AAN MIJN KLEINE VRIENDJES, DE KINDEREN VAN DE HELE WERELD Vooral aan hen die ziek zijn en waarvan ik zoveel houd WIJ zouden geneigd zijn dit artikel te beginnen met de woorden „Er was eens". Dit is de titel van een boekje met kinderverhaaltjes, dat pas in het Frans-sprekend gebied van België is uitgekomen: „Il était une fois". Maar toch, er was eens een klein, lief meisje met blonde haren, de trots van haar ouders. Zij werd geboren• te Iyerpala, district Coimbatore in India, op een theeplantage, 11 November 1924. Bij haar doopsel kreeg ze de naam Jacqueline, maar men noemde haar kortweg Jacky. Zij was gezond en groeide ongelooflijk goed. Vijf jaren oud had zij met haar kinderoogjes reeds een groot gedeelte van de wereld gezien, want haar ouders reisden van Azië naar Europa, en van Europa weer naar Afrika. De onbewuste indrukken, die een kind bij zulke reizen kan opdoen, zijn bij haar niet verloren gegaan. Te Verviers, in het Belgische Limburg, ging zij voor het eerst naar school bij de Zusters Urselinen. Op zestienjarige leeftijd was zij een dromerig kind, dat meer interesse had voor een fladderende vlinder, de drijvende wolken en de blauwe hemel, dan voor algebraïsche vergelijkingen. Haar schoolschriften heeft zij geïllustreerd met leuke tekeningetjes en hier en daar, staan er onschuldige droomzinnetjes langs de rand geschreven. Haar liefde ging uit naar kinderen en waar zij kon en mocht, is zij zorgzaamspelend met kleine kinderen bezig. 10 Mei 1940 verliet zij met haar ouders Verviers, kwam met vele andere vluchtelingen in de hel van Duinkerken terecht, waar zij tenslotte met haar vader en moeder overstak naar Engeland. Enige maanden later was Jacky Waller met haar familie te Durban in Zuid-Afrika. In Durban bezocht zij een tijd de Middelbare School „Maris Stelle.", om zich voor te bereiden op universitaire studies, tot generaal Smuts zijn bevolking mobiliseerde. Jacky meldde zich bij het stedelijk ziekenhuis, waar zij als verpleegster een plaatsje kreeg op de kinderafdeling. Vandaar werd zij overgeplaatst naar het ziekenhuis van Natal, waar zij werkzaam was onder de patiëntjes, die leden aan kinderverlamming. ROND HAAR ZIEKBED Op een morgen in Mei 1943, zakte zij totaal uitgeput in elkaar en de dokters constateerden de eerste verschijnselen van deze verschrikkelijke en besmettelijke ziekte. Totaal verlamd werd haar ademhaling hoe langer hoe moeilijker tot de artsen genoodzaakt waren haar in de enige ijzeren long te leggen, waarover het ziekenhuis beschikte. Wekenlang kon zij niet zien, horen of spreken, toen kreeg ze het gebruik van haar zintuigen weer terug. Maar inmiddels was er in het ziekenhuis van Natal een kind binnen gebracht dat, wilde het niet sterven, in die enige ijzeren long gelegd moest worden. Jacky was het te weten gekomen en zij aarzelde geen ogenblik; zij stond de ijzeren long af voor het kind en riskeerde haar eigen leven. Met behulp van een zuurstof-apparaat werd haar ademhaling iets verlicht, toen zij 36 uren lang moest vliegen, oin Johan nesburg te bereiken, waar men over een andere ijzeren long beschikte. Twee maanden moest zij er nog in liggen, toen was haar ademhaling weer normaal. Zij kon haar hoofd met veel inspanning weer opheffen, haar tenen bevkr gen en zelfs de vingers van haar rechterhand. De verpleegsters, die haar verzorgden stonden verbaasd over haar opgeruimd en blij karakter. Teruggebracht naar t ziekenhuis van Natal bleken echter al de medicamenten en pogingen der dokters tevergeefs geweest te zijn, want de kleine bewegingen die ze kon maken verdwenen weer. Ze begon te beseffen dat ze nooit meer een kind op haar armen zou kunnen nemen en het te liefkozen en te knuffelen. Haavr moedkleinerlijkn instinct, en haar liefde oor greep toen naar het allerlaatste: „Ik zal hen verhaaltjes vertellonen In de middaguren stonden de oppde patiëntjes rond haar bed, eerbiedig en met veel aandacht te luisteren naar de verhaaltjes, die zij verzon. Zij werd een trekpleister in /die wereld van kleine, zieke kleuters, die zodra ze konden naar het bed• van Jacky Waller, liepen of strompelden om met open mondjes te luisteren. AAN HAAR MOEDER DICTEERDE ZIJ EEN ARTIKEL Het was ook in die tijd dat Jacky aan het lezen ging, om stof te vinden voor haar vertelsels. Met een houtje tussen haar tanden draaide Zij de bladzijde van haar boek om. Toen kwam zij op het idee om op dezelfde manier, maar nu met een potlood, aan het schrijven te gaan. Van Natal werd zij vervoerd naar het ziekenhuis in Durban, waar haar ouders woonden en waar zij ook weer in de buurt van de kinderafdeling kwam te liggen, om te kunnen vertellen. Een stadskrant van Durban vroeg haar heur gedachten eens te geven over kinderverlamming en de behandeling ervan. Zij dicteerde haar moeder een artikel, dat insloeg omdat het ditmaal niet was van de hand van een arts, maar van iemand die er zelf aan leed. Met glinsterende ogen las zij nadien haar artikel en van dat ogenblik af dacht zij er aan, moeizaam met een potlood tussen haar tanden haar kinderverhaaltjes te schrift te stellen. Wanneer zij hoorde dat ergens in het ziekenhuis een ontmoedigde zieke lag, vroeg zij haar bed voor enige uren naast die zieke te zetten en zij bleek in staat te zijn de meest moedeloze weer op te beuren. In het ziekenhuis van Durban heeft zij nog even de tijd gekend, dat zij met veel instrumenten en ondersteuning recht kon staan en enige passen kan maken, maar de verlamming kwam terug en weer lag zij roerloos op haar bed. ZIJ SCHRIJFT NOG VELE BRIEVEN In 1946, zodra het mogelijk was na de wereldoorlog, kwam zij terug naar België en nu woont zij, of beter gezegd ligt zij sinds die tijd in het huis van haar grootouders te Heuse, bij Verviers. Haar bewegingloos leven is echter druk bezet want daar begon zij aan haar eerste boekje: „Il était une fois", „Er was eens". Lou Willy en nog andere tekenaars hebben het geïllustreerd. Een krant te Verviers publiceerde regelmatig haar kinderverhaaltjes. Zo Is de naam van Jacky Walter weg gevlucht uit de sombere schaduw van haar, ziekenkamer om een zon te zijn, waarin de jeugd jich heerlijk koestert. Haar wonderlijke verhaaltjes zijn eenvoudig en licht van stijl en worden gretig, verslonden door duizenden kinderen. Haar moederlijke verbeelding weet de hartjes der kleinen te treffen en met de vele bewegingen van haar hoofd schrijft zij ze langzaam maar zeker neer. Het zijn amusante, naïeve vertelsels en niemand kan vermoeden dat ze neergeschreven zijn door iemand die geheel verlamd is. Met haar potlood tussen haar tanden beantwoordt zij nog vele brieven, want zij wil niet alleen een engel zijn met blijde verhalen en boodschappen voor kinderen, maar voor allen die lijden aan ongeneeslijke ziekten, en die bij haar troost zoeken. Zichzelf vergeten en anderen helpen is haar parool en haar sterkte; katholieker en christelijker kan het niet. In een fleurigeomslag is haar eerste boekje verschenen en niet haar schreef ze als voorwoord: „Aan mijn kleine vriendjes,' de kinderen van heel de wereld, maar, Reproductie uit een r brief van Jackie Walter, „Aan mijn kleine vrienden, de kinderen van de gehele wereld en in het bijzonder degenen die ziek zijn, en naar wie mijn tedere gevoelens gaan". Jackie Walter --- In de Sint Plechelmusbasiliek te Olden- In de Sint Plechelmusbasiliek te Oldenzaal wordt een speciale kapel ingericht, waarin dit beeld van St Antonius Abt zal worden geplaatst. --- Zadeldaktoren met trapgevel Zadeldaktorens vindt men nog veel in Friesland, een enkele in Twente, n.l. de oude Sint Maartenstoren te Losser. In West falen ziet men dergelijke torens nog veel. De kerk in Burgsteinfurt heeft wel een van de meest gave torens van dit type, n.l. een zadeldak met trapgevel. --- Merkwaardig circus-artist In de courant van 4 Juni 3.1. las ik het stukje over de circus-artist, die zich uitgaf voor pauselijk Inspecteur Ook, dat hij de biecht van zusters gehoord had. Nu zou ik willen vragen. Moeten die Zusters, terwijl ze dachten dat het een priester was en dus hun biecht goed — opnieuw die biecht spreken? Het spijt mij voor de zusters, maar de „biecht", die zij bij die fraaie artist gesproken hebben, was ongeldig omdat de zogenaamde absolutie ongeldig was. Het was eenvoudig geen biecht. Een circus-artist kan veel maar dat gaat toch boven zijn macht. Dat die zusters dachten, dat de biecht goed was, verandert daar niets aan. De „goede bedoeling" of een vergissing kan wel invloed hebben op de waarde van onze persoonlijke daden, maar niet op de geldigheid van de Sacramenten. Evenmin als die man priester werd, omdat die zusters dachten, dat hij een priester was, evenmin werden de woorden die hij gesproken heeft, een absolutie Die zusters moeten in de volgende biecht de fouten belijden vanaf de laatste „echte" biecht. P. v. K. --- Bij voorkeur jonge mensen, als peter en meter bij 't H. Vormsel Het weekblad „De Bazuin" had tot haar lezers de oproep gericht om iets te vertellen van wat zij zich herinneren van de dag dat zij het H. Vormsel ontvingen. Er kwamen verschillende antwoorden binnen. Een enkele er van willen we hier vermelden: Wat ik mij na bijna 50 jaar herinner van de dag, dat mij het H. Vormsel werd toegediend ? Uiterlijkheden niet zoveel. Het was op een hete dag niet lang na mijn eerste H. Communie. Ik was toen 11 jaar en behoorde tot de kleineren. De oudsten waren 16 jaar ongeveer en al groot. In een grote optocht gingen we over een zeer stoffige grindweg, zowat een half uur lang. En daarna weer een uur terug langs dezelfde weg. Want we woonden een half uur verwijderd van ons eigen dorp, de tegenovergestelde kant op. Bezweet en onder het stof kwam ik thuis. Van het Vormsel had ik mij veel voorgesteld. De kaakslag wist ik later zelf niet meer of ik deze wel had gehad. Ik was te zeer onder de indruk van de grote gestalte van de bisschop geweest om nog iets anders op te merken. Wat mij zorgen maakte was de peter Hoe kon die man nu zijn plicht als zodanig goed waarnemen als het ooit eens nodig mocht zijn. Een paar honderd jongens, die hij niet eens kende. Ik maakte dan ook toen meteen het plan nooit peter te willen zijn. De redactie van „De Bazuin" reageert hierop als volgt: Het is de taak van peter en meter bil het vormsel, de nieuwgevormde bij te. staan in de zending die hij door dit sacrament heeft ontvangen. Volgens de bepalingen van het recht moeten peter en meter zelf gevormd zijn, ten minste 14 jaar oud, en besloten hun taak te vervullen. Uitgezonderd in geval van dispensatie, kan één peter of, één meter niet meer dan ten hoogste twee kinderen tegelijk voor het vormsel presenteren. Het is dus normaal — zoals zo vaak voorkomt —, dat er slechts één peter aanwezig is voor alle jongens en, één me- j ter voor alle meisjes. De peetouders moeten hftn beschermelingen kennen en hen volgen door het leven, — en hoe is dit mogelijk, als men van een hele schaar kinderen tegelijk peter of meter is ? Helaas oefenen de peetouders van het doopsel niet altijd werkelijk hun taak uit. Om deze reden is 't niet zo vreemd, dat de Kerk bij het vormsel nog een afzonderlijke peter of meter benoemt, die de gevormde behulpzaam is op zijn weg door het leven. Het is volkomen in de geest van de Kerk, wanneer voor deze taak bij voorkeur jonge mensen worden uitgekozen, die immers de tot volwassenheid gezalfden het best kunnen begrijpen en bijstaan. De minimumleeftijd voor het peter- of meterschap is niet zonder reden op slechts 14 geplaatst. Voor opgroeiende jongens en meisjes ligt hier een prachtige en apostolische taak! --- Voor honderd jaren Uit de Twentsche Courant van 16 Tunij 1855 ALMELO, 12 Junij. Onder begunstiging van het schoonste weder brak dan eindelijk voor deze stad, de feestdag aan, die bestemd was, tot het vervullen Van een wensch, tot het voltooijen van een werk, waarover reeds in 1798, dus °7 jaar geleden, gesproken werd, doch dat herhaaldelijk op touw gezet werd en weder afsprong. Heden dan had de plegtige opening Plaats van het Kanaal, dat onze stad niet alle Provincien, ja als het ware niet de Zee in directe verbinding brengt, en veel tot de voorspoed van Twenthe ever het algemeen en van Almelo in het bijzonder zal kunnen bijdragen. Vele inwoners schenen dit dan ook te beseffen en gaven dit door het uitsteken van de vlag en andere feestelijkheden duidelijk te kennen. Te 3 ure trokken de schepen met vlag en wimpel en onder geleide van de Liedertafel Tubantia in de haven. De Commissaris des Konings hield daarbij de volgende rede : „Herinnert ge U, hoe de wensch naar de Kanalisatie van Overijssel en in het bijzonder t naar eene kanaalverbinding tussen Almelo en Zwolle, reeds de wensch was Van vorige jaren en ik mag zeggen, van 31 vroegere geslachten; – hoe die wensch in kracht toenam, naar mate Almelo In welvaart steeg en met Twenthe de d zetel werd van een belangrijke tak van nijverheid ? Herinnert ge U hoe die 3; hoon dan eens verlevendigde dan weer Verflaauwde; – hoe eindelijk die lang rJ gekoesterde wensch weder werd opge- Wekt na eene andere teleurgestelde verlvachting: die van de Overijsselsche Spoorweg; – hoe zij daar voor eene verg; koeding werd, en hoe de onderneming d ent deele door de bijdragen van en uit 'eg het gewest, en ten deele als bij gedaante verwisseling tot stand kwam ? 'Herinnert gij U dit alles mijne Heeen Wel nu, die wensch is, voor zoo verre 43' dit gedeelte der onderneming betreft, thans vervuld. Wij mogen ons thans daarin verheugen en elkander daarmede 2 geluk wenschen. Vooral wensch ik daar, nlede het Bestuur van deze belangrijke et gemeente geluk. Voor haar is een schooit' be dag aangebroken. Een nieuw element oe biedt haar zijn hulp en krachten aan. io Moge Almelo daardoor gesterkt steeds 4e otnemen in nijverheid en welvaart. i•e Ik wensch daarmede het nijvere . ,`venthe geluk, en hoop dat het Kan 0;1 k eene tegemoetkoming zal zijn voor uetkeen dat belangrijke gedeelte vaan oh gewest, tot verdere ontwikkeling van krachten behoeft. Het behoort tot tllijn hartelijkste wenschen, dat de vol-Qeijin van dit gedeelte de voorbode ai Zijng van de voltooijing van het geleel en dat eerlg ook datgene volluragt mag zijn hetgeen thans nog aan ;f3 ondernomen werk ontbreekt." --- Steekpartij tengevolge van televisie-uitzending De. bijna 56-jarige timmerman het H. W F. uit Voerendaal (L.) woonde in café van J. L. aldaar een televisieuitzending bij. Hij liet zich beledigend en misprijzend uit, toen in een reportage over Z.H. de Paus een kruisbeeld in het beeld verscheen. De caféhouder toen aan zijn klant p duidelijnk, niet dat hij dan maar moest ophoeelen meer terugkomen. Dat heengaan ging gepaard met de nodige omhaal en toen de caféhouder de deur achter zijn bezoeker wilde dichtmaken, verhinderde deze dat door er zijn voet tegen te zetten. Tijdens de onenigheid, die toen volgde, voelde de caféhouder een steek in zijn zijde en ging naar binnen, op de voet gevolgd door de onwillige klant die toen door de vrouw van de caféhouder afdoende de deur werd uitgewerkt. Intussen bleek dat de caféhouder een ernstige steek had gekregen. In het ziekenhuis ontdekte men, dat de wonde dr de getroffenen was dichtgehouden waardoor een ernstige verbloeding had gedreigd. De lever was door de steek geraakt. Deze week werd de affaire voor. de Maastrichtse rechtbank behandeld. De timmerman ontkende alles en vroeg behalve de reeds gehoorde getuigen nog een getuige te horen. Daarop werd de verdere behandeling van de zaak uitgesteld tot de volgende week. --- Zondag onder het Octaaf van het H. Hart In de gelijkenis van het verloren schaap en de verloren drachme, worden wij op deze Zondag herinnerd aan de zoekende liefde van God jegens de zondaars. En het is vooral het lieflijke beeld van de Goede Herder, die het verloren schaap op Zijn schouders neemt, dat ons sterk treft. Bovendien worden wij door het feest van het H. Hart, in het octaaf waarvan deze Zondag valt, er op gewezen hoe de liefde van Christus de gehele] mensheid omvat. In de Introïtus horen wij de stem van de hulpzoekende zondaar: „Zie op mij neer en ontferm U mijner!" En meerdere malen vinden wij in de tekst van deze Mis de vezuchting: „Ik ben zo verlaten en arm, zie neder op mijn armzaligheid en kommer, en vergeef mij al mijn zonden". Het besef van onze onmacht, om zonder Gods genade een goed leven te leiden, komt juist in onze tijd, met zijn vele en grote gevaren wel bijzonder tot uiting. Het tussengezang van deze Zondag wil ons geruststellen: al loopt de duivel als een briesende leeuw rond, werp uw bekommernis op de Heer, Hij zal voor u zorgen. In de gelijkenis van de verloren drachme duidt het Evangelie op onze Moeder de H. Kerk, die hier als een zoekende vrouw is voorgesteld. Het is immers de taak van de Kerk om op aarde te zoeken hetgeen verloren was,. de zondige mensenzielen te heiligen en voor de hem,el gereed te maken. Christus is het licht van de Kerk. Met dit licht wordt het duistere van de aarde verlicht en met dat licht vindt de Kerk het verloren geldstuk, dat is de ziel van de mens. Zoals op een muntstuk meestal het beeld staat van de regerende vorst, zo draagt de ziel het beeld van de Hemelse Koning. Daarvoor is de gelijkenis van de verloren drachme zeer zinrijk. Zo wil dus de Kerk ons op deze Zondag herinneren aan de strijd van het leven, en ons opwekken om ons te wapenen tegen de gevaren die ons bedreigen. Zij doet dat door te wijzen op de zinrijke parabels van het Evangelie. We moeten sterk blijven staan in de strijd en ons niet laten ontmoedigen, noch door de dagelijkse sleur, noch door de geweldige ontwikkeling van het moderne leven, noch door tegenslagen of smarten. Want alléén de volharding, trots alles, zal ons de eindoverwinning doen behalen. vooral aan hen die ziek zijn, en waarvan ik zoveel houd. Jacky Waller". ER WAS EENS Konden wij dit artikel beëindigen in sprookjes-stijl, en voor U neerschrijven• "Er was eens een meisje dat lang geheel verlamd was, maar op een morgen uit haar bed sprong om te lopen en te dansen". Doch zo is het niet. Jacky Waller Ir steeds nog lam en ligt kalm, gelaten en geduldig roerloos-stil op haar bed. Zij is nu 31 jaar, zij bidt en leest veel en dan weer vult zij witte vellen papier met 't potlood tussen haar tanden. }laar fantasie zwerft als een fladderende vlinder rond en neemt beweeglijke kinderzieltjes mee in haar vluchten. A. WOUTERS --- ROEPING VOOR HET PRIESTERSCHAP EN VOOR HET LEVEN ALS RELIGIEUS MAG IK U IETS VRAGEN? P. J. te Oldenzaal vraagt ons: „Kunt U mij ook uitleggen, wat ~ROEPING" nu eigenlijk is"? Ik bedoel: „roeping tot het priesterschap of religieuze leven". Deze korte vraag roept vele gedachten op. Er bestaat inderdaad misverstand over de vraag, wat roeping is en dit komt meestal hiervandaan, dat men de roeping teveel van de menselijke kant bekijkt en dat men teveel de nadruk legt op het gevoel, alsof roeping voornamelijk zou bestaan in een verheven gevoel, een zich sterk aangetrokken voelen tot het priesterschap of de religieuze staat. Dit kan een teken van roeping zijn, en zal er meestal wel bijkomen, maar het is de roeping niet, zoals we zien zullen. (We hebben hier vooral de roeping tot het priesterschap, )p het oog, maar veel van het volgende gaat ook op voor de roeping tot het religieuze leven). Omdat er op dit punt nogal vage en verwarde begrippen bestaan, lijkt mij een zakelijke nuchtere uiteenzetting het meest op haar plaats. We moeten roeping op de eerste plaats zien van de kant van God. Het is de vrije uitverkiezing van God, die sommige mensen bijzonder vraagt voor Zijn Dienst. St. Marcus schrijft in zijn Evangelie bij de roeping der Apostelen deze mooie opmerking neer: „Hij riep hen, die Hijzelf wilde". Dit woord heeft mij steeds getroffen, omdat hiermee de "oeping het beste verklaard wordt. Wij kunnen hier nog aan toevoegen: .Niet gij hebt Mij uitverkoren, maar [k u". Men ziet om zich heen, dat jongens, die wel braaf zijn, geroepen worden, terwijl andere, die minstens even braaf zijn, niet geroepen worden. Tijdens de studiejaren zag men jongens heengaan, waarvan men dacht „Die zijn eigenlijk veel beter dan ik". Wat is daar de verklaring van? ',Hij riep hen, die Hij zelf wilde". God kiest uit en wij kunnen alleen maar: beantwoorden of weigeren. Wij kunnen onszelf niet opdringen. Die uitverkiezing van God wordt voor onze kennis bevestigd door de aanname door de H. Kerk. De Bisschop neemt iemand aan voor de EI. Wijding en daarmee ontvangt de Wijdeling de definitieve bevestiging, :lat hij inderdaad. door God geroepen is. Maar: die aanvaarding door de Bisschop heeft eerst plaats bij de Ei. Wijdingen. Dan is de candidaat 11 in de twintig jaar en is er al een Hele opleiding aan vooraf gegaan. Een tweede vraag is dus: Wat zijn Kseir die officiële aanvaarding door de Kerk de tekenen voor een echte roeping? Waaraan kan men zien of vermoeden, dat bijv. een jongen van 12 of 14 jaar door God geroepen is? Zekerheid heeft men pas bij de aanvaarding door de Bisschop. Er echter tevoren reed; min of meer tekere tekenen van roeping. Men kan ze terugbrengen tot drie: 1 geschiktheid; 2 sterke wil en eerlijke bedoeling. Als derde, maar niet onfeilbaar teken noem ik: De neiging, het „getrokken worden". Geschiktheid: Dit is één der vooriaamste tekenen. God roept niemand tot een zaak zonder de mogelijkheid er bij te geven, om die taak te vervullen, dus zonder de vereiste geschiktheid. Als iemand die geschiktheid mist — wat natuurlijk na volhardende pogingen en diepgaand onderzoek pas duidelijk is — dan is hij zeker niet geroepen. Die „geschiktheid" omvat veel. Wij noemen enkele punten: a) Vroomheid. Dit goed te verstaan. Geen „zoete jongetjes", maar toch een zekere ernst liefde voor het gebed, liefde voor dE naaste (geen uitgesproken egoïsten) idealisme zijn vereist. Naar jongensmaat. Men moet van een twaalfjarige niet de ernst of vroomheid van sen grijze monnik eisen. Vervolgens zedelijke gaafheid. Hieronder valt onder ander: eenvoud soberheid, zuiverheid, gemakkelijk kunnen gehoorzamen enz. Ten derde gezond en redelijk goed verstand Een jongen moet aan de minimum — eisen van de priesterstudie kunnen voldoen. Domheid maakt stukken. Hier moet natuurlijk ook het uiterste geprobeerd worden en hier moet gezond verstand en goed — kunnen — leren terdege uit elkaar gehouden worden. Tenslotte hoort onder geschiktheid nog een redelijk goede gezondheid, die tegen de eisen van het priesterwerk in deze tijd op kan. Sterke wil en eerlijke bedoeling• Trouw aan het priesterideaal eist een sterke wil, samengaand met een heilig vertrouwen in de genade. Onder goede mening verstaan we, dat men priester wil worden (min of meer bewust) voor de eer van God en het heil der zielen. ledere zucht naar een bevoorrechte positie of een verzorgd leven is uit de boze. Geneigdheid: Deze zal er — zoals reeds gezegd, wel meestal bijkomen maar is niet onontbeerlijk. Ik hel, meisjes gekend, die beslist geen zin hadden, om naar het klooster te gaan, die er tegenop zagen. Zij waren er echter van overtuigd, dat God haar daar wilde hebben en ze hadden le geschiktheid. Zij zijn gegaan en uitstekende religieuzen geworden. Van de andere kant zijn de vader en moeder van kleine H. Theresia beiden in het klooster geweest. Zij hadden de neiging en de nodige vroomheid ongetwijfeld, maar het bleek niet hun roeping te zijn. Dit schematische overzicht moge volstaan, om enige klaarheid te brengen in het begrip: Roeping. Uit bovenstaande is wel duidelijk, dat ouders en gezin zeer veel kunnen doen aan het bevorderen en bewaren van de roeping maar ook, dat alle dwang of opdringen hier uit de boze is. P. v. K. --- Wij helpen elkaar! Sinds vorige week hebben wij van meerdere zijden textiel ontvangen en bijdragen voor priesterstudenten. Aan de gevers onze hartelijke dank. Verschillende gezinnen hebben we weer kunnen verrassen met de goederen, waarom zij zo dringend verlegen waren, terwijl ook no 456, waarvoor bijdragen werden gevraagd ten behoeve van de opleiding van een priesterstudent, een belangrijke stap verder is gekomen. Hieronder volgt dan de opgave van de gezinnen, waarvoor nog hulp gewenst is. No 455 Meerdere gezinnen, die in armoedige omstandigheden verkeren, hebben gebrek aan schoenen, zomede aan bovenkleding, zowel voor mannen als voor vrouwen. Wie kan hier hulp bieden? No 456 Wij hebben medewerking gevraagd voor enkele gezinnen in de vorm van een bijdrage voor priesterstudenten. Er is een bedrag van f 500 nodig. Sinds de vorige verantwoording ontvingen wij van N.N. f 40, N.N. f 10 N.N. f 5 en N.N. f 2.50. Er is thans f 465.50 bijeen. Wie helpt de f 500 volmaken ?, ---