BUITENLAND. 't Schijnt dat de 80.000 werklieden van verschillende Engelsche fabrieken tot j> werkstaking" besloten hebben en die willen in practijk brengen naar een vast plan. Niet te gelijk, maar in de eene fabriek voor en in de andere na zal de arbeid ophouden. De werkeloozen zullen door hunne nog arbeidende broeders ondersteund worden. Op die wijze worden de eigenaars achtereenvolgens geruïneerd. De fabriekanten, dit plan kennende, zouden het voornemen hebben om de 80.000 werklieden gelijkelijk af te danken en hunne fabrieken te sluiten, indien genoemde eischen niet woiden ingetrokken. Een arbeider in de steenkolenmijnen kan thans ruim f 3 per dag verdienen. De berigten uit het zuiden van Frankrijk luiden allertreurigst, 'tls letterlijk onder een dikke sneeuwlaag bedolven en nog altijd sneeuwt het voort. De gemeenschap tusschen de verschillende plaatsen is als 'tware onmogelijk geworden. De Courrier de Bruxélles meldt, dat de bekende Louise Lateau van Bois d'Haine op het uiterste ligt en reeds het laatste oliesel ontvangen heeft. Aan de Hamb. Börse\i-llalle wordt uit Berlijn gemeld, dat de heer Dreyse, te Sömmerde, een nieuw infanterie-geweer heeft zamengesteld, hetwelk alle bekende vuurwapenen van dien aard ver overtreft. In draagkracht, gemakkelijkheid van behandeling onjuistheid van schot gaat het zoozeer de thans bij het Duits che leger ingevoerde Mauser-geweren te boven, dat de Bijksregeering het plan heeft opgevat om deze aan de landweer af te staan en het nieuwe Dreysegeweer bij het leger in te voeren. Sedert verscheidene jaren studeerde in Leipzig een jongeling met buitengewonen ijver in de scheikunde. Hij was niet alleen een der ijverigste studenten, maar ook een der meest geliefden onder zijne makkers. Zacht en vriendelijk van natuur, was hij geen spelbederver, hij deed meê, en ofschoon hij niet van uitspattingen hield, was hij lechter in een vrolijk gezelschap goed op zijn plaats. Er was iets gedistingeerds in zijne geheele persoonlijkheid en zijn kleine sierlijke handen verrieden een aristocratische afkomst. De professoren waren niet minder met hem ingenomen. In het laboratorium muntte hij door groote handigheid en schranderheid uit en toen hij na vijf of zes semesters zijn eind-examen aflegde, geschiedde dit met glans. Eenige dagen geleden werd bij een der Professoren eene dame aangediend. sProfessor", zeide de bezoekster, »ik kom u vóór mijn vertrek mijn dank brengen." 3>Uw dank?" vroeg deze verwonderd. ïZeker," antwoordde de jonge dame. »Ik was aan een ouden man, Yorst... (volgt een Eussische naam), uitgehuwelijkt; toen mijn gemaal stierf, bleek het dat zijn vermogen geheel verloren was. Ik moest nu aan de toekomst denken en met het weinige dat mij overbleef mij voorbereiden om mijn brood zelve te verdienen. Sedert drie jaren vertoefde ik daartoe in Leipzig en de student, dien gij gister hebt geëxamineerd, ben ik." Drie jaren lang' had de Vorstin haar incognito weten te bewaren en hare mede-studenten hebben nooit het minste vermoeden van de waarheid gehad. Uit het verslag over 1875 der Royal Zoölogical Society te Dublin blijkt, dat in dit jaar de fraaije leeuwin ï>Old Girl" stierf. Zij werd in de tuinen dezer Maatschappij, den 8sten September 1859, uit Zuid-Afrikaansche ouders geboren en stierf 7 October 1875, aan chronische bronchitis. Zij schonk der inrigting 54 welpen, waarvan 50 door haar werden opgekweekt; slechts 4 zijn gestorven, een feit eenig in de jaarboeken der menagerieën. Zij was een leeuwin vol vuur en toch zeer zachtzinnig en werd door kenners gehouden voor het schoonste exemplaar, dat zij ooit gezien hadden. Haar kroost maakte den tuin niet alleen aantrekkelijker, maar de verkoop van de meeste welpen leverde f 168 aan de kas op. De laatste weken van het leven van »Old Girl" werden gekenmerkt door een voorval, der vermelding waardig. Gezonde leeuwen en tijgers hebben geen bezwaar tegen de aanwezigheid van ratten in hunne kooijen, integendeel zij beschouwen ze als afwisseling in het eentonige van hun bestaan. Vaak ziet men dan ook, dat een half dozijn ratten de beenderen zitten af te knagen, die van het maal der leeuwen overblijven, terwijl deze rustig zitten toe te zien. Zijn de leeuwen ziek, dan is dit niet het geval, want de ratten beginnen dan vaak aan de teenen van den woudkoning te knabbelen, voordat hij overleden is en verbitteren daardoor zijn laatste uren. Om te zorgen dat de zieke leeuwin niet zou worden gehinderd werd in haar kooi een kleine hond (terrier) geplaatst, die eerst met een dof gegrim werd ontvangen, maar toen de terrier den eersten den besten rat die zich vertoonde naar de keel vloog, omhoog wierp en doodde, begon de leeuwin te begrijpen waartoe de hond diende. Zij trok hem naar zich toe, sloeg baar poot om zijn nek en eiken avond sliep de kleine terrier aan de borst van de leeuwin. Gedurende de zes weken, dat de leeuwin ziek was, sleten de ratten een onaangenamen tijd. Een eerzame mr. bakker te A. bij Zurich huurde een jongen knappen knecht, die zich Ed. Arbenz noemde en uit Andelfingen afkomstig zeide te zijn. Deze gezel was vlijtig en beviel aan meester en meesteres. Een dag of tien geleden ontving hij op zekeren dag een brief. Nadat hij dien gelezen had, verklaarde hij ronduit aan zijn meester, hij had juist het deeg gereed, dat de Hertog van Worchester hem erfgenaam gamaakt had van 400.000 p. st., zoo iets als 5 millioen gulden. De gezel liet aan zijn meester den brief zien, waarin het zwart op wit te lezen stond, en eene uitnoodiging er bij, zich te vervoegen bij de Engelsche legatie te Bern. De meester twijfelde niet langer aan het zonderlinge geluk van den gezel. Maar hij verwonderde zich niet weinig, toen deze verklaarde, dat hij zijn geluk met de meesteres wilde deelen, zonder welke hjj niet leven kon; hij smeekte derhalve zijn meester hem deze parel tegen een millioen der erfenis af te staan. Daar de bakker zag, dat zijne vrouw dit voorstel goedkeurde, stemde hij er in toe millionair te worden en zijn wouw ten offer te brengen. Nu moest echter de gezel behoorlijke kleederen hebben, om zich op waardige wijze aan de legatie te Bern te vertoonen. De bakker gaf hem daartoe zijn nieuwen^ overjas en hoed en nog 350 fr. klinkende munt. Zoo toegerust, trok de gezel met de bakkerin heen. Zij vertoefden te Zurich, de vrouw kocht een schoon kleed en een hoed met veeren; de gelukkige erfgenaam rustte zich ook behoorlijk toe en daags daarop ging men naar Bern naar den Engelschen gezant. De vrouw wachtte beneden aan het Paleis. De gezel bragt van den gezant bet berigt terug, dat alles in de beste orde was en dat de 400.000 p. st. zou worden uitbetaald, zoodra de erfgenaam verklaarde, dat hij den titel van »Hertog van Worchester" aannam. In tusschen was de moeder van den bakker naar Andelfingen gereisd en had daar vernomen, dat aldaar een bakker Ed. Arbenz bestond, die een geacht gehuwd man en te huis was. Dit berigt was zeer onaangenaam voor de oude vrouw. Zij keerde naar A. terug en deelde haar zoon de tijding mede, dat hij bedrogen en waarschijnlijk geen millionair was. Hij wist niets beters te doen, dan naar de politie te gaan en den gezel aan te klagen wegens bedrog. De politie deed onderzoek naar den Hertog van Worchester en vond hem met de bakkerin — deze met de veer op de hoed — in het logement nde Kroon" te Zurich. Beiden werden in hechtenis genomen en verhoord; de pseudo-j4ï"60wz bekende toen, dat hij geboortig was uit het kanton St. Gallen, geen erfgenaam was van den Hertog van Worchester en de bakker gefopt had. Hij zit nu achter de tralies. De bakkerin is per vigelante naar haar man gebragt, die in den beginne weigerde haar op te nemen, voor dat een maand verloopen was, maar toch werd overgehaald genade voor regt te laten geschieden. Pseudo--4rbewz zal teregt staan wegens bedrog. --- BINNENLAND. ASSEN, 18 Jan. In den loop dezer week zal een begin worden gemaakt met het ophalen der abonneinents- ei» advertentiegelden. Gister werden alhier voor de Begtbank de pleidooijen gehouden in de zaak van kerkvoogden der Herv. gemeenten te Gieten, tegen Jannes Oosting te Bonnen. De vordering strekt tot betaling van roggepacht ten behoeve van den predikant te Gie,en. Door den gedaagde werd onder meer de wettigheid van beheer der kerkelijke goederen door kerkvoogden betwist en beweerd dat deze onwettig waren benoemd. Het Openbaar Ministerie zal den 28sten Februarij concluderen. Voor het eischend college van kerkvoogden trad op mr. J. L. Homan en voor den gedaagde mr. J. J. Wïllinge, beiden advocaten te Assen. Bij de algemeene beschouwingen over de staatsbegrooting voor 1876 heeft de Eerste Kamer zich over het algemeen onthouden van het critiek van staatkundigen aard over het beleid van het Ministerie. Het aanblijven van 't Kabinet werd in 'sLand3 belang geacht. Eenige leden waren minder tevreden over het beleid van den Minister van Financien. Wat het lager onderwijs betreft, vele leden hoopten dat de Minister erin zou slagen in de onderwijswet de wijzigingen, die inderdaad noodig en nuttig schijnen te zijn, aan te brengen, mits de hoofdbeginselen geheel en al ongeschonden blijven. De Tijd geeft aan de anti-revolutionnaire of confessionnelo partij het middel aan de band om haar zedelijken invloed, zoowel in als buiten de Kamer, te verdubbelen en dat middel is: «verloochen dr. Kuyper en doe de Standaard zwijgen!" De Standaard zelf wijst den weg aan, langs welken dat middel het best in practijk kan worden gebragt. »Indien de Tijd — zegt bet blad — zoodra de Kamerzetel voor Gouda weer openvalt, haar geestverwanten in dat district weet te overreden om, of te huis te blijven of met den tegen-candidaat te stemmen, zal dr. Kuyper , naar een iegelijk bekend is, de vlag strijken, en zijne stem, althans in de Kamer, zijn gesmoord. »De mannen van Christelijk-historischerigtinginden Lande, bij ervaring wetende, hoe juist de Boomsche leidslieden den toestand doorzien en er vast op gaande, dat Eome's adviezen zelfs boven de verdenking van baatzuchtigheid verheven zijn, kunnen dan het overige doen. »Wel zullen er altijd enkele onverbeterlijken overblijven, die in zich zeiven redeneeren : )>»Als uw vijand u advies geeft, doe dan, om wèl uit te komen, juist het omgekeerde van wat hij u aanraadt!"" »Maar die onverbeterlijken zullen bij den bekenden invloed van bezonnener lieden, zelfs bij zoo fanatiek een club als wij antirevolutionairen zijn, zooveel niet in de melk hebben te brokkelen. »Vrij algemeen mag men dus onderstellen, dat dit advies van Rome bijval zal vinden. Ten slotte zal ook onze redactie welstaanshalve zich wel genoopt zien, elke bijdrage van dr. Kuiper's hand voor haar kolommen af te wijzen. Dat andere bladen zich ter zijner beschikking zouden stellen, is min waarschijnlijk. En zoodoende zou dan op vriendelijk advies en onbaatzuchtig initiatief van een Roomsch orgaan , en dat zonder slag of stoot, het nakroost van Calvijn tot zijn regtmatigen invloed komen! »En dan zegt men nog, dat het Eome aan verdraagzaamheid zou sohorten!" Die weten wil welk een haat sommige menschen ons neutraal onderwjjs toedragen, leze wat een Groninger aan de Tijd schrijft: ® ^ Is een toestand in de tegenwoordige liberale onderwijzers-wereld! Kinderen der weelde, zelfs weelderige kinderen, die ons Land weldra zullen overstroomen met een lager van fatten, kroegloopers, bierhuisklanten, waanwijzen, die van alles iets weten behalve van datgene, waaraan eene gezonde burgerij en maatschappij te herkennen is. »En dat is nog maar de vrucht van het lagere onderwijs. Geen maat zal groot genoeg zijn om eenmaal den Sodoms-appelen-oogst te meten van het middelbare. Men behoeft die hoogere burgertjes niet eens met een oplettend oog te beschouwen om met zekerheid te voorspellen, wat er van groeijen zal. Grand dédain wortelt nu reeds ia die ontbolsterd wordende apen, jegens allen, die niet gelijk zij op de geleerde banken zitten of gezeten hebben. En wie zal het tegenspreken dat zij, gelijk in jaren, ook in waanwijsheid zullen toenemen? En die ontbolstering, waarin bestaat ze grootendeels ? »Stoot me niet aan mijn hoofd!" hoorde ik een dezer hooggeleerde jongens tegen zijne makkers roepen, toen ze op weg waren hun jaarijjksch examen te doen. »Stoot me niet aan mijn hoofd, dan valt alles weer overhoop en 't kost me weer een jaar studie." »En wie moet dat leger van amphibieën kweeken ? Of liever: ten koste van wiens bloed en leven moeten die woekerplanten gevoed worden ? Natuurlijk door dat der liberalen, zult gij zeggen, die zoo dweepen met dat onderwijs. Mis! Wie dan? Vraagt dit eens aan den heer Moens, den generaal in dezen van 't Nut van 't Algemeen." Die dit leest, zal begrijpen, hoe raadzaam het is, om in de schoolkwestie wakker en op zijn post te zijn. En die zoo spreekt, gelooft, dat goed onderwijs zeer gevaarlijk voor hem is. Zooals men weet, werd de heer mr. Haffmans, vroeger kantonregter te Venlo, indertijd als zoodanig niet herbenoemd en was onlangs het gerucht in omloop, dat de Eegeering hem weder tot eene regterlijke betrekking zou benoemen en dat zelfs ultramontanen dat ongaarne zouden zien. De Tijd gaf over deze zaak een hoofd-artikel 't welk aldus eindigt: »Wat van de oppositie der ultramontanen tegeneen herbenoeming den heer Haffmans beweerd is, gelooven wij niet. Wat meer zegt, wij achten ze onmogelijk. Daar kan, hoe jammer 't moge zijn, verschil bestaan over hoe en waar en wanneer, echter niet op dit stuk, dat men namelijk door het ontslag van den heer Haffmans alle Catholieken heeft willen treffen. Wij hebben hier iets anders dan een persoonlijke zaak oi een benoemingskwestie. Het is, hopen wij, genoeg gebleken, dat de steun, door Catholieken aan dit Ministerie verleend, niet betaald wordt en zij verlangen ook geen betaling. Maar dit verlangen wij te weten: of de openbare belijdenis van Catholieke beginselen, bij onmiskenbare geschiktheid en bekwaamheid, onbevoegd maakt tot den staatsdienst? Dit verlangen wij te weten en wij hebben een regt het te weten, even goed minstens als de burgemeesters en veldwachters van liberale belijdenis. Deze vraag staat voor ons in de zaak- Haffmans op het spel, en wij wenschen dat de Regeering haar beslisse en niet langer die beslissing terughoiide." De heer J. A. Alberdingk Thijm komt — in den Ned. Spectator — met nadruk op tegen de handelwijze der regenten van het Hofje van Beresteyn te Haarlem, om de kunstwerken van Frans Hals om te zetten in brood, gort en turf. »De hemel beware ons voor dat schandaal", roept de heer Thijm uit. Ook de heer L. A. Levy betoogt, in hetzelfde nummer, dat er » alleszins termen bestaan tot krachtdadige tusschenkomst, teneinde te verhoedèn, dat de bedoelde poging begin van uitvoering erlange", die de heer L. »een daad van wandalisme" noemt, ook »al kon van de verwachte bate een duizendtal oude vrouwtjes door regenten gehuisvest worden." De Haagsche Kroniekschrijver in 't Handelsblad, over het premie- en loterij-stelsel onzer dagen sprekende, zegt: »In den Haag brengt men het er zeer ver in. Niet alleen, dat men 100 goede sigaren koopt, met de kans in één der kistjes een bon voor een feauteuil of een étagère te vinden, maar zelfs hebben een paar bierhuishouders begrepen, dat zij het publiek grootervoordeelen moesten aanbieden. Wanneer men nu een dier inrigtingen tusschen 11 en 2 uur of des avonds na 8 uur bezoekt, ontvangt men, behalve bet voortreffelijk gehalte der comsumptie, een lot in een loterij, die u een prachtige pendule, een kostbaar horloge of een mooije zijden parapluie bezorgen kan. Aan de eerlijkheid dier loterij twijfelt niemand. Zij is dus een heerlijk lokaas om veel Hagenaars in die koffijhuizen bijeen te brengen en een uitmuntend middel om de opbrengst van het gedistilleerd te doen stijgen. De Minister van Financiën heeft dan ook wel reden tot dankbaarheid óver zulk een vinding. »Dit stelsel, dat tot ontwikkeling der natie en tot vermeerdering van den inboedel leidt, zou misschien nog verder toegepast kunnen worden. Men klaagt over leege kerken; waarom zou men niet een premie van een bijbel met gouden slot of iets dergelijks kunnen stellen, welke iedere kerkbezoeker kon winnen. »Zouden zekere vergaderingen, zoo hooge als lagere, niet voltalliger worden, indien men dat beminnelijk en hoogst zedelijk loterijstelsel daaraan verbond?" Die zelfde schrijver zegt van de Haagsche opera .* »de troep is wel niet schitterend, maar zij bevat talentvolle elementen en daarbij oefent ook het corps de ballet zijn aantrekkingskracht uit. Wie is ongevoelig voor de bevallige passen, standen en «ronds de jambe" van een 20tal jonge dames, die, al zijn ze ook geene familie van de Venus de Medicis, toch in elk geval JT beauté du diable" bezitteu! Voor Hagenaars, die sedert jaren de pirouettes van twee of drie min of meer afgetobde danseressen voor hef moesten nemen £ de verschijning van deze ylugt -duiven een evenement. Het is natuurlijk, dat dr. Campbell, trotsch op zulk een dansstaf, dien zooveel mogelijk in de gelegenheid stelt, het Haagsche publiekm verrukking te brengen. Welke treurige gevolgen de uitvinding van sommitanners te Amsterdan, om aan ieder, die bij hen een borrel drinkt, een bon te geven waarop eene ndule of eenig ander voorwerp van betrekkelijk geP - 6 „e waarde kan getrokkeu worden, reeds heeft,