Alleen de Nederlandse jeugd won De wedstrijd tussen de jeugdentallen van België en Nederland, die als voorgerecht van de grote strijd der lage landen werd opgediend, was zeker niet onaantrekkelijk. Het Nederlands jeugdelftal begon veelbelovend. Er bleek verband in de ploeg te zitten. In de voorhoede werd goed gecombineerd en vooral de rechtervleugel Vermunt (R.B.C.) —Van Beurden (B.V.V.) trok er meermalen met vlot samenspel tussenuit. In de verdediging was het voornamelijk de linksback Van Mourik van Ajax, die de jonge Rode Duivels op het laatste moment de voet dwars zette. Na een half uur spelen op het spekgladde veld en in stromende regen scoorde Van der Kuil: de Nederlandse jeugd had de leiding genompn. Nog geen drie minuten later was het 1—1. Binnen vijf minuten namen de Belgen de leiding door een goede goal van linksbinnen Straetmans. Na de hervatting waren het aanvankelijk de Belgen, die de toon aangaven. Met snelle uitvallen via de vleugels werd aanval na aanval op het Nederlandse doel ondernomen. Plotseling echter maakten onze landgenoten zich los en na een kwartier spelen kwam de gelijkmaker. Een vlijmscherpe pass van de A.F.C.-er Feldmann startte Bennaars, die de bal goed aan zijn voet hield, doelman Dresen uit zijn hok lokte om hem vervolgens kalm te passeren. Hiermede werd een Nederlands offensief ingeluid en binnen twee minuten stond het Nederlands jeugdelftal met 4—2 voor. Begrijpelijk, dat nu het tempo even zakte bij de Nederlanders, maar de verdediging met Van Mourik en doelman De Rijk aan het hoofd hield verder stand. -- Het Zwitserse voetbalelftal heeft Zondagmiddag te Genève met 4— 2 van Zweden gewonnen. De ruststand was 2—1 in het voordeel der gastheren. --- DE HEL VAN Deurne thuis Bij de koffie van elf had ik mijn.vrouw en mijn gelogeerde schoonmoeder voorbereid op de interlandwedstrijd die om 2.25 u. zou worden uitgezonden en met veel diplomatentalent te kennen gegeven dat ik er prijs op stelde dat er dan stilte zou heersen. „Goed", zei mijn vrouw, die zich het aanvangstijdstip blijkbaar niet realiseerde, „dan gaan Moe en ik afwassen en kun jij naar de radio luisteren". Zo zette ik mij na het diner in de grote stoel voor de radio, de dames namen af en daar mij nog een drie kwartier restten, ging ik even een uiltje knappen tot de marF. Koning Voetbal van Schootemeyer ae kamer binnenhoempapaadde. Deze muziek vind ik steeds een prettig voorgerecht, 't brengt je zo echt in de spannende sfeer. De omroeper schakelde ons over naar het Belgisch stadion en ik voelde me één met de duizenden daar op het veld; het contact was er. Aad van Leeuwen gaf een korte voorbeschouwing en dan klonk het met een verheffing van stem: daar komen onze jongens het veld op, dames en heren... De huiskamerdeur ging open en mijn schoonmoeder schuifelde de kamer binnen; ze is niet jong, maar leeft mee en praat mee zolang ze leeft en geleefd heeft. „Zie zo, de afwas is klaar. Zijn ze al aan de gang?; vroeg ze. Ik knikte bevestigend. „Tegen wie spelen ze nou?' „Tegen de Belgen", gromde ik. „Jonge, jonge, en zijn die allemaal naar Nederland gekomen?' Ze liet niet !os. Vriendelijk herinnerde ik haar aan de stilte-afspiaak, maar mijn vrouw sprong onmiddellijk voor haar in de bres en zette dë 's morgens gedane belofte op losse schroeven door mij aan het verstand te peuteren dat ze toch niet van plan was tweemaal drie kwartier haar mond te houden. Onderwijl klonk er een oorverdovend gejuich op uit de hel van Deufne. Mijn schoonmoeder lispelde: „D'r zit er, geloof ik, een. Wie wint het nu?" Geërgerd gaf ik ten antwoord: Nederland, want het was me ten enenmale ontgaan, of er gescoord was. „Zo," mijn schoonmoeder glunderde, „dus „we" winnen?" „We?" liet ik mij ontvallen. Ze sprak met een air of de keuzecommissie haar op de plaats van Terlouw had opgesteld. Weer kwam mijn eega tussenbeide en weer loeide het in de hel van Deurne. „Ze hebben er geloof ik weer een", zei schöonma. Ook dit doelpunt was me ontglipt en nijdig vroeg ik de dames of ze nu dc kop eens dicht wilden houden. Ik ben tien jaar gehuwd er. wil niet ontkennen dat ik in al die jaren steeds de etiquette in acht heb genomen, doch deze uitdrukking ging te ver en werd niet genomen ook. Ik voorzag, dat eer ik de hel n> mijn huiskamer te boven was, de hel in Deurne wel tot het verleden zou behoren en snelde naar de gang, greep mijn hoed, jas en fiets en reed naar een localiteit, waar men ten gerieve van de gasten in den regel de radio aan heeft en waar het rustig is. Onderweg bemerkte ik, dat mijn portemonnaie in mijn daags pak was blijven zitten en koerste toen maar naar een vriend, die ook niet thins was. Om vijf uur kwam ik terug. De ontvangst was koel. Haastig zette ik de radio aan voor de sportuitslagen. „Niks er van", zei mijn vrouw, „je hebt de hele middag naar de racio geluisterd en wou je uu weer met die voetbal beginnen?" 't Was buiten guur. Ik heb me maar geschikt. Het verslag van de wedstrijd lees ik wel in de N. A. C. van vandaag. --- ZWARE NEDERLAAG VAN NEDERLANDS ELFTAL Wat al lang in de lucht hing is nu tegen de Belgen gebeurd Zuiderburen speelden heel wat beter voetbal Tempo bij onze landgenoten lag heel wat lager Wederom zijn er zeven doelpunten tegen de Nederlandse verdediging, de score van Bazel herhaald. In dolle vreugde omarmden de rode duivels na afloop van de strijd elkaar, een symbolische uitdrukking van het feit, dat de aanvalslinie in haar geheel de doelpunten had gescoord en niet een speler afzonderlijk. In het laatste kwartier van de strijd riepen de Belgische toeschouwers om meer doelpunten, om tien. De wraak van zestien jaar geleden was volkomen (7—2). Toen de heer Lutz het eindsignaal floot, kwam Kraak naar Mermans toe, gaf hem een „aai" over het hoofd, alsof hij wilde zeggen: jij en je teamgenoten hebben mij geslagen. Tegen die overmacht moest ik wel capituleren, het was verdiend. Oranje defensie was zeer kwetsbaar Vele duizenden enthousiaste Nederlandse supporters bleken er in hët Deurnestadion aanwezig te zijn, toen de beide elftallen tegelijk het veld opkwamen. Het had uren achtereen geregend, maar juist toen het muziekkorps het Wilhelmus inzette, dat door-de aanwezige Nederlanders op voor-oorlogse wijze — dus uit volle borst — werd meegezongen, brak het egale uitspan*sel en konden de beide teams „droog" beginnen. Na een kwartier zette een miezerige druilregen in en pas in de tweede helft klaarde het weer op en bleef het droog. De Zwitserse scheidsrechter Lutz riep de volgende elftallen in het veld: België: doel: Meert; achter: Vaillant en Van Brandt; midden: Van der Auweraa, Carré en Mees; voor: Lemberechts, Van Steelant, Mermans, Arnoul en Sermcn. Nederland: doel: Kraak: achter' De Jong en Mertens; midden: Van Schijndel, Terlouw (en later Krijgh) en Stoffelen; voor: De Graaf, Lenstra, Van Melis, Snoek en Clavan. Na een kleine schermutseling tussen Terlouw en Mermans veroorzaakte de Belgische achterhoede reeds na drie minuten een hoekschop, welke door Clavan goed voor doel werd geplaatst. Van Schijndel loste een schot, dat naast de paal ging. De oranjehemden kwamen terug en Stoffelen, die naar voren was gekomen, trapte de bal hard langs doel, een tweede kans voor Nederland, welke teloor ging. De snelle Lemberechts switchte op verrassende wijze met Mermans, die van de rechtsbuitenplaats keurig voorzette. Doelman Kraak stompte de tal weg. Het tempo was op dit zware veld zeer hoog en het spel golfde van doel tot doel. In de negende minuut ontstond de eerste hoekschop voor België, welke niets opleverde, maar de druk bleef aanhouden. Een tweede corner volgde en de derde hoekschop, welke hierop volgde bracht een kritiek ogenblik voor het Nederlandse doel, maar debutant Mertens werkte keurig weg. Weer kwamen de Belgen voor de Nederlandse doelman en midvoor Mermans kopte van verre laag in. Kraak kre°g moeilijk vat op de gladde natie bal en liet het leder uit de handen vallen, doch geen Belgische aanvaller was te bekennen. Terlouw hinkte een beetje, had geen tempo en men kon toen al voorspellen, dat hij het veld zou moeten verlaten. In gestadige regen werd doorgespeeld en het veld, dat door de voorwedstrijd van de jeugd sterk geleden had, werd heel moeilijk bespeelbaar. Het alleruiterste werd gevergd van de physieke conditie der spelers en voor Terlouw, die toch al niet fit in liet veld was verschenen, zijn enkelblessure van de rechtervoet, in de wedstrijd van Sparta opgelopen, was opnieuw geraakt, kwam toen al heel gauw het ogenblik, dat hij zich liet vervangen door Krijgh. Een belangrijk moment van deze wedstrijd, want voor de Belgen betekende dit een grbot gat in de muur der Nederlandse verdediging en voor de oranjehemden een psychologische factor met een zeer ongunstige invloed op het „moreel" van de ploeg. Druk bleef aanhouden. Intussen bleef de druk op hat doel van Kraak aanhouden en che Belgen kregen kans op kans, maar het was steeds Kraak die soms met veel veine zijn doel wist schoon te houden. Tot tien minuten voor de rust, toen liep Torke Lemberechts weer eens een keer vrij. Even een dribble, en met een boogschot vloog de bal onhoudbaar voor Kraak in het net 1—0. En nog geen minuut later kon België al weer juichen. Mermans kreeg uit een combinatie de bal in vrije positie voor de voeten en opnieuw jverd Kraak gepasseerd, ditmaal met een laag schot (2—0). Dat het peil van het Nederlandse spel inderdaad tot het allerlaagste niveau is gezakt, bleek toch wel duidelijk in deze periode. Er stond maar een ploeg op het veld, dat behoorlijk voetbal speelde en dat was die van de Belgen. De Nederlanders brachten er niets van tsrecht en kreeg men wel eens een bal in vrije positie, dan was de daarop volgende pass zo onzuiver geplaatst, dat er al spoedig een Belgisch been tussen kon komen. Zes minuten voor c!e rust moest Kraak voor de derde maal de bal uit het net halen, toen na een korte combinatie Anoul er in slaagde te scoren (3—0) Na een rust, welke twintig minuten duurde, werd in het halfduister aan de tweede helft begonnen. En na een verkenningstocht op het Nederlandse doel, waarbij België de eerste hoekschop na de rust kon nemen — de zevende in totaal — sneden de Rode Duivels weer door de Oranje-achterhoede heen. De kleine Belgische rechtsbuiten schoot de bal hoog en hard in (4—0). Vier minuten van de tweede speeltijd waren toen verstreken. De Oranjevoorhoeda antwoordde met een nijdige aanval, waarbij Van Melis in buitenspelpositie het leder kreeg toegespeeld. Gemakkelijk kon de Eindhovenaar scoren, maar terecht keurde de scheidsrechter de goal af. Veel lager tempo. Het tempo was in vergelijking met voor de rust veel lager, men kreeg de indruk dat de Belgen de strijd niet alleen als gewonnen beschouwden, maar de score hoog genoeg achten. En dat was de oorzaak, dat Nederland. iets sterker in het veld werd. Toen De Graaf door Carré unfair werd aangevallen, gaf de scheidsrechter terecht een vrije trap, welke door Van Schijndel genomen, door Van Melis keurig werd ingekopt (4—1).' De Belgische voorhoede antwoordde met een van die vele gevaarlijke combinaties. • Sermon plaatste de bal scherp voor doel en Mermans kopte de bal van dichtbij over Kraak heen (5—1). De Graaf, die rixig hinkend langs de lijn liep, kreeg onverwachts een kans, welke hij, tussen enkele Belgen en Oranjehemden door, fraai benutte. Show van de Belgen. De Belgen lieten overigens duidelijk merken, dat zij zich hun meerderheid wel bewust waren. Op sommige ogenblikken lieten zij een show zien. Na twintig minuten loste Anoul een hard schot, dat Kraak wel stopte, maar door de handen liet glippen, zo hard was het en zo glad was het leder (6—2). De Belgen zagen hier hun kans schoon om de smadelijke nederlaag van 1934 (9—3 in het Olympisch Stadion) uit te wissen. In de 26e minuut was het Lembrechts die voor het Eevende doelpunt zorgde. Gedrukte stemming Belgen klasse beter In de Nederlandse kleedkamer was de stemming, begrijpelijk overigens, nogal gedrukt. De jongens waren teleurgesteld over de fikse nederlaag, moar ook de vermoeidheid en de voortdurende regen, die hun voetbalplunje had doorweekt, deden de stemming geen goed. Het lid van de technische commissie van de K.N.V.B., C. F. van der Meulen, vond dat de jongens hun best hadden gedaan. „Dc Belgen waren een klasse beter" was zijn oordeel. De voorzitter van de keuze commissie, A. W. Verlegh, dacht er net zo over. „Wij kunnen niet meer meekomen, vergeet niet, het zijn geen amateurs, die Belgen. Tot zekere hoogte, gaan wij gelijk op en dan ineens staan wij stop terwijl de beroepsvoetballer stijgt in kwaliteit. Vooral in het tempo is dat te merken", aldus de heer Verlegh, en hij - voegde er wat mistroostig aan toe: „Tégen de Fransen maken wij straks naar mijn mening nog. minder kans". Kraak zat zich nog kwaad te maken om die ene bal van Anoul, dat harde schot, dat tussen zijn benen docr in het doel verdween. „Nu is het steeds zo goed gegaan tegen die Belgen en nu zo'n glipper enfin, Volgende keer beter" en Piet verdween onder de douche. Bij de Belgen was men natuurlijk tevreden, maar een hoerastemming heerste er niet. Mermans keek eens naar een spreuk, die aan de wand hing: — Het is niet de individu, die het doelpunt lukt. maar wel het elftal — stond er in gezellig Vlaams. De Belgische sportjournalist Kneipe fluisterde: Het verschil in opvattingen van de Nederlandse voetbalbond en die van België blijkt duidelijk uit het resultaat. De Nederlandse amateurs moeten het tenslotte afleggen tegen onze spelers. Het eerste Belgische doelpunt. Lemberechts scoorde onhoudbaar voor onze doelverdediger Kraak, die links op de voorgrond het in het net verdwijnende leder nakijkt. In het midden De Jong en Van Schijndel. --- Score van Bazel herhaald In dolle vreugde omarmden Rode Duivels elkaar Wat al lang, ja misschien eigenlijk al jaren in de lucht hing, is nu eindelijk gebeurd. Het Nederlands elftal heeft tegen België een zware nederlaag te slikken kregen. Met liefst 7—2 zijn de oranjehemden verslagen op het doorweekte spiegelgladde veld van het in regensluiers gehulde Antwerp-stadion. Reeds in talrijke wedstrijden na de oorlog heeft een dergelijke debacle gedreigd, maar steeds nog had het Nederlands elftal vaak met kunst en vliegwerk een nederlaag met grote cijfers voorkomen. Kraak deelde in malaise Veelal had zeer goed spel van een deel van de verdediging, van een enkeling soms, als Terlouw of Kraak, een overtuigend Belgisch succes in de weg gestaan. Nu echter ook in de Nederlandse achterhoede geen uitblinkers meer te bekennen waren, was het hek van de dam en met zeven doelpunten kregen onze Zuiderburen eindelijk de gelegenheid te tonen, dat zij toch maar heel wat beter voetbal spelen. dan de Nederlanders. Beter voetbal, inderdaad, het was heus geen schande van dit Belgisch elftal te verliezen, want de ploeg der Rode Duivels speelde een zeer goede wedstrijd en in het bijzonder de voorhoede heeft de kenners talrijke kostelijke staaltjes van combineren en switchen voorgeschoteld. De Belgische aanval ontving bij haar stormlopen alle steun van do kanthalves en in de verdediging klopte het ook heel behoorlijk, al behoorden de backs Van Brandt en Vaillant zeker niet tot de besten. Er waren echter niet zo erg veel capaciteiten nodig om dit Nederlands elftal, de voet dwars te zetten. Zwak in alle onderdelen. De oranje ploeg was zwak in alle onderdelen. Op het zware veld bleek de lichaamsconditie onvoldoende waardoor het tempo bij onze landgenoten heel wat lager lag dan bij de Belgen. Bovendien kwam het gebrek aan lichaamstechniek en balcontröle nu sterk tot uitdrukking en al deze factoren waren er de oorzaak van dat elke handeling, elk afgeven van een bal te lang duurde, terwijl de zuiverheid van de geplaatste ballen in de meeste gevallen veel te wensen liet. Alle Nederlandse spelers hebben echter hun uiterste best gedaan, zij hebben van begin tot eind hard gewerkt en san enthousiasme ontbrak het heus niet. Waar het wel aan ontbrak was het verband, de combinatie in de linies en tussen de linies onderling. Een enkele maal noteerden wij aardig samenspel in de voorhoede. Voortdurend was er een „luchtledig" geweest, waardoor de Belgische verdediging alle gelegenheid kreeg de bal rustig vrij te maken en op te brengen. Hier hadden Stoffelen en Van Schijndel moeten opereren, maar de Nederlandse kanthalves hadden telkens hun handen vel aan hun verdedigende taak. Nu Rijvers de ploeg heeft verlaten miste de voorhoede ook nog het teruggetrokken verbindingspel, dat men van de kleine Bredanaar gewend was. Snoek, die Rijvers als linksbinnen verving, heeft de taak van Rijvers, diens speelwijze, zeker niet overgenomen. Clavan liet ook in deze wedstrijd erg weinig zien. Groot gat. Abe Lenstra heeft eigenlijk de gehele wedstrijd als tweede midvoor naast Van Melis gefungeerd, zodat ook hij maar weinig in het middenveld te zien was. Op geen enkele wijze werd het grote gat tussen aanval en middenlinie dus gevuld. De Nederlandse achterhoede zal niet kunnen zeggen, dat zij het rustig heeft gehad. Daarvoor zorgden de Belgische aanvallers, die een linie vormden, zo sluitend en schotvaardig, als wij in jaren niet van onze Zuiderburen zagen. Lemberechts, Mermans, Anoul, hebben in een groot deel van de wedstrijd zo goed als vrij spel gehad. De Nederlandse defensie was zeer kwetsbaar en het is dan ook geen wonder dat ten slotte ook Kraak de kluts wat kwijt raakte en in dc malaise ging delen, waardoor er bij de zeven doelpunten twee houdbare treffers werden aangetekend. Het eerste Nederlandse doelpunt. Clavan, rechts op de foto, met de handen in de lucht van vreugde. In het midden met de handen omhoog Abe Lenstra. ---