VERKIEZING. GEDEPUTEERDE STATEN van Drenthe maken bekend, dat de aftredende leden der Staten, ter vervulling van wier plaatsen op Dfngsdag den Ssten Mei e.l£. de verkiezing zal plaats hebben, zijn: Voor het Moofdkiesdistrict Assen : Mr. W. ALINGH. Mr. J. D. DIBBITS. Mr. C. E. KNIPHORST. Mr. W. O. SERVATIUS. Jhr. Mr. P. A. G. DE MILLY. Mr. H. PELINCK. Mr. H. H. A. SLUIS. H. VAN VEEN. Mr. P. VAN DER VEEN. Voor liet Ifoofdktesdistrict Hoogeveen: Jhr. Mr. H. G. VAN HOLTHE TOT ECHTEN. K. E. BORGER. H. L. VAN DER LELIJ. Mr. A. E. J. NIJSINGH. R. H. POL. * J. RIGTERINK. A. ROELINK Hzn. M. Baron DE VOS VAN STEENWIJK. Jhr. H. J. P. VAN DER WIJCK. Ai-sen, 13 April 1877. Gedeputeerde Staten voornoemd : H. H. A. SLUIS, Voorzitter. H. J. SMIDT, Griffier. --- OVERZIGT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. Heeft Rusland den oorlog aan Turkije verklaard? Nog niet — en het is niet waarschijnlijk dat dit zoo dadelijk geschieden zal. Dat de »men's", die in eiken hoek der wereld worden gevonden en somtjjds iets en dikwerf weinig weten, maar toch in het groote wereld-congres hunne stem niet onder stoelen en banken steken, op de niéuwsmarkt weer eene groote rol spelen, is wel te denken. Intusschen, de »men zegt's" willen gehoord en gelezen worden en een ieder doet er mede wat hij wil. Vele daarvan gaan het eene oor in en onmiddelijk het andere weer uit en andere geven stof tot lach en spotternij, maar er zijn ook, die ernstig overv/ogen en in 't geheugen worden bewaard, omdat er verstand en oordeel uit spreekt. Wij zullen, naar gewoonte, onzen lezers mededeelen wat er in deze inderdaad ernstige oogenblikken op het tooneel van twist, misschien spoedig van strijd, wordt geschreven en uitgevoerd, na eerst uit den stortvloed van berigten eene keuze te hebben gedaan. Wij zullen den toestand niet zwarter schilderen dan hij werkelijk is, omdat onberedeneerde vrees meest altijd schaadt, althans weinig nut aanbrengt, maar op het gewigt der diplomatieke handelingen en der feiten zullen wij wijzen en, waar wij het wagen eene opmerking te maken of eene beoordeeling van 't geen geschied tusschen onze berigten in te lasschen, zullen wij daarbij die voorzigtigheid in acht nemen, welke het raadselachtige en het veranderlijke van de gebeurtenissen, die wij in de jongste maanden beleefden, met den meesten nadruk voorschrijven. Ieder zij dus 8p zijne hoede als de post en de telegraaf hem dagelijks als in een doolhof van nieuwstijdingen brengt. Men leze met verstand en die bij den loop van zaken groot belang heeft, zij traag in 't gelooven, als zeer goede, ook als zeer kwade tijdingen komen. Alles voor waarheid aan te nemen is dwaasheid, maar alles te verwerpen, ook al is er veel onwaarschijnlijks in, is niet verstandig. De oorlog is, zooals wij zeiden en voor zooverre wij op dit oogenblik weten, nog niet verklaard en is ook, naar allen schijn, nog niet zoo dadelijk te wachten. Rusland zou het plan hebben, om in eene nota aan de Mogendheden den toestand der groote kwestie in dit oogenblik te schetsen en zijne plannen te ontvouwen. Na deze mededeeling zou het Russisch Gezantschap bevel ontvangen om Constantinopel te verlaten en zal aan de een of andere Mogendheid de bescherming van Russische onderdanen in Turkije worden opgedragen. Als deze zienswjjze juist is, zullen er nog wel eenige dagen verloopen eer het oorlogs-manifest van Rusland in de wereld wordt gezonden. Ook voorspelt men, dat bedoeld manifest van het hoofdkwartier te Kischeneff zal uitgaan en wel als de Keizer daar is aangekomen. Hij wordt er Dingsdag e.k. verwacht en de opperbevelhebber, Grootvorst Nicolaas, hield reeds eene revue. De toekomstige Gouverneur van Bulgarije, Prins Tsjerkassy, is, volgens berigt uit St. Petersburg, reeds naar Kischeneff vertrokken. Ambtenaren, die het bestuur van genoemd land zullen regelen, als het Russische leger over de Pruth is getrokken, zijn reeds vroeger benoemd en zullen zich wel spoedig naar de hun aangewezen post begeven. De tijd is misschien nabij in welken wjj onzen lezers weder oorlogs-bulletin's hebben mede te deelen en thans reeds ontvangen wij verschillende opgaven van de sterkte der Russische en Turksche legers, alsmede beschouwingen en berekeningen over den ophanden zijnden krijg en over de gevolgen daarvan. Naar 't schijnt, is het vooral Engeland dat het Turksche leger en de Turksche vloot van officieren en machinisten voorziet. Volgens het schrijven van een oud-Engelsch stafofficier, te Constantinopel wonende, zal Turkije alle Russische havens van de Zwarte Zee blokkeeren. Daartoe heeft het 16 groote pantser-schepen, gewapend met 110 stukken zwaar geschut, alsmede een escader kleine stoomschepen, die te zamen 600 kanonnen zouden voeren. De machinisten op de stoomschepen zijn meest allen Engelschen en, mogt de oorlog uitbreken, dan zijn 20 Engelsche zee-officieren gereed om in Turksche dienst te treden. Aan Engelsche officieren, die in Indie gediend hebben, zullen in het leger commandementen worden opgedragen en ook Duitsche hoofdofficieren zijn bij de Turksche genie en artillerie geplaatst. De schrijver verwacht, dat geheel Europeesch Turkije zal verwoest worden, want de fanatieke Mohamedanen zeiven, zullen, als 't wezen moet, elke stad verbranden, ja zelfs Constantinopel niet sparen, als zij ia de magt der Russen dreigde te vallen. Ook de Köllnische Zeitung geeft eene sombere schildering van den oorlog die op het punt staat van uit te breken. »Als de groene vaan van den Profeet wordt ontplooid en honderde zendelingen de dweepzucht hebben opgewekt, kan er tusschen Mohamedanisme en Panslavisme een strijd ontstaan, van wiens uitbreiding en verschrikkingen men zich naauwelijks eene te overdreven voorstelling kan maken." Onder de vreemde, ja wonderlijke geruchten, die op de nieuwsmarkt worden aangevoerd, noemen wij de volgende: «Engeland eischt van Denemarken, dat het de Sond verdedige en meent het daartoe niet genoeg in staat te zijn, dan biedt men daartoe een Engelsch escader aan. «Duitschland, dat bjj het wapengedruisch de ooren spitst, staat, volgens de opinie van Frankrijk, op den sprong om Nederland bij Duitschland in te lijven. Om die handgreep uit te voeren — zegt het Parijsche Orleanistische dagblad le Soleil — heeft de Duitsche politiek Rusland en Engeland tegen elkander in 't harnas gejaagd." Er zijn Franschen die dat gelooven, trouwens voor hen is von Bismarck tot alles in staat, maar voor de verstandige Parijsche dagbladen is toch die tour d'adresse voor von Bismarck wat al te stout. Voor 't overige is er geen nieuws wat feiten betreft. Alles bepaalt zich tot toebereidselen voor den strjjd. De vraag: zullen Frankrijk, Duitschland, Engeland, Oostenrijk en Italië toeschouwers bljjven als de oorlog is uitgebroken ? wacht nog op antwoord. Engeland gaf bevel dat zijne vloot, die zich in de Middsllanclsoha zea ophoudt, gereed moet :ijn om naar do Besika-baai te 3teveneD Oostenrijk trekt twee legercorpsen bijeen, elk 10.000 uian sterk — het eene bij Pola, het andere bij Triest. 't Journal des Débats, het Fransche blad, 't walk gewoonlijk over politieke aangelegenheden even bedaard als verstandig spreekt en altijd den vorm in acht neemt geëischt door het aanzien der personon en het gewigt (Ier zaken waarover het schrijft, leverde dezer dagen een artikel over de politiek van Prins von Gortschakoff, dat groote sensatie maakt en vrij algemeen wordt afgekeurd. 't Journal verwijt den Russischen Kanselier, dat hij indertijd partij trok voor het Regeerings-systeem van Koning Ferdinand van Napels, die zijn eigen volk tyranniseerde en zijne eigene steden bombardeerde en daarom ook den bijnaam verkreeg van Koning Domba. »Koning ferdinand — zoo schreef von Gortscliakoff toen in eene circulaire — bestuurt volgens zjjn onbetwistbaar regt zijne onderdanen zooals hij het goedvindt." Die woorden gebruikt het Journal des Débats nu als een wapen tegen Rusland's politiek ten aanzien van Turkije en zooveel gewigt hecht de Fransche Regeering aan het oordeel van genoemd blad, dat zjj door den officiëelen Moniteur liet zeggen : »de redactie van de Débats zal toch wel niet gelooven, dat hare meening die is van Frankrijk. Wij laten alle regt wedervaren aan de gematigdheid en vredelievendheid van Rusland en ons Volk heeft volstrekt geen reden om aan de zuivere bedoelingen van Rusland te twijfelen." Waren de ultramontanen blijde, toen de tijding kwam, dat von Bismarck ontslag uit de dienst vroeg ? 't Antwoord op die vraag gaf dr. von Windhorst, de bekwame woordvoerder in het R. Catholiek centrum van den Rijksdag. «Gjj vergist u — zeide hij — als gij meent dat wjj von Bismarck zoo bijzonder gaarne zouden zien heengaan, want als er sprake was van het treffen van een vergelijk tusschen Staat en Kerk. dan zou ik daarover liever onderhandelen met den Kanselier, dan met de Pruissische bureau-cratie. Ik zie ook minder op hem die vertrekt, dan op hem die komt. «Men zegt, dat von Birrnarck bij de Europeesche diplomatie pleit voor 't behoud van de vrede. Niemand kan zich daarover meer verheugen dan ik, vooral nu in het groot Europeesch conflict de teerling zal worden geworpen, want niemand twijfele er aan, als de Russen over de Pruth trekken, kan de oorlog spoedig een ruimen omvang verkrijgen!" (Er waren die lachten over die profetie.) «Mijne heeren! — hernam von Windhorst — gij schjjnt mij niet begrepen te hebben, anders zoudt gij u in zulk eene ernstige zaak niet vr d k maken!" '• ■ M| i --- DE DIAMANTEN DER GROOTMOEDER. Door L evin S chücking. 13. Valentine klopte zacht aan het venster .... eenmaal, tweemaal, ten derden male iets harder. Zij hoorde voetstappen binnen in de kamer — daarop het ontsluiten der van binnen aangebiagte blinden — ten slotte werd een der openslaande ramen een weinig geopend, en het in de duisternis niet te herkennen hoofd van een man keek er uit. »Ik heb u iets mede te deelen", bragt Valentine naauwelyks hoorbaar, naauwelijks verstaanbaar uit. «Kleed u dadelijk aan — gij moet weg — een groot gevaar bedreigt u — men wil in de Ferme inbreken, men wil. ..." «Mijn hemel, gij zijt het, Valentine!.... Gij? een gevaar ?.... en gij komt om mij te waarschuwen, om mij te... «Spreek zachter, in 's hemel's naam, zachter, of beter nog, spreek in 't geheel niet, haast u, kleed u aan, spring uit het venster.... ik zal u den weg wijien — maar haast u, eer het te laat is!" »Maar welk gevaar kan het zijn! . ..." Valentine hief als het ware smeekend beide handen omhoog. «Geloof mij toch, dat uw lef en misschien aan eene minuut hangt I" riep zij bijna driftig wordend uit. Max verdween in de kamer. Eenige minuten verliepen — toen werd het raam geheel geopend ; Max stak zijn arm met zijne Mibel er uit, om die onder tegen den muur te zetten, dadelijk daarop verscheen hij zelf op het kozijn van iet raam, en een oogenblik later stond hij onder op den grond en gespte zijn sabel om. i "i"'' , ze "' e ^'alenline op een toon, die half bevend, ia ge .6 em klonk, en keerde zich om, ten einde den tuin uit te gaan. »tiij wilt mij den weg wijzen — in dezen regen, indezen U1 nacht, en gij hebt niet eens een doek, niet het geringste om ! riep Max bit. aDu koude zal mij niet hinderen", antwoordde Valentine vooruitgaande, »ik voel ze met, en het heeft opgehouden te regenen." «En waarom", ging Max, zich thans aan hare zijde naar den in de rigt.ng van Void liggenden uitgang voortspoedende voort, «waarom moet ik op deze zonderlinge wyze vlugten — spreek toch, welk gevaar vreest gij voor mij ?" «Is het u niet genoeg, als ik u verzeker, dat u een groot gevaar bedreigt, dat... . mijn God, is het dan reeds te laat ?" viel zij zich zelf in de rede, plotseling staan blijvend «zie daar, daar ginds 1" Zjj wees door de thans onmiddelijk voor hen wijd openstaande deur in de omheining, van waar af een weg naar den straatweg naar Void leidde. «Ziet gij geen licht daar beneden?" «Ik zie inderdaad een licht zich daar in de verte bewegen — het moet eene lantaarn zijn!" «Men zal den weg naar Void reeds bezet hebben, hy zal u afgesneden zijn — misschien is ons huis rondom reeds omsingeld — mijn hemel, wat beginnen wij ?" fluisterde het jonge meisje. «Er blijft maar één ding over — kom hierheen, hierheen!" En in vreeselijke ontroering keerde Valentine zich om en sloeg meer vliegend dan loopend de tegenovergestelde rigting in, naar de andere deur in de omheining, die, waardoor Max en Gaston 's middags gegaan waren. «Maar is er dan een geheel detachement tegen mij in aantogt ? vroeg Max, die bijna moeite had, om haar bij te blijven. »Een geheel detachement — ja, misschien is het zoo, misschien eene geheele bende !" ' «Franctireurs ?" «Wat doet de naam er toe?" viel Valentine in. «Hoort gij niets?" Zij waren tusschen de heggen, die den langzaam klimmeaden weg begrensden, gekomen, en Valentine bleef hier luisterend staan. «Ik verbeeld mij, heel in de verte voor ons voetstappen te hooren — maar de vochtige zware lucht verstikt elk geluid en maakt het moeijehjk, iets te onderscheiden.... ik vergis mij misschien . . . . " «O neen, neen, kom hierheen!" Valentine sloop door eene kleine opening in de heg, die zich links naast haar bevond, en snelde toen tusschen de bedden van een tuin, dien zij binnengegaan was, verder. Aan het eind van den tuin bevond zich eene kleine houten deur; zij opende deze en ging verder over eene met kort gras begroeide weide, die tegen de helling van een heuvel lag en waarover een voor de oogen van Max niet te onderscheiden voetpad liep, en dan verder de hoogte op, het bosch in, dat het bovengedeelte der hoogte bedekte. Reuts en links sloegen hun, terwijl zij zich snel voorwaarts spiedden, de natte takken en bladen tegen het ligchaam. Valentine scheen er even weinig op te letten, als zij op het natte gras van de weide gedaan had. Eene moedige vastberadenheid scheen in het jonge meisje gevaren te zijn. Dat zij door nacht en regen, door het digte bosch, waarin Max ten minste zeer spoedig niet meer begreep, dat zij er het voetpad in vinden kon, en waarin eene volslagen duisternis heerschte, — dat zij alleen en zonder eenige bedekking met den vreemden officier voortijlde, dat alles scheen geen oogenblik haar elastischen tred tegen te houden; de gedachte alleen, hoe zij Max in veiligheid zoude brengen, scheen iedere bedenking bij haar onderdrukt ta hebben; met een bijna hartstogtelijken spoed ijlde zij verder, tot zij eindelijk den top van den heuvel bereikt had en op eene kleine open plek hijgend stil bleef staan. Bij dag moest men hier een uitgestrekt vergezigt hebben; men zag nu slechts over het naaste kreupelhout heen en tusschen donkere stammen door zeer onzekere en niet te herkennen omtrekken van het dal; men onderscheidde slechts, als men de ligging kende, daar waar de Ferme stond, iets, dat er als de donkere lijnen van daken en gebouwen uitzag. Aan tijd tot tijd werd het licht weder zigtbaar, nu heel in de verte; het was echter, indien het van eene lantaarn van een laten voetganger was, opvallend, dat het altijd op dezelfde plek bleef. Even opvallend was het, dat zich plotseling een hondengeblaf liet hooren, aan de linkerzijde, ongeveer van de plaats, waar de straatweg, die tusschen de tuin - heggen begon en dien Valentine oorspronkelijk had willen volgen, tegen de helling der hoogte opliep; had Valentine niet den weg door den tuin en verder naar boven door het bosch ingeslagen, dan waren zij nu ongeveer juist op de plek geweest, waar de hor.d aansloeg, en op zijn geleider gestooten. Deze toon echter scheen Valentine opnieuw te doen schrikken, zij keerde zich om, snelde over de open plek voort en daalde thans haastig de hoogte aan de andere zijde af. «Ik bewonder u, dat gij zoo goed het pad door dit bosch kunt vinden!" zeide Max; «ik zie er hoegenaamd niets van." «Ik ken het, ik ben het als kind zoo dikwijls gegaan", antwoordde Valentine naauw hoorbaar, met de hand een dei' natte, over het pad stekende takken op zij buigend, die daarop Max tegen de borst sloeg en zijne druppels op hem afschudde. «En waarheen leidt het, waarheen brengt gij mij, Valentine? wilt gij mij niet eindelijk zeggen, wat eigenlijk uwe angst veroorzaakt en waarom gij denkt, dat een geheel corps tegen mij oprukt, waarom gij zelf dezen ongeloofelijken togt doet en mij meevoert? Verlangt gij nog langer, dat ik u zwijgend zal vertrouwen?" «Vertrouw ik u niet?" vroeg Valentine. »Ja, bij den hemel, dat doet gij, en dat vertrouwen maakt mij zoo gelukkig, dat daarvoor mijne vrees voor het gevaar, waaruit gij mij redden wilt, geheel ter zijde treedt.... ik kan niet eens regt gelooven aan dit gevaar, dat zich slechts in de gedaante van een licht, van een in de verte bladenden hond openbaart *' «En toch, geloof mij, gij zjjt in groot levensgevaar; maar vraag niet, laten wij den tijd niet verliezen met praten; ik kan, ik mag u niet meer zeggen, buitendien zijn wij ons doel, de veilige schuilplaats, waarheen ik u brengen wil, nabij!" (Wtrdt vervolgd.) ---