LAND- EN TUINBOUW. Wat is er toch een geld verdiend ! „Door de boeren?" vraagt ge, of zegt ge. — Ja, dat weten we wel, maar die bedoelen we nu niet. Dat de boeren allemaal rijk zijn geworden en „bulken" van het geld, doordat ze de gemeenschap hebben afgezet en uitgezogen, dat is al zoo vaak en zoo uitentreuren door hoog en laag gezegd en uitgeschreeuw, dat dit zich nu al in de hersenen van een groot deel onzer medemenschen onverwrikbaar heeft vastgezet. De boeren beweren wel anders, die willen wel zeggen, dat het hun een tijdlang vóór den wind gegaan is, maar dat het toen minder goed en eindelijk slecht is geworden, zoodat een groot deel van hen —• de zandboeren en de kleine luiden —• thans er leelijk voor staan en met groote zorg de toekomst tegengaan, omdat hun bedrijf nauwelijks of in 't geheel niet maar „uit'' kan, — maar och, dat weten we wel beter. De oud-minister Treub en met hem duizenden, laten zich door die piraatjes niet in de luren leggen. Zijn oud-Excellentie sprak naar het hart van die velen ,toen hij in een studentenvergadering op 22 Jan. te Delft verklaarde, dat de groote meerderheid der boeren gewonnen heeft. „Vraagt men zulks aan de boe-' ren zeiven —• zei de spreker — of aan hun organisaties, dan zullen deze daar veel op afdingen. De verslagen van het Landbouw-comité zouden gaarne concludeeren, dat de zaken maar zóó zóó zijn gegaan. Spr. herinnert echter aan het liedje uit zijn jeugd, dat vertelt, dat een boer en een varken al grommend vet worden. Dat de boeren dit zyn geworden, zal alleen maar ontkend worden door iemand, die zelf boer is. De kolossale winsten zijn niet onder cijfers te brengen; dat zal niemand ontkennen. Die oorlogswinst is door de boeren niet geconcentreerd gemaakt, zooals in de industrie. Zeker 95 pCt. van de landbouwers hebben van den oorlogstoestand geprofiteerd; niet weinige personen, doch een groot aantal kleinè en middelmatige boeren. Zie, dat is nog weer eens goed en duidelijk gezegd. Zoo'n autoriteit telt voor duizend. Bewijs ontbreekt wel ten eenenmale, en mag ook niet gevergd worden van iemand, die, pas Minister geworden, verklaarde geen onderscheid te kennen tusschen een kool en een knolraap, maar zjjn stem is toch als die van een gezaghebbende, en dus — zwijgen wij. Wij wilden in dit stukje even eenig licht doen vallen op de winsten, die door anderen, dan de boeren gemaakt zijn: door den veehandel. Die roert zich den laatsten tijd zeer. Hij heeft een eigen orgaan gekregen en in de enkele nummers, die er van verschenen zijn, heeft men geweldig geprotesteert naar aanleiding van den uitvoer van 1600 koeien en der paarden. De heeren zjjn buiten hun doen. En geen wonder! Verbeeld u: de concenten gingen door een organisatie, welke voor het grootste deel uit landbouw-organisaties bestaat. En voorts: niet alle, maar enkele exporteurs hadden op bepaalde voorwaarden do consenten gekregen. Niet waar: dat is toch platweg gezegd — om uit je vel te springen — wanneer men steeds gewoon is geweest, en het als 't ware als een zich toekomend recht heeft beschouwd, om over de consenten en over de produkten van den landbouw te beschikken. En daarom kunnen we den toorn van die heeren handelaars zeer goed begrijpen en willen er heel niet boos om worden, dat ze zoo'n kabaal maken. Dr. Kuster wijst er in het Orgaan van den Noordbr. Boerenbond op, dat door den handel, welke steeds door de regeering werd gesteund, in 1914, 1915 en 1916 reusachtige winsten werden gemaakt. De veehandel trok waarlijk niet aan 't uiterste en kortste eindje. Een voorbeeld: De N. V. Zwanenberg's slachterijen en fabrieken, (bij ons in N. Brabant welbekend) voerde in 1914 uit ruim 95000 varkens, waarvan 60.000 versch naar Duitschland, Engeland en Zwitserland en de rest gezouten naar Engeland en Duitschland. Verder 3000 kalveren, benevens 3000 groot hoornvee. In 1915 werd door haar uitgevoerd 70.000 varkens, waarvan het meerendeel versch naar Duitschland, een klein gedeelte versch naar Engeland, en 12.000 stuks gezouten naar Engeland en Duitschland, dus samen 82.000 varkens. Verder bijna 7000 kalveren naar Duitschland en Engeland, 4000 stuks groot vee naar Duitschland en Engeland. Wanneer men ieder varken gemiddeld op 100 K.G. schat, dan zijn 82.000 varkens 8.200.000 K.G. zonder afval. Als men weet dat er in Duitschland per K.G. prijzen gemaakt zijn, die liepen dus f 2.30 en f 2.80, en misschien nog hooger, dan kan ieder wel uitrekenen wat er zooal verdiend is, behalve voor den afval, die bijna even duur betaald werd. Daarbij nog de 7000 kalveren en 4000 stuks groot vee. Dat is de Zwanenberg nog maar alleen. In ons midden hebben we nog — zegt dr. K. — Hartog te Oss, Wijnbergen te Eindhoven en Lion te Boxmeer, die toch ook niet stil gezeten hebben. „Wat is daar toch een geld verdiend!!" C. B. --- BUITENLANDSCH NIEUWS. De Engelschen weer in Bagdad en dè Russen in Hamadan. Het gaat den Turken die ook aan de Egyptische grens klap op klap hebben gehad, niet voor den wind. Hebben hun Duitsche vrienden het. nu te druk met hun eigen oorlogsterreinen? Het zou ons niet verwonderen, ais er waarheid school in den geruchten, dat er ontevredenheid heerschte aan den Bosporus over het in beslag nemen van sterke Turksche troepenafdeelingen voor den strijd in Roemenië en in Galicië. Belang hebben de Duitschers wèl bij wat daar in het Tweestroomenland voorvalt. In de eerste plaats is Bagdad, de stad der khaliefen, in de geheele Mohammedaansche wereld een symbool en in de tweede plaats ligt hier de verste projectie van de Duitsche macht, het eindpunt van de groote verkeevszenuw: Berlijn, Konstantinopel, Perzische Golf. Het is den geallieerden niet gelukt door de Dardanellen-expeditie of een Balkan-offensief die zenuw in het midden door te snijden. Met voldoening kunnen zy nu echter vaststellen, dat zij het eindpunt ervan voor den tegenstander waardeloos hebben gemaakt. De Duitschers meester in Mesopotamie betcekent een voortdurende bedreiging voor Engelands bezit in de beide Indiën. En dan is het Turksch-Perzisch grensgebied niet een van de rijkste petroleumlanden ter wereld? Al eenmaal hebben de Engelschen geprobeerd Bagdad te bereiken. Zij werden echter in November 1915 bij Ctesiphon teruggeslagen en op den terugtocht bleef generaal Townshend in Koet-el-Amara geisoleerd. Na een beleg van 143 dagen gaf hij zich met drie duizend man Britsche en zes duizend man Indische troepen aan de Turken over. Generaal Maude, die in December 1.1. een tweede poging ging ondernemen, belooft fortuinlijker te zullen worden. Maar hij heeft ook den emninenten Von der Goltz pasja niet tegenover zich. Diens dood is voor de Turken en de Duitschers een heele slag gewest. Misschien gelukt het nu den Russen in het Perzische grensgebied de verbinding met' de Engelschen tot stand te brengen. Zij hebben Hamadan reeds een eind achter zich en vechten in het grensgebergte. Kunnen de Engelschen zich handhaven, dan is daarmede de tweede amputatie van het Turksche rijk in Azie voltrokken, want van e$n herovering op de Russen van Armenië schijnt ook weinig sprake meer te zijn. Vermoedelijk zal het pleit hier beslist zijn, vóór de storm op de Europeesche fronten losbreekt, want als in Europa de goede tijd voor den strijd begint, is het seizoen voor inspannende krijgsverrichtingen in het Tweestroomenland voorbij. Nog steeds blijft het op de Europeesche fronten bij enkele bliksemflitsen, die het naderend noodweer aankondigen. Felle koude vormt op het oogenblik op het oostelijk front een even sterk beletsel alls regen, sneeuw en mist op het w r estelyk. Het is een voordeel voor de Duitschers, die aan de Ancre op nieuwe stellingen teruggetrokken zijn (met welk doel blyve voor het oogenblik in het midden) dat hun terugtocht nog tijdens de vorst kon aanvangen, terwijl de daarop invallende dooi den eenigszins verrasten Engelschen bij hun voorwaartsche beweging om weer in contact te komen met de Duitschers, een strook moerasland bood. Op het zuidelijk front schijnt een Duitsch-Oostenrijksch offemief in voorbereiding te zijn onder bevel van Conrad Von Hötzendorff, die daartoe zijn post als hoofd van den generalen staf in Oostenrijk aan een ander heeft moeten afstaan. Wellicht rekenen de Centralen bij hun plannen tegen Italië op het feit, dat dit land bij Jjn aanvoeren van den ingebreidëlden duikbootorlog naar verhouding nog meer lalt onderbindt dan Frankrijk of Engeland. Of de duikbootenoorlog ook den strijd in het Westen zal beinvloeden, is by de verklaarbare geheimzinnigheid der Entente over zyn resultaten moeilijk te zeggen. In ieder gtv val blijkt telkens, hoe de nood door het gebrek aan scheepsruimte aan alle deuren klopt. Daarom zal men in Berlijn niet spoedig van de toepassing meer afzien, ook al blijft het gevaar van een conflict met de groote Amerikaansche republiek dreigen. Uitlokken zal men in Berlijn en Weencn dat conflict niet, het is al geblekeu bij de vaart van enkele Amerikaansche schepen door het als gevaarlijk aangegeven gebied. Maar hoe zal het te keeren zijn, indien tot bewapening van de Amerikaansche schepen wordt overgegaan. Voorloopig heeft de dwarsdrijverij van enkele Amrikaansche senatoren dat weten te verhinderen, doch waar de meerderheid der volksvertegenwoordigers er vóór is lijkt het toch slechts een kwestie van tijd. Het uitlekken van de samenspanning, welke Duitschland met Mexico tegen de Vereenigde Staten had willen beginnen in geval van een conflict, heeft de goede gezindheid der Amerikanen jegens de Duitschers geen goed gedaan. In de „Daily Mail" beschrijft een medewerker de actie van de torpedobooten bij de de nachtelijke raids, die gedurende den oorlog en vooral in den laatsten tijd veel zijn voorgekomen. „A\ etende, dat als er iets gebeurt, het zonder waarschuwing gebeurt, ben je voortduyoortdurend volkomen gereed om onmiddellijk handelend op te treden. Het was goed voor ons, dat het bij ons zoo was, want we duikelden eenvoudig in actie. Ik ken geen vnr^ r i ^ °orci om het voorval te beschrijven. \\ ij konden den vijand niet duidelijk zien, maar door het soort instinct dat de bemanningen \ an torpedojagers op den duur krijgen, ge\ oeklen wjj dat er andere schepen in de buurt waren en wy gisten eer dan zagen den omtrek van een romp in de duisternis. \ an het eerste schot kan soms zeer veel ai hangen en de vijand trachtte dan ook wijselyk het te plaatsen. Een goed gericht sal\ o is in negen van de tien gevallen genoeg om een torpedojager buiten gevecht te stellen. Maar schieten in donker beteekent tot op zekere hoogte,, in het wilde schieten. En de moeilijkheid wordt nog vergroot door het feit, dat zoowel de aanvaller als het doel zich met geweldige snelheid te verminderen. In deze omstandigheden kan men het ongeluk hebben van door een salvo getroffen te worden of het geluk van het juist te ontgaan. Wij waren nogal gelukkig. De vijandelijke projectielen sloegen over en achter onze boot in zee, maar geen enkel raakte ons. Intusschen waren onze kanonnen natuurlijk ook aan het werk. Zij begonnen bijna onmiddellijk na die van den vijand te ratelen. Het lawaai dat de snelvuurkanonnen van een torpedojager maken, is ontzetend. Het is een korte, scherpe, oorverscheurende ontplorting die iemand in de hersenen dringt. Overal om ons heen hoorden wjj nu dit lawaai. Wij zagen de vlammen van onze kanonnen en van die van den vijand helle gele scheuren maken in het zwarte gordijn van den nacht en dan weder verdwijnen. Nu en dan werden onmiddellijk een aantal kanonnen op het verlichte voorwerp gericht. Men kan echter niet te veel gebruik maken van zoeklichten, omdat zij de positie van het schip dat de straal uitzendt aangeven en de yijand er altijd onmiddellijk op vuurt.. Het is dikwijls het beste doel dat hij vinden kan. Granaten vlogen over ons schip, een sloeg rakelings over het dek zonder iemand te raken en weer anderen vielen te kort, maar wij horden ze toch in het water slaan. • Telkens weder werden er torpedo's afgevuurd en wy wisten natuurlijk niet wanneer een dier onwelkome boodschappers van den vijand ons bereiken zou. Ik zag er een vlak achter ons schip voorbij loopen. Hij was te ver ,achter ons om ons kwaad te doen en te ver vóór het schip dat achter ons voer, om dat schade toe te brengen, wat wel een groot gelukje was. Het is erg genoeg, een vol salvo te krijgen, maar door een torpedo getroffen te worden, beteekent de genadeslag voor het schip en het hiernamaals voor een groot gedeelte van de bemanning — misschien zelfs voor allen. De andere schepen kunnen dan hun best doen om menschenlevens te redden, maar ge kimt U voorstellen hoe moeilijk het is, menschen uit het water te halen onder omstandigheden zooals ik ze hier beschreven heb. Bovendien moet men ook steeds aan den vijand blijven denken. Hy is nooit bereid „even te wachten" tot het reddingswerk afgeloopen is. In de meeste gevallen zyn die gevechten tusschen torpedobooten 's nachts kort en hevig en dat was ook nu het geval. Al heel spoedig veranderde het in een jacht; de vijand vluchtte naar zijn haven en wij zetten hem na, steeds vurend en hem voortdurend bestokend. Daar het onmogelijk is nauwkeurige waarnemingen te doen, kan men moeilijk zeggen hoeveel schade men den vijand by zulke gelegenheden heeft toegebracht, tenzij men hem tot zinken brengt. Zoo iets kan men natuurlijk zien, maar een torpedojager kan nog zoo vreeselyk toegetakeld en de helft der bemanning dood of over boord geslagen zijn — en toch nog in de duisternis ontkomen, zonder dat men kan zien welke schade men hem heeft toegebracht. Men kan niet meer doen, dan den vijand zooveel te geven als men kan. --- Advertentie 7/ HOFLEVERANCIER H. 91. DE KON1KG». ZIET ONZE ETALAGE. AANBEVELEND, Marius RoeterdinR, Banketbakkerij A Kokerij. Telefoon 167 Ut Dorpsstraat 90. ---