Europa's eigen plaats (Van onze bijzondere medewerker) Dat er met conferenties achter hermetisch gesloten deuren en een weinigzeggend slotcommuniqué nog sprake is van „open diplomatie", zal men moeilijk kunnen volhouden. Wel schijnt dit een noodzakelijke veiligheidsmaatregel in de „koude oorlog", waarin het Politburo en de Cominform in het geheim hun plannen uitbroeden. Een democratische controle op het internationale beleid der regeringen in de vrije landen wordt daardoor echter niet gemakkelijker. Toch gaat het om beslissingen van zeer grote draagwijdte. Te Londen stonden de staatslieden voor de keuze, om of de Atlantische gemeenschap hechter te organiseren en inniger aaneen te smeden, óf een politiek te voeren, die aanstuurt op een min of meer geneutraliseerde zone tussen het Westen en de Sovjet-Unie. De tekenen wijzen er op, dat de beslissing in eerstgenoemde zin is uitgevallen, al geloven wij dat de Franse diplomatie daarin toch voor een nuttige variant heeft gezorgd. Amerika heeft er naar het schijnt, met klem op aangedrongen, de Atlantische ruimte politiek, economisch en militair zo sterk mogelijk te maken, uit overweging, dat een accoord West-Oost alleen maar mogelijk en houdbaar is, als het vrije en democratische Westen zo krachtig mogelijk is. Daarom heeft Amerika — voor het eerst in duidelijke woorden — verklaard, ook na 1952, na het einde der Marshall-hulp. Europa ook economisch niet in de steek te zullen laten. Het was Zeker nodig, dat de V.S. zich, zij het dan ook nog in zeer algemene zin, hierop vastlegden Zou dit niet gebeurd zijn, dan zou het voor West-Europa niet enkel o onaantrekkelijk, maar zelfs onm;.., An A t.. kei onaantre.tuteil" gelijk zijn geweest, definitief in de Atlantische schuit te stappen. De besprekingen die tot nog toe over de Atlantische verdediging zijn gevoerd, hebben n.l. wel aangetoond, dat de opbouw van een doeltreffende en daadkrachtige defensie in het kader van het Noord Atlantisch Pact, voor Europa economisch niet te dragen zou zijn. Daarmee stond dan meteen vast, dat de betekenis van dit Atlantisch Pact niet enkel tot het militaire beperkt kon blijven, maar behalve een gezamenlijk verdedigingsstelsel, ook een gemeenschappelijk systeem zou moeten omvatten. Daarmee stond echter eveneens vast, dat hechtere politieke aaneensluiting geboden was. Want tot nu toe zijn met name de militaire plannen veeleer het werk geweest van politiek niet verantwoordelijke deskundigen. Hoe knap en toegewijd deze ook mogen zijn — in een democratie kunnen niet zij het beslissende woord spreken. Zou dat in feite wel gebeuren, dan ontaardt de democratie in een technocratie. Bidaults plan voor een „Hoge Atlantische Raad voor de Vrede" heeft hierin uitkomst gebracht, ook al heeft men het in Londen geenszins met huid en haar aanvaard. Want men is het er over eens geworden, dat een min of meer voortdurend zetelend, politiek college niet enkel de militaire, maar ook de politieke en economische samenwerking tussen de twaalf Atlantische mogendheden vaste vorm moeten gaan geven. Een Raad van „plaatsvervangende ministers van buitenlandse zaken' zal daartoe in het leven worden geroepen. Hij moge dan niet zo „Hoog" zijn als Bidault hem had ontworpen en hij moge niet zo ingrijpend zijn als in de plannen van de Franse premier was voorzien — dit nieuwe orgaan was broodnodig als een stevig gebint in het Atlantische gebouw, omdat het een noodzakelijke taak in de Atlantische samenwerking heeft te vervullen. Het moet de richtlijnen van de echte ministers van buitenlandse zaken uitvoeren; hun nieuwe beslissingen voorbereiden; een — wat wij zouden willen noemen „dagelijkse" — politieke leiding geven aan het werk der deskundigen en evenwicht bevorderen tussen de eisen van een doeltreffende verdediging en van een steviger verankerde volkswelvaart. Naar het zich laat aanzien, _ hechten de Amerikanen grote betekenis aan deze Raad. Ook al omdat hij onder Amerikaans voorzitterschap zal komen, willen de V.S. een eerste-rangs figuur daarin benoemen. Eisenhowers naam is in dit verband genoemd, maar men schijnt aan een politieke figuur de voorkeur te geven -boven deze oud-generaal. Als het waar is, dat Eisenhower in aanmerking zou komen om republikeins candidaat voor het presidentschap te worden, dan zou hij wel een politieke figuur worden. Volgens berichten die geloofwaardig voorkomen, denkt men voor deze post aan Harriman, de reizende ambassadeur voor de Marshall-hulp, of aan Robert Lovatt, die Marshalls plaatsvervanger en rechterhand in het State Department is geweest. Beiden hebben politiek een goede naam en een geoefend economisch inzicht. Harriman heeft daarbij het voordeel van zijn jarenlange nauwe Europese contacten en van zijn ervaringen ook als Amerikaans ambassadeur in Moskou. Uit 't bovenstaande moet men vooral niet afleiden, dat het geruchtmakende plan-Schuman in Londen niet op de voorgrond zou hebben gestaan. Wij zeiden reeds, dat de Franse diplomatie voor een nuttige variant heeft gezorgd op de stelling van een hecht verbonden Atlantische Unie. En die variant is — als wij goed zien — wel deze: dat een verenigd Europa een eigen, zelfstandige plaats moet kunnen innemen in 't grotere geheel der Atlantische gemeenschap. De gemeenschap is thans onmisbaar voor het herstel van welvaart en veiligheid van Europa in de vrije landen. Maar de zelfstandigheid daarin van Europa is nodig voor het behoud van eigen aard en waarden van dit deel der wereld. --- FILMKAMPIOENEN Claudette, Colbert is volgens een onil derzoek van het Amerikaanse dames-1 tijdschrift „Home Companion" de populairste vrouwelijke Amerikaanse filmster van dit jaar. Vorig jaar bezette zij nog maar de vijfde plaats. Ingrid Bergman, die drie jaar achtereen no. 1 was, is nu afgezakt tot de tiende plaats. Van de mannen staat Bing Crosby bovenaan, nu reeds voor de vijfde maal. Na Claudette Colbert kwamen in deze volgorde June Allyson, Loretta Young Olivia de Haviland, Greer Garson, Irene Dunne, Bette Davis, Barbara Stanwyck en June Wyman. Bing Crosby werd in de ranglijst gevolgd door Spencer Tracy, Cary Grant, Clark Gable, James Stewart, Gregory Pack, Gary Cooper en Walter Pidgeon. --- DE RONDE VAN NEDERLAND Fel begeerde Oranjetrui is weer in Nederlands bezit Evers won etappe Appingedam-Apeldoorn dank zij een vergissing van Vos (Van onze speciale verslaggever.) APELDOORN, 25 Mei. Vier man jakkerden met verbeten gezichten over het betonnen lint, dat zich eindeloos ver uitstrekte aan de beboste rand van de Veluwe; vier man die honderden kilometers lang alle strijd op de tweede etappe van de Ronde van Nederland broederlijk tezamen hadden gestreden. Doch op het stuk beton even voor Apeldoorn kreeg het gevecht tegen de eindeloosheid een persoonlijk karakter. Nu was het zaak ge» nrden de eindstreep alleen te halen en als eerste. De Bossenaar Vos, die een brillante rit achter de rug had, werd reeds als de favoriet gedoodverfd. Hij had van de start te Appingedam af een formidabel tempo ingezet, dat meteen al grote beroering in de gelederen van de karavaan had gebracht. En de kansen van Vos stegen aanzienlijk toen twee van de vier concurrenten op een drie honderd meter van de finish er noodgedwongen het bijltje bij neerlegden. De Belg Hendrik was het eerste slachtoffer van het moordende tempo, prompt daarop kroop de Zaankanter Van Beek als een oude man ineen: een aanval van kramp. Vos jakkerde verder, alleen nog, met Piet Evers aan zijn wiel. En Vos zou misschien deze etappe hebben gewonnen als hij zich niet had vergist in de finish. In de war gebracht door twee witte spandoeken meende hij, dat de eindstreep nog een heel stuk verder lag en zonde en sensationele eindstreep kwam toen Evers als overwinnaar van deze tweede étappe op de Rondelijst en tevens kreeg de blonde Zaankanter de oranjetrui over de schouders. – – Belgen van de kaart Voor de Belgen had deze rit dus een verre van aangenaam slot. Want niet alleen kregen zij geen schijn van kans, zoals op de eerste dag, een hoofdrol te spelen in het Ronde-stuk, nog erger was, dat zij in dit tweede etappe-gevecht maar heel weinig hebben betekend. En tot slot hebben zij de kostbare trui weer verspeeld. En nu Nederland deze in handen heeft, moet er al heel hard aan worden gewerkt in de volgende ritten om het voorgenomen plan, dat de Belgische chefs d'équipe zo keurig hebben opgesteld, te laten slagen. Van saaiheid was in dit tweede gevecht tussen de kopstukken en de mindere goden geen sprake. Amper na het vertrek uit Appingedam werd door een heel gezelschap renners de strijdbijl ijlings opgegraven en in een minimum van tijd was het een complete kermis aan de kop van het peloton. Zestien kilometer van het vriendelijke Groningse provinciestadje hadden dertien lieden het peloton reeds een vaarwel toegewuifd en waren in alle stoutffioedigheid op de vlucht geslagen. De poging verliep uitstekend, want niet alleen zag het peloton, aangevoerd door een hele troep onthutste Belgen, de ruggen van de vluchtelingen steeds kleiner worden, nog minder prettig voor de op Hollandse guldens beluste Zuiderburen — de etappeprijzen zijn werkelijk niet te versmaden! — was, dat er zegge en schrijve maar één landgenoot zich had kunnen aansluiten bij de kleine familie jakkeraars. Dat was Hendrikx, een ijzerharde knaap weliswaar, maar voorts niet bepaald een grootheid. Deze Hendrikx — en het is een algemeen bekend feit — vertikt het waar dan ook een beetje aan de kop te gaan trekken, hetgeen een fatsoenlijk renner betaamt. Het hinderde ditmaal overigens weinig, want hij de resterende twaalf renners scholen er enkele figuren, die dat trekken van de Belg in dit geval eigenlijk konden missen als een hele zere kies. Immers, zij hadden niet bepaald een daverend groot vertrouwen in (te trekeapaciteiten van sinjeur Ilendrikx, omdat hij in het belang van de Belgische wielernatie het tempo van de vluchtelingen wel eens zou kunnen gaan drukken. Natuurlijk onbewust! Maar het zal heel aangenaam zijn geweest voor de heer Emille Vanderveken, die zich werkelijk helemaal nog niet best voelde in de fonkelnieuwe lelderstrui. De wat stille Vanderveken lag opgesloten in in het peloton, loerde met venijnige ogen naar de Brabander Wim van Est, van wie in de Appinderamse straten en lanen het wonlijke verhaal de ronde had gedaan, dat hij per se de volgende dag het brok oranje in handen wilde hebben. Toen de Belg eindelijk eens ergens anders oog voor had, was de narigheid reeds gebeurd. Achthonderd meter voor hem zag, hij een kleine groep zich Pijl-,, snel verwilderen: Slien, Geerts, De Ruif ter, Schellingerhoudt. Evers, Vos, Blankenauw, Lakeman, Bakker, Van Beek, Steenbakkera, Loos en... zijn landgenelot Hendrikx. VLUCHTELINGEN Het tempo was verre van slakkerig, bijna vijftig kilometer, en 00 de rechte stukken soms zelfs een stevige zestig kilometer. Toen Veendam in zicht kwam, hadden de ontsnapten reeds een volle minuut voorsprong genomen en nog steeds bleef de zaak op dezelfde toeren doordraaien. Intussen bleef het peloton niet rentenieren. Het probeefde vanzelfsprekend een lading roet in het festijn te gooien, dat deze dag bijna geheel voor Nederland scheen te zijn gej reserveerd. Die pogingen hadden alleen tot succes, dat het peloton wat magerder werd. De Fries Joossen, Meermans, Sprenkeling en Van Gelderen waren de eersten, die aan dit dolle jachten de brui gaven. Zij lieten zich afzakken en verdwenen zoetjesaan 'in vergetelheid. Later kregen zij gezelschap van nog een hele rits ontmoedigden, onder wie zich tot stomme verbazing van de experts ook Henk Faanhof bevond. Op de duur lag deze troep ruim een half uur achter op de vluchtelingen. En toen Evers en Vos het Apeldoornse park binnenstoven onder tropisch onweer, dat iedereen en alles van de weg had gespoeld, fietste de sliert onfortuinlijken nog onbekommerd en onbewust van alle nattigheid in Apeldoorn ergens op de hei in een opgeruimd zonnetje. HEVIGE STRIJD Hard en verbeten werd er. intussen gevochten tussen het peloton en de vluchtelingen. Keer op keer probeerde Wim van Est weg te komen en telkens kleefden de Belgen zich weer vast aan Zijn achterwiel. Dat jachten splitste het grote peloton ook herhaaldelijk in verschilende groepjes, die telkens weer een dolle jacht begonnen om niet compleet te worden uitgeschakeld. Twee man wak dit wilde rijden werkelijk te veel geworden: Hopstaken en Ekelmans stapten op een gegeven moment in de Drentse eenzaamheid uit het zadel en bleven staan, waar zij waren. Onbewust en onwetend voor al het rumoer achter zich vochten de vluchtelingen een eigen oorlogje onder elkaar uit. Bij Ooevorden sneuvelden Schellingerhoudt, Steenbakkers, Loos en »e Ruyter. Later verdwenen Lakeman, Snert en Bakker. Vlak bij Vriezenveen sprong volkomen onverwacht Blankenauw van zijn fiets en sleurde een verfomfaaid achterwiel uit het frame. Hij deed deze manoeuvre zo verrassend, dat twee volgwagens op elkaar inreden en er minstens een half uur voer nodig was om beide vehikels uit elkaar te peuteren. Blankenauw was dus ook al afgeschreven. Nog zenuwachtiger werd de stemming, toen de Zaankanter Van Beek een kilometer verder de jonge Ronde-debutant Geerts, die volgens de verhalen het at twee uui lang met elkaar aan de stok hadden, op een gegeven moment eenvoudig uit het zadel stapte. Van Beek reed door, alsof er geen vuiltje aan de lucht was. Maar de wedstrijdleiding beloofde al bij voorbaat met dit verre van grappige heerschap na afloop een duchtig woordje te wisselen „Hij viel ineens van zijn fiets "' riep hij. Zo waren er tenslotte nog vier man van de dertien over en tusen deze vier zou de eindslag gestreden worden. Een grootse worsteling om de eindoverwinning kreeg de Apeldoornse burgerij niet te aanschouwen, want eerst verdwenen zonder een woord Hendrlkx en Van Beek van het toneel en toen het er op aankwam, vergaloppeerde Vos, die eigenlijk de lauweren op deze dag toekwamen, zich in twee witte reclame-spanlappen. De zaak is nu zo: dat Evers de oranjetrui in bezit heeft en dat Vrijdag de zwaarste aller zeven etappes wordt gereden: Apeldoorn-Geleen, bijna 300 kilometer, met op enkele punten het hinderlijk Limburgs bergje. HET ALG. KLASSEMENT. Het algemeen klassement na de tweede etappe luidt: 1. Evers, Nederland A 12.07.46; 2. Vos, Nederland B z.t.; 3. Van Beek, Nederland A 12.08.11; 4. Hendrikx België/gem. Nederl. ploeg 12.08.48; 5. Leenen, België B 12.10.58; 6. Callens, België A 12.11.19; 7. De Ruy ter, gem. ploeg z.t.; 8. Van Est, Nederland B z.t.; 9. De Poorter, België B z.t. 10. Lakeman, Nederland, nationaal z.t.; 11. Verpoorten, België B z.t.; 12. Vanderveken, België A 12.12.19; 13. Smits, Nederland B 12.12.24; 14. Seyen, Brabant-Limburgse ploeg 12.13.24; 15. Lambrichs, Brabant-Limburg z.t.; 16. Jef Janssen, Nederland, nationaal z.t.; 17. Rogiers, België A; 18. Schellingerhoudt, Nederland nationaal 12.14.12; 19. Geerts, Nederland nationaal 12.14.14; 20 Bakker, Nederland B 12.15.25. Alle renners, die Donderdagmiddag te Appingedam zijn gestart, zijn te Apeldoorn binnengekomen. HET PLOEGENKLASSEMENT. Het officiële ploegenklassement luidt na. de 2e etappe: 1. Nederland B 36.31.29; 2. België B 38.33.38; 3. België A 36.37.02; 4. Nederland A 36.38.52; 5. Nederlandse nationale ploeg 36.38.55; 6. Gemengde ploeg 36.39.51; 7. Brabants/Limburgse ploeg 36.46.32; 8. Zwitsers/Nederlandse ploeg 37.21.55. --- Radioprogramma ZATERDAG 27 MEI. Hilversum I (402 M.) 7.— Nieuws. 7.15 De zingende kerk. 7.45 Morgengebed. B.— Nieuws. 8.15 Pluk de dag. 1— Muzikaal programma, samengesteld door de huisvrouw. 0.35 Muziek houdt fit. 10.15 Promenade-concert. 11.— De Zonnebloem, radioziekenbezoek. .11.45 Italiaans concert. 12.— Angelus. 12.03 Lunchconcert o. 1. v. M. van 't 't Woud. 13.— Nieuws. 13.20 Amusements-orkest o. 1. v. K. v. Beeck. 14.— Musicerende dilettanten. 14.40 Omroep-kamerorkest 0.1. v. R. Krol. Beethoven-programma. .:5.25 Kroniek van letteren en kunsten. 16.— Reportage van de Ronde van Nederland. 16.30 De schoonheid van het Gregoriaans. 17.— De Wigwam, programma voor de jeugd. 18.— Radio koperkwartet. 18.25 Piano-assortiment. 19.— Nieuws. 19.15 Reportage: Ronde van Neder- land. 19.35 Zangrecital. 20.— Nieuws. 20.05 De gewone man, 20.15 Lichtbaken. 21.— Negen heit de klok. 21.45 Orkest zonder Naam 0.1. v. G, de Roos. 22.45 Avondgebed. 23.— Nieuws. 23.15 Het Maastrichts Stedelijk Orkest. Hilversum H (298 M.). 7.— Nieuws. 7.15 Ochtendgymnastiek 7.33 Operette-klanken, d.— Nieuws. 8.18 Orgelspel door J. Jong. 8.50 Tschaikowsky-cyclus. 10.20 Uitzending voor de arbeiders in de continu-bedrijven. 1.2.— Metropole-orkest o. 1. v. D. v. d. Linden. 12.30 Mededelingen ten behoeve van land- en tuinbouw. 12.33 Johan Jong en zijn Banjoliers. 13.— Nieuws. 10.40 Bel Canto. 14.— Het Nederlandse lied. 14.20 The Ramblers. 14.50 ONZE INDUSTRIE VROEGER EN NU. Twents programma over Oldenzaal en Omgeving. 15.15 Concertgebouw-orkest. 16.15 Amateurs zetten hun beste beentje voor. 16.45 Sportpraatje door K. Pebreboorn. 17.— Topsongs ld.— Nieuws. 18,30 Programma voor de Nederlandse strijdkrachten. 19.— Artistieke staalkaart. 20.— Nieuws. 20.15 Vindobona Schrammel'n. 20.45 Gevariëerd programma. 22.— Accordeola, 0.1. v. J. Gorissen. 22.25 De commissaris vertelt, Hoor-;pei reportage, 22.45 Accordeola 0.1. v. J. Gorissen. 23.— Nieuws. , 23.15 Populair programma. --- Advertentie de zuiverste vruchtendrank uit het handigste flesje, dat is Groli. --- Tennis NEL HERMSEN UITGESCHAKELD In de eerste ronde van het damesenkelspel van de internationale kampioenschappen van Frankrijk, welke in Parijs worden gehouden, is onze landgenote Nel Hermsen met 6-1, 6-0, uitgeschakeld door Doris Hard (VS). --- Wielrennen DERKSEN WON 3 MIJLSRACE IN ENGELAND Gisteren werden internationele wedstrijden te Coventry gehouden. De Belg Gosselin sloeg Harris in een 660 yards sprintwedstrijd. Onze landgenoot Derksen legde op de eerste plaats beslag bij een wedstrijd over profs over drie mijl met Harris op de tweede plaats. Van Vliet en Arnold deelden de derde en de vierde plaats. Voetbal HET F.I.F.A. JEUGDTOURNOOI Nederlandse jeugd won van. Zwitserland met 3-1 WENEN, 25 Mei (ANP). Gisteren is een begin gemaakt met het F.1.F.A.- jeugdtournooi, dat te Wenen plaats vindt. Het Nederlands jeugdelftal sloeg Zwitserland met 3-1, nadat rust met gelijke stand 1-1 was ingegaan. --- Advertentie Alleen MAGNEET maakt de ROESTVRIJE fiets! KOOPT ZO'N MODERNE ROESTVRIJE MAGNEET, HET BESPAART U GELD EN LEED --- 30 Mei Gebedsdag voor de vrede in Amerika President Truman heeft in een toespraak voor het Amerikaanse Congres de 30ste Mei uitgeroepen als de „dag van gebed voor de vrede". Hij spoorde in deze toespraak alle Amerikaanse staatsburgers aan om ieder naar hun eigen godsdienstige over tuiging op deze dag bijzonder te bidden, opdat de goddelijke Voorzienigheid de verontruste wereld een duurzame vrede moge schenken. --- STUDIE-BIJEENKOMST OVER KINDERVERLAMMING Een 40-tal medici uit 15 Europese landen komt einde Mei, begin Juni gedurende vier dagen in ons land bijeen, ter bestudering van de verschillende aspecten van kinderverlamming. Op initiatief van de Belgische neuroloog dr. Rauelle kwam een studiegroep voor de eerste maal in Brussel bijeen. In 1949 vergaderde men in Parijs en dit jaar komt de studiegroep in ons land bijeen. --- Ferdinand verdien zelf de fooi! --- Het argeloze hart Roman van M. DOMMERING 4:) Het volgend ogenblik wierp Minnie zich als een zinneloze in de vlammen, tastte blindelings rond, maar kon Charlotte niet vinden. Ze kon geen adem halen. De vlammen schroeiden haar gelaat Ze liet zich op de knieën vallen. Daar lag Charlotte... met haar kruk naast haar... bewusteloos... Met inspan ning van al haar krachten sleepte Minnie het slappe lichaam over den drempel, waar ze zelf bewusteloos neerviel voor de voeten van degenen, die angstig naar haar kwamen zoeken help...!" kreunde ze nog. Toen verzonk ook zij in een zwarte, diepe duisternis HOOFDSTUK XXII Bezoekers. Minnie werd bang in die duisternis. Angstig zochten haar handen naar de zwachtels, die het zonlicht verduisterden... het verband, dat nu reeds naar "t scheen verscheidene dagen, het licht afsloot. Geruisloos en geheimzinnig slopen mensen af en aan. Geen enkele bekende stem. En dan die pin in haar ogen... die stekende, ondragelijke pijn! De verpleegster was altijd vriendelijk tegen haar, maar liet niets los. „U moet het me vertellen", zei Minnie op zekeren dag tegen de verpleegster. „Ik kan het zo niet langer uithouden! Het is zo afschuwelijk. Zeg eens eerlijk... ben ik... blind?" ,Natuurlijk niet", was het bruuske antwoord. „De oogvliezen zin door de rook en de hitte ontstoken, maar mèt een paar dagen is dat wel weer genezen. U hebt echter een heftige zenuwschok gehad. We hebben al ons best gedaan, U zo rustig mogelijk te houden." Mlnnie begon te huilen als een klein kind. Ze voelde zich ook zo eenzaam... Zo doodsbenauwd. „Ik moet Cilia hebben... mijn tante... mevrouw Fliser. Ik moet haar hier hebben? Is ze me nog niet komen bezoeken? Geeft ze dan niets meer om me?" De verpleegster schudde het hoofd. „Och, wat verbeelden zieken zich toch rare dingen", zei ze. „Ik heb nog niet de helft van de bloemen, die er voor U gekomen zijn, hier in de kamer durven zetten... en in de gang zitten verschillende mensen op de harde, houten bank het ogenblik af te wachten, dat ze U misschien vandaag nog heel eventjes mogen zien." ~Is Cilia er bij ?" vroeg Minnie adem loos. „Neen, natuurlijk niet. Bent U dan vergeten, dat mevrouw nog slechts kort geleden uit het ziekenhuis, waar haar zoontje geboren is, is ontslagen'f Het zal nog wel een paar dagen duren, voordat zij..» ~Och ja, natuurlijk, dat heb ik helemaal vergeten," zei Minnie zachtjes. „Maar ziet U, Cilia betekent zoveel voor me... ik heb haar nodig en " „Ja dat weet ik, maar Uw eigen moeder is er en Uw vader en twee zusjes en dan nog een heer, die kijkt, of 'ij dodelijk verliefd op U l•." ~Zeker Heinz Neuburg", mompelde Minnie voor zich heen. „Ja. die ia het... Nu... ik denk zo, dat U wel een ogenblikje met Uw ouders zult mogen spreken... maar te veel mensen mag ik niet toelaten.” Minnie had niet gedacht, dat ze zo blij zou zijn bij het horen van haar moeders stem... moeder, die altijd zo veel in haar had af te keuren gehad. „Lang geleden. hè Minnie", fluisterde ze hees. „Och, Minnie wat hebben we je toch gemist!" Schreiend hielden ze elkaars hand vast en August Holt zat er stil bij en zuchtte en snoot herhaaldelijk zijn neus „Wat heb ik toch gehoord van mijn kleine meid", zie hij na 'n poosje. „Dat ze andere mensen het leven redt en zelf op weg is een revue-ster te worden! Minnie... lieve meid Ze tastte naar zijn hand en omklemde die snikkend. ,Ik voel me... toch zo gelukkig dat L• hier bent... Mag Jo en kleine Julia ook even bij me komen? Heus..." wendde ze zich tot de verpleegster, „anders besterf ik het, zuster... ik wist , niet, dat ik zo naar die twee verlangde. ik ben ook zoveel met mezelf bezig geweest." „--. Jo en Julia kwamen binnen. „Is het hier niet prachtig?" zei Jo. „Het is echt jammer, dat je zo'n verband om je ogen hebt, Minnie. Je hebt nog nooit zo'n sohattige kamer gezien!" „Ik heb 'n portret van je in de krant gezien, Minnie," zei Julia. „En het kind je van Cilia lijkt sprekend op jou, vind ik. Zeg, Minnie, vind je het niet leuk aan het toneel te zijn, nog wel hier in de stad?" Het werd een gelukkig en blij half uurtje voor hen allen. Er kwam weer wat kleur op Minnie's wangen en haar klamme handen werden warm. ~We hadden eigenlij.k gedacht. dat je al lang getrouwd zoudt zijn geweest. Minnie' , zei haar moeder. „Met zoveel kans als jij had... met zoveel bezoekers als Cilia, krijgt en met zeereisjes en al wat niet meer. Je moest heus gaan trouwen kindlief. Wacht toch niet te lang!" toch, Julia", maande haar man. „Minnie weet heus wel, wat ze doet." „Dat weet ik ook wel", klonk het op de oude, spijtig verwijtenden toon. „Jullie weten het allemaal beter maar niettemin heb ik ook wel eens ideeën, die goed zijn." „Natuurlijk, moeder", zei Minnie, inwendig glimlachend Wat was het toch weer alles gewoon Jo en Julia die samen babbelden over de schitterende auto's die op het voorplein van het ziekenhuis stonden, haar moeder, die tegen 's werelds beloop sputterde, haar -vader, die het over zijn prachtbaantje en de hartelijkheid van Fl ser had „Bij ons in de hoofdstad is het toch zo heerlijk!" zei haar moeder opgetogen. „Ik heb er je natuurlijk wel over geschreven, maar brieven zeggen zo weinig. We hebben toch zo'n schattig huis en twee meiden, vlak dat niet uit... En ik heb een eigen wagentje en rijd zelf... Heus, Minnie, zou je dat geloven, dat ik er helemaal alleen mee rijd?" „Ja zelfs op de trottoirs", zei kleine Julia brutaalweg. (Wordt vervolgd.) ---