oekjes en Gaatjes Zaterdagavond-babbel. n van alles-overweldigende i wij er zoetjesaan wel aan ons nergens meer over te ver}ing is eigenlijk ook al een j, zooiets dat thuisbehoorde, ders en grootmoeders, die open monden van verbazing 11. Zooiets komt thans niet emand nü met een open mond een teeken, dat hij van plan ^ggen, of wel, hij heeft spi er " , maar verbaasd zijn..in onze eeuw niet meer thuis, g jaar geleden liepen we uren nand een model van een )ouwd had en zou trachten, mden weiland te huppelen. En a s cpjan inderdaad met die machine ter over hel gasdek voortvaren we al erg tevreden < n aar: „Je zult zien, den volgenij de lucht in". Maar voor het we al verbaasd, dat hij t zootd. Vermoedelijk zal de c 1 aserbaasder geweest zijn, dat lii] ©bensohen ertoe te brengen, af—ggen, om naar hem te komen verbazing was toenmaals nog lunt - X . 4 hebben we gestaan, toen hst grafische beeld aan onze star'kken vertoond werd. In de Neérland's hoofdstad werd 34 'een toevallig leegstaand wincinematografische voorstel» *tl liep er storm en de exploiLAjoud, want de inrichting was deed sterk denken aan het Ïdat circustenten als die van y eertijds boden. Maar de vertoeschouwers was ongeveinsd uwen gezegd — ik kan er in iens naar terugverlangen, om verbazing „paf" te staan, als ■johten te doen. zie, hoe menschen van zeer ntwikkeling een radio -toestel ; hebben en over dat wonder eken alsof zij aan een speelFeien, dan — geloof me — kan Kigverlangen naar de tijden, van een motor in de lucht, ons rennen of een goede graa, stel U voor, dat die tijd er >, bekoren en... verbazen kon. ;r -esproken, hoe hebben wij is. jaasd gestaan over den, in -O, nder-mensch Rubini, dien do er^die U bij den pols nam vai wat er in Uw hersens vaiy dal* telepathie even algenieen v/ geworden als de buiten-boordmotor en ik herinner me een kwieken oourantenverkooper aan een onzer groote stations, die op een goeden dag ontdekte, dat hij het kunstje van gedachtenoverbrenging uitnemend meester was, waarom hij besloot de gave hem geschonken, dienstbaar te maken aan het bedrijf, het we; k hem zijn boterham met kaas en leverworst opleverde. Dit jongemensch — het is absoluut historisch wat ik u hier vertel — ging als volgt te werk: Hij prentte den titel van een vrij duur boek hetwelk hij in zijn mand droeg en dat niet zoo gemakkelijk te verkoopen was, in zijn geheugen, goed, stevig, zoodat er geen verwikken aan was. Dan plaatste hij zich aan de portieropeningen van de treincoupe's, zocht als object" om te „bewerken" den een of anderen z.i. goed gekleeden reiziger uit en, terwijl hij zijne gedachten uitsluitend concentreerde op den titel van het bewuste boek, keek hij zijn „slachtoffer" strak aan en vroeg op eenigszins dringenden toon: „Wilt U niet eens een mooi boek uitzoeken, mijnheer?" En tien tegen een, nam de gesuggereerde reiziger het boek uit de mand. De spoorwegkraiiten-telepaaUi maakte aardige zaken, maar het wilde hem voorkomen, dat een optreden in het publiek, in een mooi zwart pak, hem meer kon opleveren dan zijn karig loon plus zijn zeer behoorlijke provisies, en... hij deelde zijn patroon op een goeden ochtend mede, dat hij abdiceerde als amateurtelepaath en zijn verdere levensdagen als „professional' wilde slijten. De pachter van den bewusten spoorboekhan del wist drommels goed wien hij in zijn dienst had — er werden inderdaad goede zaken gemaakt — en begon met den jeugdigen telepaath al dadelijk een flinke loonsverhooging te geven. Doch toen beging het jongemensch de fouw te denken dat de spoorboekhandel over den kop zou gaan als li ij niet meer met „de mand" liep, en in die w a a ng ed a c li t e vroeg hij zoo'n buitensporig liooge salarisverbetering dat de pachter beter zelf met de mand zou hebben kunnen gaan loopen, dan zijn telepathischen ondergeschikte zijn zin te geven en zoo koos laatstgenoemde als nieuw métier: het optreden in het publiek als Rubini-imitator, met 't gevolg dat hij na 2 maanden weer wat graag in zijn „oude plunje" gekropen was. Maar daar gaafd was dan zijn ambtsvoorganger, en dus gaafd, was dan zijn ambtsvoorgange, en dus niet aan die zelfoverschatting leed. Wat er van *len ex-couranten-verkooper gewerden is, weet ik niet, maar wel, dat hij niet de eenige is, die het later betreurt, op een gegeven oogenblik het roer omgegooid te hebben. Dat het ook overigens geen vetpot voor de hedendaagsche telepatlien is, — vanzelfsprekend een uitvloeisel van het feit, dat de menschen niet meer „verbaasd" staan, — bleek ook dezer dagen, in Eindhoven Maar laat ik dat even in rijmtrant vertellen, anders mocht U eens denken, dat ik het rijmelen ganschelijk verleerd had... waarover U vermoedelijk óók al niet in 't minst verbaasd zoudt staan. Naar de kranten ons vertellen, Werd een tweetal laatst gesnapt Bij het plegen van een inbraak; ('t Was onhandig opgeknapt). Eindhoven had bar te klagen Over al dat soort gespuis, Ja, ten slotte sliep haast niemand Rustig meer in eigen huis. Allengs werd men ook brutaler, Brak nu hier, dan daar maar in, Maar de boeven liepen eind'lijk Bij hun „werk" er leelijk in. Bij een inbraak in het „Eindje" Kwam een eind aan 't wanbedrijf, De politie overviel hen, Ging het tweetal flink te lijf. Toen men eens ging onderzoeken, Bleek 't een kostelijke buit, Want de „heeren" haalden toch al Meerd're van die streken uit! 't Bleek een tweetal telepathen, „Werkend" meest in een café; Door gedachten daar te „lezen", Wonnen zij een broodje mee. Waar' het daar nu bij gebleven, Wel, dan was 't nog niet zoo slecht, Ook al kan het lastig wordem, Als een ander zoo maar zegt, Waar je juist aan zit te denken; Ja, dat pakt soms leelijk uit, Want je staat voor je gedachten Soms met een beschaamden snuit. Maar die lui verdienden daardoor Nu eu dan toch weer een duit; Doch toen 't zaakje niet meer loonde, Gingen zij op inbraak uit, • Dit moest eigenlijk niet mogen, Want nietwaar, zoo'n telepaath Weet onmiddellijk te zeggen Waar je 's nachts je duiten laat. Zij toch lezen je gedachten; (Ook een prettige lectuur, I k zou zeggen: vrij vervelend Moet dat worden op den duur.) Dus de telepathen-dieven Trokken nu den omtrek af, Loerend in de „hersenkassen", Wie hun „stof" tot inbraak gaf. Ook een schoenfabriek bleek spoedig Op 't bezoek-lijstje te staan, Maar.. daar maakten zij een blunder En die kwam hun duur te staan. Want twee schoenen die zij gapten, Bleken toch niet eens een paar! Dat liep spoedig in den kijkert; Welk onhandig dievenpaar! Dat de heeren grif ontkenden, Ligt natuurlijk voor de hand Maar dat zal toch niet veel baten, Fiks voelt men hun aan den tand. Wellicht dat nog wel de rechter Zich ontpopt als telepaath, En hun'" heim'lijkste gedachten Zoo maar openlijk verraadt. Dat kan een „séance" worden, Waarlijk bijster int'ressant, Maar., de beide telepathen Hebben — naar ik hoor — het lar d Dat die doodgewone schoenen Hun' verraders moesten zijn; (D'eene had nog eksteroogen En de schoen was veel te klein). Hierin schuilt gewis nog leering, Zelfs ook voor een telepaath; Blijf maar liever hersens-lezen, Dan dat je het pad verlaat, Waarlangs brave menschen schrijden, Als je dat vaarwel soms zegt, Kan een n i e t-gedachtenlezer Zeggen w&ar je komt terecht! Eindhoven slaapt nu weer rustig, *ï Middel hielp dan ook probraat; Dieven hooren „opgesloten"; Zelfs al zijn zij telepaath! Het écne noodigc. Hebt U wel eens opgemerkt, welk een voorname plaats de sigaret in onze huidige samenleving inneemt? Vroeger was een sigaret hoofdzakelijk rook -materiaal voor jeugdmenschen, maar ook daarin is allengs wijzi' ging gekomen. Tegenwoordig loopen grijsbehaarde eerbiedwaardige koppen, met een sigaret tusschen de lippen geplant en er zijn zelfs koppen, welke ik mij, ronduit gezegd, niet zonder sigaret kan voorstellen. Doch hebt U daarnaast wel eens opgemerkt dat de sigaret ook successievelijk een onmisbaar genotsmiddel voor onzen nij veren arbeidersstand geworden is? Men kon zich dat eertijds moeilijk voorstellen. Een opperman met een sigaret tusschen dë lippen achtte men niet goed 'bestaanbaar. Maar onze voorouders hadden ook zulke enge begrippen! Neen, dan tegenwoordig! Rekent U eens op een vrijen Zaterdagmiddag voor de aardigheid uit, welk een omzet-vermeerdering dit voor de sigarettenindustrie im het algemeen beteekent, dat alle arbeiders — tenminste degenen, wier salaris het regelmatig rooken van sigaretten veroorlooft, — de dagtaak veraangenamen, door een sigaret tusschen de lippen te houden. En als men nu weet, dat de arbeider met zulk een kleinigheid aangenamer door zijn dagtaak heen smookt, wel, wie zou het hem'dan kwalijk kunnen nemen, dat hij genoegelijk-dampend steenkolen lost, of wel een muur optrekt. Ik wil niet ontkennen, dat zich gevallen kunnen voordoen, waarin het ietwat lastig wordt, om de sigaret als het „ééne noodige", tijdens den arbeid te tolereeren. Van zulk een geval moge ik hierbij U een-en-ander vertellen: Daar werd een kar met hout geladen, Aan een bekende zagerij; Een viertal stoere jonge werkers Verleende daar zijn hulp ook bij. Hoewel gestadig wordt gearbeid, Vult men den wagen niet zoo vlug; Als één plank weer is opgeladen, Keert men voor nieuwen last terug. Als 't werk aldus te langzaam vordert, Komt ook de baas der zaïgerij Op zijn beurt eens een kijkje nemen, En staat een poos er zwijgend bij. Dan roept hij eensklaps: „Zeg eens mannen, „Op zóó'n manier zal het niet gaan; „Dan zou de wagen morgenochtend „Hier nóg niet volgeladen staan. „Vooruit de handen uit de mouwen, „Je hebt twee armen aan je lijf, „Je moog ze beide wel gebruiken, „Het werken is geen tijdverdrijf! „Waarom zoo'n plank met één hand beuren? „Steek bei je handen uit de mouw, „En 'k wed, dat 't werk met twee man waarlijk „Nog heel wat beter vlotten zou!" Dan spreekt een van de stoere werkers Den baas, als volgt, vrijmoedig aan: „U hebt het aardig uitgerekend „Met hoeveel man U kunt volstaan, „U eischt, dat 't hout met beide handen „Hier op den wagen wordt gezet? „In welke hand — wou li graag wel weten — „Is plaats dan voor mij n sigaret Y' KICK. --- Jan door OOM KAREL. XIV. Het was al donkefr en de lucht bezaaid met sterren. Heer lij li koud was het en, ouder gewoonte zonder hoofddeksel loopend, liet Jan de frissche lucht door zijn haren waaien. Hij liep het plantsoen in wat de kortste weg was naar de bussen-standplaats en óók om Bert te ontwijken, die waarschijnlijk een andere weg volgen zou. Opeens stond hij stil, voor hem liep Hajo... hij was het, zonder twijfel Over het gras geruischloos gaand, haalde Jan hem In, greep hem dan stevig vast. Losworstelen was onmogelijk. „Hajo!" De gevangene keek half wezenloos naar Jan, hij ,was vaal in z'n bruine gezicht. „Laat me gaan", klonk het dof. „Nee!! Je vertelt me eerst: heb jij liet geld weggenomen?" Hajo keek naar den grond. Jan trok hem naar een bank, sloeg zijn arm om den bevenden jongen met wien hij innig medelijden had. „Hajo?" De zachte toon maakte den jongen week, schuw keek hij naar Jan, die opeens dacht aan de Krontjongliedjes vól verlangen „Waarom dan Hajo, zeg?" „Ik kan 't niet helpen!" Zijn tanden klapperden, weten ze het?" „De schuldige?" Jan aarzelde toen. „Nee, niet positief, ze vermoeden alleen. Kun je 't me vertellen? Hier is mijn hand: ik zal zwijgen!" Vijf bruine vingers omklemden dankbaar de blonde. Ik moést geld Ihebben.... ik wou weg, ja.... naar Indië. Ik wou weg, al lang had ik dat plan en ik heb gespaard, zuinig, ja! Als ik maar genoeg bijeen kreeg, maar oh, ik hield 't niet meer uit en toen heb ik 't geld genomen uit onzen kas ' „Alleen omdat je weg wou?" De andere knikte. Ik verlangde zóó naar m'n moeder— 0 Jan, jij niet weten wat dat is, heimwee naar je ouders!" „Verleden jaar is mijn moeder ... gestorven ..." zei Jan zapht. "* r Jan weerde het af. „Nee, hou ze maar, ik zal het wel bijpassen. Ga jij maar als je kunt naar.... je moeder ...." Met een ruk keek Hajo hem aan. „Nee Jan, hier is 't. Ik wil niet als een dief bij moeder komen. Ik dank je Jan, daarvoor. Je kunt het wel zeggen aan de anderen... ik.... ik moet nu weg " Jan kon hem niet tegenhouden, het lenige lichaam zwenkte om de bank de duisternis in. Jan wilde hem naloopen, maar z'n scherp turende oogen. konden niets ontdekken. Radeloos keerde hij zich o