APELDOORNSCHE COURANT VAN Zaterdag 4 Maart 1911, 18. TWEEDE BLAD. Plaatselijk Nieuws. — Bij besluit van Z. Exc. den Minister van Binnenl. Zaken wordt met i Mei a.s. aan de R.N.L. alhier verbonden een voorbereidende klasse (in 2 afdeelingen, elk van 10 a 12 leerlingen). Leerlingen, die opgeleid wenschen te worden voor 't onderwijs, kunnen na 't doorloopen eener school plaatsing vragen op de voorbereidende klasse, zoodat de verbinding tusschen de 1. s. en de R.N.L. thans tot stand is gekomen. De lessen zullen van 9— 12 en van 2— 4 gegeven worden door een vaste leerkracht, rijksambtenaar. Reeds is een oproeping gedaan van sollicitanten, in 't bezit der hoofdakte en akte Fransch, tegen een salaris van f 1200 tot f 1600. — Voor toelating tot de Rijksnormaallessen alhier hebben zich aangegeven 36 candidaten en wel 23 voor 't eerste, 1 voor het tweede, 1 voor het derde en 11 voor 't 4e leerjaar. In 't laatst der maand Maart zal 't schriftelijk examen plaats hebben, 't Mondeling onderzoek volgt daarop. De nieuwe cursus begint 1 Mei. — Morgen, Zaterdag 4 Maart, wordt van gemeentewege gelegenheid gegeven tot kostelooze inenting en herinenting in de openbare school no. 11 te Hoog-Soeren, 's nam. van halfdrie tot halfvier; te Hoenderloo 's voorm. 11 uur en te Beekbergen 's nam. 2 uur. — Rijkspostspaarbank. Aan het postkantoor Apeldoorn en de daaronder ressorteerende hulppostkantoren werd gedurende de maand Febr. 1911 ingelegd f 37457 92, terugbetaald f 40327 91. Het laatste door dat kantoor uitgegeven boekje draagt het nummer 13839. — Gemeente-telefoon. In de maand Febr. zijn 28324 gesprekken gevoerd tegen 28678 in de maand Jan. — Te Zutfen zal morgen de ring van Boerenleenbanken in Gelderland benoorden den Rijn vergaderen. 't Doel van dezen ring is door vergaderingen en bespreking van de agenda der alg. verg. van de Coöp. Centrale Raiffeisen-Bank 't belang der Centrale en van de locale banken te behartigen, 't Voorloopig bestuur bestaat uit de hh. B. van der Burg Wzn. alhier, B. Klein Essink te Loenen en R. Koerselman te Nijbroek. — Bij de gehouden onderhandsche aanbesteding van 't leggen van een tweede spoor Apeldoorn— Teuge is aannemer geworden de heer De Crosse uit Utrecht. Dinsdagmorgen is reeds met de werkzaamheden begonnen, 't Werk moet binnen 52 dagen opgeleverd worden. — Uit het verslag over het zevende boekjaar der Apeldoornsche Coöp. Broodbakkerij en Verbruiksvereeniging „Vooruit" blijkt, dat het getal leden steeg tot 219 en toenam met 15%. Omzet en verbruik van de leden stegen ongeveer met een even groot bedrag, n.1. met f 1500.—. Het totale debiet bedroeg f 29.328.24', waarvan f 17398, d. i. 50 0 /. voor aan de leden verkochte waren. Aan loon werd ruim f 400.— meer betaald en slechts f 52.— daarvan tengevolge van loonsverhooging. Aan noodhulpen en overuren is ruim f200.— betaald en dit had niet behoeven te geschieden. Overigens was de exploitatie zeer gunstig, het cijfer der onkosten daalde absoluut en relatief, dat der brandstoffen en der rente eveneens. De afschrijving is dit jaar ruim genomen, daar ze in voorgaande jaren wel eens wat krap is geweest. Hoewel men in het eerste halfjaar nog met buitengewoon liooge prijzen der grondstoffen had te kampen, is de netto winst hooger, hoewel nog niet zoo hoog als over 1906—1907. Op de winst-en-verliesrekening komen voor: Creditzijde: brood f 29.328.24® en winstaandeel H.K. f 66.96, samen f 29.395.24®. Debetzijde: grondstoffen f 1852.86, emballage F 8.—, brandstof f 375.08', drukwerk f 107.05, zaaltje f 14.88, onkosten f 935.83, loon f 5466.91, huur f 566.83, rente f 43.80, koek f 0.70, afschrijving op gebouwen, inventaris enz. f 336.41, afschrijving op debiteuren f 196.80 en zuivere winst f 1931.38 5 . De verkorte balans is de volgende: Debetzijde: grondstoffen f 1852.86, emballage f 253.30, brood f 67.79, brandstof f 31.50, drukwerk f 125. —, zaaltje f 20.75, aandeel bedrijfskapitaal H.K. f 218.75, deposito Handelskamer f 66.96, spaarbank f 72. —, kas- en wisselgeld f 695.72', inventaris f 1885.24 en debiteuren f 1083.96. Creditzijde: onkosten f 63 85®, inventaris f 19.75, loon f 36.875, huur f 44.25, rente f 4.50, dividend f 7.29, arbeidersbeweging f 10.87, bouwfonds f 427.65®, obligatieleening f 1040. —, borgstellingen f 72. —, reservefonds f 1167.64 5 , aandeelenkapitaal f651.25, crediteuren f938.56 en winst f 1931.38 5 . Van deze winst komt 5°/o aan de plaatselijke afdeeling der S.-D. A.-P., 2 1 /»'/» aan de landelijke organisatie, 2',/j 0 /» aan het landelijk orgaan der S.-D. A.-P., 1570 aan het reservefonds, 2 /. aan het warenvoorschotfonds en de rest aan deleden. Van deze 73V» wordt 45° / 0 onmiddellijk uitbetaald en de overige 28 »/ 8 voor ieder lid te zijnen name in het Noodfonds der leden te goed geschreven, totdat het totale bedrag dat hij te vorderen heeft f 100. — is, waarna hem het volle aandeel in de winst uitgekeerd wordt. Stijgt de uitkeering aan de leden boven 6"/ 0 van hun verbruik, dan wordt het meerdere, met inachtneming van het voorafgaande, in het Noodfonds gestort. — In de tuinzaal van 't hotel Van der Burg hield de Oranje-vereeniging Dinsdagavond haar algemeene vergadering onder voorzitterschap van den heer J. van Ravenhorst. Tegenwoordag was o. a. ook de burgemeester onzer gemeente. Nadat de notulen van de vorige jaarvergadering waren gelezen en goedgekeurd, nam de voorzitter 't woord en zeide ongeveer 't volgende: „Wanneer we, zooals de gewoonte is, een blik slaan op 't afgeloopen vereenigingsjaar, dan trekken licht- en schaduwzijden onze aandacht. Ons bestuur leed in dat jaar gevoelige verliezen. Eerst meende onze wakkere penningmeester, de heer Levert, met wien we zoo aangenaam samenwerkten, ons te moeten verlaten, daarna verloor 't bestuur zijn sympathieken eere-voorziiter door 't heengaan van den heer H. P. J. Tutein Nolthenius en om de maat vol te meten, ontving de voorzitter op 15 Sept. van den eersten secretaris dr. H. Tobbe de mededeeling, dat deze voor zich den tijd gekomen achtte zich uit het bestuur terug te trekken. Spr. bracht aan deze drie bestuursleden een woord van hulde en dank voor alles wat zij voor de Oranje-vereeniging geweest waren. Gelukkig — zeide spr. — kan ook op lichtpunten worden gewezen. Dank zij de medewerking van de ingezetenen en 't fraaie weer is 't aan 't bestuur gelukt de feestviering op 31 Augustus uitstekend te doen slagen; door de bereidwilligheid van ons medebestuurslid den heer Dirks was de zorg voor onze geldmiddelen weer aan uitstekende handen toevertrouwd, terwijl 't ons tevens genoegen doet, dat de heer Suyling in 't hoofdbestuur heeft willen plaats nemen. Als we hierbij nog voegen 't feit, dat onze burgemeester, de heer mr. W. Roosmale Nepveu, van zijn warme belangstelling in 't streven van onze vereeniging heeft doen blijken door de plaats te willen innemen, door zijn voorganger ledig gelaten, dan gaan we met vertrouwen de toekomst tegemoet." Hierna bracht de secretaris, de heer E. J. A. Roelfsema, 't jaarverslag uit, waarin verschillende bijzonderheden uit het afgeloopen vereenigingsjaar werden gememoreerd. Uit het financieel verslag van den penningmeester, den heer J. C. Dirks, bleek, dat er een batig saldo is van ruim f 182.80 ; de inkomsten bedroegen f 2264. De rekeningen enz. waren nagezien door een commissie, bestaande uit de heeren G. J. van Dijk, A. Nieuwenhuis en J. H. v. d. Poll, en in orde bevonden, zoodat de penningmeester werd gedechargeerd. Aan de beurt van aftreding waren de bestuursleden H. Ph. Buysman, H. Noteboom, E. L. Vervoort, M. H. Heybroek en J. van Ravenhorst, welke heeren op voorstel van den heer Middelbeek bij acclamatie werden herkozen. In de vacatures, ontstaan door 't bedanken van de heeren Levert, Tobbe, Schepp en De Horst, werden met nagenoeg algemeene stemmen gekozen de heeren N. Cos, Y. Stelma, A. C. Fijn van Draat en C. Noteboom. Bij de gebruikelijke rondvraag vroeg de heer Waal, of nog eenige feestelijkheden zouden plaats hebben naar aanleiding van de 12 'f.j-jarig-huwelijksherdenking van 't Koninklijk Echtpaar of ter gelegenheid van den verjaardag der Prinses. De voorzitter antwoordde hierop, dat in de bestuursvergadering over een en ander van gedachten was gewisseld, doch 't besluit werd genomen eerstgenoemd heugelijk feit stil te laten passeeren, o m. omdat het niet algemeen in den lande wordt herdacht. Wat den verjaardag der Prinses betreft, ook dit jaar zal de Oranje-vereeniging een blijk van belangstelling geven door een bloemenhulde en een begeleidend schrijven met gelukwenschen. Voorloopig kan de Oranje-vereeniging nog geen tweeden feestdag organiseeren, daar de geldmiddelen dit niet toelaten. Beter is 't den traditioneelen 31 -Augustusdag weer zoo luisterrijk mogelijk te vieren. Spr. dankte ten slotte de enkele aanwezige leden voor hun opkomst en schreef de afwezigheid van zoovelen toe aan de ongunstige weersgesteldheid, maar bovenal aan onbeperkt vertrouwen in 't bestuur. Spr. besloot met den wensch, dat de Oranjevereeniging ook dit jaar van alle zijden gesteund zal worden, dat het bestuur bij de voorbereiding van de openbare feestviering op 31 Augustus in alle opzichten moge slagen en 't de Koninklijke Familie zoo moge blijven gaan, dat er straks reden tot dankbare feestviering zal zijn. De voorzitter sloot hierna de vergadering. — Liederenavond: Mevr. Geertruida Vogel—Van Vladeracken (sopraan) en de hh. Niel Vogel (viool) en Willem Andriessen (piano). Even was 't een teleurstelling, toen 't programma vermeldde dat mevr. Vogel door een lichte ongesteldheid verhinderd was dit concert mede te maken. Te meer was dit jammer, omdat mevr. Vogel bekend staat als een onzer tegenwoordige beste liederzangeressen en wij haar dus noode misten. Intusschen is 't misschien velen aangenaam te vernemen, dat deze zangeres in April alhier nog zal optreden als soliste bij de uitvoering van Apeldoorns Mannenkoor. Moesten wij dus 't voorrecht missen, thans deze zangeres te hooren, erkend moet worden, dat zij een alleszins waardige plaatsvervangster had in mej. Marie Bies. Deze zangeres beschikt over een warme, sympathieke sopraan en een groot, machtig geluid. Bij de eerste liederen scheen zij zich nog niet geheel te geven, later echter konden wij haar ten volle waardeeren. Zoo vertolkte zij de zeer moeielijke liederen van haar a.s. echtgenoot, den heer Willem Andriessen, op een wijze die zeker ten volle de goedkeuring van den componist zal hebben weggedragen. Vooral „Zomer" en Lievelingskind" eischen bij de breed opgevatte en rijke instrumentale begeleiding een groote stem; dat zij met haar stemmiddelen deze liederen geheel beheerschte en er door de innigheid harer voordracht zulk een schoon cachet aan gaf, getuigt wel zeer voor haar gaven als zangeres. Na de pauze zong zij liederen van Brahms en Strauss, waarvan zeker wel „Traum durch die Dammerung" 't meeste tot ons sprak. Als tweeden solist vermeldde hel programma den heer Niel Vogel, tot op dien avond voor de meesten onzer wel onbekend, doch die zich heeft doen kennen als een uiterst beschaafd, fijnvoelend en technisch zeer ontwikkeld violist. Bewonderden wij in Mattheson's aria op de G-snaar zijn mooien toon en zangerige cantilene, in Pugvani's in ouden stijl geschreven Praeludium en Allegro kwamen zijn breede streek en zijn schitterende techniek tot hun recht, maar Mozart bekoorde toch nog 't meest door fijne phraseering en gracieuse lichtheid. Dat was waarlijk Mozart in al zijn voorname gratie en bevalligheid. Na de pauze speelde hij een zeer mooie Romanze van Max Bruch en een Polonaise van Wieniawski die wij gaarne gemist hadden, niet omdat zij minder gespeeld werd, integendeel, de voordracht was kranig en de technische moeielijkheden werden met groote zekerheid overwonnen, maar helaas, wij zochten naar muziek en vonden slechts noten; toch werd dit bravour-stuk stormachtig toegejuicht. Aan den vleugel zat den geheelen avond Willem Andriessen, de jeugdige, eenvoudige en bescheiden pianist en componist. Wat een heerlijke, sublieme vertolking gaf hij ons van Brahms' Rhapsodie, welk een kracht en welk een teederheid! Hoe weet hij ons iedere intentie van den componist te doen gevoelen; en later Chopin's Scherzo; hoe sprankelde en "vonkelde met lichte kristalheldere techniek deze fijne compositie door de zaal. Zoo Chopin te hooren spelen is een genot, doch hoe zelden gebeurt dit? En dan zijn muzikaal begeleiden, alles zoo eenvoudig, zoo zonder eenige mooidoenerij, maar geheel opgaande in de kunst waaraan hij zijn leven gegeven heeft. En bij zulk een concert, als er zulke goede muziek te hooren is, ziet men in de geheele zaal misschien een 80 menschen. Enfin, die er waren hebben een groot en waar kunstgenot gesmaakt. Moge de weinige belangstelling van heden de kunstenaars niet afschrikken, 't een volgenden keer nog eens te wagen hier te komen concerteeren; 't goede, 't ware in de kunst moet toch ten slotte overwinnen. H. S. — Joan Lulofs. — Onze plaatsgenoot de heer Joan Lulofs geeft dezer dagen in verschillende plaatsen liederenavonden, waarbij hij den heer Kor Kuiler tot accompagnateur heeft. Zoo heeft hij o. a. in Zwolle en Leeuwarden geconcerteerd, en 't is ons een genoegen een paar grepen te doen uit de critieken in verschillende bladen over dezen zanger. Dat hij groote begaafdheden bezit, hebben wij reeds meermalen met groot genoegen geconstateerd ; dat hij, de bescheiden kunstenaar, ook in andere plaatsen van ons land meer en meer die waardeerkig ondervindt, die hem zoo ruimschoots toekomt, verheugt ons ten zeerste. Zoo schrijft de Leeuwarder Courant: „'t Was een voorrecht gisterenavond Joan Lulofs te hooren zingen. Wij zouden stellig kunnen spreken van den heer J. L. — want natuurlijke beschaving is een zijner sympathieke eigenschappen — maar doen dat niet, daarmede te kennen gevend dat zijn naam bezig is een kunstenaarsnaam te worden, zooals men ze neerschrijft zonder eenig epitheton. Joan Lulofs is een Noord-Nederlander in zijn programma en ook in zijn timbre ligt een zekere voorkeur voor 't zwaarmoedige. Daarbij absoluut niet vervallend in sentimentaliteit, maar blijk gevend van diep gevoel en dikwijls grootsche opvatting. Wat de stem betreft, deze is een bariton van belangrijken omvang, tot in de hoogste tonen welluidend en zuiver blijvend. Een krachtig geluid, dat tot in de volste kracht weldadig beschaafd aandeed. Een uitnemend verzorgde voordracht, die elke gedachte, elk woord recht deed wedervaren." De Zwolsche Courant schrijft: „Onze landgenoot de heer Lulofs gaf Zaterdag een liederenavond, waarin men hem van zijn gunstigste zijde leerde kennen. De heer Lulofs heeft een omvangrijk geluid, voldoende machtig en dat aangenaam aandoet. Zijn manier van ademhalen is uitnemend en over 't algemeen is zijn uitspraak duidelijk, 't Komt ons voor, dat de kracht van den zanger ligt in liederen zooals „Der Kuss", een ariette van Beethoven. Dit werd gezongen en voorgedragen op voortreffelijke wijze en wij aarzelen niet dit nummer als volmaakt geslaagd te beschouwen. De vertolking was levendig, vol scherts en gezonden humor. Dit lied moet zeker een vast nummer op zijn programma's worden. In de balladen van Löwe „Der selt'ne Beter" en „Tom der Reimer" gaf hij blijk van juiste dictie en muzikale opvatting en de liederen van Zweers en Kuiler genoten een vertolking, die zeker de goedkeuring wegdroeg van den componist. Want — aan den vleugel zat als begeleider — Kor Kuiler." — Uit een mededeeling in de Staatscourant blijkt, dat zich o. a. onder openbare contróle der rijkslandbouwproefstations heeft gesteld de firma Hulshof & Co. alhier, handel in kunstmeststoffen. — Blijkens een annonce in dit nummer zal de Grand Cinématographe van Anton Wegkamp Maandag, Dinsdag en Donderdag voorstellingen geven in Tivoli. De nieuwste en belangwekkendste levende beelden zullen in deze voorstellingen worden vertoond. 't Programma belooft den toeschouwers, die, naar we vertrouwen, talrijk zullen wezen, veel genot. — Dinsdagmiddag moest door de politie assistentie worden verleend in een woning in de Sthoolstraat, waar een commensaal 't in zijn kosthuis zoo bont maakte, dat de vrouw des huizes zijn verwijdering noodzakelijk achtte. --- FEUILLETON. De Roode Ruiter. 4) Naar RICHARD HARDING DAVIS. „Een gevecht! Groote goden !" bulderde Ranson. „Mijn hemel! als een vijandige Philippijn hier binnentrad, een lasso in elke hand, ik zou den kerel om den hals kunnen vallen van blijdschap. Op garnizoensdienst als hier ben ik niet ingericht. Dat bent jullie. Men heeft in West-Point eiken druppel sportbloed uit jullie uitgeperst. Een slechte aanteekening voor sigaretten rooken; twee slechte aanteekeningen omdat jullie den professor in de botanie niet gesalueerd hebt en alle opwinding, die jullie ooit hebt doorgemaakt, heeft bestaan uit raadseltjes opgeven en dansavondjes in Cullnm-hall. Maar ik, zie jullie, was, voor ik met generaal Merritt op de Philippijnen kwam, daar al eens met het jacht van een vrind; wij moesten den Spaanschen Gouverneur toen, zooals hij was, met laarzen en sporen aan, naar bed brengen en nu moet ik hier zitten en den ouden Bolland hooren vertellen, hoe hij een werkstaking bij den paardentram in St.-Louis onderdrukte en Stickney's ellenlange geschiedenissen over de gevechten in de Tafelbergen in den bloedigen hoek slikken. Hij weet nog niet, dat de burgeroorlog al lang uit is. Ik zal jullie eens wat zeggen, heeren: als ik geen emotie versch van het vat kan krijgen, dan kon ik mijzelf wel eens wat brouwen en als ik dat doe, wordt het een krijgsraadzaak. Er zal dus wel niets anders op zitten dan dat ik mijn ontslag neem." „Wacht nog het eind van deze week af," zeide Crosby glimlachend. „Deze week belooft zeer amusant te zijn. Donderdag komt de betaalmeester met ons traktement en vanavond komt juffrouw Post aan. Aangezien zij den overste komt bezoeken, moeten wij er allemaal voor zorgen, dat zij zich goed amuseert." „Natuurlijk moet ik daarop wachten," bromde Ranson. „Hoogstwaarschijnlijk wordt er iederen avond gewhist of een ander spelletje gespeeld en die wint, krijgt eenige kleine vergulde, bordpapieren sterretjes op zijn borst gespeld." Crosby glimlachte goedig. „Ik begrijp volkomen uw standpunt," zeide hij. „Ik herinner mij, hoe mijn vader mij eens meenam naar Monte-Carlo en dat ik u daar aan een der speeltafels heb zien zitten met een hoop goud voor u, groot genoeg om er een bank mee op te richten. Ik weet nog best, hoe mijn vader aan de croupiers vroeg, waarom zij een kind als gij waart lieten spelen. Ik was toen een jongen en gij waart ook nog een knaap. Ik weet nog goed, dat ik je toen een verduiveld aardigen kerel vond." Ranson keek met een verlegen gezicht naar Miss Cahill. „Dat was ik toen ook — toen," luidde zijn antwoord. „Elke jongen van mijn leeftijd was 'n verduiveld leuke baas geworden, als hij zoo was opgevoed als ik ben opgevoed. Denk je er maar eens in: Een liefhebbend vader, die een heelen trust bezit en van de werkelijke waarde van het geld geen jota af weet. En nu wordt van mij verlangd, dat ik hier tevreden en gelukkig zal zijn. Bij een spelletje kaart, waarbij je niet hooger moogt wedden dan 'n halven dollar en met twintig mijlen afgebrande prairie. Ik geef jelui de verzekering, dat het niet uit te houden is. Ik weet niet, wat het zegt, geen eigen wil te hebben. En discipline ! Iederen keer, dat ik mij genoodzaakt zie van een vent rapport te maken, laat ik hem daarna bij mij komen en bied hem mijn excuses aan. Geloof mij, het heele leger beteekent in mijn oogen niets, als er niets aan de hand is. En omdat er hier niets te halen is op het gebied van vechten en opwinding, zit ik nog oneindig liever in ons clublokaal in HollandHouse in New-York of laat ik mij in een automobiel met gummibanden overal rondrijden. Ons oude, kleine New-York is voor mij nog altijd groot genoeg." En terwijl hij deze noodlottige woorden van verzet uitte, wierp luitenant Ranson uit zijn zwarte oogen snel een blik naar den kant van Mary Cahill, als verwachtte hij van haar het antwoord. Wat hij van Mary Cahill wilde hooren, had hij hoogstwaarschijnlijk zelf niet kunnen zeggen, maar sedert de gedachte bij hem was opgekomen, zijn ontslag uit den dienst te nemen, schenen hem op eens Mary Cahill en het leger synonieme begrippen, twee dingen die hetzelfde beteekenden. Wel is waar streed hij tegen deze overtuiging, maar zijn ervaring van de laatste zes maanden had hem geleerd, dat de militaire dienst zonder het opwekkende van het leven te velde hem weinig aantrok; niet zoo vast echter stond het, dat hem het leven als burger zonder Mary Cahill even onverdraaglijk zou schijnen. Maar dat sprak immers vanzelf, de gedachte alleen reeds deed hem lachen, hij had de zaak immers zoo verstandig overwogen. Was het wel aan te nemen, had bij tot zichzelf gezegd, dat een man, die driemaal de aarde is rondgereisd, het eenige meisje op de wereld, dat hem gelukkig kan maken, ergens op de prairieën zou moeten vinden en dan achter de toonbank van een fortbazaar ? Zijn belangstelling voor Miss Cahill was enkel en alleen een gevolg van al te nauwe aanraking; dat kon ook niet anders, in de eerste plaats omdat er niemand anders aanwezig was en in de tweede plaats omdat hij medelijden had met haar belachelijke maatschappelijke geïsoleerdheid en zijn sympathie daardoor was opgewekt. Hoe lang zou het nog duren kunnen, als hij naar New-York teruggekeerd was, dat hij zich zijn kleine kameraad zou herinneren, zijn kleine kameraad, wier kinderlijke, geen vrees kennende oogen in het fijne, zoo echt vrouwelijk gezichtje hem van onder het golvende, prachtige haar zoo eigenaardig konden aanzien. Niet zeer lang, meende 'hij, misschien zou hij zich herinneren, hoe zij haar poney bereed, zich van uit het Mexicaansche zadel nederbuigende om haar handschoen van den grond op te rapen ; dat zou hij zich zeker nog wel herinneren en ook zou hij zich den dag herinneren, dat hij achter haar aan had gegaloppeerd en met haar door het Indiaansche dorp was gereden en ook den dag, dat zij samen een uitstapje hadden gemaakt naar den waterval. En haar gezichtje, zooals zij 's avonds over de boeken, die hij voor haar geleend had, heenboog, zou hij zeker ook niet vergeten, zooals zij zat te lezen, onderwijl de officieren aten, in haar hoogen stoel, de handen onder haar kin en verdiept in haar lectuur, en zooals zij dan, terwijl hij sprak, het hoofd kon opheffen om in het vuur te staren, met een glimlach op de lippen en met stralende oogen. Lieve, vriendelijke herinneringen zouden dat zijn, dat was zeker. Maar eenmaal teruggekeerd in den maalstroom en de jacht der groote wereld buiten Fort Crockett, zouden zelfs deze herinneringen mettertijd verbleeken. Mary Cahill verried door geen enkel uiterlijk teeken, dat zij op de oproerige uiting van luitenant Ranson reageerde. Zij boog zich alleen wat dieper over haar boek en poogde zich voor te stellen, wat de militaire post haar nog zou kunnen aanbieden, wanneer hij zijn bedreiging zou hebben uitgevoerd, als hij in de wereld zou zijn teruggekeerd en voor eeuwig uit haar leven zou zijn verdwenen. Avond aan avond had zij hier gezeten op haar troonzetel achter de toonbank en m de diepste bewondering geluisterd naar zijn verhalen. Hij had gesproken over een wereld, haar slechts bekend uit romans, uit geschiedenisboeken en reisbeschi ijvingen; niet bepaald opvoedend werkten zijn schil- deringen uit die wereld, want hij was zoo min een verstandig als een geschoold opmerker. Hij herinnerde zich Londen (voor haar de hoofdstad der wereld) hoofdzakelijk door zijn restaurants en dacht aan Cairo als een plaats, waar men zich met zeer slechte golfspel-terreinen moest behelpen. Hij leefde om vroolijk te zijn, hij bekeek de wereld met het oog van een knaap, een frisschen, gezonden jongen, dien het om opwinding te doen is. Zij kende zijn verhalen uit zijn korten studententijd te Harvard, de geschiedenissen van de samenkomsten in Henry's American Bar in Parijs; zij wist alles van den Grand-Prix en andere wedrennen; alles van een tocht met een jacht, waarbij alle mogelijke vormen van avontuurlijkheid schenen te zijn samengekomen, van af de redding van een gestrand operettengezelschap tot het in den grond varen van een dhau *) van een slavenhandelaar. De geheime droefheid, waarmede hij placht te spreken van deze dagen van vrijheid, een droefheid als van een balling, op een onbewoond eiland alleen achtergelaten, riep al haar medelijden wakker en zijn onvriendelijke bespotting van het gezellig verkeer op den militairen post, waarvan zij geheel was uitgesloten, vervulde haar met bewondering en verbazing. Hoe schitterend, hoe heerlijk moest zijn vroeger leven niet zijn geweest, meende zij, als hij zoo geheel en al onverschillig was voor dit soort genietingen. Het hielp haar, haar eigen maatschappelijke ontberingen gemakkelijker dragen en daar zij een trouw soldatenkind was, beviel hij haar reeds daardoor, dat hij een officier was, die niet deed aan politiek, dat hij van vechten hield; dat hij iemand was, die gevochten had, zonder zich lang het hoofd erover te breken, aan welke zijde het recht of het onrecht wel konden zijn, uit louter vechtlust. (Wordt vervolgd.) *) Vaartuig uit de Roode Zee. ---