Oostelijke voetballers in Charleville Merkwaardige beslissing deed Oostelijke ovetwinningskans verloven gaan (Van onze speciale verslaggever) ■«.t 2 April (per telefoon; Het is voor het handjevol Mderlandse officials op de tribune van het Stade Municipal te Charleville ongetwijfeld een grote teleurstelling geweest een vrijwel zekere overwinning van Oost-Nederland te moeten zien verloren gaan door een zeer merkwaardige beslissing van de scheidsrechter. Waarschijnlijk is het de meest merkwaardige geweest in de loopbaan van deze Franse arbiter, die aan Frankrijk een strafschop toekende toen Belaid alleen voor doelman Koers gekomen, en met geen enkele andere tegenstander in de buurt, over het leder kwam te struikelen. Woedende protesten mochten geen baat vinden en Koers kon niet anders dan enkele seconden later een vertwijfelde uitval maken, die vruchteloos bleek. Belaid had zelf de penalty onfeilbaar benut en de stand op 1—1 gebracht, met nog een half uur voor de boeg dat geen verandering bracht. Dijkgraaf en Möring op de voorgrond Geringe belangstelling. Evenals twee jaar geleden te Rheims was ook hier de belangstelling verre van bevredigend. Er was wat meer publiek, doch de wedstrijd had een vol stadion gerechtvaardigd. Ongewoon was het schouwspel, dat een Franse militaire kapel ons voorschotelde. Terwijl de spelers voor de tribune kleumend opgesteld stonden en trappelend van ongeduld op het aanvangssignaal wachtten, blies deze kapel met de nodige show een taptoe. Pas daarna volgden de volksliederen, waarbij de Nederlanders het moesten stellen met het „Wien Neerlands bloed". Met een Nederlandse aanval werd de wedstrijd ingegaan. Het was een aardige opzet, zoals we er meer te zien zouden krijgen, ,die resulteerde in een hard schot van Moddejonge, dat in het zijnet belandde. Direct na de uitval waren de Nederlanders weer terug. Nu zou v. d. Weerd voor de afwerking zorgen. Onverwachts suisde zijn kogel rakelings over het doel. De Oostelijken brachten tamelijk veel variatie in hun aanvallen, in tegenstelling met de Fransen, die via Belaid succes probeerden te forceren. De goalgetter van Charleville vond in Möring echter een onwrikbaar struikelblok, die echter gevaar zou weten te voorkomen, wat overigens nodig was, want de beide achterspelers, v. d. Eist en Albers, vestigden een ver van betrouwbare indruk. Dijkgraaf, die de ster van het veld was, moest meermalen de verdediging te hulp komen. Meesterlijk verwerkte Koers al vallende het schot van Belaid, waarna een door dezelfde speler genomen vrije schop gelukkig op het bekende muurtje strandde, want het zou precies de roos getroffen hebben. De Nederlandse attaques werden inmiddels steeds gevaarlijker en de verwarring in de niet te best sluitende Franse defensie steeds dreigender. Oerlemans treuzelde iets te lang om succes te kunnen hebben en aan de andere zijde schoot Alom buiten het bereik van Koers over de lat. Hoog tempo. Het tempo aan beide zijden was zeer hoog, waardoor de strijd een heel aantrekkelijk karakter droeg. Bij de Fransen ging het zelfs vaak te snel, zodat ze de bal nogal eens voorbij liepen in hun ijver om tot een zo goed mogelijk resultaat te komen. De Nederlanders kwamen na 20 minuten op het door hagel en regen gestriemde terrein, waarop alleen bij de hoekvlaggen gras groeide, volkomen