TWEEDE BLAD behoorende bij de NIEUWE APELDOORNSCHE COURANT van Donderdag 12 Juni 1294 Indische Brieven VII. /• ■ DJOCJA, 9 Mei '24. Dinsdag 6 Mei was er voor nieuwelingen in de \ orstenlanden een interessant schouwspel in den Kraton te zien. Dien dag had nl. de Garebeg (spr. garèbuk) plaats aan het einde van de Poeasa, den vastentijd van 4 weken. Gedurende de Poeasa gaat den Sultan niet uit en de goede Mohamedaan mag in dien tijd niets gebruiken vóór 6 uur 's avonds, hoewel velen zich daar niet zóó streng aan houden. Met ingang van het Inlandsch Nieuwjaar wordt door de bevolking feest gevierd, vooral lekker gegeten en vuurwerk afgestoken, terwijl tevens dan de Garebeg Poeasa plaats heeft, een ceremonie, die een godsdienstig karakter draagt. Er wordt driemaal 's jaars een Garebeg gehouden; nl. den eersten keer ter viering van den goeden afloop van de Poeasa; den tweeden keer ter eere van de Iladsj, den Mekkagang — in Mekka richten dan de bedevaartgangers godsdienstige feestelijkheden aan, — den derden keer is het de Garebeg Moeloed, de herdenking van den geboortedag van den Profeet Mahomed. Hoewel dus aan deze feesten een godsdienstige gedachte ten grondslag ligt, lijkt de Garebeg voor ons meer een parade, die daarnaast de bedoeling heeft, dat de Sultan zich op deze eens aan zijn volk vertoont, door alle pracht en praal omgeven. Vroeger begaf de oude Sultan zich ook werkelijk tusschen zijn volk, door een stoet hovelingen en soldaten omgeven, en trok mee naar de missigit, den tempel. Deze Sultan blijft op zijn troonzetel zitten in de open zaal vlak bij de uitgangspoort van den Kraton, waardoor heen men een prachtig gezicht heeft op de van vele kleuren schitterende, van menschen wemelende aloon-aloon, het groote, vierkante plein, omgeven door in pajongvorm geschoren waringinboomen. De Garebeg wordt bijgewoond door den Resident en alle ambtenaren in groot costuum, verder door de landhuurders (de suiker- en tabaksplanters, die gronden van den Sultan in pacht hebben) en belangstellenden. Wanneer men 's morgens om een uur of negen op weg gjat naar den Kraton in het hartje der oude stad, wemelen de straten van volk, dat alles naar de aloon-aloon toestroomt. Wanneer men dan ook door de poort in den eersten Kratonmuur, die de aloon-aloon omgeeft, het gezicht krijgt op het uitgestrekte plein, is het daar in de helle zon een bonte warreling van duizenden menschen met hun bruine lijven, hun blauwe of witte baadjes, tusschen de vele vlaggetjes en vaandels, die in alle kleuren wapperen. Wij loopen den langen rechten weg af tusschen hagen van menschen en eerewachten in roode jasjes met roode of gele vaantjes, en plotseling, vlak bij den Kraton, zien wij den eersten troep soldaten van den Sultan verschijnen. Het zijn me soldaten! 't Lijken eer duiveltjes! Buitengewoon fantastisch en onpractisch gekleed, schijnen zij alleen te bestaan voor decoratieve doeleinden, want men zou ze onmogelijk als vechtsoldaten kunnen beschouwen, t zijn siersoldaten! Zij hebben helroode jasjes aan en Witte kuitbroeken met een soort schortje van strookjes, witte kousen en zwarte lage schoenen. Op het hoofd dragen zij een wonderlijk, vuurrood puntig hoofddeksel, het welk hun vooral dat duivelachtige, fantastische aanschijn geeft, met hun bruine tronie's eronder! Lange pieken dragen zij in de hand en met heel langzame, rythmische bewegingen schuiven zij voorwaarts, aan weerszijden van den weg een troep van 20 a 30 man. Door den ingang van den Kraton gekomen, zien wij een klein voorgebouw, een open, overdekte zaal met een verhoogd gedeelte, waarop een vergulde zetel staat. Verschillende toeschouwers zitten reeds ter zijde van het verhoogde deel. Na een ©ogenblik wachtens verschijnt de Resident met de ambtenaren en. landhuurders en gaat de heele stoet heeren verder den Kraton in, wéér door een poort in een derden muur (er zijn er vele!) om den Sultan af te halen. Rondom onze zaal, die midden tusschen een vierkant van muren staat, door hooge boomen beschaduwd, zien wij 1 angzamerhand al verschillende Javanen uit den Kraton verschijnen, in prachtig gekleurde baadjes, geel, groen of oranjerood, met daaronder de stemmig getinte sarongs. Zij dragen eigenaardige hoofddeksels, als omgekeerde bloempotten, maar dan van 'n soort geolied papier in wit of blauw. Onder de boomen, langs 4e treden der zaal, in groepjes verspreid, zetten zij zich neer, De gamelanbespelers zitten reeds klaar met hun rijk versierde, goud- en -roode instrumenten. Het Kratonstrijkje, dat het volkslied zal spelen, ziet er ook aardig uit in groene met roode kleedij en witte kousen. Daar verschijnen de hovelingen, de pangérans, de talloooze Kratonbewoners, onder wie ook een stel zonderling uitziende wezens met veeren in de loshangende haren, eenige mismaakten, een albino — die allen leven ten koste van den Sultan. Een stoet vrouwen volgt; zij dragen een gulden zetel, een voetbank, een tafeltje, een sirihdoos voor hun gebieder uit, en dan verschijnt, aan den arm van den Resident, de Sultan zelf, omgeven door zijn lijfwacht. Hij is rijk en smaakvol gekleed, niet overdadig Kleurig. Een jas ven scharlaken fluweel mei een fireed blauw ordelint, een prachtstuk van een sarong, in bewerkelijke vouwen en plooien sierlijk gedrapeerd, een lichtblauw, hoog hoofddeksel boven op den donkeren hoofddoek, en achter in den wrong tal van schitterende diamanten. De Resident en de Sultan zetten zich op hun vergulde zetels, de ambtenaren in rijen daarvoor, en alle Kralonhovelingen, prinsen, vrouwen en dienaren groepeeren zich rondom en achter den Sultan. Zijn lijfwacht draagt een hoogst eigenaardig costuuum. Er is een roode en een blauwe afdeeling. De mannen zijn okergeel geschminkt, dragen lange doeken vanaf den gordel in twee slippen neerhangend opzij, gelijk vleugels, voor en achter zijn ze korter. Een kleurige tulband, versierd met een bloemtak, dekt hun hoofd; als wapens dragen zij ronde, beschilderde, kleurige schilden eii spiesen. De neerhangende doeken zijn rood en wit of blauw en geëi geverfd. • Stel u al die menschen voor met hun tintelende of warmgloeiende kleuren, neergezeten rondom den Sultan en op het plein onder de boomen, in 't wisselend spel der zon van felle lichtplekken en donkere schaduwen! In de verte, recht vooruit, ziet men nog het kleurengewemel op de zonnige aloon-aloon, en daarbij is alles zoo rustig en stil; alleen dé gamelanmuziek weerklinkt en een zacht gegons van de stemmen der menigte. Dan hoort men andere muziek van fluiten, gongs en trommen, en van achter uit de poort verschijnen met afgemeten stap, voetje voor voetje, groep na groep, de soldaten van den Sultan. Elke troep draagt een verschillend costuum en gaat op de maat van andere muziek, met 'n een eigenaardige rythme. En de pakjes die ze dragen! Men zou wanen, een voorstelling bij te wonen uit vroeger eeuwen. De aankleeding van deze soldaten dateert nog uit den tijd der Compagnie! Veel herinnert tenminste aan dien tijd in hun ouderwetsche dracht, maar natuurlijk is er ook wel het een en ander bij gefantaseerd. Wéér kuitbroeken, witte kousen en dansschoenen of heel onbehouwen kaplaarzen; korte jasjes van blauw j of rood, witte schortjes van twee of drie , strooken, kleurige bandelieren; 'n soort lee- i ren helmen boven op de hoofddoeken. Pieken of bajonetten zijn hun wapens. De aanvoerders zijn werkelijk fraai uitgedost met bewerkte bandelieren, helmstukken van gekleurd en opengewerkt leer en veelkleurige gordels. Plechtig stappen zij voort, waardig en langzaam op de maat der aardig klinkende muziek van fluiten en trommen Zoo verschijnen zij troep na troep, elk met hun eigen muziek, elk met hun eigen kleuren, en dalen de trappen af naar de aloon-aloon, v/aar zij een wacht vormen voor den stoet, die straks het eten langs zal dragen naar de missigit. Dat eten zal, nadat er eenige plechtigheden plaats gevonden hebben, buiten aan het volk uitgedeeld worden. Met veel ceremonieel .gaat dit alles toe: eerst geeft de Sultan het teeken, dan gaan eenige pangerans het eten halen of ten minste toezicht houden op het vervoeren ervan, en eindelijk wordt het langs gedragen, onder geleide van den Rijksbestuurder, die ook mee zal gaan naar de missigit. Voor onze verbaasde oogen verschijnen hooge torens van rijst, behangen met groene aren en omkranst met roode pepervruchtjes, met punten van koekjes aan den top. Elke toren rust op een houten onderstel, waarover een doek hangt; lange palen aan het onderstel bevestigd worden getorst door een twintigtal mannen. Zoo worden achtereenvolgens telkens nieuwe voorraden langsgedragen; zeker tien torens rijst van twee meter hoogte en twintig bakken met vleezen, kip en vruchten, door pisangbladeren toegedekt. Dit gaal alles naar de missigit toe en wordt dan uitgedeeld aan de duizenden inlanders daarbuiten, die kans zien het te krijgen; zonder dat daarbij gevochten wordt of lawaai gemaakt. Dan keeren de troepen weer terug, in sneller tempo nü, onder het luider opklinken der muziek van heledere fluiten, diepstemmige gongs en roffelende trommels. Aan weerszijden van de zaal trekken zij voorbij in hun roode en blauwe jasjes met witte kousen of zware, zwarte kaplaarzen en hun eigenaardig gevormde helmen. — Nadat de Sultan en de Resident geklonken hebben op het feest, op den G.G., den Sultan en den Resident, staat nu ook de Sultan op en de lange stoet vormt zich weer, die hem terug geleiden zal binnen zijn Kratonmuren in het heiligste der heiligen. De kleurige rijen stroomen opnieuw voorbij, de prinsen in hun zwarte, goudomboorde jassen, de vrouwen met den zetel en de sirihdoos, de talloo- , ze hovelingen en dienaren, de typische lijfwacht — alles verdwijnt weer achter de hooge muren en het pleintje, dat daareven nog schitterde van kleuren in de helle zonnestralen en onder het zware groen der boomen, blijft leeg en stil. De Garebeg Poeasa behoort weer tot het verleden. N. B. --- Feuilleton Geld! Geld! door ELEANOR H. PORTER. 5 Juffrouw Flora Blaisdell was naaister en bewoonde een klein, onooglijk huurhuisje in het oostelijk gedeelte der stad. Het was een kleine, mager uitziende vrouw met een angstige uitdrukking over haar gezicht, terwijl haar bijziende oogen steeds schuw rondkeken. Nu keek zij oplettend naar de huizen, terwijl zij langzaam de straat inliep, want slechts tweemaal was zij in haar broers nieuwe huis geweest en niettegenstaande de straat nog .helder verlicht was door de laatste stralen der ondergaande zon, was zij er niet zeker van, dat zij hel zpu herkennen. Plotseling werd haar bedrukt gezicht door een glimlach verhelderd. „Zoo, zitten jullie hier allemaal buiten op de waranda?" riep zij uit, terwijl zij het tuintje, dat voor hel huis lag, doorliep. ^Nu, het is hier grootscheeps!" „Ja, grootsch is het hier wel", zeide een vermoeid uitziende man, zittende in een grooten stoel, terwijl hij zijn hoofd schudde en zijn voeten van de balustrade afnam. Hij was in zijn hemdsmouwen en rookte een pijp. Zijn neerhangende dunne snor was geheel in overeenstemming met zijn afhang geilde magere schouders en beide waren de beslist onweerlegbare teekenen van desillusie en ontmoediging. „Het is grootsch, maar ik geloof, dat het te grootsch voor ons is. Mijn dochter zegt echter, dat het beste in Hillerton nog niet goed genoeg is. Niet waar, Bess?" Bessie, de knappe zestienjarige dochter van de familie, haalde onverschillig haar schouders op. Harriet, de echtgencote, nam het woord. Zij was een groote, blozende vrouw met een korte bovenlip en een groo ten bos hoog opgestoken licht haar. Zij was reeds opgestaan en schoof een stoel naar haar schoonzuster toe. „Natuurlijk is het niet te grootsch, Jim, en dat weet je ook wel. Er zijn in het geheel geen werkelijk mooie huizen in Hillerton, uitgezonderd dat van de Pennocks en van den ouden Gaylord. Kom hier zitten, Flora; je ziet er moe uit". „Dank je, ja, ik ben vreeselijk moe. Wat is het warm, hè?" De kleine naaister begon zichzelf met haar hoed, die zij afgenomen had, te waaien. „Wat ziet het er hier fijn uit! Heel -vat anders, dan toen jullie bij mij om den hoek woonden. Ik kon niet zonder hoed en handschoenen bij jullie komen, ik dorst het niet te doen". Het hoofd met den haarbos knikte min' zaam in haar richting. „Groot gelijk, Flora. Er is werkelijk een groot verschil tusschen het oostelijk en het westelijk gedeelte en wat je daar kunt doen, kun je hier natuurlijk niet". „Eu kan vader dan wel hier in zijn hemdsmouwen zitten?" zeide Bessie op verwijtenden toon vanuit haar hangmat. „Nie . mand vaja d,e baree zit hier zoo buiten". , Bessie!" zeide haar moeder berispend. „Je weel zeer goed, dat het niet mijn schuld Ij, dat je vader dat doet. Ik heb reeds meermalen aanmerking daarop gemaakt". „Nu, nu, Hatty", zuchtte de man met een onverschillig gebaar. „Ik dacht, dat ik als vrij Amerikaansul burger nog réchten had in mijn eigen huis, maar het schijnt van niel". Berustend stond hij op en ging naar binnen. Toen hij een oogenblik later terugkwam, had hij zijn jas aan. Benny, die in een onzekere houding scht ijdeliiigs op de balustrade zat, begon plotseling verontwaardigd te snuiven. Benny was acht jaar en de jongste van de familie. „Nu, ik vind het hier heelemaal niet prettig , zeide hij; „ik zou liever naar on-s oude huis teruggaan. Daar ku n je tenminste pret hebben. Nu hoor ik niets anders dan: „ach Benny, je kunt hier dit niet doen, je kunt hier dat niet doen '. Ik ga bij lantei Flora logeeren, ".eg tante Flo, mag ik?" „Goede Hemel, kind, natuurlijk mag je", zeide zijn tante, „maar ik ben er zeker van, dat je het niet wil, want Benny, ik vind het hier prachtig". „Vader vind het niet!" „Maar dat is niet waar Benny", verbeterde zijn vader haastig. ,.Het is hier werkelijk mooi. Maai ik geloof niet, dat wij het kunnen bekostigen. Vroeger moesten wij op alles bezuinigen en hoe wij deze hooge huur zullen' betalen, weet ik heusch niet". Hij zuchtte diep. j „Je zult het verdienen; alleen omdat ja hier bent, zal je meer zaken doen' , wierpj zijn vrouw vastberaden in het midden. ,.Hoe het ook zij, wij moeten hier wonen, Jim. Dat zijn wij verschuldigd aan onszelf en onze kinderen. Ziet Fred vanavond maar". „Oh, ja, waar is Fred?" vroeg juffrouw^ l'lora. „Hij is hierover bij Gussie Pennock aan het tennissen", bracht Bessie pruilend in het midden. „D.-it mispunt wou mij niet vragen". » „Maar jt bci t nog niet oud genoeg, mijnj lieve kind', suste haar tante „Heb maar wat geduld. Jouw beurt zal spoedig komen. „Ja, dat is het , zeide de moeder zegevierend. „Haar beurt zal komen, wanneer wij bier wonen. Denk je, dat Gussie Pennock Fred gevraagd zon hebben, wanneer wij in het oostelijk gedeelte waren gebleven. Ik geloof van niet. Die mijnheer Pennock bezït minstens vijftig duizend dollar. Hij behoort tot een van de rijkste menschen van de stad". , : Maar Hatly, geld is niet alles, kindje" zeide haar man bedaard. „Wij hadden vroe. ger vrienden en goede vrienden ook '. „Ja, maar wacht eens, en je zult zien wat voor vrienden wij nu zullen hebben '. „Maar wij kuunen met die mens-.-hen niet mee doen met ons inkomen, enne.,.* ..Moeder, daar is een man. Ik geloof, dat hij iemand moet spreken", zeide Benny zacht fluisterend. James Blaisdell zweeg plotseling. Bessie en de kleine naaister staken nieuwsgierig de hoofden bij elkaar. Mevrouw Blaisdell stond od en £ing liet. trapje af om den man. die het pad op kwam, tegemoet te gaan. Het was een lange, tamelijk magere maa met een kortgeknipten, rossigen baard, div er eenigszins schroomvallig uitzag. Toer hij zijn hoed afnam en naderbij kwam kon men zien, dat hij vriendelijke blauwe oogen had en dat zijn fcuar rossig en zeer dun op de kruin was. „Ik wou mijnheer Blaisdell, mijnheer James Blaisdell spreken", mompelde hij weifelend. De eerbiedige manier, waarop de vreemdeling naar voren kwam, streelde de ij delheid van mevrouw Blaisdell; zij werd er plotseling aan herinnerd, dat zij mevrouw James D. Blaisdell van het westelijk gedeelte was. „Ik ben mevrouw Blaisdell", zeide zij eenigszins gewichtig, „kunnen wij iets voor je doen, mijn goede man?" Onwillekeurig deed zij nog gewichtiger Tot nu toe had ze nog nooit iemand ,mijn goede man" genoemd. Het idee beviel haar. De man, die op het trapje stond, hoestte éven achter zijn hand; een eigenaardig kuchje. Toen haalde hij zeer gewichtig een brief uit z^ijn zak. .,Hier i„ een brief van den heer Robert Chalmers voor uw echtgenoot, mevrouw ', en terwijl hij het schrijven overhandigde, boog hij. Een uitdrukking van aangename verras, sing kwam over het gelaat der vrouw. „Mijnheer Robert Chalmers van de Eer. ste Nationale? Jim!" L (Wordt: vervolgd.} --- Openluchttentoonstelling te Parijs. Mr. Laval, president van de vereeniging van vrije handelaars in schilderijen te Parijs, organiseert mede als protest tegen de hooge zaalprijzen, in Mont-Martre een tentoonstelling in de open lucht. Een onzer Parijzer correspondenten bericht, dat hier heel veel goed werk bij is — meest aquarellen van jonge kunstenaars — en dat de tentoonstelling een groot succes is te noemen. --- Binnenland Baron van Nagell † Te Brammen is op 67-jarigen leeftijd overleden de heer S. A. K. baron van Nagell, oud-burgemeester van Warnsveld, commandeur in de Duitsche orde Balije van Utrecht. De overledene was van 1890 tot 1923 burgemeester dier gemeente; daarvoor stond hij gedurende een achttal jaren aan het hoofd der gemeente Hoevelaken. Hij was tevens ruim 19 jaar lid van den gemeenteraad van Warnsveld. Jarenlang was hij voorzitter der afdeeling Zutphen-Warnsveld van de GelderschOverij selsehe Maatschappij van Landbouw. Voorts was hij president van de commissie van toezicht op de Rijkslandbouwwinterschool, voorzitter van de Prov. commissie voor de verbetering van het rundvee in Gelderland, terwijl hij van het begin tot het einde voorzitter van den raad van toezicht voor den Proeftuin van Zutphen en omstreken is geweest. Een onderscheiding. De President van de Fransche Republiek heeft tot ridder in het Legioen van Eer benoemd den heer J. Funke, oud-directeur van „Het Nieuws van den Dag", lid van {iet bestuur der Alliance fran^aise en van Nederland-Frankrijk. De Savornin Lohman herdacht. In de gisteren te Utrecht gehouden algemeene vergadering van de ChristelijkHistorische Unie heeft de voorzitter, mr. J. Schokking, hulde gebracht aan de nagedachtenis van den overleden Minister van Staat, jhr. mr. A. F. de Savornin Lohman. Hij was, zeide mr. Schokking, een persoonlijkheid van scherp gesneden, gaaf karakter, een man uit één stuk, die helaas vaak niet begrepen werd, een man, die tot op het laatst zijn werk ijverig heeft voleind en midden in het leven stond als een echt staatsman, om steeds leiding te geven bij: alle wisselende gebeurtenissen; een man, die een hartstocht had voor vrijheid èn voor zichzelf èn voor anderen, maar die zijn hartstocht beheerscht door een grooten, eerbied voor recht en door een rotsvast; kinderlijk geloof. De overledene zal een breede plaats in onze gedachten behouden en gaarne zullen wij zijne adviezen blijven volgen. De beteekenis van den overledene is niet beperkt tot de grenzen van ons land, door zijn kennis van het internationaal privaatrecht, maar gaat veel verder uit. God sterke ons en onze partij bij dit verlies! Deze woorden werden door alle aanwe-: zigen staande aangehoord. De ambtenaressen bij de spoorwegen. Naar de Tel. verneemt, zal de directie dér Nederlandsche Spoorwegen in zake het ontslag van gehuwde ambtenaressen aan de organisaties voorstellen hieromtrent een nieuw artikel in het reglement dienstvoor-: waarden op te nemen, waardoor beroep op het scheidsgerecht komt te vervallen en de te geven uitkeering te bepalen op voor elk jaar dienst één maand salaris met een maximum van 10 maanden. Voorts wil de directie een bepaling invoeren, dat vrouwelijk personeel, indien het in het huwelijk treedt, ontslagen wordt. Centrale Bond van Werkmeesters. Het congres van-den Centralen Bond van Werkmeesters en ander opzichthoudend personeel te Arnhem, heeft aangenomen een voorstel van de afdeeling Deventer, strekende om te besluiten tot opheffing van de landelijke vakgroep in de metaalindustrie. Met 78 tegen 15 stemmen werd besloten tot definitieve aansluiting van den Bond bij het "V erbond van Vakorganisaties van hoofdarbeiders. Het hoofdbestuur werd gemachtigd om zeer tijdelijk gelden te heieggen in industrieele of andere ondernemingen, wanneer hiermede de belangen van een groep leden gediend kunnen worden. Nedcrlandsch Fabrikaat. De inhoud van de Juni-aflevering van het tijdschrift der Vereeniging „Nederlandsch Fabrikaat" is voor een groot gedeelte gewijd aan de zoo belangwekkende Nijverheidstentoonstelling van Nederlandsche Industrie, welke door de Vereeniging van 31 Mei tot en met 15 Juni in het Kurhaus te vScheveningen wordt gehouden. Als eerste artikel, treffen wij aan een verslag van de opening der tentoonstelling met de redevoeringen, uitgesproken door den heer Ir. J. van Dusseldorp, voorzitter der Vereeniging en Z.E. Dr. J. Th. de Visser, Minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen, die de tentoonstelling op 31 Mei opende. Verschillende deelnemers hebben gebruik gemaakt van de gelegenheid door de redactie geboden, zelve in het kort een en ander over hun fabrikaat mede te deelen. De heer Ir. L. H. N. Dufour, zet in een bijdrage „Nijverheid en Onderwijs" uiteen van welk groot belang het. is, dat bij het onderwijs op daarvoor in aanmerking komende scholen, gebruik wordt gemaakt van teekeningen, betrekking hebbende op Nederlandsche artikelen, een vraagstuk, waaraan de Nederlandsche fabrikant over het algemeen lang niet die aandacht schenkt als in het bijzonder Duitsche fabrikanten. In het artikel „De werkloosheid en de nationale industrie" wordt erop gewezen, ' dat in 1923 alleen aan zuivelwerktuigen landbouwwerktuigen, koelmachines, drijfwerkinstallaties en krachtwerktuigen in ons land is ingevoerd voor een waarde van ruim 40 millioen gulden. De schrijver becijfert, dat hiervan 12 millioen gulden uit arbeidslóonen bestaat, waardoor 12000 Nederlandsche arbeiders een goed loon gedurende een jaar hadden kunnen' verdienen, want de bedoelde producten, worden evengoed in'Nederland vervaardigd. De zeer belangwekkende reeks artikelen over het onderwerp „De Vróuw in de Nederlaiiflseho .Nijverheid" wordt in deze aflevering vervolgd met eene uitvoerige beschouwing omtrent hare wettelijke bescherming. Herinvoering van den bakkersnaelitarbeid gevraagd. De Ned. Ver. van Werkgevers in het Bakkersbedrijf (de groote bakkerspalroons, Red. H.) heeft een adres gericht tot den Hoogen Raad van Arbeid, waarin naar aanleiding van het voor-ontwerp tot wijziging der Arbeidswet erop wordt aangedrongen, liever dadelijk den nachtarbeid in bakkerijen weder toe te staan, daar dit practisch binnen een of twee jaar toch zal moeten gebeuren. Over den toestand die in de groote- en middeu-groote bakkerijen door de Arbeidswet is gesticht, zegt het adres o.m.: ïn het groot- en " middenbedrijf beginnen He arbeiders des morgens vijf uur met hun werk. Waar voor twaalf uur des middags in verreweg de overgroote meerderheid der bakkerijen het brood gebakken en bezorgd moet zijn, kunnen de bakkersgezellen slechts gedurende vijf uren intensief aan de broodbereiding arbeiden. Slechts 2'.'! gedeelte van den wettelijk toegestane arbeidstijd wordt derhalve per arbeider voor de broodbereiding uitgenut. Dit is 'legen hef belang der arbeidersklasse, omdat daardoor een Streven is ontstaan om zooveel mogelijk arbeiders in gedeeltelijken dienst té nemen. Wel is waar wordt door de arbeidersorganisaties — en o.i. terecht — getracht dit euvel te bestrijden, doch waar dit jaar alleen voor de gemeenten Rotterdam en j's-Gcf avei>hage met de organisaties overeenstemming is verkregen over een collectieve arbeidsovereenkomst zal dit kwaad steeds voortwoekeren. De twintig procent losse arbeiders, in de collectieve arbeidsovereenkomst toegelaten, zal weldra uitdijen, wellicht tof veertig a vijftig procent. Wordt deze voorspelling bewaarheid, 'dan zal slechts ongeveer de helft der bakkerij-arbeiders een vol weekloon verdienen. De. andere helft geniet dan iets meer dan' een half weekloon, waardoor zij op pridérstênning uit werkloozenkassen, enz., Kullen zijn aangewezen. Mij. tot Nrtt van 't Algemeen. • Cistercjn werd onder voorzitterschap van prof. dr. Bh. Kohnsfamm te Arnhem in de zaal van Maison de Bruin de 138e algetreene vergadering gehouden van de Maatschappij tot Nul van hel Algemeen. In zijn openingsrede wees prof. Kohn*>tamni op de betere, vooruitzichten, vergeleken bij vorige jaren. In ons nationaal leven schijnt de ergste economische inzinking voorbij te zijn. Ook van de Maatschappij getuigde spr.. dat met hoop en goeden moed de toekomst kon worden ingegaan. Spr. herdacht het heengaan van mr. Kotwjch Verschuur, lid van het Hoofdbestuur, die vooral op hét gebied der financiën in de Maatschappij gemist zal worden. In dil verband wees spr. op de noodzakelijkheid van verhooging der inkomsten. Bij de bespreking van den toestand der maatschappij, maakte spr. gewag van de goede ontwikkeling der districten, ondanks de noodige financieele beperkingen. Uitvoerig besprak spr. de kwestie van onderwijs en volksontwikkeling. Het midden-Damterrein. ^ Men meldt ons uit Amsterdam: Naar wij Vernemen heeft het bestuur van de Yerfeeniging ter bevordering van Amslerdamsche belangen en van het vreemdelingenverkeer ,,'t Koggeschip" zich tot B. en W. van Amsterdam gericht niet het adres waarin zij verzoekt de beschikking te mogen krijgen over een tijdelijk gebouwtje voor een inlichtingendienst ten behoeve van landgenooten en vreemdelingen, die onze stad komen bezoeken. De lokaliteiten, waarin tegenwoordig 't Koggeschip op de derde'verdieping van het perceel Damrak 95 is gehuisvest, leenen zich niet voor een uitbreiding van den informatiedienst. Zijn wij wel ingelicht dan heeft dit adres een tweeleedig doel. Eenerzijds het werk van 't Koggeschip 'uit te breiden en anderzijds een tijdelijke oplossing te vinden met betrekking lot den onhoudbaren toestand op den Dam. Mén heefl n.1. als plaats voor dit gebouwtje het oog gericht op het Midden Damterrein. In afwachting van een definitieve bestemming zou dan op dit terrein tijdelijk een» plantsoen gemaakl kunnen worden en in het midden van dit plantsoen hel gebouwlje voor 't Koggeschip. --- TURKSCHE ROZENZEEP ---