigen van de prehistorische Saharamens. De woestijn leeft weer, minder idyllisch dan eens in de dorpen aan de oevers van meren en rivieren, maar intenser nu zij het hartebloed van de moderne economie in traag ritme naar de oppervlakte stuwt. De jagers en vissers van vroeger zijn vervangen door chauffeurs en boorders, die als de zon ondergaat een bad, een fles bier en een film eisen inplaats van een weinig comfortabele rust in een rokerige hut. Alleen de vrouwen aan de kookpotten en de kinderen aan de graanmolens mankeren: een oliemaatschappij blijft een bedrijf, ook als zij steden bouwt. Olie verandert het aanschijn der aarde. In het Midden-Oosten bouwen sjeiks en vorsten luxe paleizen van de royalties, die oliemaatschappijen hun maar al te graag uitbetalen, of ze kopen er stallen dure Cadillacs van om daarmee door de woestijn te razen. In de barre vlakte van de Sahara zijn de Fransen vier jaar geleden begonnen met naar olie te boren en nu is Frankrijk hard op weg de toonaangevende olieproducent van West-Europa te worden. Het eeuwenoude dorre land tussen de Atlantische Oceaan en de Rode Zee gaat een nieuw tijdperk in. Waar in prehistorische tijden machtige rivieren stroomden langs beboste oevers, stxoomt nu de olie erfenis van het oerwoud door de stalen pijpleidingen. Wij stelden dit artikel samen uit gegevens ontleend aan de Franse tijdschriften Miroir de l'Histoire en Constellation. Deze rotsschilderingen, die in een modern museum niet zouden misstaan, treft men aan in de prehistorische Sahara. De ouderdom blijkt al uit de voorstelling zelf: een kudde buffels, die men in de zanderige vlakten van de hedendaagse Sahara vergeefs zal zoeken. --- Beroering in de kunstwereld CHARLES EYCK NEEMT HET op VOOR ZIJN COLLEGA'S DE ,OPEN BRIEVEN" van de Amsterdamse kunstcriticus Charles Wentinck en de Limburgse kunstenaar Charles Eyck aan jonkheer W. Sandberg, directeur van het Stedelijk Museum te Amsterdam, werden in een politiek beschaafd en gezellig Nederland de hoofdgebeurtenis van het winterseizoen. Wentinck voelde zich opeens sterk genoeg om de kat de bel aan te binden en Charles Eyck, nog altijd als in de dagen van ,De Gemeenschap", toen het wel eens meer hagelde, impulsief en strijdbaar, deed er nog een persoonlijke schep op. Nederland schrok ervan. In een welvaarts-staat als de onze, geregeerd en gehandhaafd door overal nette en zelfs vooruitstrevende ambtenaren, zou er toch een andere manier moeten zijn om de bestaande tegenstellingen te overbruggen. Diplomaten hebben voor zulke zaken een probaat middel, bij een gala-diner worden de controversen gewoon weggetoast. WENTINCK keek niet ver genoeg in Limburg Maar op zo'n gala-diner zou Eyck als een eenzame figuur tegen de sprekers aankijken zonder dat hij ooit achter de gevoelens zou komen die een goed luisteraar nog aan een gesproken tekst kan hechten. Bij het lezen van Eycks al te persoonlijke brief houde men dan ook met deze omstandigheid rekening. Wat op 's herten grond lei, dat welde hem, zonder dat hij het zelf hoorde, wat al te eruptief naar de keel. Wentinck, meer ervaren in de fijne knepen der culturele code, legde het diplomatieker aan. Bovendien behoeft hij, wiens werk het is geworden de verschillende stromingen en richtingen der hedendaagse schilder- en beeldhouwkunst in een bijna tot wetenschap geworden analyse te registreren, zich door Sandbergs partijtrekken niet getroffen te voelen. Hij deze doeken pijnlijk geopenbaard vinden. Ook dit werk mag men inpassen in Eycks haast nog jeugdige strijdbaarheid, in dit en andere gevallen echter geen strijd tegen iets of iemand, maar voor een groot goed, de eigenheid van de Limburgse sfeer in stad en dorp. SCHETSBOEK Groot registrator was Charles Eyck ook in Rome, tijdens de bewogen dagen van oktober 1958. Zijn prachtige tekeningen, als begeleiding van de pakkende tekst door Bertus Aafjes, in het „Italiaans Schetsboek" hebben elke anc:ere documentatie over de dood ‘,z.n Paus Pius XII en de keuze van Joannes XXIII in de schaduw gesteld. Het boek werd in Nederland een groot succes en gaat nu ook in een Engelse uitgave verschijnen. De prenten zijn niet alleen knap van tekening, met een virtuositeit en raffinement gedaan als slechts de grootsten kunnen, zij zijn ook als vertelling van een kostbare trefzekerheid. „Habemus Papam", bijvoorbeeld, op pagina 17 van het „Italiaans Schetsboek", dat Romen en Zonen te Roermond zo fraai verzorgde, is de uitbeelding van een extase. Er gebeurt een wonder op die tekening. Het volk van Rome, de christenheid vertegenwoordigend; is overweldigd door een vreugde die het boven zijn tijdelijke verschijning tilt. kan zich van de grote Sandberg distanciëren zonder enig gevaar, hij wordt er als gezaghebbend criticus slechts interessanter door. REGIE Charles Eyck voelt Sandbergs drijven veel persoonlijker, als een durende en met zware subsidies gesteunde aanslag op de creatieve impulsen van hem en vele bentgenoten, die echter, minder onafhankelijk en meer kwetsbaar, terugschrikken voor een openlijke rebellie. Wentincks Open Brief was daar de registratie van, waarbij men als plus mag aanmerken, dbt hij de moed had om er het eerst mee voor de dag te komen en dat hij het geval als een goed journalist handig regisseerde. Ock Eyck regisseert, maar niet als kunstbeschouwer, hij doet het in zijn meest persoonlijk, scheppend werk. Op zijn jongste doeken, die hij regelmatig tussen zijn grote opdrachten door, blijft schilderen, treft men dikwijls oude Limburgse huizen en straten, die len ondergang zijn gedoemd, als noodlottig gevolg van ons welvaartspeil en de vooruitstrevendheid. der gemeentebesturen. Hoeveel vernielzucht door de civilisatie wordt gepleegd zal men straks als het voor goed te laat is, door telligent kunstbeschouwer, wars van partijdigheid, met 'n open oog voor de diverse richtingen en persoonlijke instellingen, doet kennen. We mogen hem zien als 'n litterair en cultuur-historisch geschoold essayist en hierom onderscheidt hij zich, door een meer wetenschappelijke en objectieve wijze van oordelen, duidelijk van die critici, die over beeldende kunst gingen schrijven nadat (en omdat) zij zich als zelf-actief kunstenaar, hetzij bij de strijd met het matenaai, hetzij door 'n innerlijk tekort aan scheppingskracht, zagen stranden. De laatsten ontpoppen zich dan als scherprechter over wie zij graag tot collega zouden gehad hebben. Men behoeft hun niet dadelijk rancune te verwijten als zij beter de mislukkingen kunnen aanwijzen dan dat zij het geslaagde werk erkennen, want hebben hun eigen pogingen hen daarmee niet juist vertrouwd gemaakt? Zij zijn zelden, en dan nog contre-coeur, enthousiast. Een Jan Engelman leed aan dat euvel niet, evenmin een Piasschaert. Had de omgang met literatuur hen meer gevormd? Meer open gemaakt? Ook Wentinck, met verzen op zijn naam en een geboeide interesse in de Duitse literatuur, bezit, als eigenschap, deze openheid. BOEIEND Het schrijven over beeldende kunsten is intussen toch iets anders dan het maken van literatuur; men heeft bepaalde ingewortdde termen te nemen, het jargon stapelt zich onontkoombaar in je geest op, het gaat er dan om de nivere betekenis van vaste termen zelf steeds voor ogen te houden. Wentinck is geen Engelman die „Torso" tot een verzameling briljante, zwierige opstellen maakte, maar hij blijft wel voorqurend boeien. In zijn doorgaans zuivere analyse van persoon en werk vindt I men vanzelf zijn commentaar. De behandelde figuren kent hij, maar hierin zit ook de keuze, die Limburg, altijd nog ver van Amsterdam, benadeelt. Dat in dit boek het slothoofdstuk handelt over ,Kansen en toekomst van een kerkelijke kunst" is al veel, maar dan had Wentinck ook eens • verder in Limburg rond moeten kijken naar Bleyerheide, S. Odiliënberg, Heksenberg, S. Annakerk, Heerlen, kapel Canisianum, Maastricht dan Roermond, alwaar hij de zeker opmerkelijke ramen van Gisèle Waterschoot van der Gracht in de Munsterkerk wist te vinden. „En dan wordt het gejuich zo luid dat het zichzelf schijnt te vernietigen. Door de open deuren van de loggia treedt een kleine witte figuur op het balkon, Joannes XXIII”, zo noteert de dichter. Eyck heeft het al getekend met de duizendkoppige menigte alsof hij elk van hen afzonderlijk gezien heeft, als beelden van gejuich, als stipjes, als mensen. „Nescit occasum" schrijft hij onder die tekening, Zij weet niet van ondergang, de morgenster. Kent hij ook nog Latijn Nee, maar hij herinnert zich de spreuk van het Zweedse koningshuis en geldt dit „nescit occasum" nu niet heel speciaal voor het Pausdom, dat nooit sterft! En dan krijgt men er nog vele prachtige prenten bij, over Anticoli, waar men zich het jonge schildersechtpaar dat elkaar daar leerde kennen nog herinnerde, over Milaan en het S. ,Marco-plein te Venetië onder de regen met de altijd aanwezige duiven die, drie in getal, als symbolen de herri?.l openscheuren. Welk een lichtwerking in deze gewassen zwart-wit tekening! GELEGENHEIDSWERK Charles Wentinck ontving van een zijde die, de kunst betreffend geen enkele verdenking aan kan kleven opdracht tot 't schrijven van een beeld van „De Nederlandse schilderkunst sinds Van Gogh". Opdrachtgeefster was de N.V. Levensverzekering Maatschappij „ERK" te Nijmegen, die van dit boek haar geschenk bij gelegenheld van haar 50-jarig bestaan 'maakte. De schrijver greep de kans aan om van deze opdracht een 1 erk te maken, dat hem als in- PAUL HAIMON. --- HET „GEZICHT"VAN ALGERIE --- Diagnose „Dokter, wat heeft uw diagnose uitgewezen. Zegt u mij rechtuit, wat ik mankeer”. „U bent lui, drinkt teveel en u eet teveel lekkere hapjes". „Zegt u het toch maar liever in het Latijn. Dan weet ik wat ik tegen mijn vrouw moet zeggen". --- Aanpassing „Wat zegt u Bent u op uw vijftigste jaar nog met pianolessen begonnen? Kunnen uw vingers daar nog aan wennen op die leeftijd?” „Mijn vingers wel, maar de buren niet". --- Oorzaak en gevolg „Waarom houdt uw man zich in gezelschap altijd afzijdig?” „Dat heeft hij al van jongs-afaan. Met voetballen stond hij altijd off-side". --- In natura De gemeenteraad van Sevilla heeft een uitzonderlijke belastingmaatregel getroffen. De beroemde kunstschilder Ramon Sagarra mag zijn belastingaanslag namelijk voldoen in de vorm van schilderstukken. Men heeft er nu al spijt van want de eerste de beste keer dat Sagarra kwam afrekenen, had hij doeken bij zich met als pijn-Eike titels: „Jesus drijft de woekeraars uit de tempel" en ~Stilli-ven met bloedgeld". --- Partijbelang Op een banket van een apothekersvereniging hief de voorzitter het glas en sprak: „Mag ik thans klinken op de gezondheid van allen". Toen zijn toehoorders daarop verstarden, corrigeerde hij zich en zei: „Op de gezondheid van allen die hier aanwezig zijn". ---