GRIEZÉNA voor PAP IN GEZONDEN MEDEDEELING. \ en veel lek. k wee\ en vcc er> vec gezonw^e v ® cl vo °rcJee/?» -5- m&mmm P U D D / N G PA B / £ K » JOiXIA' • C /R O /V//V C. rv --- Zijn Uw luchtwegen aangedaan? INGEZONDEN MEDEDEELING. Zijn --- De Huurovereenkomst. Onder de talrijke nieuwe overeenkomsten waarmee ons economisch leven vooral sinds den oorlog is verrijkt, neemt de huurkoop een voorname pïa?.ts :n. De huurkoop is daarom een zoo b< langrijke verschijningsvorm, omdat niet enkel en zelfs niet in de vooroaamstc plaats in handels- en bedrijfskringen deze overeenkomst zoo Veel voorkomt, doch juist het groote publiek en veelal het financieel minder sterke he wel en wee van de werking van den huurkoop in zoo ruime mate ondervindt. Niet ontstaan maar wel ontwikkeld in den tijd van overproductie dien wij na den oorlog meemaakten, werd de huurkoop voor den verkooper het bij uitstek gunstige contract om zijn artikelen, die zich daartoe leenden op een gemakkelijke en toch niet al te riskante manier van de hand te doen. Immers de verkooper bereikte tweeërlei doel: zijn artikelen kon hij nu veel gemakkelijker van de hand doen terwijl hij toch niet al te veel risico liep op veel financieele stroppen door de immer in het huurkoopcontract opgenomen bepaling dat de verkooper eigenaar blijft tot de laatste cent is betaald, terwijl hij recht heeft om bij wanbetaling van den huur prös het contract te annuleeren zonder zijnerzijds de r eeds betaalde gelden te restitueeren. Voor den kooper had de overeenkomst dit voor, dat hij tegen een zeer kleine directe betaling onmiddellijk in bezit kwam van het begeerde artikel. Weliswaar kwam ook hier steeds het hinkende paard achteraan, in den vorm van langdurige wekelijksche of maandeltfksche betalingen, doch het is nu eenmaal een menschelnke eigenschap ;:ich meer te vermeien in 't nabije genot dan zich ernstig te verdiepen in mogelijke doch niet altijd noodzakelijke betalingsmoeilijkheden. Verlokt door het verleidelijke aanbod kocht voor slechts een blanken rijksdaalder in de week menig huisvader een fonkel nieuwe fiets, menig huismoeder een effectief fijnen stofzuiger of naaimachine. En ware het slechts bij deze in de practijk toch zoo nuttige artikelen gebleven, men zou er vrede mee hebben gehad. Men zag dan den huurkoop van zijn gunstigen kant, n.1. als een instituut tot ontwikkeling van het crediet, dat ontwikkeling van de volkswelvaart kan beteekenen. Voor nuttige en noodige artikelen die voor menig gezin moeilijk Ineens te bekostigen zijn wasteen verkoopsvorm gevonden, waarbij zoowel de belangen van kooper als verkooper gediend -waren. Verkoopers risico was door de juridische constructie van den huurkoop beperkt en wat van dat risico nog overbleef, vond zijn vergoeding in een prijsverhooging die de kooper in ruil voor zijn onmiddellijk bezit gaarne betaalde. In een beperkte mate toegepast en enkel voor zeer noodige, schier onontbeerlijke artikelen was de huurkoop economisch gesproken een aanwinst. Het gevaar ontstond, toen de huurkoop een dekmantel werd voor het ondoordacht koopen van allerlei genotsartikelen of althans niet direct noodige zaken, door handige reizigers op provisie aan argelooze huismoeders opgedrongen, na een niet al te waarheidsgetrouw verhaal, omtrent de voorwaarden, die in kleine lettertjes achter op het contract gezet, door de op een duidelijke handteekening zwoegende huismoeder niet worden opgemerkt. Ik wil nog aannemen, dat de verkochte artikelen — wat niet altijd het geval is — van goede kwaliteit zijn. Doch hier ziet men 't uitwas van het huurkoopsysteem: het opdringen van niet direct noodige artikelen. Hier wordt he\ burgermansbudget op ontoelaatbare wijze overschreden, hier wordt onnoodig crediet verleend, hier vindt geen vermeerdering doch vermindering van volkswelvaart plaats. Dat een reiziger in waschmachines mij eens vertelde, dat hij op één dag in een kleine provincieplaats veertig waschmachines bij eenvoudige gezinnen in huurkoop had verkocht, is teekenend, ook al houd ik rekening met _*s mans verkooperstrots, die hem wellicht wat deed overdrijven. Een andere eisch is dat het huurkoopsysteem zich beperkt tot de . meer duurzame zaken en niet uitdijt tót verbruikbare of althans betrekkelijk gauw in waarde verminderende zaken. Ook dit laatste komt tegenwoordig voor. Kleeren kan men tegenwoordig in huurkoop krijgen. Hier lijkt het bezwaar grooter voor den verkooper, daar door de spoedige .verslij tbaarheid van deze soort zaken zijn risico weer grooter wordt, daar hij bij het terugnemen van het artikel dikwijls niet veel gebaat zal zijn. Toch is hier weer het nadeel voor den kooper de hooge prijs voor een •Jecljte kwaliteit. Over de ellende voor de ondoordachte koopers bij een niet nakomen van hun contract behoef ik waarlijk niet te spreken. Het resultaat is bekend: de mooie spulletjes weg en de betaalde centen verbeurd. Het zijn wel harde bepalingen die de verkooper aan het argelooze koopertje oplegt. Waar het in de practijk voorkomt dat ondanks betaling van 70 of 80 °/c der koopsom bij eenmaal in gebreke blijven van de termijn, het contract in al zijn strengheid wordt uitgevoerd, kan men gerust van woeKer spreken. Gelukkig z\jn niet alle verkoopers zoo, doch dat er zijn. staat vast. Een beroep op den rechter baat niet altijd. Het contract ligt er en het moet al de spuigaten hebben uitgeloopen als de rechter het nietig oordeelt. Toch komt er langzamerhand in de rechtspraak een strooming om bij deze overeenkomst meer naar de billijkheid dan naar de letter van het contract te zien. Nog erger wordt het voor den kooper, als hij het in huurkoop gekochte voorwerp reeds voor de totale afbetaling weer heeft van de hand gedaan. Hij pleegt dan verduistering en wordt daarvoor gestraft. Toch is dit delict zoo begrijpelijk. De kooper voelt zich economisch reeds eigenaar en geeft zich geen voldoende rekenschap van do eenigszins gezochte juridische constructie die de eigendom juist uitsluit. Onze conclusie is dus, dat de huurkoop slechts in een zeer beperkt aantal gevallen economisch te verdedigen is, doch in de meeste gevallen ontaardt in een klakkeloos koopen van onnoodige artikelen door koopers, die zich onvoldoende rekenschap geven van de gevolgen van de overschrijding van hun budget. A. V. Reeds in een deel der vorige editie opgenomen geweest. --- Tusschen Joden en Arabieren. De moeilijke toestand in het Heilige Land. Februari 1S29. Enkele dagen in het Heilige Land doorgebracht, en verschillende gesprekken met vooraanstaande persoonlijkheden op allerlei gebied, hebbben mij al heel duidelijk doen zien, dat het wel een hopelooze idealist en onbegrijpelijke optimist moet zijn, die de meening is toegedaan, dat deze beklagenswaardige verhoudingen tusschen. Joden en Arabieren slechts een kwestie van korten tijd zouden zijn. Ik bracht er eenige dagen op mijn heenreis naar Per zie door, en juist in dien tijd hadden de Arabieren voor .ettelijke henderden ponden Joodsche orangencultures vernield en verwoest, in Safed hadden eenige branden plaatsgegrepen, in Jaffa waren de noodige klappen gevallen en Ln Jerusalem mocht een Engelsch rechterlijk ambtenaar, die zelf een Zionist was, al heel dankbaar zijn, dat hij bij het of of ander „meeningsverschil" er enkel en alleen met een paar blauwgeslagen oogen af gekomen was . . . Het wordt al heel spoedig duidelijk dat hier van wanordelijkheden van korten en voorb^jgaanden aard geen sprake is, de oorzaak ligt oneindig dieper en ik kreeg wel heel sterk den indruk, dat een pacificatie weinig anders dan een vrome wensch mag worden genoemd. Er zijn twee factoren die ik hier nog eens weer naar voren wil brengen, en die veel kunnen verklaren ten eerste: een vijandschap tegenover de joden, die met hun geregelde vermeerdering gestagen tred houdt en ten tweede: het steeds sterker worden van de Arabische nationale gedachte. Ik heb op deze reis heel en heel wat verschillende Arabieren ontmoet en gesproken en dat laatste verschijnsel is mij overal opgevallen. Van dit ontwaken der Arabische nationale gedachte zou men met een bekend Fransch gezegde kunnen getuigen: c'est en marche et rien ne 1'arrêtera . . . Het heeft zich in beweging gezet en is niet meer tegen te houden, noch door politiemaatregelen, noch door pogingen om de ver- en geschillen op vriendschappelijke wijze uit den weg te ruimen. De Balfourdeclarate heeft tot gevolgen geleid, die noodwendig tot conflicten moesten voeren. Want hét inrichten — om het zoo maar eens uit te drukken, van een nieuwe woonplaats zonder h£t geven van politieke rechten is een absolute onmogelijkheid. Daarvoor hoeft men geen diplomaat te zijn, voor ieder niet ziende blinde ligt zulks voor de hand. Hoe grooter het aantal immigranten, hoe grooter ook de wensch —- en later de wil — naar verleening van politieken invloed. Eerst komt de begeerte naar de regeeringsautonomie in een dorp, dan naar die van een gemeente en het slct is de wil om ook in het hoogste gezag een woord mee te spreken. Waarbij nog komt, dat de in Palestina inheemsche Arabische bevolking het stijgend cijfer der komende Joden met argwaan en wantrouwen beschouwt. De nationale Arabische beweging grijpt hoe langer hoe meer in gansch Arabië om zich heen; met uitzondering van Palestina en Syrië zijn momenteel alle door Arabieren bewoonde gebieden vrij of op weg de verlangde 'vrijheid te verkrijgen en in het laatstgenoemde land moge het tijdstip der uiteindelijke vrijheid dan ook nog al niet op den datum af te voorspellen zijn, wie er, zooals ik deed, reist, en zijn ooren goed openzet, voor dien blijft het geen geheim, dat ook daar de zon der vrijheid langzaam maar zeker begint te gloren. Daartegenover staat de Arabier in Palestina, die door bovengenoemde zionistische immigTatie zijn onafhankelijkheidsdroom steeds meer ziet bedreigd. Wantrouwen, haat en vijandschap stijgt, en zij richten zich niet tegen de macht die het mandaatrecht in deze streken uitoefent, en in welk recht men veel meer een rem dan een verhindering voor de verwezenlijking van zijn wenschen ziet, maar wel — en hoe! — tegen het Zionisme. Maak een eind aan deze zionistische immigratie, is zijn wensch; herroep de Balfourdeclaratie. En waar aan dit begeeren geen gevolg wordt gegeven, daar zijn moord en doodslag, overval en sluipmoord aan de orde van den dag . . . Intusschen hebben de Arabieren eenige gevoelige klappen gekregen en het gevolg is, dat zij van tactiek veranderd zijn. Er heerscht een soort van terrorisme: een soort „guerilla" is ontstaan en overvallen op klaarlichten dag op geenszins afgezonderde plekken of in allerminst verlaten straten hebben de plaats der vroegere meer openlijke overvalren ingenomen. Messteken en dan hard wegloopen; zoogenaamd bij ongeluk met een auto op het trottoir rijden en dan een Jood tegen den grond smijten, het zijn van die gebeurtenissen, waaraan spoedig" een eind zou kunnen worden gemaakt, ware het niet, dat de Arabische politie in Jerusalem, naar men mij vertelde, meer dan eens nalaat in te grijpen, waar dit niet moeilijk wezen zou. Om niet liever tc zeggen: voor de hand zou liggen. De Joden van Lun kant wachten er op, dat de Volkenbond hier in zal grijpen; zij zijn van meening, dat de regeering — wanneer zij tenminste ernstig wilde — aan deze betreurenswaardige feiten al heel spoedig een eind zou kunnen maken. Zonder in dezen partij te kiezen, kan men gerust zeggen, dat het van den beginne af aan de Joden zijn geweest, die de klappen hebben gekregen, en waar de Engelsche onderzoekingscommissie dit ieit zeer wel weet, wenschen de Joden, en dat is zeer verstandig, den goeden indruk, dien de vermelding van dit feit maken zal, niet door tegenmaatregelen van geweld te bederven. Misschien is het niet enkel verstandig, maar ook wel . . . dapper . . . Vol te houden tot het bittere eind wekt onwillekeurig sympathie, en in het geduldig en moedig lijden ligt dikwijls oneindig meer moed dan in een overgaan tot geweld, wat hun trouwens niet gemakkelijk vallen zou, omdat ... en nu komt er iets zéér merkwaardigs, de Arabieren zich wel bewapenen, doch de Joden genoodzaakt worden het tegengestelde te doen. De regeering verbood destijds weliswaar, dat de bewoners wapens ter hunner beschikking hadden, maar ook hier zijn de wetten precies als overal, namelijk om in de eerste en allerliefste plaats . . . ontdoken te worden . . . Men maakte trouwens voor de Bedouienen een uitzondering. Intusschen hadden de Arabieren uit verschillende oorlogen heel wat wapenen overgehouden en veilig opgeborgen, maar zóó, dat men, zoo noodig en gewenscht, ze weer héél spoedig in gebruik kon nemen. Het zal daarentegen maar heel weinig Joden zijn gelukt om de scherp naar wapenen speurende Arabische douanen te misleiden en dan nóg . . . wat doet men met een enkel geweer of een enkele revolver tegen welbewapende en fanatieke tegenstanders? Het over één kam scheren voor overtredingen inzake het houden van. wapenen bestaat allerminst .... Jood en Arabier worden op gansch andere wijze voor hetzelfde feit bestraft en het oude: Wanneer twee hetzelfde doen, dan is dat nog niet altijd uetzclfde . . . vindt hier een gereede en ruime toepassing. Ook met het begrip „noodweer" wordt al heel merkwaar Hg omgesprongen, kortom van gelijkgerechtigheid is hier geen sprake. Ondertusschen neemt het aantal wapenen geregeld toe, d.w.z. dan natuurlijk wapenen voor de Arabieren! Geweren, munitie en handgranaten passe.eren de grenzen. Bedouienen uit Transjordanië en ook uit Syrië weten de Arabieren wel daarvan te voorzien. En het is werkelijk wel het summum van ironie, dat de Joden, wilden zij zich tenminste kunnen verdedigen, genoodzaakt zijn van deze smokkelende stammen de wapenen te koopen, dezelfde leveranciers van hen die hun doodsvijanden zijn En niet goedkoop! Men bedenke eens welke wanverhoudingen . ieruit ontstaan, de Joden ondersteunen dus den nwettigen en tegen hen gerichten wapenhandel ; waarom ? omdat de regeering nog steeds hun 1 het recht wapenen te bezitten ontzegt! Wij zien jdus in deze eeuw van zoogenaamde bescha 'ving en niet minder zoogenaamde gelijke be! handeling van alle Staten, groot en klein —■ Imen denke in dit verband eens even aan de j dreigende nota der groote machten Engeland, Frankrijk en Italië aan het kleine Bulgarije en de zonderlinge bedreiging: Wanneer gij ons niet een bedrag van 12 millioenen jaarlijks betaalt, dan zullen wij u... er 15 laten betalen..., dus zooiets als wanneer een patiënt weigert zich een hand te laten amputeeren, dan worden er hem beide afgezet!!!! — wij zien dus, dat de Joden door de regeering gedwongen worden op onwettige wijze wapenen te betrekken omdat... primo die zelfde regeering niet instaat is de Joden afdoende te beschermen, en secundo, omdat die regeering hen bestraft, wanneer zij zichzelf trachten te verdedigen.... Allereerst dus van Arabischen kant het terrorisme, tweedens de ongelijkheid inzake de be wapening en dan ten derde een boycot om niet bij de Joden te koopen. Werkloozen dienden als wachtposten en werden uit een vrijwillige bijdragen van de Arabieren betaald. In Jerusalem is deze boycot het sterkst, was het althans toen ik er was, in de andere steden bestond ze óf in veel geringere mate óf heelemaal niet. En naar men mij vertelde wordt deze boycot ook nog door menig christelijk Europeesch koopman ondersteund, die deze gelegenheid benut, om ten koste der Joden, het afzetgebied van zijn firma te vergrooten.... Zoo was een goede maand geleden de toestand in het Heiiige Land. Gestaag groeiende verwijdering tusschen Joden en Arabieren, gestaag groeiende haat en wantrouwen ook Deze causerie te schrijven in de maand, die méér dan eén andere gedachten opwekt aan onderling begrijpen, onderling waardeeren en onderling... vergeven, om van wederzijdsche liefde nog maar niet eens te spreken... vormt wel een schril contrast met de rauwe werkelijkheid. En hoe akelig cynisch schijnt mij wat ik lees — gegrift in een marmeren plaat boven een bron in de straat voor mijn hotelkamer: Pax hominibus bonae voluntatis Vrede den menschen van goeden wille. Juist dat laatste. Van goeden wille.... Dr. C. DE MAREES VAN SWINDEREN. --- Gouden Leeuw INGEZONDEN MEDEDEELING. Wij hebben thans voor U IETS BIJZONDERS fionden Leeuw met ECHT Deli Zandblad Prima 6 cents Sigaar 8EEN TIJDELIJKE OFFERTE maar BLIJVENDE aanbieding ALLEEN bij: FirmaWed. ü F. PLOEGMAN HOOFDSTRAAT HOEK DEVENTERSTRAAT --- DE BRUIN'S INGEZONDEN MEDEDEEl,ING. KOOPT DE BRUIN'S Behangselpapieren. Verf, Glas, Teer enz. Brinklaan 211 - Telef. 1219. --- FEUILLETON. Het Medaillon van Lord Stair. Uit het Engelsch van Charlotte M. Branie. Ze lachte vroolijk. — Moet ik dan met u over liefde praten? antwoordde ze. — Maar daar weet ik nog minder van dan van al die ajidere dingen. — Laat mij het je aanleeren! fluisterde hij. De stralende schoonheid van haar gezicht scheen hem te verblinden. Hij moest haar winnen en Laar wegvoeren uit haar eenvoudig thuis naar een paleis; hij voelde een groot verlangen om haar te kleeden in zijde en fluweel, haar te tooien met juweelen haar al de groote liefde van zijn hart te offeren. — Als ik genoeg geld had, zei ze opeens, — zou ik de composities allemaal kunnen uitgeven. — Zeker, zei Lord Stair, maar nauwelijks had hij dit gezegd, of hij kreeg het gevoel, alsof hij Laar probeerde om te koopen. — Je vader zal in elk geval beroemd worden, zei hij, — hij is een genie. — Denkt u dat werkelijk? zei ze. — O, wat heerlijkHij greep haar mooie, blanke handen en zei zacht: — Lieveling, doe wat ik je vraag; als ik dacht, dat je ongelukkig' met me zoudt zijn, aou ik je vrij laten, hoeveel ik ook van je houd. Probeer het Marguerite. Maai' ze weerde nog eens af. — U is zoo heel anders dan ik, zoo ernstig en voornaam. —- Voor jou niet, lieveling. — Misschien niet; maar uw karakter is zoo ernstig en koel en trotsch; ik — ik ben zoo onstuimig en zeg alles wat ik denk. Ik ben altijd een vrij vogeltje geweest. Ik weet niets van vormen en étiquette. — Ik houd van je, zooals je bent, viel hij haar in de rede, — je bent mijn koningin. Ik zou voor niets ter wereld willen, dat je anders was, ik heb je juist lief omdat je doet, zooals je bent. De zomerwind bewoog de rozen zacht en klank van muziek tinkelde in het huis. Hij trok haar naar zich t.oe. Er was geen spoor van terugdeinzen in haar, alleen maar verwondering. — Lieveling, drong hij aan, — zeg, dat je mijn vrouw wilt worden. Ik neem de teele verantwoordelijkheid op me. God is mijn getuige. Ze keek naar hem op, haar oogen waren helder en klaar. — Ik vertel u eerlijk, dat ik u niet liefheb, maar dat het leven, dat u me geven zult, me heerlijk lijkt. — Je zult me leeren liefhebben. Ik zal het je leeren. Je moet me liefhebben, omdat ik jou zoo hartstochtelijk liefheb! HOOFDSTUK VI. De introductie van de jonge Lady Stair in de gioote kringen maakte heel wat sensatie. Toen Lord Stair- nog dienzelfden avond aan Marguerite's rader had verteld, dat zijn dochter had beloofd ïijn vrouw te zullen worden, had Cyril Nairne niet veel verbazing getoond. De dingen van deze wereld raakten hem nauwelijks. — U wilt met Marguerite trouwen, Lord Stair? Maar ze is nog zoo jong en het eenige kind van mijn arme Daisy. — Ik beioof u haar gelukkig te maken, was he! antwoord. — Marguerite, zei de kunstenaar droomerig, -- is het waar, dat je me alleen wilt laten? — Ik heb Lord Stair beloofd met hem te trouwen, vader. Toen werd Cyril Nairne zich bewust van de werkelijkheid. Er kwam een droevige uitdrukking op zijn gezicht. Hij staarde eerst naar het meisje en toen naar den man naast haar. — Het huwelijk is te ongelijk, zei hij, — ongelijke huwelijken brengen nooit geluk. — Er is geen ongelijkheid in ons huwelijk, zei Lord Stair. — Uw dochter geeft me haar rijke bruidsschat aan jeugd en schoonheid en bekoorlijkheden, dat maakt ons tot gelijken. * — Maar, antwoordde Cyril Nairne, — is van adel en hebt groote bezittingen, mijn kind heeft niets. — Vertrouw haar aan mij toe, was het antwoord, — en heb vertrouwen in wat ik gezegd heb. Cyril dacht na en zei plotseling: — U hebt gelijk, wat beteekent standsverschil tenslotte? Liefde en kunst maken alle menschen tot gelijken. — Dus u geeft uw toestemming? — Ik wilde, dat haar moeder nog leefde, zei de vader peinzend, — die zou dit allemaal zooveel beter geweten hebben. Zult u goed voor haar zorgen? En altijd vriendelijk voor haar zijn? — Het eenige, waarvoor gevaar bestaat, is, dat ik haar te veel verwennen zal, had Lord Stair geantwoord en dienzelfden avond kuste hij bij het afscheid Marguerite als zijn kleine verloofde. Het nieuws verspreidde zich snel en een van de eerste, die het hoorde, was vrouw Spee. Marguerite vertelde haar, dat zij in Juli al de vrouw zou worden van Lord Stair van Oackliff. — Ze vertellen, dat hij een voornaam man is, zei de oude vrouw. — Heb je hem lief, kleine Marguerite? , Ja, was het korte antwoord, maar er was geen ontroering in de stem. — Laat mij je handen eens zien, ging de oude baker voort en Marguerite stak haar lachend de beide handen toe. De oude vrouw keek bedroefd . , . . maar zei niets. Hei huwelijK had plaats in de oude kerk van St. Alpage. Het was een schitterend feest, maar Lord Stair's eenige zuster weigerde te komen uit beleedigd standsgevoel, een andere bloedverwant was in het buitenland, doch talrijke vrienden van Lord Stair waren gekomen. Bruid en bruidegom gingen op reis. Cyril Nairne verdiepte zich weer in zijn muziek, al de opwinding en het gepraat over het huwelijk luwde en inisfail werd weer even kalm als te voren. De groote weieid echter genoot van dezen roman. De couranten stonden vol over Lord Stair's jonge vrouw, de dochter van een componist. Lord otair was buitengewoon trotsch op zijn jonge vrouw. Hij nam haar mee naar Parijs en naar Rome, besteedde groote sommen aan cadeaux en voordat het eerste huwelijksjaar voorbij was, was Marguerite bijna onherkenbaar veiaadard. Ze had een subtiele, onbeschrijflijke gratie verkregen. Ze wer- aan het hof voorgesteld en de oogen van den vorst rustten op haar- met bewondering. Ze was dan ook werkelijk mooi in haai' wit satijnen japon, getooid met de familie-diamanten eu met een kostbare aigrette. Gedurende haar verblijf in Londen leefde zc als in een droom, waaruit ze niet ontwaakte, voordat Lord Stair haar meenam naar huis. Het was de laatste dag van Juli, toen zij Oackliff bereikten. De rit door het prachtige park, terwijl de zon onderging, was verrukkelijk. — O Douglas, zei de jonge vrouw met een zucht van voldoening, — wat heerlijk om weer midden tu> schen de boomen en bloemen té zijn en weer vogels te hooren. Plotseling zag ze een bezorgde uitdrukking op Lord Stair's gezicht. — Marguerite, zei hij, — ik ben zoo geheel en al in jou opgegaan, dat ik nauwelijks aan andere menschen Leb gedacht. Ik heb vergeten je iets te vertellen, omdat het nu pas tot ma doordringt. Ik heb dikwijls met je gepraat over mijn zuster Phamer, Lady Perth, maar ik heb je nooit verteld, dat ze hier woont op Oackliff. Geen schaduw verdonkerde het gezicht van Marguerite. — Werkelijk ? Maar waarom stemt jc dat zoo angstig, Douglas? — Omdat ik niet zeker weet, of je van haai houden zult. Ze is heel lief, maai oen beetje eigenaardig, — Lijkt ze op jou? Hij lachte een beetje verlegen. — Als ik neen zeg, zou je kunnen denken, dat ik mezelf prijs. De groote kwestie ij, of jullie elkaar zult kunnen waardeeren. — Ik heb niets met haar te maken, zei Marguerite, — ik hoor bij jou. — God zij dank, ja, lieveling, maar Phamer is jaren meesteres geweest op Oackliff en heeft haar eigenaardigheden. Ze heeft een droevig' leven gehad. Ze trouwde met Sir Rober Perth, een paar jaren waren ze heel gelukkig, toen stierf hij. En wonderlijk genoeg bleek, dat hij al zijn geld vermaakt had aan anderen, zij hield niets over dan wat ik haai' geef om van te leven. — Waarom deed hij dat? vroeg Marguerite. — Dat weet niemand. Ik vroeg haar natuur~ ijk dadelijk om bij mij te komen wonen. Hij hield even op en vervolgde: — Maar als ze in het begin wat trotsch of hard schijnt, verdraag het dan terwille van mij! (Wordt vervolgd). --- Sproeten Sproeten komen vroeg in het voorjaar, koopt tijdig een pot Sprufol. Bij alle Drogisten. --- FINANCIEEL EN ECONOMISCH NIEUWS. SCHEEPVAARTBEWEGING AMSTERDAM. De Amsterdamsche haven werd de afgeloopen week bezocht door 76 koopvaardijschepen, n.1. 36 Nederlandsche, 14 Engelsche, 13 Duitsche, 1 Noorsch, 6 Zweedsche, 1 Fransch, 1 Italiaansch, 1 Grieksch, 1 Poolsch, 2 Deensche. Deze kwamen met de volgende ladingen van: Engeland 8 met stukgoed, 7 met stukgoed en steenkolen, 1 met cement, 1 met zwavelzuur, 4 met steenkolen, 1 ledig; Duitschland 11 met stukgoed, 1 met steenkolen, 1 met hout en graan, 2 ledig; Frankrijk 1 met stukgoed, België 2 met stukgoed; Noorwegen 1 met stukgoed; Zweden 2 met stukgoed, 1 met steenen; Denemarken 2 met stukgoed, 2 ledig; Rusland 1 met rogge, 1 met tarwe; Ned. Indië 8 met stukgoed; West-Indië 3 met stukgoed; Afrika 2 met stukgoed; Zuid-Amerika 2 met lijnzaad en maïs; Oost-Azië 1 met stukgoed; MiddenAmerika 3 met stukgoed; Portugal en 'Spanje 1 met stukgoed, 1 met pyriet; Italië 1 met! stukgoed; Nederlandsche havens 1 met stukgoed, 3 ledig. In dezelfde week vertrokken 79 koopvaardijschepen, n.1. 38 Nederlandsche, 14 Engelsche, 13 Duitsche, 1 Noorsch, 6 Zweedsche, 2 Deensche, 1 Fransch, 1 Lettisch, 1 Poolsch, 2 Grieksche. Deze vertrokken met de volgende ladingen naar: Engeland 17 met stukgoed, 1 met fosfaat, 6 ledig; Duitschland 9 met stukgoed; 1 met coprah, 1 met tabak, 2 ledig; Frankrijk 2 met stukgoed, 1 met fosfaat; België 4 ledig; Noorwegen 1 met stukgoed, 1 met cokes; Zweden 2 met stukgoed, 1 ledig; Denemarken 3 met stukgoed, 1 met briketten; Rusland 1 met spiritus; Portugal en Spanje 2 met stukgoed, 1 met oud-ijzer; Ned. Indië 3 met stukgoed, Australië 1 met stukgoed; Britsch Indië 1 met stukgoed; West-Indië 3 met stukgoed; Afrika 2 met stukgoed; Noord-Amerika 1 ledig; Midden-Amerika 1 met stukgoed; Zuid-Amerika 2 met stukgoed; Nederlandsche havens 4 met stukgoed, 4 ledig. ---