Bevolking. VEBTROKKEN: J. A. C. Giebels, van Kanaalstraat 24 naar N.-O. Indië; E. J. Potgrave, van Beekbergen C196 naar Voorst; H. J. Mouw, van Sophialaan 9 naar Almelo; J. Brendel, van Vonderiaan 4 naar Den Haag; Chr. de Wilde, van Van. Galenstraat 19 naar Heino; H. Visser, van Hattemscheweg 118 naar Velsea. GEVESTIGD: A. v. d. Zanden, van Amersfoort naar Loolaan 44; J. Bruinslot, van Hoogeveen naar Louisalaan 10; Wed. H. W. Ovink geb. Bluimink, van Brummen naar Loenen A 88h; H. R. Kraus, van Renkuna naar Burglaan 23; C. T. Hiensch, van Dordrecht naar Regentesselaan 21. --- Landbouw en Veeteelt. Bijenteelt. — Met 't honiggewin der bijen is 't in de laatste helft der vorige maand op verre na niet zoo goed gegaan, als kon worden verwacht Algemeen werd en wordt dit toegeschreven aan de minder gunstige weersgesteldheid, doch zoo bar was 't daarmede toch heusch niet gesteld. Al was 't op sommige dagen wel wat al te buiïg en soms erg onstuimig, toch was 't vaak ook bepaald mild en kalm weer, en ook dan verzamelden de bijen nagenoeg geen nectar, vlogen ze nauwelijks uit. „Heeft 't dan aan de bijen gelegen?" hoor ik vragen. In de verste verte niet. Als er wat te halen valt, willen onze werkzame diertjes er zonder eenige aansporing maar wat graag op uit. Werken is haar lust, haar leven. — 't Scheen — en dat zal ook wel 't geval geweest zijn — dat er geen honigsapafscheiding in de boekweit —, witte klaver- en andere bloesems meer plaats had. En wat daarvan de oorzaak is, zal moeilijk te verklaren zijn. Sortert enkele dagen bezoeken de bijen hier en daar reeds de heidebloesems. En nu, nu komt er aan^oncts weer leven en bewea'ing bij de bijenvolken, 't Heeft gelukkig al den schijn, dat genoemde bloesems wel nectar afscheiden, 't Tli't- en invliegen der bijen wordt gaandeweg drukker; ook kunnen we nu weer den honiggeur vernemen in de nabijheid der hijenwoningen. De imkers hebben zich dus te haasten — daartoe met nadruk aan te sporen, is in hoofdzaak 't doel van dit ons artikeltje — de bijenvolken naar de heidevelden te vervoeren. Veelal geschiedt dit met een gewonen wagen en meest gaat 't op die manier vrij goed, doch met ren meubelwagen of eiken anderen wagen op veeren gaat 't uistekend. Dan hebben de bijtjes, tijdens 't vervoer, al heel weinig te verduren en zullen de honigraten niet licht loslaten. Ieder imker en iedere imkeres, die niet dicht bij de heidevelden woont, moet de bijen er heen laten brengen, 't Is waar, de bijen zien er heelemaal niet tegen op, om een kwartier, ja een half uur ver te vliegen, als er wat voor haar te halen valt, maar laten we toch bedenken, dat zulke bijen eiken dag een geringer aantal malen met honiersap en stuifmeel kunnen terugkeeren, dan die bijen, wier woningen in de onmiddellijke nabijheid der bloeiende heide staan. Daarom zoo spoedig mogelijk met de bevolkte korven naar de heidevelden, welke eiken nieuwen 'dag meer het oog der wandelaars zullen bekoren door hun rijken bloemenpracht. Ook de bloeitijd der heidestruikjes valt dit jaar vroeger in, dan in de meeste voorgaande jaren. --- Luchtvaart. Een leerling van Fokker over zijn meester. Een onzer correspondenten schrijft ons uit Wezel: In de zaal waarin Frederik de Groote bijna door zijn vader was getuchtigd, ware Wezel's toenmalige burgemeester niet tusschenbeide gekomen en die thans is ingericht tot kwartier van het Abschnittskommando der neutrale zóne, trof ik dezer dagen andermaal den stafofficier, dien alle Nederlandsche journalisten, welke in de revolutiedagen ln het Roergebied werkten, op de handen hebben leeren dragen, den man, wiens welwillendheid steeds weer voor inlichtingen gereed staan, bijna spreekwoordelijk was gewordenZij wisten allen, dat hij gedurende den oorlog een zeer hooge positie bij de luchtvaart had bekleed, — niet echter, zooals hij me nu vertelde: dat hü een leerling van Fokker was. „Zonder hem had ik deze plaque nooit kunnen krijgen," vervolgde hij, wijzend op het ontlerscheidingsteeken, hem als commandant van een vljeger-afdeeling verleend. „En zonder Fokker hadden wij ons zeker anderhalf jaar eerder moeten gewonnen geven. Het is een van de grootste fouten van het nieuwe regime geweest, dat het de verdiensten van een man als hij, niet alleen niet heeft erkend, maar die zelfs heeft durven miskennen. Het lijkt wel, of de democratische geest in Duitschland de superioriteit van het genie niet wil zien. Anders had men een van onze grootste mannen wel hier weten te houden. Laat Nederland hem als 't ware in watten wikkelen — laat het toonen, meer begrip van zijn waarde te hebben, dan w ij toonden. Het einde hier was alweer net als het begin: gebrek aan waardeering, kortzichtigheid, chauvinisme — behalve dan van de zijde der vliegers. Maar er waren anderen, die intrigeerden, stookten Ik herinner me als gisteren, den dag dat ij voor 't eerst in Johannisthal uitkwam iet z'n kleine automatisch stabiele machine, raarvan de vleugels niet geheel horizontaal stonden, maar iets waren opgebogen. zoodflt zij bjj overhellen naar links of rechts, door den luchtdruk dadelijk weer fn evenwicht kwam. Klein, onaanzienlijk toestelletje in vergelijking met de Taube's, waaraan wij gewend waren. We lachten Fokker achter z'n rug uit: met zóó'n ding de lucht in! Maar toen hij was opgestegen, verging ons het spotten — dat was een vliegen, zooals wij het nog nooit gezien hadden. Onmiddellijk kreeg hij opdracht, twaalf van z'n machines voor Rijksrekening te bouwen. Zes waren er afgeleverd. toen plotseling de mededeeling kwam, dat men hem de andere zes niet zou afnemen. De kwestie was, dat geen enkele Taube-vlieger in staat was de Fokker-machine behoorlijk op den grond te brengen, indien Fokker zelf hem niet met zijn toestel had vertrouwd gemaakt. Dat beviel den hoogen heeren niet en in het feit, dat ieder vlieger die overweg kon met de Fokkers, als vanzelf met de Taube's vloog, zagen zij een depreciatie der laatsten. Dacht Fokker soms, dat er beter machines dan de Taube's bestonden, machines, die fijner georganiseerd waren? Taube's en nog eens Taube's zou Fokker bouwen en wilde hij dat niet, dan zou men hem zijn vliegschool te Schwerin ontnemen, waarheen hij na ontvangst der eerste orders was vertrokken. „Maar Bumpler-Taube's bouw ik in geen geval", verzekerde hij ons dadelijk. Aan die machines had hij het land. Toen begon in Schwerin die merkwaardige reeks proefnemingen, die ik stuk voor stuk heb kunnen volgen. We hadden een soort schuwen eerbied voor wat Fokker deed. Dan verscheen hij, wanneer het mooi weer was. 's morgens tegen vijf uur op het vliegverd, liet de machine naar buiten brengen, steeg op. Na een poosje weer dalen, een kleine verandering, een verwisselstuk — die liet hij altijd in groot aantal maken — gedurende den tijd dat ze aangebracht werden nam hij z'n thee met citroen, eten of rooken deed hij #oo'n dag niet. Tien-, als hij het noodig vond twintigmaal de lucht in, met een machine, waaraan hij alleen de onmerkbare onvolmaaktheid zag. Maar was het dan ook klaar — geen machine waarmee wij dat zouden hebben kunnen doen, wat wij Fokker zagen verrichten. Onder de leden der „Baude" — zoo duidden Schwerin ehrentfeste burgers ons aan, wahneer ze ons met minder welwillende blikken zagen voorbij snorren — in de „Baude" werd veel over Fokker gesproken. Wij allen voelden hem als een genie, dat in staat was tot dingen, waartoe wij een zintuig schenen te missen. Ik herinner ma een dag, dat hij met een toestel was opgestegen, uit den vleugel waarvan hij een stuk had weggenomen, om een beter zicht te krijgen. Prachtig scheen hij de machine in de hand te hebben; ze maakte onder hem de vreemdste bochten, blijkbaar volkomen beheerscht. Maar toen hij daalde schrokken "we van Fokker's lijkbleek gezicht. De bewegingen, die wij voor capriolen van den besttmrdpr hadden aangezien, bleken allesbehalve -willekeurig geweest te zijn. „Ik had nooit gedacht, dat ik nog levend beneden zou komen," verklaarde hij. „Door dat venster in den velugel, werd ik van den eenen kant naar den anderen gerukt Hoe ik het toestel omlaag gekregen heb, weet ik nog niet." Wij zagen er slechts een bewijs temeer in voor Fokker's superioriteit, die alleen maar niet door de autoriteiten scheen te worden ingezien. Want "toen hij zes van de verbeterde Rumplers, zes van z'n Fokker-Tanbe's had afgeleverd, weigerde men hem weer het andere halve dozijn af te nemen. Want het waren geen levensgevaarlijke! Bümpters, een nieuw type, daarvan moesten de heeren niets hebben, anders kwamen er te veel! Ik zelf met pboto's, stukken, berekeningen etc. beladen, ging naar Eberhardt om de kwestie nog eens te bespreken. M'n portefeuille hoefde ik niet eens open te maken! Eén man alleen die Fokker's voortreffelijkheid inzag, maar nog te jong was om toen veel invloed te kunnen doen gelden, was inspecteur Siegert Die hielp hem waar hij maar kon op den nieuwen weg met een eigen doel, dien Fokker nu wilde inslaan. Hij verschafte hem een Gnome-motor voor het oude Fransche toestel, dat hij na de decepties der Duitsche regeering, had gekocht ter bestudeering. Ik was een der enkelen, die tegenwoordig waren bü de eerste vlucht met dit toestel. Nog geen drie meter boven den grond knapt een der spandraden, een der grootsten. Hoe dat mogelijk was? Tevoren had een of ander gewetenlooze schurk, gelijk bij opderzoek bleek, den draad met een steekvlam uitgegloeid, zoodat het staal bros was geworden. Wel het vuilste staaltje van sabotage, dat ooit is te zien gegeven. Toen het toestel weer heelemaal opnieuw in elkaar was gezet en van andere spandraden voorzien, maakte hij 'laarmee zijn eerste loopings. Weer door bemiddeling van Siegert kréfeg hij toen een toestel van den staat als experimenteermiddel. Daarmee begon hij zijn kunst-vluchten. Het legerbestuur wilde echter van zijn machines niets weten, totdat h?j bij het uitbreken van den oorlog met een tweedekker voor twee personen uitkomt voor het inschieten van artillerie en voor verkenningpdoel einden. Onmiddellijk volgt dan de lichte Fokker-tweedekker, weer voor één persoon. Iets merkwaardigs was bij Fokker: het eene toestel stond nog niet goed en wel op stapel, of hij had al een ander in zijn hoofd. Later is het vaak voorgekomen, dat hij machines afleverde, die hij in zijn voortijlenden geest al ouderwetsch noemde, terwijl hij al een volgend type aan t bouwen was! Garros was het, die met een machinegeweer het eerst door de schroef schoot, d. w. z., ook tegen de daarom gepantserde bladen; Fokker deed d« orro«te uitvinding van het schieten tusschen de schroefbladen. Dèt gaf hem ere eerste groote opdrachten voor de jachtvliegtuigen, waarmee Immelmann en Bölcke opstegen. Versterkt zouden dan de machines worden, die van 1915 tot zomer 1916, toen de Nieuport uitkwam. Duitschland de overmacht in de lucht verschaften. Zomer 1916 verdwijnt Fokker voor een jaar. Albatros schijnt hem met z'n tweedekker voor een persoon evea te verdringen. Maar zomer 1917 komt hij weer uit met een verspanningslooze driedekker en even daarna met de poppenmachine, zooals wij haar noemden, de ééndekker parasol, die practisch niet meer aan het front is toegepast, evenmin als zijn uitvinding, het machinegeweer door 1% P. K. van de motor te laten werken, zoodat 900 schoten per minuut konden gelost worden. De beide laatste toestellen zijn ongetwijfeld de beste gevechtsvliegtuigen, die in den heelen oorlog zijn gebouwd: snel, gevoelig en van ongekende stijgkracht. Zijn machines zijn meer waard dan de hooggeroemde Amerikaansche Junker-Staal, veel meer. Voor mij, en ik durf zeggen: voor vrijwel al m'n tijdgenooten, is Fokker de geniaaalste constructeur en technisch de beste vlieger, maar tevens degene tegenover wie men het ondankbaarst is geweest. Wie weet, misschien kwam het wel daardoor, dat de keizer zelf niets met de vliegers op had. Bij een groote parade in Schwerin, negeerde hij ons — de kroonprins maakte het later goed voor zijn vader. „Uw land mag trotsch zijn, zoo'n genie te bezitten," besloot de stafofficier; „maar laat het hem dan ook de waardeering geven, waarin Duitschand tekort schoot." --- Gemengd Nieuws. Hetongekleede dat kleeden moet, — De directeur eener H. B. S. heeft Lucie de Gerardue, die mode-feuilleons in de N. R. Crt. schrijft, verzocht, eens mede te sigaaleeren de meer dan onwelivoegelijke kleeding van vele jonge meisjes. 't Is inderdaad zoo, zegt Lucie, de schuldigen hier zijn de mode-teekenaars. 't Is meer dan erg, wat er op mode-gebied gedrukt wordt en verkocht en ik begrijp niet, dat wie .,de Hel"' verboden, deze pornopraphie, die onder de vaan der mode vaart, toestaan. Onze meisjes doen nu hun best levende prentjes van dat soort te schijnen en zoomin mogelijk te lijken op meisjes naar behooren. De mode wil, dat men onder de 20 mager is — en mager zijn ze, onwaarschijnlijk mager. 't Komt er niet op aan hoe ze het bereiken, door vasten of door azijn drinken, door sport te beoefenen, tot ze er een hartvergrooting het beroemde „spqrthart" van krijgen — als ze maar mager zijn. Als je ze zoo ziet met haar onbeschaamden (niet vrijmoedigen) oogopslag met haar kort geknipte haar en haar brutale hoeden — met haar japonnen, die niet meer zijn dan 'n excuus, dat ze niet nog „in natura" r jnd kunnen loopen, vraag je je af — wat zijn dat nu? Zoek maar niet 't antwoord, 't is eenvoudig — 't zijn de 1920 -vrouwen, die uit de lange verschrikking van den oorlog ongelouterd te voorschijn kwamen — en nu met haar overmoed geen raad meer weten. Geld willen ze — alleen maar geld, geld om te genieten. Heel den dag toeteren twee motorfietsen en een auto, schreeuwer) ze elkaar toe grofheden die grappen beduiden. Ze razen heen en weer en maken de mooie lanen tot een hel. En 's avonds als eindelijk de stilte haar rechten eischt — komen ze die storen met 't getoeter van de auto en motors, die ben van Hamdorff thuis brengen en dan „voor de lol" laten ze nog even de graniaphone draaien van: „Sien, Sien, la me los". Maar ze genieten. Lawaai — auto's — Hamderf f — vanille ijs. 's Zondags i# het hier een défilé van meisjes en jongens, die samen pic-nicken gaan. Ze hebben bijna niets aan en hun taal is niet eerbaarder dan hun wezen. Je engert je aan één stuk door. Is er raj heusch geen middel om Mode en een betrekkelijk zedelijkheidsbegrip samen te doen gaan? Ik vraag geen hooge boorlen, geen lange rokken of neergeslagen oogen maar er is een middenweg. Niet.» aan te doen? vraagt deze schrijfster na haar zeer jui?!e teekening. Niet veel, zouden wij met de N. Haarl. Crt. willen zeggen, wanneer deze schrijfster zelf en haar collega's in andere bladen, voortgaat de dames op te voeden in de moderne mode-ideeën zooals zij tot nu toe hebben gedaan. Want in die modekronieken varden de moeders zóó opgevoed, dat zij de excessen har er dochters niet meer zienOplichting. De politie te Rotterdam heeft aangehouden en naar Middelburg oveigebracht den 27-jarigen W. B., die door middel van een valsch stuk en voorgevende dat hij vertegenwoordiger was van een "werf te Port Elisabeth, namens welke werf hij een proces zou voeren tegen de Mij. De Schelde te Vlissingen, van verschillende personen te Middelburg en te Domburg geld had weten los te krijgen, terwijl hij zijn hotel- en pensionrekeningen vergat te betalen en in een pension nog een van een anderen gast geleende regencape vergat terug te brengen. De man was in 't „Politieblad" gesignaleerd door den commissaris van politie te Utrecht, waar hij zich ook aan oplichting heeft schuldig gemaakt. Groote brand. Zaterdagnacht zijn de magazijnen der fabriek van de firma N. A. Mutsaers en Zn. te Tilburg, afgebrand. De geheelen voorraad garens, wol en afgeperkte stukken gingen verloren. Men schat de schade op ruim een half millioen guldens. Alles is verzekerd op beurspolis. Oorzaak onbekend. ---