Bijvoegsel, behoorende bij de Provinciale Drentsche en Asser Courant van Zaturdag 1 Januarij 1870. GEPENSIONEERDEN. De BURGEMEESTER van Assen verwittigt aan hen die hunne attestatie» dc vita over het vierde kwartaal 1869 wenschen te hebben opgemaakt en geteekend, dat daarvoor -itting zal worden gehouden op Maandag den 3den Ju uarij a.s. en de gepensioneerden zich zullen hebben aan te melden 's voormiddags vóór elf ure en ze weder kunnen afhalen te half een ure 's namiddags. Assen, 21 December 1869. De Burgemeester voornoemd, VAN DER FELTZ. --- INGEZONDEN STUKKEN. NIEUWJAARS-MIJMERING. Voorbij is 't vlugtig jaar....! met lief en leed verdwenen: Niets liet het voor ons na, dan slechts herinnering. — ' Vol hoop treên we in den kring, op nieuw ons weêr verschenen, Vol hoop op heil en vree, vol hoop op zegening. Vooruit! is 't zacht accoord der rustelooze jaren; Vooruitgang is 't symbool, in kunst en wetenschap: Geen stilstand kent de tijd; wie stil staat, zal ervaren, Dat elk moment des tijds terug werkt, stap voor stap. De tijdstroom sleurt ons meê naar d' eindpaal van ons leven, Onttakelt daar de hulk en voert haar lading meê; Wat bruikbaar is aan boord, wordt verder meêgedreven; De ballast, die men vindt, zinkt weg in 's levenszee. — Zoo is het met den mensch, — zijn werken zullen volgen; Wat goeds hij heeft gewrocht, dient voor het nageslacht ; — De zee, hoe peilloos ook, of schrikk'lijk hoog verbolgen, Verspoelt het goede niet, maar neemt het meê als vracht; Als vracht, die rijke wmst voor 't nakroost op zal leggen (Geen rente van kaptaal, die daarmeê evenaart!). Een blik op 't nieuwe jaar moog' dus gebiedend zeggen: »Zorg, dat ge te allen tijd bedrijvig Voorwaarts vaart"! Wij huldigen het volk, dat eeuwen vóór ons leefde, Hun vlijt, die zee en meer door dam en dijk bedwong: Het bloed van Bato's volk, dat zoo krachtdadig streefde, Doortintelt nog het hart van naneef, oud en jong. Vooruit dan! blij v' ons doel bij 't klimmen onzer dagen,De handen uit de mouw en hoofd en hart gewet, Opdat geen zelfverwijt ons ïmmer moog' belagen, Wanneer het slot van 't j iar op 't werk zijn zegel zet. De scherpe tand des tijds knaagt rustloos aan ons leven, Hij sloop!^ het vadzig lijf, doch spaart het ed'le deel: De ruwe diamant kau luttel schoonheid geven; Doch slijpt men hem met vlijt, dan gloort hij fraai en eêl. — Wat zal dit nieuwe jaar voor Land en volk gehengen! Zal 't rijk aan zegen zijn, aan welvaart, heil en vreê? Of zal het in den kelk veel bitt'ren alsem mengen? Des werelds eb en vloed brengt voor- en unspoed meê. — Maar 't is ons riet gezet dien slujjer op te ligten, — De toekomst bult het oog in dikke duisternis: Slaan wij de hand in een naar d' omvang onzer plinten, Dan wordt de taak volbragt, die elk gegeven is. - Dat kerk en school den Staat veel bnrgers mogen kweeken, Bezield met vrijen wil, met geestkracht, kunde en vlijt, Dan zal 'tin Nederland aan mannen niet ontbreken, Heel 't Vaderland tot steun, den zwaarboofd slechts ten spijt. Wat baat het of men 't hoofd nu links, dan regts laat hangen? Of zich 't droefgeestig oog mistroostig neèrwaarts rigt? Of zuchtende de borst door wee! en ach ! doet prangen, Waardoor men zich een hel reeds hier op aarde sticht? De Godheid troont omhoog, sla dus uw blik naar boven, Zie vrolijk om u heen, wat schoons natuur daar geeft, Met blijdschap in liet hart zult gij de Almagt loven, ^ Erkennrn, dat uw God in 't kleinste wormpje leeft. Treed zoo, met vasten tred, den nieuwen jaarkring binnen, En treft ge op uw weg vaak ruwe distels aan, De hand, die u geleidt, zal u den prjjs doen winnen, Waarnaar ge hoopvol dingt op do ingetreden baan. Workum, 1 Januarij 1870. B. L. van Albada. Ik las daaronder lr>t kerknieuws in de Dr. Pr. Ct. van Woensdag Dac. j.1., dat de kerkeraad van Lettelbert en Enumatil den vervolgbundel der Ev. Gezangen zal invoeren, als er eene goedkoope uitgave verschijnt, die gezuiverd is van de 84 drukfouten in de te.enwoordige uitgaven te vinden. Ook ik vind .t lamme', dat de correctie der goedkoope uitgave niet naauwkeuriger is, maar 'k vind mij verpligt, op dit bengt toch een en ander aan te merken. Vooreerst wordt hier gesproken van de 84 drukfouten in de uitgaten. Dit is mis! Alleen in de goedkoope uitgave zjjn al die drukfouten, niet in de andere uitgaven. I en andere dient hierbij vooral te worden opgemerkt, aat die lonten gevonden worden niet in den e st, maar m de melodiën, in de zangwijzen, wat natuurlijk m het zingen veel lastiger is, dan of er ier en daar in de woorden eene verkeerde letter gedruKt ware. Men kan intusschen die fonten in de zangnooten te gemoet komen en wegnemen, door de onderscheidene verzen van een gezang met elkander te vergelijken. Schrijver dezes kan betuigen, dat hem langs dezen weg dj enkele fouten in sommige der gezangen, die hij bij zangvereenigingfn heeft ingevoerd, weinig hebben gehinderd, ja zelfs trekken, om de zangers opmerkzaamheid te leeren. Vreemd is verder de opmerking, dat nn n het vreemd vindt, dat er zooveel fouten zjjn in een bundel, waarover 20 jaar is gedicht en gecomponeerd. De schuld daarvan ligt immers niet aan de dichters of componisten. Dio hebben hunne taak goed vollnagt, maar bij de correctie der drukproeven van de zangwijzei. is de zetter of corrector niet oplettend genoeg yew<-est. Eindelijk kan ik hun, die deze veivol bundel wensehen te gebruiken , de verzekering s/even, dat er reeds een nieuwe druk van de goedkoope uityaaf ter | erse is, die zeker van de fouten in de melodiën zal ge/.uiverd zijn, daar de uitgevers er opmeikzaam op zijn gemaakt en men dus wel voor naauwkeuriger correctie zal zorgen. UIT CANDIA. Zitting van den Divan te Klein Candia. Tony. Ik zeg u meer. Er werd een visch gevangen, Een wondervisch niet ellen lang rapier. 't Kanon op schouder, Ciiassepot als zwemvin En kaapbrief in den bek van Garribaldi's hand. (leanihes. Dat is een onbeschaamde leugen! Tony. ' lk beken het. Daclit gij dan, dat ik de waarheid sprak? (iOnuitgegeven blijspel?) De Kaimakan neemt het woord : Allah Akbar! In nuan van den Kedive, die het licht des hemels en het wooid vin den heiligen Piofeet bij ons vertegenwoordigt en de palmboom is van ons gebied, open ik dt-ze vergadering van de gekozenen des volks, uit wiei brein liet hei 1 dezer stad ontspringt als de heldere via eibron uit d n schoot der aarde! Salem Aleikon u allen , die met mij dezen Divan inneemt! Moge Allah u bestralen met het licht zijner heerlijkheid! Moge de beschermengel, die zetelt aan uwe regterband, op dezen dag vele goede daden en gedachten van u opsch lijven! Mogen uwe dagen helder en die uwer vijanden donker wezen ! Dat uw leven lang , uwe vrouwen bekoorlijk en uwe zonen talrijk zijn ! Moogt gij nimmer een haar van uw hoofd verliezen en uwe schaduw nooit kleiner worden ! Het is mij als een reiz ger in de woestijn, die de "oase betreedt, waarin hij zijne tent zal uitspannen, als de" dorstende in de oneindige zandvlakte, die zijne aamechtige lippen mag laven aan de zilveren straal van de bron des levens, nu ik u wederom in dezen divan mag begroeten, de echto kinderen van Allah, de uitgelezenen uit de Al uzelrnannen van Klein-Candia, de Iman's en Effendi's in ons midden, wier verstand blinkt als het licht der zon. Weest gegroet, gij keursteenen uit ons volk, gij gekozenen uit de duizenden, die dit bergland bewonen, gij moedigen, die met mij den z waren last des bestuurs wilt torschen, in afwachting van het l>on dat u wacht onder de gezegende schoonen van het paradijs, wier maagdelijke bekoorlijkheid onbevlekt is en biijft en wier liefde nimmer vermindert. Ik wensch in dit oogenblik aan uw oordeel te onderwerpen de belangrijke zaken ons ter beslissing voorgesteld, tot heil van de kinderen van KleinCandia. Voor ik echter hiertoe overga, wil ik met een woord gewagen van onze gewezene medeleden, die dezen divan verlaten hebbefi. Ik begin met hem, die in de laatste vergadering , welke in het tijdschrift onzer hoofdstad is geboekstaafd, zulk eene schitterende rede gehouden heeft tegen de school voor vreemde talen in ons midden. Gij herinnert u zonder twijfel, welke krachtige bewijsgronden hij aanbragt voor die gelukzalige onnoozelheid, die rijk wordt zonder kennis, die Engelsch spreekt met klinkende munt en vreemde talen kent zonder ze te leeren. Van harte betuig ik, dat het mij altijd genoegen deed hem in dezen DivaA op het kussen der eere te zien, dat ik menigmaal Allah gedankt heb voor de gelukkige denkbeelden, die van onder zijn tulband te voorschijn kwamen, en dat het werk zijner handen, het welsmakend zaïnenstel van de vrucht onzi-r akkers en het gedroogde l'ruit , waaruit de Giours hun vervloekten wijn persen, menigmaal mijn gehemelte streelde. Gezegend zij onder ons zijne nagedachtenis als lid dezer vergadering! Dikwerf ook heeft hij mijne zielo bitterheid aangedaan en w.is mijn hart te.^en hem in toorn ontstoken, als hij in de verbolgenheid ues gemoeds harde woorden liet hooren en zijn tong scherp was en snijdend als do sabel van Omar. Soms ook was hij plomp en grof in zijne gezegden en moest ik hem de woorden van onzen Profeet doen hooren : »Als gij spreekt, bedwing dan uwe stemme, want »als men met geschreeuw huizeu kon stichten, zou »de ezel zich gansche straten gebouwd hebbeo." Altij i echter overwon de liefdo voor hein alle andere opwellingen uit mijn liart en ik vergaf hem het kwade om het goede dat hij ten beste gaf, en om de genegenheid die ik voor hem gevoel e. Immers gij kent het spreekwoord: rte slageu »an de hand der vriendin zijn zoet als wijndruiven, en de st enen, waarmede zij ons werpt zijn granaatappelen! Het andere lid- dezer vergadering, wiens tulband thans blinkt aan den oever van het Nooidclijk meer dat ons land bespoelt, en wiens blik zich kan spiegelen zoowel in het vlak d r wateren als in bet gazellenoog van haar die hij lief heeft, was hij die uit verre landen tot ons was gekomen. Men zeide dat hij van goddelijk-heidenschen oorsprong was en dat zijne moeder hem met godinnemelk gedrenkt had. Ik heb dit nooit geloofd en gij zeker ook niet. Allah il Allah! Er is slechts één God en Mahomed is zijn Profeet! Niemand geloove de fabelen waarmede de verbeelding der stervelingen de wereld vervulde ! Men noemde hem ten onregte Jupiter, een naam aan het bijgeloof der Grieken ontleend. Men had hem veeleer Apollo mogen noemen, want hij is van ons gegaan als do God des dags, die zijn blinkend goud verbergt in de wolken des gezigtseinders, waarin hij verdwijnt. Het lid Vergeef mij geëerde Kaimakan! dat ik het waag u in de rede te vallen. Mijn hart vloeit over nu gij den naam noemt van hem die mijne ziele lief had. Ik beminde hem als den appel mijner oogen. Zonnestralen blonken in zijne blikken en zijne wenkbraauwen geleken op regenbogen, zijne tanden evenaarden de schoonste parelen uit de Perzische zee, zijne handen het elpenbeen van den scepter van Salomo en zijn haar was zwart als de donkere middernacht. Hij was mijne vreugde en mijne hope en de liefde tot hem was in mijn hart gegraveerd. Ik had eerbied voor hem als voor den baard mijns vaders. Het verlangen om bij hem te zijn brandde steeds in mijne ziele en dreigde mij te verteeren. Mijne liefde tot hem heeft mij als eene zee in hare golven verslonden. Toen ik afscheid van hem nam, kon ik niet begrijpen, dat mijn hart nog klopte, doch dit geschiedde alleen omdat zijn aandenken leven schonk aan mijn boezem. Mijne ziel werd verteerd door het vuur der smaifc, toen wij scheidden en ik scheurde mijne kleederen van rouwe. Hij echter is van ons gegaan gelijk een leeuw vlucht in de woestijn en een jakhals de duisternis zoekt als de dag aanbreekt. Zijne woorden waren die van een valschen profeet en de waarheid werd niet bij hem gevonden. Hij was als een blinkende sabel, die het oog aanlokt , doch vreeselijke wonden toebrengt. Ik zag den strik niet die hij mij spande, noch de hinderlaag waarin liij mij lokte. De tente der zamenkomst, die hij mij en mijne sultane aanbood, scheen wel een harem van liefelijkheid , doch toen hij van ons was heengegaan, werd zij ons een spelonke van onheil, een Mara, een bron van bitterheid. Ik heb mijne sandalen aangetrokken, den staf des eenzamen wandelaars opgenomen en de plaats gezocht, waar hij zijne tente had opgeslagen, ik heb hem het leed geschilderd dat hij over mijn hoofd gebragt had, doch zijn hart en zijn oor waren verzegeld voor mijne klagten en juid jammerende vond ik dit oord terug. Schade en schande zijn mijn deel geworden door hem. Vervloekt zij.-hij, die daar woont aan het uiterste der zee, die zich verblijdt over den buit, als een Bedouin der woestijn. Moge hij sidderen, als de orkaan, het kind der woedende golven, zijne tente doet schudden, mogen zijne schreden zijn als die van een bevenden vlugteling, die altijd den tred des vervolgers achter zich hoort! Wie telt de tranen om den ramp ons overkomen, gestort door haar die mijne ziel bemint? Hare oogen die geleken op twee droppels blaauw water in em parelschelp, zijn tot vlammen geworden die in toornegloed blaken. De Demon der vertwijfeling heeft hiar aangegrepen, een heir van booze geesten is in haar gevaren, ja z lfs het kostelijkste kleinood dat ik bezat, mijn onwrikbaar geloof aan et heiligo woord van den Koran is deerlijk geschokt. Ik ga als een getrouw Muzelman mijn weg in nederigheid en ootmoed, ik buig mij tallooze malen neder in het stof der ;:arde voor llak en zijn Profeet, ik stijj gedurig de steile .'rappen op van het doorluchtig vertrek, waar de gezanten der onfeilbaarheid zolderen, die de ware leer verkondigen, waartegen de booze geest dezer eeuw strijd voert, ik leef als een getrouwe knecht des Heeren en toch heeft dit leed mij ter aarde geworpen. Helaas, miju geljofis .eschoktals een rots, die wordt bewogen door eene aarbeving, en het duivenbart mijner b minde is tot een verblijf van woede en vertwijfeling geworden. Het lid Met uw verlof, geëerde Kaimakan, zij het mij vergund ons lid een woord van troost toe te spreken. Het ongeluk u wedervaren kennen wij, de ramp u overkomen en de ellende, dio u en uwe geliefde trof zijn bekend in gansch Candia. Verdraag echter met onderwerping het leed dat Allah over uw hoofd bragt. Niemand kan het lot ontgaan dat over hem bepaald is, het ongeluk dat den mensch treft is hem in de schaal des eeuwigen toegewogen. Het. zij u tot troost, dat er vele boomen groeijen op de aarde, doch dat zij die vruchten dragen met steenen worden geworpen. Wat echter uwe Sultane aangaat, de dichter Virdusi zegt: «Behandel de vrouw met toegevendheid. Zij is uit »eene kromme ribbe geschapen en de Heer kon haar »niet regt maken. Wilt gij haar buigen, zij breekt, »laat gij haar begaan zij wordt nog krommer. Daar»om behandel haar met wijze voorzigtigheid!" En wat betreft den schck aan uwe overtuiging toegebragt, die u doet twijfelen aan wat gij te voren geloofdet, troost u hiermede, dat de hemel prijkt met sterren zonder tal, doch dat slechts de grootste onder hen , de zon en de maan aan verduistering zijn onderworpen. Bovendien zijn er velen, dio ook zonder dien schok te ontvangen aan betzelfde euvel mank gaan. Üe heiliga profeet zelf leert, dat in weerwil van den donder zijmer vervloeking het ongeloof steeds onder de Moslems woont en dat menigeen twijfelt aan de -waarheid van den Koran. Daarom zendt hij uit de verblijven der zaligheid hemelsche sehoonen naar de aarde , die de mannen omvlechten met de ketenen harer haarlokken en hen door liefde winnen voor het geloof. — Van haar bemind te worden, doet het harte goed en haar liefde is zoeter dan het leven zelf. Hij die zulk een hemelscli wezen op zijne knieën mag dragen en aan zijn hart mag drukken, verlangt verder niets te weten, hij gelooft zonder onderzoek wat de Koran leert, en hare kussen, de hemelsche wijn harer lippen, sluiten de deuren van zijn ongeloof digt. Moge u dit hemelsch geneesmiddel tot troost en herstel zijn bij het leed dezer aarde, dan zal het herdenken aan uw ongeluk worden weggewischt uit uwe ziele, en uw geloof zal terugkeeren zoo zeker als in de komende lente de roos baar satijnen bladeren zal ontplooijen bij het lied van don nachtegaal, die haar bemint. De Kamaikan. Voor wij tot de behandeling der zaken ons opgedragen overgaan, wensch ik een woord te spreken tot de nieuwe leden van den Divan. Ik heet u in de eerste plaats welkom, gij afstammeling uit het eerwaardig geslacht van Koningen en Profeten, dio een Salomo onder uwe vaderen telt, die heerschte over engelen en booze geesten en heer was over lucht en aarde. Moge een sprank van do wijsheid des grooten Konings op uwen tulband afdalen, opdat uw goede geest dit eiland tot heil verstrekke. Moogt gij steeds voor Klein-Caudia zijn wat een rijke regenwolk is voor uitgedroogde heuvelen en de groene oase voor den reiziger der woestijn. Het Oostersche vuur dat als eene erfenic. der vaderen in uwe ziele brandt, worde Getemperd door den kouden adem, die van onzen ÏToordschen hemel afdaalt ; bedaard overleg hou uwen voet terug, als zij onbedachtzaam zou voortsnellen. En gij die uit de rijke handelstad aan het Zuidmeer tot ons zijt overgekomen en als vreemdeling woondet in onze poorte, onbekend als de dag die nog moet aanbreken, wees welkom in ons midden als de gekozene dos volks. Moogt gij voor Candia een parel zijn uit de donkere diepte der zee voortgekomen! De barnsteen ligt onbemerkt op den bodem van den Oceaan, maar als zij gevonden is, draagt de schoonheid haar in de ooren! Zoo moogt gij het sieraad van dit eiland zijn, een zoon der edelen en hoe donkerder uwe afkomst des Ie schitterender zij u bestaan! De maan blinkt in te schooner licht, als zij omgeven is door donkere wolken, en de zon, die de aarde verlicht, ontworstelt zich steeds aan de donkere slagers van den nacht! En gij allen, leden van dezen Divan, gelijk een dorstig blad zich in den regen reinigt van het stof en met nieuwen luister prijkt, zoo laat ons vrolijk van ons werpen het leed, dat de tijd ons heeft aangedaan en met nieuwen moed de taak aanvaarden, die ons is opgedragen. ( Wordt vervolgd.) ---