OVERZIGT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. Versailles en Parijs geven ons heden weinig nieuws. »De Commune zal vallen" — blijft profetie en de 1 tegenstand die zij biedt verraadt, meer kracht en ï grooter moed dan haar werden toegeschreven. Het »prestige", dat Thiers omgaf, verdwijnt bjj den , dag en de Nationale Vergadering is zeer ontevreden I op den grooten Staatsman wat de theorie betreft, maar die in de practijk altijd ongelukkig is geweest. De Nationale Vergadering zelve vergeet echter, dat > ook zij niet tegen den verschrikkelgken ernst des tjjds lis opgewassen. Van Versailles naar Frankfort! — de sprong op het I papier is spoedig te maken, maar welke plannen, welke eischen bragt Jules Favre mede uit Versailles I — welke voorwaarden deed Prins von Bismarck hooren, I opgesteld in het Kabinet van Duitschland's Keizer ? De beide Regeringspersonen ontmoetten elkander op I 6 jl. en hielden hunne eerste zamenspreking van I 's middags 1 tot 4 1 /, uur. Openbare en geheime politieke dwarskijkers bespiedI den de aangezigten van den Prins en van den FranI schen Republikein, toen zjj 't Hotel verlieten. >'t Gelaat van Jules Favre had een ernstige plooi" I — schreef een dier stiaat-diplomaten. Geen wonder ook, want het was een millioenenI discours en 't laatste woord moest vrede zjjn. Jules Fdvre ging alleen terug naar het hotel: het I Russische Hof. Von Bismarck begaf zich te voet naar do woning eener met hem bevriende familie, en werd gevolgd door eene talrijke menigte, die haar »boch!" en meer dergelijke aangename geluiden deed hooren. Hij boog » nu en dan en gaf zich ook wel eens de moeite om I even te lagcben, maar van harte ging het niet. 't Verveelde hem. Des avonds had da tweede Conferentie plaats, die I te 8 uur begon en eerst n& middernacht eindigde. Daags daarna zou de laatste bijeenkomst worden I gehouden. Er is tot nog toe weinig uitgelekt van het resulI taat der te Frankfort gevoerde onderhandelingen, maar men verzekert dat von Bismarck de nog door de Duitschers bezette forten wel in 't bezit der VersailI lianen wil stellen, als de oorlogsschatting maar prompt wordt betaald. Thiers onderhandelt daartoe met eene gansche com| pagnie bankiers en tracht, door het sluiten van eene | groote leening, van geldzorgen, verlost te worden. Er I is kans dat op die wijze redding draagt, maar de I geld-vorsten hebben fijne neuzen en toonen voor Thiers I meer of minder inclinatie, naar mate hg in meer of I minder goede verstandhouding staat met von Bismarck. I »Eerst de vrede geteekend en dan de leening — I dat is artikel één van onze hulp!", zeggen de finanI ciers. De heer Jourde, financie-Minister van de Commune, heeft een dood prozaïsch verslag gegeven van zijn beheer over de geldmiddelen der Commune en uit eiken regel van dat verslag spreekt meer gezond verstand en duideljjke redenering, dan uit menige budget-redevoering en toelichting-memorie van gerenommeerde specialiteiten op de officiële Europeesche geldmarkt. 't Is inderdaad een verstandig man, die burger Jourde, en naïet bovendien. »In den toestand onzer kas — zeide hg — ligt het heil " Commune, dat is der Republiek," en toen hg de der _ ^ rekening van ontvangst en uitgaaf had overhandigd voegde hij er bij: »ik verzoek n mij thans een opvolger te geven!" W aaroin ? Omdat hij dacht: »ik zie geen kans voor de tweede keer een gunstige rekening in te dienen?" Neen, omdat hij voorzag: »ik zal geen vrede houden met het pas ingestelde comité van Algemeen Welzijn. Hg maakte van die meening dan ook geen geheim, doch liet zich vinden en bleef beheerder van de schatkist, onder belolte van de Commune, die toch het oppercommando heeft, dat men hem niet altijd op de vingers zou zien, en dat de leden van het Comité ie elt oogenblik hunne respectieve neuzen in de boeken zouden steken. Geen Vorst, die meer in »duizend vreezen" zit, an de Begersche, en wel ter zake van het dogma der persoonlijke onfeilbaarheid van den Paus. /egt hij tegen de geestelgkheid: >dat dogma randt e btaatswagt aan!" dan is 't antwoord : »'t is juist de leer der onfeilbaarheid van den Paus, die u waarDorgt, dat de Opperpriester u geen kwaad kau doen." . i a ] s « 8 , Koning daarop vraagt: »wie beslist of iets goed of kwaad is?" zegt de Kerk: »natuurlijk do raus, omdat zjjne onfeilbaarheid de juistheid van zijn oordeel boven allen twjjfel stelt." De Beijfrsche Monarch, die echter ook nog al eenige waarde hecht aan zijne eigene mnening, kan er nog niet toe komen, om die ultramontaansche redeneringen gaafweg als orakel-spreuken aan te nem»n en zgn verstand raadt hem: »kies de partij van Döllinger." Of hij er den moed toe zal hebben en of hg dien zal behouden, is eene andere vraag. In Oostenrijk is nog altijd aan de orde van den dag de vraag: »i» ons Ministerie conservatief of liberaal?" en de Regering doet, met veel talent, haar best om die kwestie in een nevel te houden. De Minister van Eeredienst en Onderwijs is echter gedwongen om een pag of wat buiten zijne gereserveerde stelling te treden en bjj die gelei enheid heeft hg gezegd : »De Staat is boven de Keik en de Kerk niet boven de School!" Men wacht dat hij het woord met de daad zal bekroonen, doch houdt zich overtuigd dat hg daarmede liefst geen haast maakt. --- BUITENLAND. De burgeroorlog in Frankrijk verloochent thans zgn natuurlijk karakter van woestheid niet meer; detioepen gaan van weerszijden verder dan hunne bevelen reiken, en het wachtwoord is geworden: »geen kwartier !" Alle twijfel omtrent de gezindheid ter troepen van Versailles is thans geweken: de officieren zgn niet meer beducht voor eene plotselinge vtrbroedering, zooals in de eerste dagen van den strijd, maar moeten al hun krachten aanwenden, om huiiue manschappen van onmenschelgkhed ji turug te houden. Het ridderlijke van den overwinnaar, waarop een Fransch soldaat zoo gaarne boogt, heeft plaats gemaakt voor verbittering en moordlust. »Struikroovers! moordenaars!" zijn de gewone termen, waarmede de strijdenden elkander wederkeerig aanduiden. De haat der Franschen tegen de Pruisen, en de verachting der laatsten voor de eersten tijdens den jongsten oorlog zgn niets in vergelijking met het wraakgevoel, dat thans tusschen de Regeringstroepen en de muiters bestaat. Zóó althans wordt de gesteldheid der troepen door een correspondent van den Times te Versailles beschreven. En om het bewijs te leveren van de waarheid zijner woorden, geeft hij de volgende beschrijving van hetgeen den 2den dezer te Clamart geschiedde. Het 22ste bataillon jagers werd op 11. Dingsdag afgezonden, om zich meester te maken van het spoorwegstation te Clamart, dat door de gefedereerden was bezet. Met eene volharding, gelijk aau die der kat, wanneer zij hare prooi bespiedt, lagen zij drie volle uren in hinderlaag, om het tot den aanval geschikte oogenblik af te wachten. Tusschen 11 en 12 ure stelden zjj zich in beweging, en naderden in stilte den eersten schildwacht, die hun aanstonds het gewone » Qui vtve?" toeriep. »Het 22ste bataillon van de Nationale Garde" was het antwoord. Aldus misleid, liet de onvoorzigtige schildwacht de vijandelijke kolonne ongestoord naderen.... Eenige oogenblikken later lag hij levenloos uitgestrekt, en was het stationsgebouw van alle zijden omsingeld. Binnen gekomen, vonden de jagers twee bataillons der garde en eene compagnie francs-tirenrs, van welke echter de meesten dronken, of in diepen slaap gedompeld waren. In onbeschrijfelijke verwarring woelden de muiters dooreen, om hunne wapenen te zoeken en hun leven te verdedigen; maar het was te laat, de slagting had reeds een aanvang genomen, en was zoo vreeselijk, dat er van de muiters meer dan 200 werden over de kling gejaagd, terwijl het verlies der jagers slechts vijf man bedroeg. Zij, wien het gelukte, zich een uitweg te banen, renden als wanhopigen door het veld in de rigting der forten Vanvres en Issy. De jagers, na het stationsgebouw geheel te hebben uitgemoord, vervolgden de vlugtelingen, en zonden hun een kogelregen tot afscheid na. Van de forten waar men meende, dat de »groote aanval" ging beginnen, werd toen een moorddadig vuur op de vlakte geopend, dat echter niet de jagers, maar wel de muiters trof. Aldus van vriend en vjjand tegelijk beschoten, vielen deze rampzalige wezens in zoo groot getal, dat de grond tot op eenigen afstand van het station met dooden en gewonden letterlijk bedekt was. Het was een allervreeselijkst tooneel, zoowel binnen als buiten het station. De jammerkreten der gekwetsten, hun gekerm, hun goroep om water, hun gesmeek om bgstand klonk heinde en verre in den halfdonkeren nacht. Eerst verscheidene uren later, toen de jagers zich volkomen in het station hadden gevestigd, werden eenige manschappen uitgezonden, om de buitenliggende gekwetston onder dak te brengen, maar het onafgebroken vuren van de wallen maakte de uitvoering van dit plan onmogelijk. Den volgenden nacht had eene herhaling van zulle een bloedbad plaats te Senery bij Moulin Saquet, ten zuidwesten van het fort Issy en een weinig ten noorden van Hautes-Bruyères. Toen werden insgelijks 150 opstandelingen bij overrompeling gedood en 400 hunner gevangen genomen. De Minister Picard, die beide overwinningen der regeringstroepen in de Nationale Vergadering mededeelde, gewaagde daarbjj niet van de gruwelijke slagting, waarmede deze zegepraal gekocht was. De correspondent gelooft, of hoopt althans, dat anders de toejuiching der Vergadering minder luidruchtig zou geweest zgn. Een correspondent van Daily News schrijft o. a. het volgende uit Meudon (bjj Parjjs): »Geen rimpel is er op het water te zien, geen windje verstoort de spiegeiheldere oppervlakte. Alles ademt liefde, vrede en rust. Geen schooner dag zouden jonge verliefden kunnen wenscheu om arm in arm door de bosschen van Meudon te dolen, en terwijl het oog met innig welbehagen op het heerlijk tooneel rustte, dat Gods schoone aarde het aanbood, zag ik een straal vuur schieten uit een der bogen van de steenen Seinebrug. Een witte wolk vliegt naar voren en schjjnt een spookachtige zwaan die over het water glijdt. Een «ndere vlam zie ik onmiddellijk volgen van het grijze bastion op den oever, en ik span mjjn ooreu in om het gelnid der uitbarsting te hooren. Ten laatste, na eenig ander, hoor ik bet geluid van het schot, en onmiddellijk daarop het snerpend gesis van de bom, die met schrikwekkende vaart op ons aanvloog. Ik zag niets meer, doch een gevoel van schrik overmeesterde mg. Ieder oogenblik werd het geluid duidelijker. Eerst was het een gefluit, doch toen de bom naderde, veranderde het gefluit in een gehuil, een gil, een woesten, wilden schreeuw, zooals de engel des doods welligt geuit heeft, toen hg over de Assyrische legerscharen heenvloog. Met al uw zelfbedwang kunt gij niet nalaten te buiveren. Onwillekeurig keek ik uit de vensters van het huis, waar ik mij bevond, in de batterij onder ons. De manschappen drukten zich plat tesen de aarden wallen der batterij, en grepen in hun oogenblikkelgke gejaagdheid elkanders armen vast. Eenigen stopten zich de ooren digt, anderen klemden de lippen zamen en luisterden. Daar kwamen a terre bommen aan, hun gegil vermengende en de lucht voor zich uit bewegende. Zij kunnen u dooden; de kamer instorten, en alles vernietigen, en het huis doen ineenstoi ten, — doch gij denkt aan niets; — uw geheele bestaan schijnt te hangen aan het geluid, dat in scherpte en verschrikking telkens toeneemt. Sssss! Daar snorren de bommen over uw hoofd. De toppen der boomen bewegen zich heen en weder als door een magtigen orkaan getroffen, een doffe plof doet zich 50 el achter het huis hooren, een uitbarsting, en het gevaar is over. De mannen in de batterij springen op als geëlektriseerd, en beginnen te lagchen. Iedereen zet datgene voort, waaraan hg bezig was. De een steekt zgn pgp aan, de ander repareert zijn pantalon, een derde leest de courant. De bevelhebbende officier commandeert: »stuk nummer twee!" de ruiten rammelen, de aarden wallen huiveren, een geweldig geluid doet zich hooren, een dikke rookwolk bedekt de batterij en de bom verdwijnt, die het vuur van Point du Jour beantwoordt. Den verrek gk er rigt ik onmiddellijk op de brug. Geen steentje van de bastions aan weörszjjde ontsnapt mjjn oog. Het geluid van den wegsnellen den bom wordt onhoorbaar, en verscheidene seconden daarna ziet gjj het gele zand van de bastions opstuiven, vermengd met witten en zwarten rook, en als de rook wegtrekt, ziet gg een nieuw gat in den viadukt van den spoorweg, die om Parijs loopt." Het Pargscho Mot dOrdre bevat een uitvoerig verhaal omtrent drie nonnen, die men in het klooster Picpus, in den faubourg Saint-Antoine zou hebben gevonden, en die reeds negen jaren in een onderaardsch hok van zeer kleinen omvang waren opgesloten. De drie nonnen waren 61, 40 en 30 jaar oud. Voorts zgn in hetzelfde klooster een aantal kinderlijkjes gevonden. Dat de lucifers-belasting in Engeland nog al wat had kunnen opbrengen, kan men gemakkelijk afleiden uit het feit, dat, tijdens er in het Parlement over geredeneerd werd, een firma te Glasgow voor 8 ton gouds aan lucifers naar 't Buitenland zond. Reizigers, van Petersburg komende, hangen een droevig tafereel op van den daar heerschenden gezondheidstoestand. De cholera breidt zich uit. Het aantal slagtoffers bedraagt 100 & 120 per dag. Ieder, die kan, verlaat de stad. Behalve cholera heerschen in Petersburg nog de typhus en de pokken. Te Buenos-Ayres (Zuid-Amerika) heerscht de geele koorts zoo erg, dat het aantal slagtoffer» per dag op 700 geschat wordt. ---