Staalmijntje op de zeebodem De pantserkruiser Tirpitz keert in brokjes naar Duitsland terug Het was 12 November precies 10 jaar geleden dat zich in de Sandfjord bij Tromsd het drama afspeelde van de Duitse kruiser Tirpitz, een machtige nieuwe oorlogsbodem met 1850 man aan boord. De geallieerden, die de positie van het Duitse schip kenden, hadden 'n speciale aanval voorbereid. De oorlogsindustrie had zes bommen van elk zesduizend kilogram voor deze bijzondere actie getnaakt: het werden zes voltreffers. Het kostbare schip, dat vijf jaar voor die datum met veel vertoon te water was gelaten, kapseisde in 'n hel van rook en vuur en zonk vrijwel onmiddellijk. Meer dan duizend matrozen en officieren vonden de dood in de golven. Nu, tien jaar later, komt de Tirpitz naar Duitsland terug, met stukjes en beetjes. Want 't enorme wrak, met zijn 40.000 ton aan waardevol metaal is Noorwegen's nieuwste „ijzermijn" geworden. De plaats, waar de gezonken Tirpitz nog voor een deel 12 meter boven het wateroppervlak uitsteekt, is 't actiegebied van bergers, die hun arbeiders, duikers en materiaal naar de Sandfjord stuurden, om het kostbare staal uit zee op te halen. De bouwkosten van de Tirpitz bedroegen naar schatting 700 millioen mark. De Noorse staat, die het wrak als oorlogsbuit kreeg, verkocht het voor de belachelijk lage prijs van om en nabij de 30.000 Mark aan een inwoner van Oslo, Einar Hdvding, die als illegaal werker de ondergang van de Tirpitz mee had voorbereid. Hdvding werd van deze koop schatrijk. Weliswaar beschikte hij slechts over een primitieve uitrusting, waarvan het pronkstuk een zware hefkraan was, maar toch slaagden hij en zijn arbeiders er in, binnen vijf jaar 5000 ton staal van de gezonken kruiser af te peuteren. Het gebrekkige materiaal, waarover Hdvding beschikte, stelde hem echter niet in staat, in zijn eentje verder te gaan met de berging. Hij zocht contact met Duitsland en sloot een bergingsovereenkomst met een grote Duitse firma, die een reusachtige drijvende kraan naar de Sandfjord stuurde en de winning van staal uit zee op grote chaal mogelijk maakte. Momenteel is en groot deel van het schip – de achterteven en de boeg – reeds gedemoneerd en als schroot naar Duitsland verkocht. Boven het wrak is een drijvende fabriek ingericht, waar zuurstof voor de duikers wordt geproduceerd. In totaal werken er nu vijf en veertig Duitsers aan de opruiming van het voormalige pronkstuk der Kriegsmarine. Voorlopig zullen zij er nog wel werk houden, want men schat, dat er nog ongeveer 20.000 ton kostbaar materiaal aan de zee te ontrukken zal zijn. EXPLOSIEGEVAAR De berging ging aanvankelijk met grote moeilijkheden gepaard en er was groot risico aan verbonden, omdat in de tijd, dat de Noor ophield met alleen te bergen, nog duizenden granaten aan boord van de Tirpitz waren, die gemakkelijk tot een catastrofe aanleiding hadden kunnen worden. Een der duikers Walter Hutze uit Kiel-Heikendorf werd speciaal met de taak belast, de ont' plofbare lading aan de oppervlakte van I de zee te brengen. Maar om in de munitie-opslagplaatsen te kunnen komen, moest allereerst met snijbranders een 1 doorgang naar de ruimen worden gemaakt, Het was precisiewerk. Een mil-L limeter te diep doorbranden zou 'n ont• ploffing tengevolge kunnen hebben, die • tientallen mensenlevens eiste en het werk van jaren ongedaan maakte. • Maar het liep zonder stukken af: Wal' ter bracht vrijwel alle granaten, die de • kruiser nog aan boord had, zonder °n-1 gelukken naar boven, waar zij gedemon • teerd werden, om evenals de resten van • het •schip, als schroot te worden verkocht. OOK „BLIICHER" EEN MIJNTJE? In de Oslofjord zonk vier jaar voor de ondergang van de Tirpitz de Duitse kruiser „Bliicher". In het verleden heeft men pogingen gedaan, om ook van dit schip een „ijzermijntje" te maken, maar deze pogingen zijn goeddeels mislukt, omdat de Bliicher zeventig meter diep ligt. Wel heeft men de schroef van het schip naar boven kunnen halen, maar voor een winstgevende exploitatie zou het schip gelicht moeten worden. En de huidige prijzen van het schroot laten een dergelijke zeer kostbare operatie niet toe. Maar intussen brengt de Tirpitz zijn geld wel op. Men heeft behalve schroot ook drie Dieselmotoren uit het wrak kunnen bergen en . • ... herstellen. Een en ander zeer tot genoegen van de vroegere verzetsstrijder uit Oslo, die zijn moed en opoffering uit de oorlogsjaren wel op ,-.en zeer bijzondere manier beloond ziet --- Protest tegen hemel op aarde OLDENBURG. (A.P.) De kinderen over de hele wereld zullen dit jaar met Kerstmis geen post meer uit de hemel krijgen. De directeurgeneraal der Westduitse posterijen heeft er een stokje voor gestoken. Verleden jaar ontdekte een zakenman te München in een 'of andere lijst van Duitse plaatsnamen, het uit twee huizen bestaande gehucht „Himmel' (hemel). Hij vroeg en kreeg vergunning om er een klein privé-postkantoor te openen, dat voor een klein bedrag kerstgroeten naar alle delen der wfrreld verzond: Kerstgroeten uit de „hemel". Van kerkelijke en andere zijde werd echter protest aangetekend tegen dit „exploiteren van de hemel, om winst te maken" en daarom blijft het kantoortje nu dicht. --- HOUT ALS LESGELD Kolonistenschool bestaat 300 jaar NEW YORK J , (Al'.) — Een school, die meer dan 300 r eleden door rlandse kolonisten in Amerika wede rd gesticht, biedt nog heden ten dage een volledige 12-jarige opleiding met inbegrip van middelbaar en gymnasiaal onderwijf, onder één dak. Het is de ~Collegiate school", een school, behorende bij een collegiale kerk te New York, waar in 1638 de schoolmeester Adam Roelantsen les aan vijftien leerlingen gaf. De ouders droegen als schoolgeld voor hun kinderen een vadem hout voor de verwarming van het schoollokaal bij. De lessen werden toen uiteraard gegeven in het Nederlands. Thans heeft de Collegiale School 300 leerlingen — uitsluitend .Dngens — en het lesgeld wordt betaald in de eangbare munt. Engels is sinds de Amerikaanse revolutie de officiële taal. Bij het onderwijs aan deze school ligt de nadruk op de humaniora, talen, geschiedenis en de ontwikkeling van begrippen omtrent levens- en wereldbeschouwing. Niettemin worden de natuurwetenschappen niet achtergesteld. Met het Latijn wordt begonnen in de achtste klas. In de lagere klassen wordt Frans, in de hogere Frans en Spaans geleerd. --- Waar heb ik U eerder gezien ? Peter Baird, een turfhoog jochie van 21/2 jaar, raakte bij zijn speurtocht door het huis, verzeild bij de marionetten van zijn papa, die directeur is van een „poppenspel". Peter liet zich de kans om nader met de houten dames en heren kennis te maken, niet ontglippen. Bedachtzaam kijkt hij naar een clown uit het gezelschap en schijnt te zeggen: „He, waarde heer, hebben wij elkaar niet al eens eerder ontmoet?" --- SMIDJE VERHOLEN EN DE BODY-BUILDER 137) De volgende ochtend vonden er te Rijkhuyzen een stel vermeldenswaardige gebeurtenissen plaats. Het eerst, dat verteld moet worden is het feit dat het nu regende. De wind was omgelopen en het dooide. Het was dus een vieze kledderboel op straat, waar de auto van de smid moeizaam doorheen ploegde. De wielen van het trouwe voertuig wierpen kletterende watervallen van papperige, dooiende sneeuw naar beide kanten en het had er wel wat van weg, dat de auto voor gemeenschappelijke sproeiwagen wilde spelen. — Voor wie het nog niet begrepen heeft, zij hier vermeld dat smidje Verholen op weg was naar de kliniek, om eens rustig een gesprek te voeren met burgemeester de Rhauwe Bullepees. Dat hij nu rustig gebruik maakte van zijn auto, kwam natuurlijk omdat Janus ook in de kliniek lag en toch geen proces-verbaal kon opmaken. De smid kon echter niet weten dat hij voor niets bij de kliniek zou komen. De snode burgemeester werd op dat moment net in een taxi geduwd door zijn uit de kluiten gewassen echtgenote. Hij had het aan zijn sterke gestel van een oud-worstelaar te danken, dat hij geen noemenswaardige nadelige gevolgen had overgehouden van zijn onvrijwillig bad annex bevriezing. En dan mag niet vergeten worden, dat de antivries-stoomhuls ervoor gezorgd had dat de bevriezingsverschijnselen weldra waren omgezet in een alleszins aanvaardbare ontdooiing, die gevolgd werd door een behaaglijke, het hele lichaam doorstromende warmte. De dokter stond er bij te kijken, toen de dikke burgemeester in de taxi werd geschoven. Dat was een hele luxe, want het dorp zelf had geen taxi's en men had deze dus speciaal uit Gravendrecht laten komen. „Je weet het dus, burgemeester", zei de dokter tamelijk oneerbiedig, „de eerste dagen blijf je nog onder de wol. Doe je het niet, dan kun je een lelijke terugslag krijgen. Als mens zou me dat warempel geen bliksem kunnen schelen, maar als medicus moet ik zeggen: blijf in je bed". Toen liep de dokter met ferme tred de kliniek weer binnen en hij trok zich verder van de burgemeester geen biet meer aan --- Pauselijk Internuntius viert zijn gouden priesterfeest Op 4 December a.s. hoopt Z.H. Exc. Paolo Giobbe, de Pauselijke Internuntius te Den Haag, zijn. gouden priester/eest te vieren. Vanaf 1935 heeft Mgr. Giobbe Vader vertegenwoordigd aan het Nederlandse Hof en tegelijkertijd zijn toegewijde zorgen besteed aan de Nederland= se kerkprovincie. Het gouden priesterfeest van Z.H.Exc. zal dan ook voor katholiek Nederland een welkome gelegenheid zijn om aan de vertegenwoordiger van de H. Vader in ons midden een bewijs te geven van onze waardering en dankbaarheid. Z.H. Exc. heeft doen weten dat hij gaarne zou zien dat de katholieken van Nederland een fonds zouden stichten, waaraan zijn naam verbonden zou kunnen worden en dat de studie van een student aan de medische faculteit van de Katholieke Universiteit van Nijmegen mogelijk zou maken. Het tekent de persoon van Z.H. Exc. de Internuntius, dat Hij niets gevraagd heeft voor zichzelf, en dat zijn gedachte is uitgegaan naar een geschenk dat tenslotte de katholieke gemeenschap van Nederland ten goede zal komen. Zo zal dit fonds de grote liefde van de Inter-I nuntius voor Nederland en de katholie-. ken van Nederland blijvend tot uiting brengen. Wij willen gaarne alle katholieken in de gelegenheid stellen, voor dit doel hun bijdrage te geven. Van de andere kant willen Wij de gelovigen niet met een nieuwe collecte belasten. Daarom hebben Wij goedgevonden, dat een deel van de collecte voor Kerkenbouw op Zondag 28 November a.s. zal worden bestemd voor de stichting van het genoemde fonds. Wij vragen daarom de gelovigen, om a.s. Zondag de collecte voor Kerkenbouw bijzonder te willen gedenken. t-Dr. B. J. ALFRINK, Artsbissch.-Coadj. v. Utrecht t Dr. J. H. G. LEMMENS, Bisschop van Roermond t J. P. HUIBERS, Bisschop van Haarlem t W. P. A. M. MUTSAERTS, Bisschop v. 's-Hertogenbosch ‘f J. W. M. BAETEN, Bisschop van Breda. * DE SOCIAAL-DEMOCRATISCHE PARTIJ van Noordrijnland-Westfalen heeft vier partijleden geroyeerd wegens samenwerking met de Oostduitse socialistische eenheidspartij, S.E.D., en de Westduitse communisten. MGR. P. GIOBBE ... fonds voor een student ... --- MORGEN IS HET ZONDAG door Lewis H. M. Matthews Maar hij viel niet op de grond, dit keel.' Hij wankelde en plotseling was zijn ademhaling weer normaal. Met de rug van zijn hand veegde hij, zijn mond af, wierp mij een blik vol haat toe en begaf zich naar de deur van de hut. Anna leek wakker te worden uit een nachtinerrie, deed een stap in Swinton's richting, alsof zij hem toch helpen wilde, inaar, , zij het met onvaste stappen, hij had de,deur al bereikt, verliet de hut, naarliet de deur achter zich open staan. Wij hoorden zijn onzekere voet.tappen zich in de gang verwijderen. naril Anne's hand in de mijne en sprak zaeht tegen haar. Wat ik zei, weet ik niet meer, zij, bleef zwijgend en met een„ ernstige trek op haar gezicht naar ni,,l;J'l4steren. Eensklaps begon zij te Snlr'''';, maar volkomen geluidloos. Toen vetti,l. alleen nog van hak, een licht trillen„ onderlip, hoezeer het gebeurde ‘ll4a.a.ri geschokt had. „Sluiaf", zei ik haar tenslotte, „en vooral niet bang. Ik zal er voor walleike ,i slat je niets overkomt ...... " Toen haar alleen. Swinton liet zich de volgende dagen niet in bet tindonder zien. Maar op zo'n kleine dril` wereld is het nu eenmaal ,ultgeSlo kn elkaar uit de weg te ;aan. Alleen al de dagelijkse werkzaamheden moesten ons met elkaar in aanraking brengen. Als dat gebeurde, vermeed hij hardnekkig om mij aan te zien. Praten behoefden wij immers nauwelijks, bij dit routinewerk, dat voor de zoveelste dnizeodste maal met precies dezelfde handgrepen uitgevoerd werd. Als het mijn wacht van roerganger was, en hij die' met mij moest delen op de brug, bleef hij wijdbeens staan voor het dikke glas van de voorruit op de brug, en zei bij de lange uren van onze geduidendstep w elijke wachthet onemeenschap oord. Alleennop het ogenblik, dat ik mij opstelde achter het roerwiel, met mijn ogen gericht op het kompas, gaf hij me de koers aan: „Zuidzuid-Oost", ging de stuurhut binnen en kwam terug met de sextant. Na het zonschieten, kwam hijschuin voor me staan, en staarde onbeweeglijk naar de horizon. De ouwe, die voor een ogenblik zijn Plutarchus in de, steek liet, kloste de brug op en begon een praatje met Swinton, maar deze antwoordde niet, waarop verwonderd van terzijde aanzag, zijn de kapitein hem verwonderd ophaalde en weer wegkloste• het beeld, vooroor als wij a ..... mij de Ik zie nog roeiende halve bol van het de nachtwacht nauwelijks verlicht werd zacht schommelende ermd petrolumlampje, kompas, dat volgde de kalme schommedoor een afgeseb het kompas lingen van onze schuit en het was of het leefde; het veranderde onder mijn starre blik in het bleke gezicht van Anne Clayton. Dan sloeg ik de ogen op en keek naar het mastlicht, dat juist onder de kap van de brug zichtbaar was als een vuilgels ster temidden van de klare flonkeringen atankodmep ahsemenel.hetrkzakcehetke weer naar he suizelen van het onder de boeg opensplijtende water, dat als een ruisend dennenbos in de avondwind aanzwol en weer wegzakte, maakte mi; soezerig. Overdag had 1k weinig geslapen, ik bracht nu Anne alleen haar maaltijden, en in plaats van naar kooi te gaan, bleef ik daarna over de reling turen, tot zij naast mij kwam staan. Wij, spraken niet vee 1...... Ik werd dan ;net een ruk opgeschrikt uit mijn dromerij, mijn verantwoordelijkheidsgevoel werkte ook onderbewust door, als ik gewaar werd, dat de boot een paar graden van de opgegeven koers afweek. Toen wij, na een tiental dagen van zeldzaam rustig weer, de haven van Boston binnenvoeren, waar de „Mary Oakland" voor haar tweejaarlijkse schoonmaak het droogdok inging, vergezelde ik Anne in de haar volkomen onbekende stad naar het laatste adres van haar vriend. Het was in een nauw straatje in een volksbuurt van Boston. Een oude vrouw opende de deur en zei zich heel goed te herinneren, dat er op haar zolderkamertje een jonge man gewoond had, die de naam droeg, die Anne haar aangaf. Zij had hem maar weinig te zien gekregen; 's morgens trok hij er voor dag en dauw op uit en kwam des avonds pas laat weer terug. Het was een rustige fatsoenlijke jongen die kalm zijn weg ging. Op zekere dag was hij weer met zijn broodzak naar zijn werk gegaan, maar was die avond niet thuisgekomen zij had zich er wel even over verwonderd, toen zij zijn stap op de trap niet hoorde, maar ja die jonge mannen uit de vreemde, die in Amerika werk komen zoeken, die kwamen en gingen, zoals hun dat te pas kwam. En toen ziiji hem na een paar dagen niet zag verschijnen, had ze het kamertje aan een ander verhuurd: liefhebbers genoeg, daar niet van; zij kon zich niet permitteren om zich bijzonder veel zorg te maken over het lot van haar huurders, vooral niet als .zij, zoals deze jongen het ook gedaan had, hun huur netjes iedere week vooruitbetaalden, daar stond ze op en zo zou zij nog een poosje doorgepraat hebben, maar plotseling zweeg zi",,: wij stonden daar maar en keken haar aan zonder een woord te zeggen... Zij beklem zich ineeha te herinneren, dat zij zich juist voorgenomen had, om op een van de komende dagen eens naar het politiebureau te gaan, want er was een koffertje blijven staan, en zij was zo vrij gewees om het open te maken, misschien vond zij er wel een aanwijzing in of een adres. Er zaten alleen wat kleren in: ook een paar brieven van een meisje uit lerland, die had ze gelezen, het waren echte liefdesbrieven ...... Bij die woorden werd Anne doodsbleek en zij moest steun zoeken tegen de deurpost, terwl zij mijn hand trachtte te grijpen. De oude vrouw schrok en begreep, dat zij wat hardhandig te werk was gegaan „0, wacht, ik zal een glas water halen, ja?" Maar Anne schudde heftig neen en zei, dat het alweer voorbij was. Toen vroeg zij, of zij die brieven mocht hebben. Wij spraken onderweg niet, terwijl wij ons naar het politiebureau in de stad begaven. Wij vernamen daar, dat een jonge werkman een poos geleden van een stelling gevallen en omgekomen was. Zijn naam stond op zijn broodzak, maar de andere werklieden wisten niet, waar hij woonde, en alle pogingen om dat misschien te weten te komen, waren zonder resultaat gebleven. Hij was op kosten van de gemeente begraven. De commissaris zei, dat hij blij was deze zaak te kunnen afhandelen, en of Anne misschien wist, waar zijn familie woonde Op straat scheen Anne een besluit te nemen. Zij begon nerveus te praten, ja, zij had eigenlijk wel altijd instinctief geweten, dat er zo iets met hem gebeurd moest zijn, maar deze zekerheid, hoe smartelijk ook, betekende toch een bevrijding voor haar. Toen zei zij, dat zij niet naar Galway terug wilde keren, zij 'zou wel werk in Amerika vinden. Zij dankte mij, voor wat ik voor haar gedaan had en zij zou nu maar dadelijk op zoek gaan naar werk. „Ik ben jong, ik ben goed gezond en ik zie niet, waarom ik niet zou slagen." (Wordt vorvolgd.) --- Oproep aan Katholiek Nederland Naast de oproep van de bisschoppen doet nu ook het huldigingscomité, waar in vele vooraanstaande katholieken zitting genomen hebben een oproep tot Katholiek Nederland, teneinde bij te dragen in de vorming van het fonds, waarvan in het bisschoppelijk schrijven sprake is. Het Comité meent, dat vele katholieken stellig behoefte zullen gevoelen, door een eigen aparte bijdrage het welslagen van het voornemen te verzekeren. Vooral personen, instellingen en organisaties kunnen door een meer rechtstreekse deelneming aan de inzameling hun gevoelens van waardering voor Mgr. Giobbe tot uitdrukking brengen. Vandaar dat het huldigingscomité hen uitnodigt een geldelijke bijdrage te willen toezeggen en doen toekomen bij voorkeur aan het adres van de penningmeester Mr. J. H. R, Sassen te 's Gravenhage (hetzij op zijn postrekening no. 28.46.43 hetzij' op zijn bankrekening bij de Ned. eredietbank, bijkantoor te 's Gravenhage). Op die manier kan door een gezamenlijke inspanning aan het 50-jarig priesterfeest van de Internuntius een monument van blijvende waarde verbonden worden. Het comité, dat met de voorbereiding der viering belast is, bestaat uit de volgende personen. Mr J. R. H. van Schaik Minister v. Staat, 's Gravenhage, voorzitter, Mr dr L. N. Deckers, Lid van de Raad van Staten, 's Gravenhage, vicevoorzitter, Mgr. H. J. J. van Hussen, Nationaal Directeur van de Pauselijke Missie Actie, 's Gravenhage, Mgr. mr F. Op de Coul, directeur van het Katholiek Centraal Bureau voor Onderwijs en Opvoeding 's Gravenhage, Pater Hyacinth Hermans O.P. Rotterdam, Dr J. C. M. Ongering, Directeur van het kath. Nederlands Persbureau, 's Gravenhage, P. J. Spoorenberg, Industrieel Rotterdam, Ir E, F. E. Bongaerts, secretaris, 's Gravenhage Joh. van Oldenbarneveltlaan 60, Mr J. H. R. Sassen, penningmeester, 's Gravenhage, Joh. Bildersstraat 12. --- Koningin en kleine prinses sen bij ontvangst van de Sint in Amsterdam Trygve Lie ook aanwezig AMSTERDAM, 20 November — Onder het bulderen van dertien saluutschoten — gebruikelijk ter verwelkoming van consuls-generaal – uit de mond van 'n kanon anno 1884, waarvoor men gelukkig nog paar passende patronen had kunnen vinden en dat gemonteerd was op een landingssloep van de Nederlandse Marine, zette vanmiddag vijf minuten voor half drie Sint Nicolaas voet aan wal aan de Prins Hendrikkade te Amsterdam. Na door enige heren van het initiatief comité Amsterdam te zijn begroet schreed de bisschop met enige zwarte pieten en gevolgd door een groep lansknechten in de richting van de Sint Nicolaaskerk. Op zijn weg ontmoette hij burgemeester Arn. J. D'Ailly, die reeds een half uur tevoren in gezelschap van zijn echtgenote en zijn gast de voormalige secretaris-generaal van de Verenigde Naties, Trygve Lie, per auto was gearriveerd om de Sint zijn opwachting te maken. Nog hogere belangstellenden kwamen enige ogenblikken voor de bisschop arriveerde per sloep aan. Dit waren koningin Juliana en de prinsessen Marijke en Margriet. Met een paar vrien dinnetjes klauterden de meisjes op de aanlegsteiger. Prinses Marijke in een beige Montgomery-jekker („houtje-touwtje") met capuchon en prinses Margriet in een sportief donkerblauw duffel manteltje met rood rokje. Koningin Juliana en de beide prinsesjes wisselden handdrukken met de goede Sint en waren enige tijd met hem in gesprek. ben ook wel eens stout geweest" zei hij geruststellend tegen het kleine figuurtje in het „Monty"-jasje. De bisschop sprak zijn dank jegens koningin Juliana uit omdat deze ook bij zijn aankomst aanwezig had willen zijn, nadat zij al zoveel buitenlandse gasten de laatste tijd heeft ontvangen. „Ik krijg er de smaak van te pakken", antwoordde de koningin vriendelijk lachend. Tot de heer Trygve Lie merkte Sint Nicolaas op dat zij tweeën zoveel overeenkomst vertoonden in hun arbeid voor de volkeren, de een voor de volwassenen, de ander voor de kinderen. (Applaus van de koningin, die dit gesprek had gevolgd.) Een klein elfje dat al die tijd huiverend in haar dun gazen rokje en ongekousde beentjes, een beetje achteraf en gesecondeerd door een lieftallige bloemenfee had staan wachten tot het grote ogenblik zou zijn gekomen, dat zij de Sint een boeket rode anjers zou mogen aanbieden, kreeg ook eindelijk haar kans. En al deze momenten werden vastgelegd op televisie en filmcamera's, die lustig snorden. --- Radio-programma DINSDAG 23 NOVEMBER 1954 HILVERSUM I, 402 m. = 746 kefs. 7.00-24.00 K.R.O. KRO: 7.00 Nws. 7.10 Gram. 7.45 Morgengebed en lit. kal. 8.00 Nws., weerber. en kath. nws., 8.25 Plechtige Hoogmis, 9.35 Waterst. 9.40 Lichtbaken. 10.00 V. d. kleuters, 10.15 Gram. 11.00 V. d. vrouw, 11.30 Schoolradio. 11.50 Als de Ziele luistert. 12.00 Angelus, 12.03 Gram. 12.30 Land- en tuinb. m@cled. 12.33 Gram. 12.55 Zonnewijzer, 13.00 Nws. en kath. nws. 13.20 Gram. 14.00 Gevar. progr. 14.45 Kamerkoor. 15.00 Schoolradio. 15.30 Ben je zestig? 16.00 V. d. zieken. 16.30 Ziekenlof. 17.00 V. d. jeugd. 17.45 Regeringsuitz.: Rijksdelen overzee: „De Nederlandse Antillen en het Algemeen Rijksarchief" door Mevr. M. A. P. Meilink-Roelofsz. 18.00 V. d. jeugd, 18.20 Sportpraatje. 18.30 Koorzang. 19.00 Nws 19.10 Lichte muz. 19.30 Avondgebed en lit. kal. 19.45 Lichte muz. 20.15 Gram. 21.00 Act. 21.15 De gewone man. 21.20 Brabants ork., schoolkoor en sol. 22.45 Uit het Boek der Boeken. 23.00 Nws. 23.15-24.00 Radio Philharm. ork. HILVERSUM 11. 2298 m. = 1007 kcfs. 7.00-24.00 A.V.R.O. ' (7.50-8.00 VPRO). AVRO: 7.00 Nws. 7.10 Gram. 7.15 Gym. 7.30 Gram. VPRO: 7.50 Dagopening. AVRO: 8.00 Nws. 8.15 Gram. 9.30 V. cl. vrouw. 9.35 Gram. 9.40 Morgenwijding. 10.00 Gram. 10.50 V. d. kleuters, 11.00 V. d. zieken, 11.30 Fluit en piano. 12.00 Lichte muz. 12.30 Land- en tuinti. meded. 12.33 V. h. platteland. 12.40 Orgelsp. 13.00 Nws. 13.15 Meded. of gram. 13.20 Metropole ork. 13.55 Beursber. 14.00 Kookpraatje. 14.15 Gram. 14.40 Schoolradio. 15.00 Pianorecital. 15.30 V. d. vrouw. 16.00 Gram. 16.30 V. d. jeugd, 17.20 De dierenwereld en wij" caus. 17.30 Jazz-competitie. 18.00 Nws., 18.15 Pianosp, 18.30 „Meer productiviteit brengt iedereen profijt", caus. 18.40 Dansmui. 19.00 V. d. kind. 19.05 „Paris vota parle". 19.10 Rep. 19.15 Harmonieork. 19.45 Toneelbeschouwing 20.00 Nws 20.05 Gevar. progr. 21.10 Lichte muz. 21.30 Meded. en rep. 21.40 Amus. muz. 22.20 De Antwoordman. 22.35 Orgelconc. 22.55 „Ik geloof dat...", caus. 23.00 Nws. 23.15 New York Calling. 23.20-24.00 Filmprogr. TELEVISIEPROGRAMMA A.V.R.0.•. 20.15 Televizier. 20.45 „Variété" showfilm. 21.05 Mieren-kolonie. 21.202-21.45 „De Wandelstok"; TV-spel. ---