In Pulchri Studio te Den Haag is Dinsdag de tentoonstelling geopend In Pulchri Studio te Den Haag is Dinsdag de tentoonstelling geopend van werken, die naar de Kunst-Olympiade te Los Angelos gezonden rullen worden. De autoriteiten bij de opening. --- De Fransche minister-president Tardieu heeft, vergezeld van den Franschen De Fransche minister-president Tardieu heeft, vergezeld van den Franschen minister van financiën, Flandin een bezoek aan Londen gebracht, om met de Engelsobe regeering den Europee schen toestand te bespreken. Het gezelschap m den tuin van Downingstreet KX --- In de omgeving van Amersfoort is Dinsdag In de omgeving van Amersfoort is Dinsdag een groote jachtrit gehouden. Een aardig snapshot. --- Conchita Montenegro draagt Conchita Montenegro draagt hier een hoedje van kleine bloempjes met een bijpassend mofje. (Foto Metro.) --- Na 37 jaar op zee te hebben rond gezworven is Dinsdag kapitein Lieuwen, commandant Na 37 jaar op zee te hebben rond gezworven is Dinsdag kapitein Lieuwen, commandant van het stoomschip Rotterdam der Holland-Amerikalijn voorgoed binnengekomen om een welverdiende rust te gaan genieten. Mevrouw Lieuwen en kinderen komen den kapitein van boord halen. --- De opbouw van de Nederlandscïje Bouwtentoonstelling, De opbouw van de Nederlandscïje Bouwtentoonstelling, welke van 8 tot 17 April te Den Haag gehouden wordt, is in vollen gang. --- Karen Morley in een modem Karen Morley in een modem wit avondtoilet. (Foto Metrai ( --- De gondel van het stratosfeer vliegtuig van prof. Piccard, wordt De gondel van het stratosfeer vliegtuig van prof. Piccard, wordt van de Gurgler gletscher, waar Pic card geland was, naar Brussel overgebracht. --- De „Bisschop van den Noordpool". Het moeilijke leven van den juist benoemden Vicaris van de Hudson Baal. MONTREAL, Maar 1932. Meer dan 30 jaar lang heeft Pater Arsène Turquetil zijn herderlijk werk gedaan onder de Eskimo's van het Hooge Noorden; hg heeft hetzelfde leven van ontberingen geleid, kinderen onderwezen, zieken verpleegd en de gevaren^van koude en sneeuwstormen getrotseerd. En thans is zijn werk bekroond, doordat hij in de kathedraal van Montreal is gewijd tot Apostolisch Vicaris van de Hudson Baai. Spoedig daarna is hij weer weggetrokken naar zijn afgelegen diocees — een gebied van 4.280.000 vierkante kilometer met slechts iets meer dan 7000 zielen. „Als U zich voor kimt stellen, dat de Atlantische Oceaan geheel dichtgevroren is en dat een vliegtuig U er middenin neerzet, heeft U een goed denkbeeld van het Hooge Noorden. Het land der Eskimo's ziet er uit als een onafzienbare watervlakte, waarvan elke golf, elke rimpeling van het water plotseling bevroren is. Als er een. sneeuwstorm waait, kunt U de, donkere handschoenen aan Uw uitgestrekte handen niet zien en moet U den weg aftasten met Uw voeten. De Eskimo's schuiven hun voeten vooruit bij het loopen en zoeken hun weg nu een^ langs de golvingen, dan weer dwars er overheen, al naar het het beste is. Zonder hen zouden wij blanken machteloos z\jn. En toch kunnen wij de Eskimo's veel leeren. Wij kunnen hen bevrijden van hun bijgeloof. Wij kunnen hen zelfs betere manieren leeren om te jagen en te visschen!" Mgr. Turquetil ziet er flink en krachtig uit met een donkeren, reeds grijzenden baard, vriendelijke oogen en elastischen gang. Hij kan uitstekend schieten en eet zijn vleesch evenals de meeste blanken liefst gebraden; wanneer hij echter geen brandstof meer heeft, kan hij het ook rauw eten. Aangezien hij het grootste deel van zijn leven in onherbergzame streken heeft doorgebracht, kan hg de meest uiteenloopende werkjes doen: van timmeren, smeden en koken tot het besturen van eer vüajïtuig. Hjj weet iets af van geneeskunde en heeft zelfs een hospitaal voor de Eskimo's gesticht te Chesterfield Iniet, dat bestuurd wordt door Franciscanessen. Doch daarnaast is Mgr. Turquetil een bekend philoloog; hij heeft gebedenboeken, den catechismus en de ritueele gebeden van de H. Mis voor de Eskimo's vertaald en zijn werk vermenigvuldigd met behulp van een schrijfmachine van eigen vinding. In samenwerking met eenige missionarissen te Chesterfield Iniet heeft hij 'n radiozender en een ontvangstoestel gebouwd, zoodat de Eskimo's over afstanden van tientallen kilometers met elkaar kunnen spreken. Reizen met hondensleden in onbekend gebied waarbij dagelijks 30 of 40 K.M. te voet naast de honden worden afgelegd, zijn niets ongewoons meer voor hem; hij heeft het weieens vijf dagen zonder voedsel moeten stellen en een geheelen nacht rondgedreven in een boot waarvan het roer niet werkte. „Een blanke kan het leven der Eskimo's niet onafgebroken Mijven leiden gedurende een langen tijd", antwoordde hij op onze vraag. „Evenmin kan een Eskimo het leven der blanken verdragen. Het eerste jaar in de beschaafde wereld kost hem zijn gezondheid en het tweede zij leven. Doch ik kan wel weken achtereen op hot pad z$jn. De eerste vijf jaar bracht ik acht maanden per jaar door met reizen op onbewoonbaar gebied. Ik maakte sneeuwhutten voor den nacht en at mijn vleesch rauw, als mijn olie op was, Tegenwoordig breng ik ongeveer de helft van den tijd met reizen door. Wij maken gebruik van hondensleden, roepen de gastvrijheid in, waar dit mogelijk is en leggen zoodoende de afstanden over het algemeen binnen den gestelden tijd af". „Doordat wij ons zooveel mogelijk moeten wijden aan ons herderlijk werk en niet ver af dwalen van onze staties en den kortsten weg daartusschen, leiden wij eigenlijk ook niet het echte nomadenleven van de Eskimojagers", vervolgde Mgr. Turquetil. „Doch jagen moeten wij evengoed. Wtj krijgen bijv. van een Eskimo het bericht, dat hij daar en daar twee dage» geleden een kudde rendieren gezien heeft. Nu loopen deze dieren altijd tegen den wind in om hun vijanden beter te kunnen ruiken. Wtj weten, hoe de wind de twee afgeloopen dagen gewaaid heeft en kunnen daaruit dus berekenen waar wij de kulde zoo ongev. kunnen opvangen. Dikwijls komen de dieren op de verwachte plaats echter niet aan, omdat zij ergens de lucht hebbe.i gekregen van een jager of van honden en dan galoppee ren zij dagen lang terug. De kudden tallen soms duizenden dieren". ,.Wij moeten ook visschen", ging hg voort. „Bij de Indianen had ik geleerd om te visschen met een net, dat onder het ijs doorgehaald wordt, waarvoor natuurlijk een aantal gaten in het ijs gemaakt moeten worden. In het gebied waar de Eskimo's leven, is er echter geen geboomte, zoodat het voor d« netten benoodigde. hout moet worden ingevoerd. Dit doen wij thans en wij hopen dat de Eskimo's onze wijze van visschen zullen navolgen. Zij visschen met behulp van klein ivoren vischje, waaraan een haak bevestigd is. Bij een gat in het ijs gezeten, vangen zij zoo vier of vijf visschen in een geheelen dag. Wij vangen er vijftig op één avond." „Ons voedsel bestaat uitsluitend uit visch en vleesch", vertelde Mgr. Turquetil. „Wij drinken voornamelijk thee. Doch dikwijls is ijswater al wat wij kunnen krijgen. IJswater is ongezond; men kan het niet gewoon drinken, want dan krijgt men bronchitis. Men moet eerst iets anders — vleesch of visch — In den mond nemen om de ergste koude weg te nemen. Volgens de overtuiging van Mgr. Turquetil moeten de Eskimo's in hun eigen taal onderricht worden en zijn scholen absoluut ongeschikt voor hen. „Het is onmogelijk om die nomaden uit het poolgebied in schoolgebouwen op te sluiten", zei hij. „Zij moeten een jagersleven leiden om voedsel te kunnen krijgen, Ztf moeten echter ook onderwijs ontvangen en de missionarissen hebben een speciaal onderwijssysteem voor hen samengesteld." Mgr. Turquetil werd in 1876 in Normandië geboren en in 1899 tot priester gewijd. In 1900 ging hij naar Canada, waar hij eerst onder de Indianen en later onder de Eskimo's werkzaam was. In dien tijd werd het missiewerk in Canada pas begonnen. Thans zijn er vijf missistaties in het vicariaat van de Hudson Baai, --- De jongste passagier van de Graf Zeppelin, De jongste passagier van de Graf Zeppelin, de 5% jaar oude Rudi Lang. ---