VOOR DEN RUSTDAG Het Leesteeken. „Neem tot U, wat g'aan wijsheid liebt verkregen; verwerk dat trouw — en zet uw zwerftocht voort! ? r De Mensch — vooral ook de Mensch van deze eeuw — tracht op velerlei wijzén zijn geest te verrijken met kennis van velerlei aard. Hij weet, of dient althans te weten, dat hij, bij het voortzetten van zijn zwerftocht door het Leven in het groote, vóór hem liggende Levensboek zal hebben te lezen, in dót boek, waaruit de ware en voor zijn leven zoo onmisbare levenswijsheid zal moeten worden opgenomen. Hij zal daarin voortdurend en met juistheid moeten lezen — zal het vruchtbaar worden wat hij daaruit leert. Hij leest ook voor een groot deel wat de gevone leestafel hem te lezen aanbiedt, wat da uitgevers aankondigen en wellicht ook wel iets van den voorraad in zijn boekenkast En daarbij zal voorzeker een schat vnn door anderen opgedane kennis en levenswijsheid worden aangetroffen. Maar, het lezen zelf is een kunst van niet gering allooi, waarbij het leesteeken onschatbare diensten bewijst. Wij kunnen de gedachten en meeningen van een schrijver of van een dichter niet met juistheid in ons opnemen, wanneer deze het leesteeken niet juist ter plaatse heeft aangebracht, of wanneer wij lezende geen acht slaan op de aangebrachte leesteekens. Het leesteeken is bijgevolg onmisbaar om een uitgedrukte gedachte goed te doen verstaan of wel, de juiste bedoeling daarvan in zich op te nemen. Waar dit in zoo hooge mate reeds het geval is, wanneer het, in de gewone beleekenis, het geschreven of wel het gesproken woord geldt, hoeveel te meer zal dit alsdan het geval zijn waar het betreft de nauwkeurige lezing van het „Groote Levensboek", met zijn vele raadselen, zijn eindelooze vragen en antwoorden, zijn schokkende uitroepen, zijn ontstellende of anderszins ingrijpende gebeurtenissen, zijn blijdschap ei smart, zijn weemoed en puntstelling. Dit laatste vooral — het einde dat zinnen en hoofdstukken afsluit, dat een levensboek doet eindigen en dat feitelijk het geheele leven beheerscht, door zijn dreigend aanzien en zoo menigmaal ook, door zijn plotseling komen — „de veelzeggende „punt" — speelt mede een hoofdrol in 's menschen levensboek. Het leesteeken — wij moeten het in ons leven steeds gereed hebben, wij moeten het steeds op het rechte oogenblik weten te plaatsen, wij moeten het zien en.opmerken waar het reeds geplaatst is, waar het ons waarschuwt bij het lezen van bet Lfiven, bij het lezen van ons leven Het leesteeken, wij moeten het kennen en weten te beoordeèlen: de „komma" — als korte rust; het „verbindingsteeken" — zoo noodig In alles wat het Leven ons saam te voegen geeft, ter verduidelijking van wat het ons zeggen wil; het vraagteeken — bij de lange reeks van omstandigheden, toestanden, gebeurtenissen en aanvechtingen, die wij niet begrijpen en die wij wellicht nimmer zullen verstaan; het uitroepteeken — aange- . vende onze verwondering, onze verbazing, onze blijheid en andere ontroeringen. En dan de „dubbele punt — die duidt op wat volgen zal, Wat als antwoord dienen zal op vele levensvragen, op vele levensverwachtingen, op den juichtoon, op hel zaligheidsgevoel, op den smartkreet, op den wanhoopssnik. De „punt", als leesteeken in het Loven, wijst een afsluiting, een oponthoud, een tijdelijk en stilstand na iederen volzin in ons spreken en handelen aan — tot zij geplaatst wordt aan het einde van onze levensgeschiedenis, als ook het laatste hoofdsfuk daarvan Is voleind O! als wij slechts beseften, hoe aandachtig wij het Leven moeten lezen, hoe oplettend en met hoeveel ernst wij zelf ook met woord en daad ons levensgebeuren moeten meêschrijven — hoe geheel anders zou dan de inhoud van ons Levensboek er wellicht uitzien 1 Dan zou althans het leesteeken niet zoo menigmaal zijn misplaatst — dan zouden wij ongetwijfeld ook beter verstaan: wat het korte, moeie.lijke, raadselachtige, maar toch zoo rijke en aan schoonheid gewijde Leven ons heeft te zeggen! Laten wij daarom met inspanning en hoogen ernst, maar tevens met blijdschap en dankbaarheid, zoo vér het ons gegeven is zulks te doen, lezen — de verschillende leesteekens ter gestelde plaatse opmerken... en gehoorzamen! Laten wij niet minder nauwgezet, waar wij zeU het Leven en ons leven medeschrijven, het Leesteeken plaatsen — opdat onze medelezers in dat veelomvattende Leven en niet minder in ons leven, niet in verwarring gerakenl Laat een ieder althans ons leven kunnen verstaan en niet behoeven te twijfelen aan den inhoud daarvan! Het „Groote Levensboek" heeft in hel Groot Heelal begin noch einde. Maar het Leven kent aan iederen Aardebewoner alzonderlij k een levensboek toe van grooler of kleiner formaat! En dat boek schrijft de Mensch dagelijks mede; maar naast zijn pen, schrijft een andere, geheimnisvolle pen op iedere bladzijde, en dat geheel vormt zijn leven Al wat daar geschreven staat moet conform zijn! De hooge, machtige „Beoordeelaar" zal eenmaal ieder levensboek opvragen, en „de Engel der Stilte" zal het neerleggen voor den Troon der Hoogste Macht . .. ter beoordeeling van den inhoud. Laten wij daarom nauwkeurig medeschrijven, het leesteeken met juistheid plaatsen en bij elk hoofdstuk, bij iedere bladzijde onmiddellijk onzen persoonlijken corrector laten oordeelen — die corrector n.1., die, in spijt van ons verzet, zich niet laat afwijzen, maar steeds zal blijven oordeelen over ons eigen werk; over ons doen en nalaten! Immers, ten allen tijde moeten wij ons „beter welen" toelaten tot de beoordeeling, tot de correctie van ons leven. Wij moeten dat bij ieder hoofdstuk, neen, bij iederen volzin in ons levensboek doen en daarbij bedenken, dat, waar wij vragen stellen in dat boek, dat ddar menigmaal ae ongeziene „pen van het Lot", naast onze vragen het antwoord zichtbaar neerschrijft; — als wij maar goed lezen en niet over het leesteekea heenzien. Bij dat alles behoeven wij ons geenszins de vreugden des Levens te ontzeggen; als wij maar zorg dragen, dat wij, lezende en leerende in het rijke leven, levenswijsheid tot ons nemen en deze verwerken bij het voortzetten van onzen zwerftocht. Want de vele vraagteekens die op ons wisselend levenspad oprijzen, maken het Leven inderdaad tot een zwerttocht — te meer nog, wanneer wij de antwoorden niet verstaan die de onzichtbare pen toch veeltijds duidelijk en overtuigend neerschrijft, naast onze vragen in het Leven — in 't bizonder in ons persoonlijk leven. Ten allen tijde moeten wij, waar wijzelf in ons levensboek schrijven en het daarbij noodig geoordeelde leesleeken plaatsen, bedenken, dat wij onzen corrector daarbinnen hebben te raadplegen — want wij kunnen immers niet weten, wanneer de „Engel der Stilte" ons levensboek zal komen opeischen om het over te brengen naar de andere zijde van het Leven en het neer te leggen onder het „Hoogste Licht"! Het is mooi en ruim gedacht van hem or haar die het leven van den Mensch het eerst „een zwerftocht" heeft genoemd — onzeker als wij zijn: waar wij gaan, waar wij zullen komen. Het is waar: een gids hebben wij om te raadplegen! Die gids meldt zich immers van zelf aan; hij zetelt daarbinnen in ons, hij is de Corrector van ons levensboek en moet wel van Goddelijke afkomst, zijn. Het Leesteeken!.... Hoe kunnen wij het Leven — en meer bepaaldelijk ons leven — lezen, zonder dat! Hoe kunnen wij levenswijsheid opdoen op onzen zwerftocht door het onzekere leven, met zijn warnet van kronkelpaden, waardoor „ae i-echte Weg" wordt omslingerd — zoo wij de verschillende leesteekens niet opmerken en niet weten le onderscheiden en te plaatsen! Waarheen zal ons de „Engel der Stilte" voeren, als hij ons Levensboek sluit en opneemt?! Zal het zijn naar oorden van Zaligheid — van Licht en Herkenning? Moe hopeloos klein is toch het menschelijk weten Daarom: ^leem tot U, wat g aan wijsheid hebt verkregen! Vraag niet: „Waarom?" — en zet uw zwerftocht voort!" VIKING. --- Uit Liefde. Wanneer men zijn kunst bemint, dan schijnt geen opoffering te groot.... Joe Larrabee kwam uit een klein plaatsje ergens in het Westen, met een blakenden ijver en een snel-vloeiende kunslader. Toen hij 6 jaar oud was schilderde hij al een prachtig doek van de gemeente pomp uit de plaats zijner inwoning en toen hij 20 was ging hij naar New York met een fladderende das en een klein spaarduitje. Delia Carruthers kweelde als kind reeds zoo geweldig in 6 octaven, dat ouders en familie alles bijeenschraapten om haar naar dc groote stad te zenden om haar studies te voltooien En nu begint onze geschiedenis. Joe en Delia ontmoetten elkander in een atelier, waar een aantal kunst en muziek studeerenden zich had verzameld om te spreken over Wagner, muziek, de werken van Rembrandt, schilderijen, Waldteufel, behangselpapierpatronen, Chopin en Zez Gonfrey. Joe en Delia werden verliefd op elkander en na korten tijd trouwden zij, want (zie boven wanneer men zijn Kunst bemint, dan schijnt geen opoffering te zwaar. De Heer en Mevrouw Larrabee richtten zich in in een flat. Het was een tamelijk afgelegen flat — zooiets als de eenzame A, U weet wel heelemaal links op de piano. En zij waren gelukkig: want zij hadden elkaar en zij hadden hun Kunst. En mijn advies aan den rijken jongen man zou zijn verkoopt al wat ge bezit en geef het den armen — en verkrijg het voorrecht in een flat te wonen met Uw Kunst en Uw Delia. Iedereen, die een flat bewoont, zal mijn bewering onderschrijving dat alleen in flats gelukkig geleefd kan worden. Wil een huis gelukkig levende menschen herbergen, dan kan het niet klein genoeg zijn, laat zelfs de vier muren naar elkander toekomen — gij en Uw Delia zijn ertusschen. Maar is het huis te groot, dan komt ge binnen in de Gouden Poort, hangt Uw hoed op Hattcras, Uw cape op Kaap Hoorn en verlaat het huis weder door Labrador. Joe schilderde in de klasse van den grooten Magister — U hebt van hem gehoord. De lesgelden zijn duur; zijn lessen licht — zijn lichteffecten hebben hem zijn grooten naam bezorgd. Delia studeerde onder leiding van Rosenstock — U kent zijn reputatie als rustverstoorder van pianotoetsen. Zij waren erg gelukkig zoolang hun geld duurde. Zoo gaat het met iedere — maar ik wil niet cynisch zijn. Hun doel was duidelijk en goed omschreven. Joe moest binnenkort in staat zijn om stukken te schilderen, die oude heeren met dunne bakkebaarden en dikke portefeuilles zóó begeerig zouden maken ze te bezitten, dat ze elkaar zouden vermoorden om het privilege te hebben die schilderijen te bezitten Delia moest dermate vertrouwd raken met Vrouw Musica, dat zij, als zij zag, dat er den een of anderen avond veel ledige rijen in dc zaal waren, keelpijn en kreeft kon krijgen in een eersteklas restaurant en weigeren om op te treden. Maar het beste van alles was, naar mijne meenfng, het leven in de flat — de vurige, tintelende gesprekken na de studie van den dag, de gezellige maaltijden, de lichte ontbijten; het wisselen van gedachten over hun aspitaties — aspitaties doorweefd van elkanders belangen óf anders van geen belang; en — vergeef mijn scherpen blik — gevulde olijven en sandwidches 's avonds om 11 uur. Doch na eenigen tijd ging de vlag der Kunst slap hangen. Dat gebeurt zco nu en dan. „Alles gaat eruit en er komt niets in'' noemen de vulgaire „gewone ' menschen dat. Er Was geen geld meer om Meneer Magister en Ilerr Rosenstock te betalen. Wanneer men zijn Kunst bemint schijnt geen enkele opoffering te groot. Dus zeide Delia, dat zij muzieklessen moest gaan geven om den schoorsteen te doen rookea. Twee of drie dagen lang ging zij u it en trachtte leerlingen te krijgen. Op zekeren avond kwam zij laat thuis „Joe, jongen', zei zij opgewerkt, „Ik heb een leerling O, de lielste leeiling, die je je denken kunt! Generaal — Generaal A B Pinkney s dochter — in de 71e straat. Zoo n prachtig huis j oe _ je moest de voordeur eens zien! Byzan tijnsch geloof ik, noem jij het En binnen! O, Joe, nooit heb ik zoo'n huis gezien! Mijn leerlinge is zijn dochter Clementine ik houd nu al van haar Zij is een beetje zwakjes — kleedt zich altijd in het wit, en zoo'n lieve eenvoudige manleren heeft ze. Pas achttien jaar oud' llt moet baar drie lessen in de week geven en, ».eg, Joe, 12.50 per les! Fijn zeg, en als ik er nu nog een of twee leerlingen bij krijg, dan kan ik mijn eigen lessen bij Ilerr Rosenstock weer bebinnen Nu, laat dien rimpel in je voorhoofd maar verdwijnen, lieve, en laat ons zien, dat we een lekker souper krijgen!" „Allemaal goed en wel, wat jou betreft, Delia", zeide Joe, terwijl hij met hamer eu bijtel op een blik ingemaakte erwtjes aanviel, maar ik' Denk je dat ik van plan ben jou te laten werken voor den kosl, terwijl ik dwaal door de regionen der Kunst? Neen, bij de beenderen van Benvenuto Cellini! Ik kan kranten verkopen of steenen j leggen en ook een gulden of vijf in de week inbrengen". Delia wierp zich om zijn hals. „Joe, beste, je bent vervelend, Jij moet je studies voortzetten. Het is niet, alsof ik mijn muziek vaarwel had gezegd en begonnen was met iets anders. Ik blijf toch in de muziek werken! En wij kunnen zoo gelukkig leven als millionairs van 37.50 per week! Je mag er niet aan denken bij Magister weg te gaan". „Nu, goed," zeide Joe, terwijl hij de hand uitstrekte naar de blauw geschulpte groenteschaal., ,Maar ik vind het ellendig, dat jij les moet geven. Dat is geen Kunst. Maar je bent een kordaat wijfje om het aan te pakken!" „Als men zijn Kunst bemint, dan schijnt geen opoffering te zwaar", zeide Delia. „Magister prees de lucht in die schets, die ik van het park gemaakt heb", zei Joe. En Tinkle gaf me verlof twee schetsen bij hem in den winkel te hangen. Er bestaat kans, dat ik er een van verkoop, als de goede soort rijke idioot ze ziet". „Wel zeker zul je dat", zeide Delia vriendelijk. „En laat ons nu dankbaar zijn voor Generaal Pinkney en dit gebraden kalfsvleesch. Gedurende de geheele volgende week ontbeten de Larrabees vroeg. Jofe was enthusiast over een paar morgeneffecten, die hij in het park maakte en Delia stuurde hem 's morgens om zeven uur de deur uit, met boterhammen voor zijn twaalfuurtje en een lange kus om op te teeren lot 's avonds. Kunst is een meesteres, die iemand bezig houdt. Het was meestal pas zeven uur 's avonds voor hij terug kwam. Aan het einde der week legde Delia, trotsch maar moe, drie biljetten op tafel, tezamen het door haar verdiende bedrag vormende. „Soms", zeide zij. „maakt Clementine me zenuwachtig. Ik ben bang, dat ze niet genoeg studeert en ik moet haar zoo dikwijls hetzelfde vertellen. En dan kleedt ze zich altijd in het wit en dat wordt een beetje monotoom. Maar Generaal Pinkney is een beste man! En Clementine heeft zoo'n eigenaardig hoestje. Ik hoop, dat zij sterker is, dan ze eruit ziet. O, ik zal wel heusch van haar gaan houden, zij is zoo vriendelijk en welopgevoed. De broeder van Generaal Pinkney was vroeger minister van Bolivia". En toen haalde Joe, met het air van een Monte Christo verschillende banknoten voor den dag en legde die naast de verdiensten van Delia. „Heb die waterverf schilderij van de obelisk verkocht aan iemand uit Peoria", kondigde hij trotsch aan. „Houd me niet voor den gek', zeide Delia, „toch niet uit Peoria!" „Heusch wel. Ik wou, dat je hem kon zien, Dele. Ilij zag (ie schets in den winkel van Tinkle en dacht eerst, dat het een windmolen was. Maar hij kocht ze toch. En hij bestelde er nog een — een olieverf schets van het Lackawanna vracht depot, om mee te ne- ' men. „Ik ben zoo blij, dat je doorgegaan bent", zeide Delia hartelijk. „Zoo moet Winnen, lieve. Zeventig gulden! Zooveel hebben wij nooit uit kunnen geven. Vanavond eten wij oesters!" „En filet met champignons", zei Joe. Den volgenden Zaterdagavond kwam Joe het eerste thuis. Hij legde zijn geld op tafel en waschte eenige groote vlekken van zijn handen, vlekken die er uit zagen als zwarte verf. Een ha't uur later kwam Delia thuis met haar rechter band omwonden met een voimeloozen bundel lappen en verband. „Hoe komt dat?" vroeg Joe na de gewone begroeting. Delia lachte, maar niet erg vroolijk. „Clementine", legde zij uit „wilde met alle geweld na de les een cake bakken. Het is zoo n eigenaardig meisje. Cake 's avonds- om zeven 11 ur , vlak voor tafel. Toen zij de cake uit den oven haalde zette zij den gloeienden vorm per ongeluk boven op mijn hand. Het deed verschrikkelijke pijn, Joe En dat lieve kind had er toch zoo'n spijt van! Maar Generaal Pinkney! Hij was neelemaal van onder den indruk. Hij rende naar beneden en zond iemand van beenden — ze zeiden den stoker van de centrale verwarming of zoo iets — naar een apotheek om olie en verband te halen. Het doet nu niet meer zoo'n pijn." „Wat is dit?" vroeg Joe, terwijl hij een paar witte draden van onder het verband uittrok. „Iets zachts" zeide Delia, „waar olie opzat. O, Joe, heb je nog een schets verkocht?" Zij had het geld op tafel zien liggen. „Of ik!" zei Joe; vraag het den man uit Peoria maar. Hij kreeg zijn depot vandaag en hij denkt erover nog een parkgezicht en een gezicht op den Hudson le koopen. Hoe laat was dat van middag, dat je je hand verbrandde, Dele?" „Een uur of vijf, denk ik", zeide Delia klagend. „Het ijzer — ik bedoel de vorm kwam omstreeks dien tijd uit den oven. Je had Generaal Pinkney moeten zien, Joe, toen " „Ga hier eens even zitten, Dele", zeide Joe. Hij trok haar op den divan, ging naast haar zitten en sloeg zijn arm om haar schouders. „Wat heb je dc twee laatste weken gedaan. Dele?" vroeg hij. Een oogenblik hield zij het uit, met oogen vol liefde en koppigheid en murmelde vaag een paar zinnetjes over Generaal Pinkney; maar op het laatst ging haar hoofd naar beneden en vloeiden haar tranen en dc waarheid kwam eruit. „Ik kon geen leerlingen krijgen', bekendez ij. „En ik kon het niet hebben, dat jij je lessen op moest geven; en ik kreeg een baantje als strijkster rn die groote wasscherij in de 20e straat Eu ik geloof, dat ik het aardig verzonnen had, hé, dat heele verhaaltje van Generaal Pinkney en Clementine, is 't niet Joe? En toen een van de meisjes in de strijkerij vanmiddag dat lieete ijzer op mijn hand zette, heb ik den heelen weg naar huis loopen denken over die cake. Je bent toch niet boos, wel Joe? En als ik geen werk had gehad, dan had jij misschien die schetsen niet kunnen verkoopen aan dien man uit Peoria". „Hij kwam niet uit Peoria", zeide Joe langzaam. „Nu, het komt er niet opaan, Waar hij van daan kwam. Wat een flinke jongen ben je, Joe en geef me een zoen, Joe — en hoe kwam het, dat je me ervan verdacht, dat ik geen les gaf aan Clementine?" Dat deed ik niet, tot vanavond. En toen zou het nog niet bij me opgekomen zijn, als ik het niet zelf geweest was, die vanuit de machinekamer van diezelfde wasscherij vanmiddag poestkatoen en olie naar boven had gezonden voor een meisje, dat haar hand verbrand had. Ik ben de laatste twee weken stoker van die machine geweest". „En dus verkocht je—" „Mijn kooper uit Peoria", zeide Joe, „en Generaal Pinkney zijn beide scheppingen van dezelfde kunst — maar die kunst heei noch Muziek, noch Schilderkunst. En toen lachten zij beiden en Joe begon: „Als me» zijn Kunst bemint, dan schijnt geen enkele opoffering " Maar Delia deed hem zwijgen door haar hand op tijn mond te leggen. „Neen" zeide zij — alleen maar „Als me» bemint' --- FEUILLETON. JACK. door "aJphonse Daudeft Hij wordt met schrik wakker. Hij herkent de groote zaal, door nachtlichtjes verlicht, die rijen bedden, die benauwde ademhalingen, dat hoesten, dat dé stilte stoort. Maar hij voell op zicb een zwaarte drukken, iets koud, onbewegelijk^, dat haastig toeloopende oppassers verwijderen en in het naaste bed leggen, waarvan ze de gordijnen dichttrekken. HOOFDSTUK XI J Zij zal niet komen. „Wat een slaper! Vooruit, Elf-bis. wordt pms wjakkerl Er ia bezoekl" Jack opent de oogen en het eerste wat hem treft, zijn de geheel gesloten gordijnen van het naaste bed. „Wel, mijn jongen, het schimt, dat gc vannacht hard de koorts hebt gehad... Die ongelukkige, die op je gevallen is... Dat heeft je wel bang moeten maken. „Komaan, kom eens wat overeind, dat men je zien kan.... O, o, wat ben je zwak!" Degene, die zoo sprak, was een man van vijf en dertig a veertig jaar, met een f)uweelen calotje, een groot wit s :hort, een blonden baard en slimme, spottende oogen Hij voelt den zieke den pols, terwijl hij hem eenige vragen doet: „Wat is je ambacht?" „F abrieksa rbeide r." „Drink je?" „Ik dronk.... nu dronk ik niet meer" Dan een lange stille. „Wat voor leven heb je geleid, arme jongen ?" De dokter zegt niets meer, uit vrees, den zieken te beangstigen; maar Jack heeft in zijn gelaat dezelfde smartelijke nieuwsgierigheid, dezelfde belangstelling gelezen, die hem den vorigen avond aan het NotreDame-plein ontvingen. De internen omringen het bed. De chef van dienst verklaart hun de verschijnselen, die hij den zieke heeft opgemerkt. Zeer belangwekkend schijnt het, en zeer verontrustend, die verschijnselen Uit al de vreemde woorden die hij om zich hoort, begrijpt hij, dat zijn toestand zeer ernstig is, zoo ernstig, dat, nadat de dokter aan een interne zijn recept gedicteerd heeft, de zuster zijn bed nadert en zachtjes, besoheiden vraagt, of hij familie te Parijs heeft, Iemand, dien men moet waarschuwen, of hij vandaag, Zondag bezoek verwacht. Zijn familie? Dal zijn die twee wezens, een man en een vrouw, die daar aan het voeteneind van hel bed staan, zonder te durven naderen, twee lieden uit het volk, tamelijk gewoon, die hem goedig toelachen. Hij heeft geen andere bloederwanten dan hén, geen andere vrienden. Het zijn de eenigen, die hem nooit verdriet gedaan hebben. „Welnu, hoe gaat hel? Gaat het wat beter?" vraagt Bélisaire, aan wien men verteld heeft, dat de Kameraad moet sterven, en die zijn grooten lust tot weenen onder een vroolijk uiterlijk verbergt. Juffrouw Bélisaire legt op een tafeltje vlag bij Jack twee mooie sinaasappels, die ze voor hem meegebracht heeft; nadat ze hem wat over haar kind verteld heeft, gaat ze naast haar man zitten, die geen woord zegt. Jack spreekt ook niet Hij heeft de oogen open en staart. Waaraan denkt hij ?... Dnl kin alleen een moeder raden. „Zeg eens Jack", zegt opeens juffrouw Bélisaire, als ik je moeder eens ging halen? Zijn doffe blik verheldert zich en richt" zich glimlachend op do goede vrouw Ja, dat is het, wat hij wil. Nu hij weet, dat hij gaat sterven, vergeet hij alles, wat zijn moeder hem aangedaan heeft Hij voelt behoefte, haar bij zich le hebben, zich tegen haar aan te drukken En reeds gaat juffrouw Bélisaire weg; maar haa' -man houdt haar tegea en heel zachtjes praten ze druk samen. Hij wil niet, dat ze daar heen gaat Hij weet l.oe boos ze is op die „mooie mevrouw", toe ze dien man veracht, en dat ze, als men laar niet binnenlaat, zal schreewen en misschien wel binnendringen Zij kent zijn verlegenheid, de gemakkelijkheid, waarmee hij tich laat wegslnren. ..Neen neei'. dezen keer zal. ik haar meebrengen", zegt hij zoo vastbesloten, dal ze hem laat gaaa Maar hij is >og ongelukkiger dan den vorigen avond. „Waar gaat ge heen?" vraagt de cor> cierge. „Naar mijnheer d Argenton." , y Daar ben je gisterenavond ook geweest „Juist!" zegt Bélisaire in zijn onschuld. „Welnu, het dienl nergens toe, dat je naar boven gaat, er is niemand thuis Ze zijo naar buiten en zullen mot zoo gauw terugkomer* , . v (Wordt vervolgd.) ---