De geboorte van Christus op bovennatuurlijke wijze? N.N. te E. vraagt: Als Maria door de H Geest is ontvangen, is dan de gebóorte van Christus ook op bovennatuurlijke wijze geschied? U zult zich hebben verschreven, en niet bedoelen: door de H.Geest is ontvangen, doch veeleer: van de H.Geest heeft ontvangen? In dit geval gaat het dan om de ontvangenis en geboorte des Heren. Het gaat hier om een echte en ware ontvangenis, want de H.Geest heeft het lichaam des Heren gevormd uit ht materiaal, dat natuurlijker wijze voorhanden was: de menselijke eicel. Maar niettemin is deze echte ontvangenis een groot wonder, want al kan de natuur nieuw menselijk leven voortbrengen uit de menselijke eicel, ze kan dit toch niet als die eicel niet is bevrucht. En dit, is juist het eigene van de maagdelijke ontvangenis. Dit alles is echter nog niet genoeg, want behalve dat we hier met een echte ontvangenis te doen hebben, en een groot wonder, gaat het hier ook nog om een goddelijk mysterie. En wel het machtige mysterie van de menswording van de Zoon Gods. Omdat het dus niet alleen gaat om een wonderdadige ontvangenis van een willekeurig mensenkind, maar om de ontvangenis van de Godmens, het vleesgeworden • Woord Gods. daarom Is deze ontvangenis ook nog bovennatuurlijk. Aan deze maagdelijke ontvangenis correspondeert een eveneens maagdelijke bevalling. Ook hier is weer sprake van een echte geboorte, want er ontstaat een werkelijk uit zijn moeder gevormde nieuwe mens, die zonder enige chirurgische ingreep ter wereld komt. Maar juist als de ontvangenis, is ook de bevalling een groot wonderwerk Gods, dat het kunnen der natuur verre overtreft. Jezus toch heeft de schoot zijner Moeder verlaten, zoals Hij bij Zijn wederopstanding uit de dood het gesloten en verzegelde graf verliet. Zo ook kwam Hij na Zijn verrijzenis in de opperzaal te Jerusalem, die de leerlingen uit vrees voor de Joden angstvallig gesloten hadden, binnen. Opeens stond Hij in hun midden: vrede zij u! Zo had ook Maria in de Kerstnacht opeens haar Kindje in de armen, en de engelen zongen: vrede op aarde! We dienen dit heel bijzonder te beklemtonen, want nog onlangs vernam ik, dat een bekend geestelijke in het publiek gezegd had, dat wij die maagdelijkheid van Maria wel geestelijk doch niet lichamelijk moeten verstaan. En dit is volstrekt onhoudbaar en in strijd met de oudste overlevering. De getuigen immers der goddelijke overlevering, de heilige Vaders en Kerkleraars, hebben uit de maagdelijke bevalling van Maria niet slechts de gevolgtrekking gemaakt, dat Zij haar Kind zonder enige smart ter wereld bracht, maar zij hebben er vooral een bewijs in gezien voor Maria's lichamelijke tenhemelopneming! Als immers God, zo menen zij, zulk een groot wonder deed om bij de geboorte des Heren het lichaam van Maria volstrekt ongerept te behouden, dan zal Hij voor Haar zeker het mindere wonder hebben gedaan, dat bestaat in de vrijwaring van haar lichaam voor het bederf des doods. Dit bewijs zou iedere waarde ontberen, als de Vaders die maagdelijkheid van Maria niet lichamelijk hadden verstaan. Er zijn verscheidene I dier getuigen, maar het is niemand minder dan onze roemrijk regerende paus zelf, die in de plechtige bulla der dogmaverklaring er drie van opnoemt: St Jan van Damascus (1753), St Bonaventura (t1274) en St Robe Bellarminus (t1621). Het is daarom niet te loochenen, dat naar de vaste overlevering ook bij de geboorte des Heren Maria's maagdelijkheid, ook wat het lichaam betreft, ongerept is gebleven. Buitendien moge hier bijgevoegd worden, wat we hoven zeiden van de ontvangenis: het gaat niet alleen om de wonderdadige geboorte van een willekeurig mensenkind, doch om de geboorte van de Godmens, en daarom is deze echte doch wonderdadige geboorte buitendien een bovennatuurlijk gebeuren, dat ons de langverwachte Verlosser bracht, die verschenen is om de werken des duivels te vernietigen (1 Jon. 3 :8). p. C. Friethoff o.p. --- Saint Julien Le Pauvre (Vervolg van pag. 1 Zondagscourant) de negende eeuw. Door de Noormannen werd het gebouw verwoest en een tijd later tegelijk met de abdijen Saint Germain des Prés en Sainte Genevière weer hersteld Koning Hendrik I gaf lu, na restauratie terug aan de Bisschop van Parijs en deze stond het op zijn beurt weer af aan de monniken van het klooster Longpont. De monniken wilden Saint Julien le Pauvre naar het model van de Notre Dame herbouwen, doch telkens waren zij verplicht door geldgebrek het werk stil te leggen en het plan een poosje uit te stellen. In de 13e eeuw werd de zetel van d* Assemblée Génerale der studenten in het kerkje gevestigd. Regelmatig werden er colleges in philosofie gegeven. In die tijd lag Saint Julien le Pauvre namelijk in het hart van het Latijnse Kwartier, waar vele broemde scholen stonden. Een glorietijdperk was voor het kerkje aangebroken. De professoren en studenten woonden rond de zetel van de Assemblée Gene_ rale. De studenten genoten een nogal slechte reputatie. De levendigheid onder de studenten ontaardde langzamerhand en het werd zo erg dat de buurt voor hen te „klein" werd en het Quartier Latin verlegd moest worden naar Saint Séverain. Dit betekende voor Saint Julien le Pauvre het begin van het verval. De inkomsten verminderden met de dag door het vertrek van de studenten en tenslotte zag men zelfs geen kans meer het allernoodzakelijkste onderhoud van de kerk 'te laten uitvoeren Een nog nieuw ongeluk stond te wachten. In de 16e eeuw kreeg Saint Julien namelijk de gevolgen te doorstaan van een betoging die de studenten — ontevreden over een op de universiteit gehouden verkiezing — heilden. De scholieren verzamelden zich en trokken in optocht naar de Assemblée Générale. Zij bestormden de deur van het kerkje en sloegen alles kort en klein wat ze op hun weg tegen kwamen, zelfs de ramen werden niet heel gelaten. Van dat moment af bleef Julien le Pauvre totaal verwoest en geplunderd achter Enige tijd heeft het kerkje nog onderdak geboden aan een leidekkersgilde en tegelijkertijd kwam er de zetel van een timmermansvereniging. Toen ook deze zich teruggetrokken hadden joegen regen en wind door het zwaar gehavende schip, speelden met het vervallen kerkje als ware het een struikje op een open vlakte. In de 18e eeuw werd Saint Julien le Pauvre een pakhuis voor zout en in 1805 weer dor een keizerlijk besluit tot Godshuis verklaard. Ruim 21 jaar later diende het gebouwtje nog steeds als opslagplaats. Na grondige restauratie werden daarna weer regelmatig kerkdiensten in Saint Julien le Pauvre gehouden en dat is tot op de dag van vandaag nog steeds het geval. De diensten geschieden volgens de Griekse ritus van de Katholieke Kerk Man kan er dus onder twee gedaanten communiceren Gezien de omvang van het kerkje, het Is ongeveer twintig meter lang, 10 meter breed en een meter of tien hoog, is men er gauw uitgekeken. De muren maken een sombere indruk, er is geen groots vertoon van gebrandschilderde ramen of kunstig vervaardigde beeld houwwerken. Het is eenvoudig. Groots in zijn eenvoud, Saint Julien le Pau\ in de Rue du Fouarre. Een plekje rust, temidden van een rumoerige wereld. --- De verjaardag van Christus Inderdaad, geachte H. O. te Haaksbergen, u bent goed ingelicht: „Het is niet zeker aan te nemen dat Christus op 25 December geboren is". Wat alleen vaststaat, is: dat Christus' geboorte te Bethlehem heeft plaats gehad in ieder geval vóór dat de beruchte koning Herodes de Grote aan een pijnlijke ziekte te Jericho overleed eind Maart-begin April van het jaar 750 na de stichting van Rome, d.i. van het 4e jaar vóór het begin van onze huidige christelijke jaartelling. Rekening houdend met Herodes' gruwelijke kindermoord op alle Bethlehemse kinderen van 2 jaar of jonger, met de komst der „Magiërs" die Herodes nog te Jerusalem aantroffen en met de dolkstelling op bevel van keizer Augustus „eer Quirinus landvoogd was van Syrië" (Luc. 2:2), meent men vrij zeker te mogen terug gaan tot bijna 2 jaren vóór Herodes' dood, dus eind 748 (na de stichting van Rome), en dus in onze tijdsrekening „6 jaar voor Christus". Een andere vraag Is: waarom werd de viering van Christus' geboorte geplaatst op _25 December ? Uit de ingewikkelde studies die hierover door liturgisten, bijbelkenners en geschiedschrijvers werden gemaakt, zullen wij nog enkele voorname punten samenvatten, om zodoende te voldoen aan uw verlangen „er iets meer van te vertellen". De allereerste christenen vierden eigenlijk alleen de sterfdag die een „geboortedag voor het paradijs" was. Een „verjaardagviering" zoals wij die nu kennen, bestond toen nog niet. Wel wisten de eerste christenen — en met name de uit het toen herlevend heidendom bekeerde christenen uit de eerste en vooral uit de tweede en derde eeuw, — van een jaarlijkse viering van het „verschijnen" (in ruimere zin ook wel: dgeboorte" genoemd) van heidense goen middels b.v. aan het toegeschreven indrukwekkende gebeurtenissen, die al of niet regelmatig voorkwamen. , Een, van de bekendste dezer zgn. „mysteriën" nu was het jaarlijks verschijnen van de grote zonnegod midden in de winter, op 25 Dec., wanneer n.l. voor 't eerst de dagen weer gaan lengen, ten teken dat de zon toch weer is opgestaan. Men noemde deze feestdag te Rome „Natalis solis invicti": het geboortefeest van de onverwonnen Zonnegod. Hoe sterk en beïnvloedend deze eredienst aan de Zonnegod in die eerste jaren onzer jaartelling was, blijkt wel uit een jammerklacht van Paus Leo de Grote (t 461) over het feit dat zelfs enkele christenen uit zijn dagen voor het binnengaan der kerk een kushandje wierpen naar de zon. Geen wonder dat de Kerk, bezorgd om voor haar kinderen de genoemde heidense invloeden te weren, reageerde ;net een krachtige aansporing tot inniger beleving van de Christus-verering. Zij kon hierbij terecht steunen op -de evangelist Johannes, die Hem immers genoemd had: „Het ware Licht dat alle mensen verlicht" (Joh. 1 : 19) en ook op zijn voorganger Lucas, volgens wie de grijsaard Zacharias profeteerde over de „tedere ontferming van onze God. Die ons de Dageraad uit den hoge zal brengen" (Luc. 1 : 78). De profeet Malachias had ondanks zijn felle protesten tegen de misbruiken bij de Joden, uiteindelijk toch nog geestelijk herstel beloofd, zeggenid: „Voor u, die mijn Naam vreest — spreekt Jahweh — zal de Zon der gerechtigheid opgaan, die genezing in haar wieken draagt" (Mal. 3: 20 — vergelijk ook de Kerstliturgie). Deze en dergelijke beelden mogen misschien uiteindelijk toch weer ontleend zijn aan de heidense ideeënwereld, feit is dat de Kerk in haar liturgie, sprekend over Zon, Licht, Vleesgeworden Woord, Vorst, Heer enz., geen elementen van de heidense godsdienst heeft ingevoerd, als zou Christus niet meer zijn dan een andere (in dit geval christelijke) naam voor wat de heidenen bedoelen met hun (valse) God. Veeleer heeft de Kerk heidense uitdrukkingen, gebruiken en gedachten „gekerstend", ver-christelijkt, zodat zij een wezenlijk geheel andere inhoud en betekenis kregen. En zo ontstond omstreeks 330 te Rome op 25 December het feest van Christus' geboorte, dat later door keizer Justinianus (565-578 niet alleen door de Kerk van Jeruzalem (die dit feest eerst op 6 Jan. vierde) maar door het gehele Oosten moest worden gevierd op 25 Dec. En zo is het altijd gebleven. Riet, een belangrijke deviezenbron Riet komt in ons land op tal van plaatsen voor: langs de grote rivieren, de Maas, Waal, Merwede, in de Biesbosch, de veenstreken, enz. Riet vormt nu een belangrijk handelsartikel. Zelfs kunnen we van een hausse in het rietbedrijf spreken. En het product van de 8000 ha. rietland heeft thans een belangrijke exporthandel in het leven geroepen. De kwaliteit van het riet langs de grote rivieren is minder dan van het riet der veenplassen. Naar „dak-riet" is momenteel vooral grote vraag. De prijzen zijn hoog. Er is zelfs een tekort aan dat materiaal, mede door het feit, dat onze Zuiderburen, de Belgen, veel riet vragen. En door de waterramp is de behoefte aan dit riet groter geworden, omdat men de boerderijen, die men gaat herbouwen, na de catastrophe, gaarne van rieten daken voorziet. Ook nieuwe woningen, vooral villa's, krijgen nu weer veel meer een rieten dak. Vooral in België is dit het geval. Daar worden zelfs Hollandse rietdekkers gerecruteerd voor het aanbrengen der rieten dakbedekking. In de Biesbosch groeit veel, „matriet", dat wel een lengte van twee meter kan bereiken. Ideaal is dit riet voor het maken van matten, welke de tuinder gebruikt voor het afdekken van zijn kassen en de steenfabrikant voor het bedekken van de klei voor de te bakken stenen. Toch neemt de vraag in de tuinderij naar rietmatten af, omdat de tuinder meer verwarmde kassen gaat gebruiken i.p.v. platglas. België, Engeland en Amerika echter nemen steeds meer matten af Als materiaal voor zinkstukken doet het tevens goede dienst. Het riet was dit seizoen later „rijp" dan andere jaren. Dat komt, omdat de vorst zolang uitbleef. Daar zoalg wij hierboven al schreven, België veel riet afneemt, vormt dit product thans een goede deviezenbron. Vragen voor onze rubriek „Mag ik U iets vragen?" kan men zenden aan onze kantoren te Almelo, Enschede, Hengelo of Oldenzaal. De vragen worden door deskundige medewerkers beantwoord. --- De strijd om het Zware Water (Vervolg van pag. 1 Zondagscourant) sneeuw bedekte ijs van het Skykenmeer. Hun sprong was zeer gelukkig. Toen ze in de ochtendschemering de plaats bepaalden, waar ze terecht gekomen waren, bemerkten ze, dat ze niet meer dan 20 km ten Noorden van de schuilplaas der Swallows verwijderd waren. DE SNEEUWSTORM Aanvankelijk ging alles goed. Maar ze hadden nog geen 5 km afgelegd, of er stak een sneeuwstorm op, die, zoals later bleek, de ergste van jaren geweest was. Hij maakte hen blind en de hele streek onherkenbaar. Het leek er op, dat er op de aanval van de Norsk Hydro geen geluk kon rusten. Door en door verkleumd en bijna stervend van honger vonden ze tenslotte een verlaten jachthut, waarin ze vijf dagen lang moesten blijven, maar waarin ze tenminste een beetje op hun verhaal konden komen. Toen de storm was uitgewoed, vervolgden ze op hoop van zegen hun weg. Zo denr ongelukken kwamen ze in de buurt van de plaats, waar ze de Swallow's zouden ontmoeten. Hier zagen ze plotseling twee mannen op ski's. Haastig wierpen ze zich in de hoge sneeuw en bedekten zich met hun parka, de sneeuwmantel. Voor het geval, dat dit soldaten van een patrouille waren, mochten die hen onder geen voorwaarde zien, want ook als ze er in zouden slagen de Duitsers neer te schieten zou er een onderzoek worden ingesteld en de hele expeditie Gunnerside een voortijdige en smadelijk einde vinden. Terwijl hij zich zo onbevangen mogelijk gedroeg, ging een van hen, met de witte parka over zijn uniform, op de onbekenden af. Voorlopig wilde hij trachten door te gaan voor een jachtopziener, die op weg was naar huis. Achter hem lagen de vijf anderen met het oog aan het vizier en de vinger aan de trekker. Maar het liep goed af, zelfs zeer goed. Hoe die twee swallow's, plotseling voelden, met een bondgenoot te doen te hebben, konden ze zich later niet meer herinneren. Doordat ze zelf op zoek waren naar de beloofde versterking? Doordat ze in de vreemdeling de soldaat herkenden? In elk geval waagde een van hen het, vrij opvallend het wachtwoord uit te spreken. Een ,plotseling gebrul en een vreugdedans maakte het de vijf anderen duidelijk dat ze hun vinger van de trekker konden afnemen en zich bij de schreeuwende en schouderkloppende groep aansluiten. Alle tegenslag, alle honger, alle vermoeienissen en ontberin-______ gen waren nu vergeten. Elf Noren vulden de kleine sneeuwhut met hun grote lichamen, hun luidruchtige verhalen en hun vreugde. En allen konden zich naar hartelust te goed doen aan de grote voorraden heerlijke dingen, die de Gunnerside's uit Engeland hadden meegebracht. Zelfs de korstkalkoenen en enkele flessen goede wisky waren niet vergeten. DE ENIGE WEG Na een stevige maaltijd en een verkwikkend-diepe, lange nachtrust, kwam zich de ernst des levens weer melden. Elf mannen bogen zich ter repetitie van het geleerde over kaarten, zoals ze dat zo dikwijls in Engeland gedaan hadden en over uit sneeuw geïmproviseerde maquette's. Einar wist secuur te zeggen, waar gisteren de schildwachten geplaatst stonden en wanneer ze zouden worden afgelost. Zelfs hadden ze nog tijd om voorzichtig het terrein te gaan verkennen, dat ze vóór de eigenlijke aanval zouden moeten doorkruisen. Toen konden ze zich meteen realiseren, hoe moeilijk het zou zijn, een aanval op de Norsk Hydro uit te voeren. Er was tenslotte maar één toegangsweg, die niet door posten was afgezet en dat was de spoorlijn. Daarlangs zouden ze het doel ongemerkt kunnen bereiken. Maar de Duitsers waren ook niet gek; voor een gewoon mens was het een onmogelijkheid, op die spoorlijn te komen. De Nazi's vergisten zich alleen maar in zoverre, dat ze er niet aan dachten, dat er een stel extra getrainde, extra solied gebouwde en bijzonder grimmige Noren konden bestaan, die de dwaasheid zouden begaan, het toch te proberen. De Swallow's en Gunnerside's zouden een een kilometer lange, zeer steile, met bos bedekte en diep onder de sneeuw liggende helling af moeten dalen. Vlak daarna kwamen ze terecht in de 300 m. diepe afgrond, op de rand waarvan de fabriek gebouwd was. Hierin stroomde een woeste, behoorlijk brede beek, waarvan het stuwmeer zijn water ontving en tot slot was er dan nog de bijna verticale rotsmuur te beklimmen. Eerst daarna stonden ze op het talud van de spoorweg; maar dan waren ze er nog niet. Want de fabriek bood bijzondere moeilijkheden. De wachten vormden niet de grootste, want die zouden wel op niets verdacht zijn, en bij elkaar zitten in het opzichtershuisje, waarvan een vertrek als wachtlokaal was ingericht. De fabriek was echter omgeven door een hek van stevige tralies, dat overdekt was met zwaar ijzergaas. Soms stond het onder stroom en men kon er op rekenen, dat bij het minste alarm het hele omheinde terrein in volle licht zou komen te staan. De Duitsers zouden zeker op alles gaan schieten wat hun verdacht voorkwam en ze zouden het daarbij even gemakkelijk hebben als de stroper met de haas in de straal van zijn lichtbak. In de zwarte avondduisternis van de 27e Februari 1943, braken de leider Ronnie en negen anderen op, om de gevaarlijke tocht te ondernemen. Ze waren bepakt met wapens, kabels en explosieven. DE AANVAL De afdaling van de beboste helling bleek een ware nachtmerrie. De sneeuw was door een plotselinge dooi zacht geworden en bleef plakken. Ze sloegen met hun hoofden tegen dorre, soms met een droge knak afbrekende, takken, hun ski's haakten zo nu en dan achter stukken hout en soms kwam het tot botsingen en valpartijen, die telkens groot gevaar opleverden voor de explosieven in hun rugzakken. De stroom bleek schotsen te dragen in plaats van het verwachte ijs, want de dooi had veel water naar beneden doen komen en het dek losgemaakt. Tenslotte werd een smalle ijsbrug gevonden, die wel reeds ten dele onder water stond, maar dil dan toch nog te gebruiken was. Hie bonden de zwoegende en transpireren-. de mannen de ski's af. Voorzichtig, een voor een, plonsten ze nu door het water. De leider stond doodsangsten uit en keek voortdurend op zijn horloge, want alles was precies op tijd gesteld en er mocht geen minuut meer verloren gaan. Eindelijk waren allen aan de voet van de rotsmuur aangekomen. Centimeter na centimeter hesen zich de tien Noren omhoog. Ze wisten het: de minste verkeerde beweging op de glibberige rots, slechts één keer uitschieten van de klimijzers, slechts éénmaal blijven haken van de onhandig uitstekende bepakking en onherroepelijk zou hun dood zijn. Misschien zou het afglijden van een hunner de hele expeditie op het laatste ogenblik laten mislukken. Uitgeput en naar adem snakkend kwamen allen op de kruin der helling aan. Dodelijk vermoeid als ze waren, hadden ze vrij lang nodig om weer een beetje op adem te komen. Maar eindelijk konden ze weer verder. Ze slopen op hun rubberlaarzen geruisloos tot op 150 meter van de fabriek. Daar bleef alles rustig. Wel gonsden en dreunden de eeuwige malende turbines maar geen schildwacht liet zich horen en nergens was het gestamp van een toevallig voorbijkomend soldaat te bespeuren. Door een klein kiertje kwam een rustige straal licht. Alles leek veilig. Een laatste beraadslaging, een laatste handdruk, even zich vergewissen of ieder nog alles bij zich had, toen een zacht gefluister: „Toe maar". Een van de mannen gleed vooruit naar het hek, waarvan Einar gezegd had, dat het slechts afgesloten was met een ketting. In de hand had hij een geweldige schaar. Bij het horen van de droge, scherpe knak van ijzer op ijzer, hielden allen de adem in en luisterden. Het hek draaide geluidloos open: Einar had de hengsels laten smeren. Haastig glipten allen naar binnen. Zonder gerucht stelden zich vijf van hen rond het opzichtershuisje op. Zo nodig zouden ze de twaalf Duitsers opvangen en neerschieten, voordat ze alarm geslagen konden hebben. Toen gingen Ronnie en de drie anderen van de eigenlijke sabotagegroep naar binnen. Tronstadt had met zijn maquette's prachtig werk geleverd, het zag er allemaal precies zo uit, als hij het had voorgesteld. Slechts drie minuten waren er nodig om de kabels te leggen naar de ruimte, waar het zware water geconcentreerd werd. VERDWENEN IN DE NACHT De Noorse opzichter, die juist in de strategische ruimte de wacht wilde betrekken, keek opeens in de loop van twee pistolen en was zo verstandig, zwijgend de handen in de lucht te steken. Ronnie en zijn helpers begonnen intussen door de doolhof van onderaardse kanalen naar het hart van de fabriek te kruipen. Hun handen sidderden toen er ergens een glazen ampul brak en steeds luisterden hun oren scherp naar het minste geluid. Tenslotte maakten ze de lont vast, gaven de Noorse wachtman, die nog steeds met krijtwit gezicht en opgeheven handen stond te kijken, een sein er tussen uit te gaan en waren samen nog geen 20 meter van de deur van de fabriek, toen ze de ontploffing hoorden. Het geluid er van werd gedempt door de massieve betonnen muren, maar de explosie deed de grond onder hun voeten sidderen. Meer dan een ton deuterium-oxyde, bijna 1000 kilo door toeva opgehoopt zwaar water, vloeide uit d doorboorde vaten op de grond en lang zaam door de goten naar de riolen van de Norsk Hydro. Toen de sirenes begonnen te loeien en de half ingedutte Duitsers hun geweren en patroonriemen grepen en naar buiten stormden, waren Ronnie en de zijnen al weer verdwenen langs dezelfde weg, waarlangs ze gekomen waren. EEN FERRY-BOOT ZONK IN HET MEER VAN TINNSJO Enige uren na de geslaagde aanslag arriveerde generaal von Falkenhorst in eigen persoon. Hij was weggehaald van een erg plezierige officierenfuif en niet erg in zijn sas. Als een der oude, nog ridderlijke legerofficieren, kon hij het echter niet nalaten uit te roepen: „Donnerwetter, dat is de best geslaagde overval, die ik ooit gezien heb". Daarna begon hij zijn orders te blaffen. Een hele divisie, 12000 man der Wehrmacht, zag zich de volgende ochtend over de streek verspreid, om elf man te vangen. Op alle wegen stonden versperringen en de S.S, doorzocht elk huis. Het mocht niet baten. Nergens vonden ze een spoor. Van de zes man der expeditie Gunnerside werden er vijf rechtstreeks naar de Zweedse grens gestuurd waar ze na ontzaggelijke ontberingen en moeilijkheden aankwamen. Ze werden met een vliegtuig naar Engeland overgebracht. De zesde, Bonzo, bleef met de vier Swallow's achter om zich met de andere geheime opdrachten bezig te houden. Einar trok zich terug in zijn sneeuwhut op de berg om een verslag uit te brengen en te wachten op de dingen, die in Norsk Hydro verder zouden gebeuren. Tegen het einde van 1943 wist hij mede te delen, dat de fabriek weer werkte. De Amerikanen deden ogenblikkelijk een dagaanval en vernietigden de electrische centrale. De Duitsers besloten daarop, alle machines en de hele voorraad van de Norsk Hydro over te brengen naar een onderaardse fabriek in het Reich. Uiteraard werd dit plan aan de employé Einar bekend. Het was voor deze ook gemakkelijk genoeg te achterhalen, op welke dag de wagons, beladen met machines en zwaar water naar de andere oever van het meer Tinnsjo zouden worden overgebracht. Einar gelastte nu Bonzo, die met een kleine groep verzetslieden op enige afstand werkte, zich bij hem te voegen. Voorzien van valse papieren maakte Bonzo als employé van de Norsk Hydro een reis met de veerboot mee, om te bestuderen, op welke manier en op welk ogenblik deze het beste tot zinken kon worden gebracht. Enige uren vóór het vertrek van de boot tot haar laatste overtocht, werden op de juiste plaatsen ladingen springstof aangebracht die een vertraagde werking hadden. Op een morgen van de maand Februari 1944 doorkliefde de zwaar beladen ferryboot „Hydro" de golven van het meer Tinnsjo. Plotseling weerklonk het doffe knallen van een explosie in haar flanken. Ze steigerde, trilde en lag stil. Vijf minuten later zonk de „Hydro" diep in het water. Met zich mee nam zij de laatste Duitse reserves aan zwaar water en daardoor de droom die Hitler gehad had over het bezit van de eerste atoombom. De oppernazi's lieten voortaan de proefnemingen voor de atoombom varen en schakelden geheel over op de V-2. --- Levensblijheid Het leven geen last maar een zegening Ook geen zoetige lekkernij waarvan we met een pretentieus pruimemondje eens kunnen snoepen „Het leven is geen last voor ons, maar een zegening en biedt meer wat ons verkwikt dan wat ons neerslaat”. Deze woorden lazen wij eens bij kardnaal Newman. Het is mij ontschoten, waar en in welk verband ze werden aangetroffen, maar ze bieden stof genoeg ter overweging. Er ligt in deze woorden een warme dankbaarheid, neen, meer nog: een echte levensblijheid gespreid. Dit treft ons mensen, die leven in de schaduw van een afgelopen oorlog en gehukt gaan onder de dreiging van een nieuwe verschrikking, die het leven schuwen en gaarne ons terugtrekken in het slakkenhuis van onze passiviteit. Niets is bemoedigender, troostvoller, dan de verschijning van een blij mens en geen schonere muziek bestaat er, dan 'n gulle lach. Wel armzalig en bloedarm moet ons de tijd voorkomen, die wij de onze plegen te noemen, waar blijheid contrabande en lachen door een of andere ongeschreven wet verboden schijnen. Te vaak moeten we de waarheid ervaren, dat de jeugd geen vreugde meer verstaat, in zeer vele gevallen niet meer verstaan kán. Kromgerugd en wazig-melancholiek van oogopslag, wandelt zij door het oude-mannetjes-huis van het moderne leven. En de ouderen onder ons vormen voor een te groot deel een heir van troostelozen, eeuwige klagers en tobbers, zeurkousen en pessimisten. Wáár schuilt de blijdschap van 't leven, waaruit zo oneindig veel goeds en schoons kan geboren worden? De blijheid schijnt dood, de lach gestorven en dikwijls is ons hart een cel, onze levensweg een mislukking en een slavengang, onze jeugdigheid een triestige schimmelplant, onze ouderdom een mine. Het is dit gemis aan blijdschap-ineigen-kring, vreugde aan het eigen milieu en aan de taak, waaraan wij tenslotte door een hogere Macht gesteld zijn. Het is dit diep-tragisch gemis, waaruit de koortsige drift en de zondige jacht naar wat „anders" is voorgekomen, wat „anders", . . . dat toch nimmer waarachtige voldoening zal geven. Het staat vast, dat wij allen van nature vreugde en blijheid willen. Heel ons leven is een hunkeren naar blijheid, maar waarom niet naar een blijheid in eigen huis, waarom niet in het bestaan. dat de goede God ons gaf? Daar schuilt de oorzaak van zoveel mislukkingen. Het leven is geen zoetige lekkernij, waarvan we — wanneer het one gelegen komt — met een pretentieus pruimemondje eens kunnen snoepen. Moeten we het daarom verwerpen? Moeten we ons terugtrekken in ons zelf? Godsliefde, zonwarmte. van het leven dringt niet door de ijzeren deuren van de zelfzucht. Mensenliefde, water, dat vruchtbaarheid geeft, welt niet uit een door egoïsme verdord gemoed. En zonder die beide zijn we reeds gestorven, terwijl we leven. REDELIJKE WEZENS. Zijn wij redelijke wezens of niet? Moeten wij dan altijd onszelf ontvluchten, om verstrooiing te zoeken? Dat is juist de kern van zoveel troosteloosheid. Wij kunnen onszelf niet vergeten, en daarom is de bevrediging buiten ons altijd oorzaak van meer ten ter tegenzin jegens het leven.eleurstelling Wij, dgroie ieder in eigen leven de wording van een nieuwe, betere tijd hebben voor te bereiden, wij, wier levenshouding haar stempel zal drukken op hen, die na ons komen, op heel een geslacht van jongeren, dat in onze voetstappen de weg opgaat van het leven, wij dienen ons, voor het te laat is, te herinneren, dat het Koninkrijk der Hemelen binnen in ons is! Wij, die geloven in God, kunnen en mogen zijn kostbare gave: 't leven, niet haten, of in zure ontevreden heid en onvoldaanheid doorsukkelen. Wij moeten het aanvaarden met ernst, maar met niet minder blijheid. Wij weten, hoe we tot de vreugde geboren zijn, maar we zijn de weg bijster. Is het geen miserabele dwaasheid, het mild en wijs geschenk van een goede Vader elke dag weer met stenen en klagen te begroeten? Is het geen verstokte ondankbaarheid en domme kortzichtigheid, zich door het leven te slepen met de trieste, desolate allure van een banneling? laten we ons hart wijd openen voor blijdehap; blijdschap, die argeloze, sterkende vreugde is, om al wat God ons toezendt. Dan eerst zullen we van ons leven iets kunnen maken, iets, dat waarde heeft: niet alleen voor onszelf, doch ook voor anderen. Geen mens kan tieren, sterk, schoon en goed worden, die de blijheid buiten zijn deur sluit; geen arbeid, hoe taai volhardend ook gedaan, kan vrucht dragen, die niet in blijheid geschiedt. Het gaat vanzelfsprekend hier niet over een oppervlakkige en loszinnige • vreugde, een vrolijkheid, die de diepe zin en de edele ernst van het leven miskent, die de wijde betekenis van leed en ziekte en zorg wil voorbijzien. Onze levensblijheid moet een fundament hebben, een christelijke grondslag. Deze vinden wij in de bovennatuurlijke kracht van het Evangelie: Ik weet, dat mijn Verlosser leeft. HET GEWONE LEVEN. Wij moeten de vreugde niet verstaan als epecialiteit voor zon- en feestdagen, blijdschap zien als een paasbest costuum dat wij alleen bij bijzondere en voorspoedige gelegenheden aantrekken, maar dat wij weer ijlings uitschieten, zoopeist.ahe „gewone-leven-van-alle-dag" ons Het is juist het karakterloze van de Tijdgeest, dat er aan goedkope vreugde geen gebrek is. Maar het moet zo niet ons gesteld zijn, dat ons gewone" leven, onze werkdag met zijn zgroegen en ploeteren, met duizend minder-aanminnige situaties, van blijdschap doordesemd is. Het is ermee gesteld als met de geboorte van het Kerstkind. Wij bereiken niets nieuwsmet veelver es leve als wij ider jaar opijen kereststal opzetten. Het zit hem niet in de hoeveelheid groen, waarmee we onze huiskamers gezellig trachten te maken of de vele kaarsen, die voor enige tijd de koude schijn van een paar electrische lampen moeten doen vergeten. Als het Kind van Bethlehem niet in ons hart komt, als we weigeren het daar een plaats in te ruimen, dan kunnen we onze kerstversieringen beter op zolder laten staan of simpelweg verbranden. Daarmee komt er geen vrede in onze harten, en daardoor ook niet over de wereld. In de Kersttijd willen we door uitwendige handelingen weergeven, wat er in ons binnenste moet geschieden: God moet in ons levend worden. Maar dat moet Hij iedere dag. Als we dan de kribbe weer 'zorgvuldig oppakken en wegstoppen, hoeft dat niet met een zeker heimwee, omdat het weer „voorbij" is. Er is alleen iets uiterlijke voorbij. Maar in ons moet als een pasgeboren kind het goddelijk leven gaan ontluiken en uitgroeien. En dat zal ons een enorme bron van vreugde kunnen worden. Niet in het rijk der onwezenlijke illusies, niet buiten de deur van ons eigen levenshuis, niet buiten onze dagtaak moeten we blij zijn, maar juist daarin en daarom moeten wij ons verheugen. Wijd moeten we ons openstellen voor de 'blijheid, die de moe, der is van zoveel zegeningen. Zonder haar is alle streven ijdel, met haar komen we verder en hoger dan we in de stoutste dromen durfden hopen. WAT HAALT DIT ALLES UIT? Wij zijn een nieuw jaar ingegaan. Wij hebben elkaar een zalig 1954 toegewenst. Daarbij dachten we aan ons gezin, ons werk en onze toekomst. Maar nu zijn de grote feesten weer voorbij en begint de harde strijd om ons brood opnieuw, komen de zorgen en de teleurstellingen. Dan duikt ook weer die verlammende gedachte op: wat haalt dit alles uit? leder jaar weer opnieuw hopen we er het beste van, doch wat komt er van terecht? Waarom zouden we dit jaar ingaan met opgeheven hoofd, en onszelf voorhouden, dat nu de tijd van verandering en verbetering intreedt? Is dat geen droom? Is dat niet dwaas? Gedragen wij ons niet als struisvogels, die hun koppen in het zand steken als er gevaar dreigt? Zullen dit jaar, dit 1954, niet opnieuw moeilijkheden ons bedelven? Het gaat niet aan aldus te denken. Omdat we mensen zijn, zullen er altijd fouten gemaakt worden, zullen we vaak tekortschieten. Dit is echter geen schande en zeker geen reden tot pessimisme. God verlangt van ons niet dat we dit jaar niet zullen falen. Wat hij ons vraagt, is het voornemen om na iedere tegenslag, na iedere mislukking, en na iedere smart de moed op te brengen toch voorwaarts te gaan. Het zou getuigen van een niet geringe hoogmoed, als wij ons lieten neerslaan door de gedachte, dat wij dezelfde fouten zullen maken als in het verleden. We zouden slechte christenen zijn en het kerstfeest zou ons weinig geleerd hebben, als we niet doordrongen zijn van het feit en het besef, dat we nooit iets goeds zouden presteren, wanneer God ons niet terzijde stond. Hij is het, Die ons voor erger behoedt. Gaat er dan nog iets verkeerd, of loopt het een of ander af op een wijze welke we niet hebben kunnen voorzien, laten we het dan aanvaarden uit Zijn Hand. Het moge de prikkel zijn, die ons aanzet tot nieuwe energie. Ook dit jaar slaan we de hand aan de ploeg en zetten met een ferme druk onze eerste stappen op een nieuwe weg. Wij zijn mensen die altijd op weg zijn, want niet de aarde doch de hemel is onze bestemming. Wij zijn mensen, die altijd hopen. Wij hopen op God en vertrouwen, dat Hij ons dit doel zal laten bereiken. Dat is de grote steun van ons christelijk leven. Omdat we juist het kerstfeest gevierd hebben, is er alle reden dat we vertrouwen dat God ons niet beschaamd doet staan. Hij, Die Zijn enige Zoon heeft gezonden en aan ons afgestaan, zal onze hoop verwezenlijken. Een goed Nederlands spreekwoord zegt: Hoop doet leven. Zolang er hoop is, gaan we voorwaarts; en er zal altijd hoop zijn, want God is onze Toeverlaat. De hoop voedt ons leven; de hoop doet ons elkaar een zalig nieuwjaar toewensen, en terecht. De hoop is het fundament van onze levensblijheid! EEG. M.ARLINLSSEN O.F. ---