Uitspraak van Indiër in Duitsland EEN GELUKKIG MENS VECHT NIET; daarommoetiedereen Yogi Beoefenen. BONN, september. (Van onze redacteur). Het politieke en gewoon-burgerlijke leven van Bonn is momenteel het podium, waar de heer Maharisji Mahesj Yogi met ongekend succes optreedt. Ter kennismaking zij vermeld dat deze Maharisji een rasechte Indiër is en rechtstreeks uit het Himalajaanse „Dal van de Heiligen" naar de Bondsrepubliek is opgestegen. Hij gaat gehuld in een kolossaal wit kleed dat alleen zijn gespierde armen en zijn ontzaglijke baard vrij laat. Achter deze baard bevindt zich een gezicht dat glimt van lieftalligheid en hemelse bevalligheid. Als de heer Mahesj gaat zitten vouwt hij zijn benen onder zijn achterste om het geheel tenslotte op het vel van een Indische geit te deponeren. Onnodig te vermelden dus dat de man even ongewoon en ,einmalig' is als zijn naam. Desalniettemin zou het een schromelijke blunder zijn wanneer men hem als abnormaal terzijde zou willen schuiven. Een kenner van de Duitse mentaliteit moet zelfs wel in een uitbarsting van enthousiasme uitroepen dat Mahesj juist de persoon is en de leer verkondigt die de Duitser in zijn politieke en dagelijkse leven een les van onschatbare waarde kan geven. . _ _ Ter verduidelijking daarom eerst even iets over de boodschap die de heer Maharisji Mahesj Yogi niet alleen de leergierige Duitsers maar de hele wereld wil komen brengen. Veel is dit niet, maar zoals men weet schuilt levenskunst ruf 1. in kwantiteit, doch in kwaliteit. Het laatste deel van zijn welklinkende naam maakt de enigs-Zins ontwikkelde lezer al duidelijk dat hij een yogi is. Yogi's zijn Indische kerels die door geestelijke oefeningen, dus meditaties, zulke verheven schepselen worden dat zij zich alleen maar lekker voelen or) spijkerplanken als matrassen, en afgeknotte boomstammen als fauteuil. Twee jaar geleden heeft vriend Maharisji een organisatie in het , leven geroepen, die naar de orlginelt naam „Geestelijke vernieuwingsbeweging" luistert. Men zal moeten toegeven dat hier inderdaad van iets geheel nieuws sprake is. Zijn idee om van zijn beweging een wereldschlager te maken is bijna even oorspronkelijk. Zo is hij op de briljante gedachte gekomen van een ~Driejaren plan". Ook zoiets kennen we nog niet. In deze termijn wil Mahesj op onze rare aardbol 25.000 volgelingen vinden. Al deze apostelen moeten steeds maar dezelfde woordjes herhalen om volgens de persoonlijke garantie van de man met het engelen-gezicht tot volslagen psychische en geestelijke gezondheid te geraken. Z'n verheven doeleinde is niet alleen 't heil van het individu, maar het gestegen geluksgevoel van de mens levert volgens hem 'n onschatbare bijdrage voor de wereldvrede. De heer Maharrisji is er namelijk diep van overtuigd, dat een gelukkig mens geen lijst heeft om te gaan knokken. • GODENGESCHENK Wel nu, zonder kwaad te spreken k:-in men concluderen dat hij alleen hierom al voor Duitsland als een godengeschenk beschouwd moeten worden. Maar niet aleen hierom, en zeker niet in de eerste plaats hierom. De Duitse vechtjassen, hebben door hun eclatante wansucces veel van hun wilde haren verloren, zodat zij, mede door het straffe regeringstoezicht, geen alarmerend gevaar meer vormen. Neen, zuiver fysiek en diploynatiek is de Indiër van veel meer waarde. Met hun uit de grond gestampte liefde en adoratie voor alles wat Amerikaans is, waren de Duitsers namelijk de eersten die de manager disease onder de naam Manager-Krankheit en gros Importeerden. Duitse dames, maar vooral de heren economische wonderdokters kregen op meelijkwekkende wijze last van een onstuimige polsslag en storingen in de bloedsomloop', in het vaderland bekend als „Kreislaufstërung". Naast de gigantische fabrieken, verrezen instituten met uitgelezen scharen doctores, die met een tot nu toe niet hoopgevend resultaat de oorzaken begonnen op te sporen. Moet men het dan geen geschenk van de hemel noemen wanneer daar plotseling uit het Heiligendal een man naar de Rijnland; se bergen opstijgt, die al deze civilisatie-kwalen geneest zonder observatie in glimmende klinieken , en zonder dure medicamenten? Zeventig procent van alle ziekten vinden hun bron in nerveuse spanningen, zegt onze wonderdoener, en : als iedereen steeds maar zijn , woordje herhaalt wordt hij kerngezond en volkomen gelukkig. VOORSTELLING Inderdaad zou iemand een leugenaar zijn wanneer hij beweert, dat de komische Indiër niet blaakt van gezondheid. Om dit te demonstreren deinsde hij er niet voor terug voor een uitgelezen meute buitenlandse perslieden in Bonn een voorstelling tegeven. Zo dom dat hij zijn mysteries voetstoots prijsgaf was de heiligendal-bewoner intussen niet. Hij garandeert alleen maar succes wanneer iedereen dié woordjes spreekt, die het beste bij zijn aard en aanleg passen en om dit aan de weet te komen moet ' men met hem onder vier ogen ko- men bakkeleien. Nu is dat ook weer niet zo'n bezwaar, want Mahesj garandeert binnen een half jaar een geschoolde leerling. Vooral de truc met die woordjes is bijzonder intrigerend. Men hoeft in de verste verte geen yogi te zijn om te weten dat onder geen enkele voorwaarde de Duitsers 't woord „Berlijn" als heilstherapie gegeven mag worden. Zij herhalen dit namelijk al sinds jaar-en-dag en bij tij-en-ontij, maar 't gevolg is juist averechts van datgene wat Maharisji bedoelt. Het veroorzaakt zelfs een bijzonder opwinding, zodat zeer waarschijnlijk hier een van de oorzaken te vinden is van de „Kreislaufsiforungen". Het hoeft dus zeker geen betoog dat de Indische mysticus voor zijn huidige gehoor heel wat lieflijker klinkende woordjes zal moeten uitvinden. • ONTACTISCH Uit nog meer gezichtspunten lijken hier voor het Duitse volk de nieuwe mogelijkheden op te dagen. Men kan weliswaar niet beweren iiiillllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllll 111~95~ amiaw 4•8074~ PROF ERHARD teveel gezegd --- Advertentie (Advertentie). ' Retterdom•shog met de pure Kentucky • 1 --- Ook minister ERHARD 111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111110111[1111111111111111111111111111 dat de rest van de wereld een oasl van rust is, maar enige bezinnirn zou .vooral de Duitsers veel zegel kunnen brengen. Een eerlijkl warnemer kan er beslist niet on. der uit toe te geven dat de over grote meerderheid van hen de goe de kant uit wil, maar waar het bi hen vooral aan hapert is een ge. voel voor tact en tactiek. Een z( goed lobbes als minister Erhard die toch beslist geen wildebras is heeft door een gebrek hieraan nol onlangs zijn neus, dus zijn aange. zicht, geschonden. De uit Silezii gezonden Duitsers maakte hij ge. lukkig met de ontactische eis da het thans door Polen bestuurde ge. bied weer terug moest komen Maar de rest van de wereld maak. te hij woedend. Even later oreerch hij in West-Berlijn: „Of de heer Ul. hricht (die van Chroesjtsjef) he wil of niet, ik sta hier op Bondsre pubhiceinse bodem 7. En dat don derde hij terwijl de Westelijké con, si-genoten de handen vol hadder om het de communisten duidelijl te maken dat Berlijn uitsluitenc onder hun verantwoording valt Zij doen dat om met des te meel kans op succes het omstreden territorium uit de rode klauwen h houden. Minister Erhard is het hier wel. iswaar mee eens, maar gebrek aar tactische bekwaamheden was e: de oorzaak van , dat hij zich ver. galoppeerde. Moet men daaron niet hopen, dat de heer Maharisj Mahesj Yogi ook hem een kalmerend woordje influistert, nademaal bezinning zulk een uitstekende leermeester van de tactiek is? En de ronde Beier is niet de enige, die hieraan behoefte heeft. Het voltallige personeel van het ministerie, dat zaken voor geheel Duitsland behandelt, was van portier en chauffeur tot secretaris en staatssecretaris een beroerte nabij toen ; de heer Ulbricht Oost-Berlijn voor • Westduitsers blokkeerde. De da• mes en heren zouden namelijk uit• gerekend op die dag hun perso• neelsuitstapje maken en waren . unaniem van mening, dat Duitsland verloren was als zij zich onbekommerd aan dit genoegen gingen wijden en het ministerie ontvolkt achterlieten. Daarom is ook ; voor hen een Yogi-woordje bitter hard van node om hen minder ! zwaar aan zichzelf en aan de politiek, die toch door de grote broers gemaakt wordt, te doen dillen. De ; vrede zou hiermee ten zeerste ge, diend zijn. ' Want heus, u wilt het misschien (nog) niet graag horen, maar ze zijr zo kwaad nog niet, die Duitser f van tegenwoordig. liet mankeert hen aan de kunst van optre. den Dat merkt u ook in uw landje ? als ze daar met even dikke Merce, dessen als portefeuilles op vakantie en op inkoop komen. De heer Marharisji Mahesj Yogi zij daarom een langdurig verblijf in de Bondsrepubliek gewenst. Wij allen kunnen er kalm en rustig van worden. PROVINCIAAL DOMINICANEN NIJMEGEN, 18 sept.; (KNP). „ De Generaal der Dominicanen ii heeft de Provinciaal van de Nederlandse Provincie, Pater Bonaventura Jansen 0.p., op diens verzoek om gezondsheidsredenen ontheven van zijn functie. Tot aan de verkiezing van een nieuwe Provin• ciaal zal 't bestuur der Provincie • worden waargenomen door de • Hoogeerw. Pater Nic. Apeldoorn j 0.P., Prior van het Albertinum te . Nijmegen. --- Advertentie ) (Advertentie). Retterdem-shog met de pure Kenrucky --- Koude oorlog aan het Duitse margarinefront Zuivelboer lacht het laatst en Margarine-Union kijkt toe BONN, september. (Van om Westduitse weekblad „Der Sp koelbloedige cynisme is daar woedt er achter de Nederlan koude oorlog tussen de diverse Aangezien alle menselijke wez ben, bleek het Westduitse volli zijn voor de bestanddelen, di, krachtig te vitaminiseren tot s terende huiduitslag en heftige meldden nagenoeg alle Westd nieuwe Planta onder de slogan nationale schlager had moeten werd, maar dan in een ongewE Het toch al op grote schaal op roomboter overgeschakelde Wiwuki, alias "Kind" van het "Wirtsschaf tswunder", uitte zijn vrees voor plantaardige boter met zijn mysterieuse toevoegsels in een aanslag op de omzet: de gealarmeerde fabrikanten of zij nu economisch beheerst dor de Uni-lever of niet, verkochten in enkele dagen tijds 20-30 procent minder en lieten de zuivelboeren het laatst, dus het best lachen. Wie niet lachten waren de heren margarine-producenten in de Bondsrepubliek. De braintrust van de Margarine-Union te Hamburg verging de lust tot lachen omdat zijn aandelen exclusief eigendom tze redacteur). Mogen we het ?iegel" geloven en ondanks zijn dikwijls alle reden toe, dan idse Planta-coulissen een ijzige e Duitse margarine-fabrikanten. zens gevoelige ingewanden hebk in bijzondere mate beducht te ie het organisme in plaats van slachtoffer maakte van een irrie koortaanvallen. Satirisch verluitse bladen hun lezers dat de „Proeft u de verbetering?" een n worden en het inderdaad ook enste zin. zijn van het Brits-Nederlandse • concern, welks omzetten talrijke • staatsbegrotingen rijkelijk overtreffen. Het zuurst keken evenwel r de Westduitse fabrikanten van r kunstmatige boter, die gezamenlijk • dertig procent van de binnenlandse markt voozien. Zij konden namelijk hun handen in ontroerende • onschuld wassen en werden desondanks het slachtoffer van de , blunder die Unie-levers laboratorium binnengeslopen was. Hele . bevolkingsgroepen bleken plotseling een ingekankerde afkeer van ; de plantaardige vetten te hebben gekregen en volgden het voorbeeld van talrijke gangmakers op ; door definitief roomboter te kie– zen. Fl. Onder de van Uni-lever onafhankelijke producenten bevond zich evenwel een ondernemer, die de hardste klappen van allen te verduren kreeg, Zijn naam luidt Gesche en het ongunstig gezinde toeval wil dat hij reeds enige jaren margarine op de Duitse markt brengt die de welluidende naam "Planta" draagt. Aanvankelijk leek het lot hem bijzonder gunstig gezind te zijn. Unilever die in Nederland met de naam Planta triomfen vierde, wilde zijn kansen op de Duitse markt met hetzelfde merk nog vergroten. Dientengevolge vaardigde Levers braintrust kort geleden een delegatie naar Herr Gesche af met het doel onderhandelingen te voeren om ondertussen in ongenade geraakte naam tegen een fikse prijs aan te kopen. Aangezien de heer Gesche en zijn installaties niet te koop schenen te zijn, moest men wel genoegen nemen met de naam van het produkt. Gesches gunstige gesternte sloeg evenwel als bij Overslag om toen Uni-lever miljoenen pakjes "Planta" in Nederland haastig moest inslikken. Volgens het Spiegel-verhaal verdween het interesse van de Margarine-Union en liet men Gesche wanhopig met zijn volkomen onschuldige Planta achter. Als goed zakenman en militant Duitser liet hij het evenwel hierbij niet zitten. Hij rook andermaal winst toen in zijn brein de mogelijkheid opdaagde de Margarine-Union verantwoordelijk te stellen voor het door hem geleden verlies. Een gentlemen's aanbod van de Duitse Uni-lever-dochter om advertenties te betalen, waarin het consumerende publiek medegedeeld zou worden dat de Duitse Planta niets met de Nederlandse had uit te staan, wees de heer Gesche even hautain van de hand als het loyale voorstel van het Hamburgse concern om Gesches bedrijf door loonopdrachten voor verdere financiele aderlatingen te behoeden. De Duitse Planta-fabrikant is kennelijk van zins het op een proces te laten uitdraaien in de hoop de Uni-lever-citroen nog meer te kunnen uitpersen De overige van Uni-lever onafhankelijke Duitse fabrikanten wilden intussen de zaak minder radicaal aanpakken. Nadat zij eerst onderling de hoofden bij elkaar hadden gestoken en het concurrerende concern op plechtige wijze schriftelijk hadden verzékerd dat "de zorg om het bestaan van de bedrijven tot handelen dwingt", schaarden enige Herren van de Margarine-Union zich rond hun tafel. Hier deden de "onafhankelijken" het voorstel dat de Margarine-Union en zijzelf gemeenschappelijke en naamloze advertentie-campagnes zouden ontketenen, waarin het publiek bezworen zou worden dat er niets boven margarine ging. (De Margarine-Union had zelf reeds alle kranten gepeperde advertenties toegezonden onder het motto: "De gezondheid begint bij het inkopen"!) De Hamburgse fabrikanten bleken hiertoe in principe uiteraard bereid te zijn, maar de gesprekspartners bleven enkele voorwaarden stellen die hen tot zorgvuldige overwegingen stemden. Zo eisten de niet-Lever-Brder dat de Margarine-Union zou staken. Dit weigerden de Hamburgers, waarop de tegenpartij geprikkeld uitriep dat de Union wilde profiteren van de door allen betaalde advertenties ter propagering van margarine in het algemeen om twee pagina's verder in de krant te, vermelden dat men toch maar het beste Rama kon kopen. Rond deze naam ontspon zich nog een incident, omdat de overige producenten als tweede eis stelden dat de Duitse Uni-Lever alsnog bekend zou maken in welke van zijn margarine-soorten twee jaar geleden de gewraakte emulgator was verwerkt. Toen de ziekte in Nederland namelijk zijn hoogtepunt had bereikt herinnerde men zich in de Bondsrepubliek plotseling dat hier in de herfst van 1958 een soortgekijke epidemische ziekte had gewoed. Hoewel specialisten indertijd voor het merendeel de overtuiging waren toegedaan dat hier een virus als de ziekteverspreider optrad, begon men thans over te hellen naar mening dat dezelfde chemicaliën als in Nederland ook de "Osnabrcker Krankheit" hadden veroorzaakt. Voor dit voorstel voelden de mensen van de Union als heel weinig zodat de wapenstilstand in de koude margarine – oorlog nog niet is getekend. Ook op parlementair niveau zal het publiek nog meer te horen krijgen. De Christen-Democratische Unie (die met het Duitse concern alleen maar de naam gemeen heeft) wacht namelijk nog op een antwoord van de regering of ie beruchte emulgator in Duitsland ontwikkeld, respectievelijk geproduceerd werd en hoe de regering denkt te kunnen garanderen dat de Duitse magen van dergelijke produkten verschoond blijven. Een groot deel van de kopers heeft het antwoord zelf al gevonden door zich aan natuurprodukte houden. Maandag zijn in het centrum van Londen de parkeers meters voor het eerst in werking getreden en 50 parkeermeterwachters zijn reeds opgeleid om in de eerste w eken het publiek in te lichten en daarna te waken tegen overtreding van de parkeerbepalingen. Foto: vanaf maandag zien de Londenaars deze parkeerwachters bezig in de overvolle straten van Londen. --- Maar het hart behoort aan de partij llja Ehrenburg viel tussen twee stoelen WENEN, september (van onze redacteur) Ilja Ehrenburg, de ook in het buitenland bekende Sowjetrussische dichter en schrijver, schijnt tegenwoordig niet meer in de gunst te staan van de communistische partij. Dit is des te merkwaardiger, omdat de nu bijna zeventigjarige auteur er nu al vele jaren altijd in is geslaagd, ook in zijn werken steeds die richting te propageren, die de partij voorschreef. Als opportunist wist hij ook onder Stalin al die gevaarlijke klippen te omzeilen, die voor iedere schrijver in iedere dictatuur levensgevaarlijk zijn. Maar nu wacht hij al maanden lang op het„nihil obstat" van de officiële literatuurfunctionarissen voor zijn laatste roman. En in de „Literaturnaja Gazeta", het officiële orgaan van de vereniging van Sovjet-Russische schrijvers, wordt hij heftig aangevallen. Tevergeefs poogt hij zich nu te tooien met de kroon der martelaren, die hij sinds de afgelopen lente voor zich opeist. Hij was n.l. uitgenodigd in Wenen, maar nauwelijks was deze uitnodiging bekend geworden, of er brak in Wenen een storm van protest los. Enkele letterkundigen brachten nog eens in, herinnering, wat Ehren.. burg in 1945 had gepubliceerd en welke raad hij toen aan de Russische soldaten had gegeven, wat betreft Oostenrijkse vrouwen en meisjes Het resultaat was, dat Ehrenburg daarop van de Weense wethouder voor Onderwijs, Kunst en Wetenschappen weer 'n briefje kreeg, waarin de uitnodiging ongedaan werd gemaakt. De Iswestia publiceerde toen weliswaar nog de open brief, waarin Ehrenburg met een grote mond tegen alle beschuldigingen opkwam, ofschoon hij ze niet weerlegde, maar verder ziet hij toch geen kans, ook maar een enkel woord te publiceren tegen de beschuldigingen, die hij nu van zijn eigen 'collega's moet incasseren. In de „Literaturnaja Gazeta" krijgt Ehrenburg nu het verwijt te hcren van dubbelzinnige citaten, dat hij de ideologische ontwikkeling bewust verzwijgt, en dat hij een verkeerde instelling heeft in de strijd tegen het Stalinisme en tegen de persoonsverheerlijking. KRITIEK. Tegenover enige buitenlandse studenten, die nu uit Moskou zijn teruggekeerd, heeft Eh renburg zich beklaagd dat zijn artikelen, waarin hij zich tegen deze verwijten verdedigt, nergens gedrukt kunnen worden. Ook maakte hij zich tegenover deze studenten kwaad over de „letterkundige bedrijven" in de Sovjet-Unie. „In de discussie tussen schrijvers en lezers", zo zei hij, „durven de lebracht kort na de dood van Stalin, toen hij schreef:: „Wanneer een Sovjet-Russische schrijver een idee in zijn hoofd heeft, loopt zijn hoofd al gevaar". Onder het tegenwoordige regime hoeft Ehrenburg niet meer bang te zijn om zijn hoofd in de letterlijke betekenis te verliezen. Nu heeft men een andere methode. Zijn nieuwe roman wordt niet uitgegeven, maar doodgezwegen. Want Ehrenburg blijkt nu het principe te hebben verlaten, waaraan hij zijn hele leven trouw is gebleven, en dat door zijn collegaschrijver als volgt werd geformuleerd: „leder van ons schrijft wat ons hart ons ingeeft, maar ons hart behoort aan de communistische partij " zers alleen maar te zeggen, wat ze de dag tevoren in de partijkranten gelezen hebben . Ook oefende hij kritiek uit op de Sovjet-Russische romanschrijvers, die volgens hem uitsluitend romans opvoedkunvdaigne een twijfelachtig volgens een vaststaand schema fabriceren. ,Jonge mensen emigreren naar Siberië om land te ontginnen. Daar wordt da held die aan de partij twijfelt dan door de liefde van een meisje weer bekeerd •tot de communistische overtuiging. En zoiets" zo voegde hij er als commeniaar aan toe, „zoiets wordt dan door de partij als een bijzonder oorspronkelijk idee geprezen!" Voor het eerst heeft Ilja Ehrenburg de moed tot kritiek opge- --- De Zingende Zwammen ---