GEDEPUTEERDE STATEN der provincie Drenthe GEDEPUTEERDE STATEN der provincie Drenthe brengen ter kennis van de belanghebbenden, dat zij in eene op Woensdag den 19 den April aanstaande, des voordemiddags te elf ure ten Gouvernementshuize te Assen, te houden openbare vergadering, naar aanleiding van het betrekkelijk plan van negotiatie zullen overgaan tot de U1TXOT1ÏÏG van drie aandcelen in de geldleening ten laste hunner provincie van f 835.OOO, aangegaan tengevolge besluit der Provinciale Staten van 7 Augustus 1850 No. 2, om te worden afgelost met 1 November 1876. Assen, 28 Maart 1876. Gedeputeerde Staten voornoemd, VAN KUIJK, Voorzitter. S. W. GRATAMA, loco-Griffier. --- OVERZIGT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. »Is het vroeger geschied, dat de Souverein het Land verlaat, terwijl het Parlement zitting houdt? »Zoo ja en zijn er redenen die regtvaardigen dat men iets zoo buitengewoons doet, welke schikkingen zijn er dan getroffen, teneinde de moeijelijkheden uit den weg te ruimen, voortvloeiende uit de afwezigheid der Koningin?" Die vragen zijn door den heer Anderson tot Disraëli gerigt. Welligt weten wij morgen wat de Minister antwoordde. Graaf Derby, Minister van Binnenlandsche Zaken, vergezelt, volgens grondwettelijk voorschrift, de Koningin in 't Buitenland. John Buil rust niet voor hij weet waarom dat rapport van den controleur Cave over het Egyptisch finantiewezen geheim blijft. De Engelsche Minister van Finantiën heeft hem nu gezegd: som onzentwille mag dat rapport wel openbaar gemaakt worden, maar wij zijn verpligt in dezen te handelen naar den wensch van Pharao." 't Is overigens geen wonder dat het rapport van Cave zooveel beweging maakt en kwaad bloed zet. Er zijn die den inhoud kennen, zoowel in Engeland als in Egypte, en is het waar dat de 650 leden van het Engelsche Parlement het lazen of kunnen gelezen hebben, dan is het geen geheim. 't Gerucht liep, dat het' Overzigt der Egyptische huishouding gunstig was en daarop is onmiddelijk in Egyptische papieren gespeculeerd. Nu schijnt het dat de Onderkoning gaarne het gordijn laat hangen achter 'twelk de Egyptische adinini stratieve huishouding, in haar doen en laten, te zien is en — het publiek wordt ongerust. De lofzangers veranderen, in leedaanzeggers en 't Ministerie wordt de zondenbok. Terwijl de Egyptische fondsen 6 a 7 pet. daalden, zouden de Eransche speculanten drukke inkoopen hebben gedaan en welligt is de vraag niet zoo dom: »ligt in do weigering van den Onderkoning, om het rapport openbaar te maken, ook eene beurs-manoeuvre, ontworpen en uitgevoerd door de geldmannen van Alexandrie, die in geslepenheid huns gelijken niet hebben? Hebben zij, in compagnie met Parijsche financiers, op deze wijze de Engelschen ook eene goede partij Egyptische fondsen tot lagen prijs afhandig gemaakt ?" Welligt komt er een einde aan de zaak, als de Onderkoning toestaat dat het rapport van Cave, in zooverre het den toestand der Egyptische schatkist schetst, openbaar wordt. Als Europa ook haarfijn wist, hoe de Onderkoning met zijn geldbuidel omsprong, zou het wel iets wijzer zijn, maar niet veel beter. Hoe stuiten wij de voorwaartsehe marschen der Kussen in Azie ? Door Victoria den titel te geven van Keizerin — is het spottend antwoord dat in Engeland op de vraag wordt gegeven. De Times keurt sterk de houding van Disraëli af, die deze bij de jongste discussiën over de bedoelde titulatuur aannam, eu algemeen heeft het verbazing gewekt toen de Minister verklaarde, dat er verband bestond tusschen de Bill en het voortgaan van Kusland in Azie en dat het Parlement met haar aanneming geacht zou worden te verklaren, dat Engeland het Indische Kijk wilde verdedigen. De Times doet opmerken »dat de woorden van Disraëli te Petersburg en Calcutta besproken zullen zijn, voor dat men er bekend is met de tegenspraak, die zij hebben opgewekt. Het is waar, de Bill moet nog het Hoogerhuis passeeren, maar de Lords zullen eenlievelingswet van het Tory-kabinet niet verwerpen. De Bill, die te kennen geeft »het besluit van het Parlement om Iadie te verdedigen", kan derhalve als aangenomen worden beschouwd en den Czaar is formeel verwittigd, dat Engeland het voortrukken zijner legers in Azië gade slaat en besloten heeft dat te stuiten door de Koningin tot Keizerin te maken. Alexander, die een verstandig man is, zou over zulken onzin slechts lagchen, indien hij niet moest gelooven, dat een Engelsch Minister met zulke woorden iets bedoelde. De Onderkoning van Indië, die evenals zijn voorganger in het Noorden een vreedzame politiek volgde, heeft zijn ontslag genomen en op hetzelfde oogenblik, dat het Gouvernement zijn opvolger benoemde, heeft het bij het Parlement een wetsonderwerp ingediend, dat volgens de verzekering van den eersten Minister een uitvloeisel is van het gedrag van Kusland en het besluit van Engeland, daartegenover eene nieuwe houding aan te nemen, verkondigt. »Wat moet de Czaar, wat moeten wij zeiven daarvan denken ? «Kennen Disraëli' s ambtgenooten zijne bedoelingen en keuren zij die goed ? »Dat zijn vragen van gewigt, die wij goeden grond hebben te stellen." De ex-Minister Lowe was in deze kwestie een der scherpste bestrijders van Disraëli en noemde de rede van den Minister beuzel- en borrelpraat. »Nadat gij eerst — beet hij Disraëli toe — met het Lagerhuis den spot hadt gedreven, komt gij met een argument, 'twelk geen onderwerp van discussie kan zijn!" Vrees voor Rusland! — die bekentenis van een Engelsch Minister rukt John Buil van het piedestal, waarop hij zich gewoonlijk tegenover Europa plaatst. Vrees voor Rusland — en dat hooren de Kozakken en de Indiërs! Disraëli heeft veel bedorven en als hij dat alles weer weet goed te maken is hij zeer knap. Wij zullen over deze zaak in 't Hoogerhuis wel meer hooren. Er zijn die het er voor houden dat de Russen-vrees van Disraëli niets anders is geweest dan het onnadenkend uitspreken eener «invallende gedachte" en gewis had hij geen ongelijk die aan de Times vroeg: »heeft Disraëli wel zooveel kwaad bedreven, door aan 't einde eener zitting, die verliep, van het dreigende van Rusland's voorwaarts dringen te spreken en in weinig woorden te zeggen, wat gij dagelijks ter openbare kennis brengt — op de groote trom." Mac-Mahon was, naar men verzekert, zeer ontevreden op den Prefect Pascal, toen deze aan den Minister schreef: »ik zou het tegenwoordig Bestuur bestrijden en in alles doen alsof Buffet en de Broglie nog aan 'troer stonden." Naauwelijks had de Minister Ricard dien brief gelezen of zijn ontslag was gesteld. De President vond dat zeer goed. Tot toelichting van het wetsontwerp, 't welk bepaalt dat de studenten der vrije faculteiten aan de Fransche Staats-Universiteit examen kunnen doen tot het verkrijgen van een academischen graad, wanneer zij de voorgeschreven collegiën hebben gehouden, zegt de Minister: »'t ontwerp maakt geen inbreuk op de vrijheid van het hooger Onderwijs. »Die vrijheid is buiten kwestie, Wij zullen haar krachtig verdedigen. Getrouw aan de beginselen, die wij altijd hebben voorgestaan, eischen wij voor het geweten van anderen dezelfde onafhankelijkheid, dezelfde vrijheid, welke wij zeiven willen genieten." Maar de Minister gelooft niet, dat uit de vrijheid van onderwijs volgt, dat de vrije faculteiten het regt moeten hebben Academische graden te verleenen. »Hoe grooter de vrijheid is — zegt hij — hoe strenger en werkzamer de controle moet zijn en wel verre van de consekwentie en de bekrooning van de vrijheid van onderwijs te zijn, moet de verleening van graden het noodwendig correctief er van blijven. ïKan de Staat, die afstand gedaan heeft van het regt nitsluitend onze hoogere studiën te leiden, de bevoegdheid, de geschiktheid der candidaten voor graden te onderzoeken, met anderen deelen? »Kan hij vergeten dat het hier de belangen geldt der algemeene gezondheid, de moraal der grondwet en van alle wetten ? »Kan hij vergeten, dat de graden niet alleen tot een •wetenschappelijke loopbaan, maar ook tot openbare ambten den toegang openstellen?" Vervolgens worden de practische tegenwerpingen door den Minister wederlegd. Ten opzigte van het bezwaar, dat de Staatsexaminatoren partijdig zouden zijn, herinnert de memorie van toelichting, dat dit nooit gebleken is. De Staatsprofessoren examineeren de kweekelingen der militaire geneeskundige scholen, zonder dat er over partijdigheid geklaagd wordt. De vrijheid van onderwijs is een voldongen feit. Geen ernstige grief kan worden aangevoerd tegen de Staatscommissiën. Haar onpartijdigheid wordt niet betwijfeld, haar bevoegdheid is zeker. De enquête nopens de gemengde commissiën heeft ernstiger bezwaren aan het licht gebragt. Door het regt graden te verleenen met anderen te deelen, zou de Staat een regt en een pligt verzaken, die geworteld zijn in het verleden en die de Koningen en Parlementen voortdurend hebben gehandhaafd. Met algemeene stemmen heeft het Lagerhuis te Budapest — de Tweede Kamer van den Hongaarschen Bijksdag — een wet op het lager onderwijs aangenomen, bij welke gelegenheid het zeldzame feit zich voordeed, dat een Catholiek priester en een Protestantsch leeraar het eens waren in de erkenning, dat de Staat alleen verpligt en geregtigd is aan de jeugd een echt nationale opvoeding te geven, en dat aan geene Kerk, welke ook, een overwegenden invloed hierin moet toegekend worden. Door een der Dagbladen wordt de opmerking gemaakt, dat van alle Landen, waar het vraagstuk van het onderwijs aan de orde is, Hongarije het eenige is, waar de geestelijkheid van alle kerkgenootschappen hare bijzondere oogmerken aan het algemeen belang ten offer brengt. Op den Landdag van Vorarlberg in Oostenrijk hebben de ultramontanen de meerderheid en zij hebben er gebruik van gemaakt om een wet op het lager onderwijs aan te nemen, die uitgaat van het beginsel, dat de school uitsluitend ter wille van de Kerk bestaat en dat de Staat met het onderwijs niets te maken heèft. Het lager onderwijs zou in Yorarlberg onder het toezigt moeten gesteld worden van eene commissie van drie leden, van welke twee door den Bisschop en een door de permanente commissie van den Landdag moeten benoemd worden. De Staat zou het regt hebben kennis te nemen van den toestand der scholen en aan de genoemde commissie voorstellen te doen. De uitvoering dezer wet wordt aan den Minister van Binnenlandsche Zaken opgedragen, waarschijnlijk omdat de ultramontanen in Vorarlberg nog niet gemerkt hebben, dat er in Oostenrijk een Minister van onderwijs is. In 't midden dei? volgende week wordt het budget van Spanje bekend. De nieuwsgierigheid is groot. --- OOM MARTIJN'S TESTAMENT. Naar het Hoogduitsch van LEVIN SCHüCKING. 11 «Eugenie — ging de rentmeester voort — had mij bedaard, zonder mij in de rede te vallen, laten uitspreken, waarbij mij wel wat het zweet op het voorhoofd parelde; ook nu, nu ik zweeg, antwoordde zij niet aanstonds, maar ging voort, mij met hare oogen strak aan te kijken — alleen zag ik, dat ze een weinig van kleur verschoot. «Gij antwoordt mij niet, Eugenie ?" «Wat moet ik u antwoorden? Denkt gij, dat ik u uit eene verlegenheid zal redden, waarin uw afschuwelijke hartstogt voor het spel u gebragt heeft ? Ik, die u altijd gezegd heb, dat het u nog eens zoo zou gaan ? En die daarbij voor doove ooren preekte ? Heeft uw spel mij geen verdriet, geen bitter verdriet genoeg berokkend ?" «Verdriet ? U ?" >Nu ja, wat anders, toen ik zag hoe gij voortspeeldet, terwijl gij toch wist, dat ik het niet wilde, dat het mij hinderde ?" «Mijn God, Eugenie, dat wist ik zeker niet, dat het u zooveel verdriet deed, dat het u hinderde!" "O, dat wist gij zeer goed, ik heb het u duidelijk genoeg getoond ; maar uw hartstogt voor het spel was sterker dan uwe uwe liefde voor mij ; en nu kunt gij u bij uw geliefd spel houden, ik zal u niet helpen, waarlijk niet, integendeel. ik ben blij, dat gij eindelijk eene les gekregen hebt en dat ik gewroken word. Want dat moet gij weten, neef Paul, ik ben zeer, zeer wraakzuchtig en ik ben blij, ja, ik ben blij, dat u zoo regt geschiedt!" «Maar Eugenie , riep ik uit en hield haar bij den arm vast, daar zij zich omkeerde en toornig weg wilde gaan — «dat is uw laatste woord niet, dat kan het niet zijn ! Begrijpt g'j dan de verlegenheid niet, waarin ik mij bevind ? Mijne eer vordert, dat ik den vreemdeling zijn geld terug geef — mijne eer — waarlijk, wanneer ik hem moest bekennen : ik heb uw geld aangenomen en het verspeeld en kan het u niet teruggeven — dan zou ik mij dadelijk daarna uit wanhoop kunnen doodschieten " »0, uw overdrevene redeneeringen maken geen indruk op mij", antwoordde zij op toornigen toon en zich van mij losrukkende — »help u zeiven, ik doe het niet, ik doe het bepaald niet, volstrekt niet, ik wil niet!" En daarmede vloog z\) driftig weg, over den gang en in hare daar tegenover liggende karner, die zij, zooals ik hoorde, heftig digtgrendelde, alsof zij zich tegen verdere bemoeijelijking mijnerzijds moest verzekeren! Maar daaraan dacht ik waarlijk in de verste verte niet. Ik zag haar met zeer gemengde gevoelens na — ik was uit het veld geslagen door hare hardvochtigheid, vertoornd over de gruwelijke wreedheid, waarmede zij my wilde straffen — en toch was ik ook weer gelukkig, omdat zij mij verraden had, hoezeer zij zich datgene, wat ik tegen haar wensch gedaan had, had. aangetrokken, en omdat zij mij dit bewijs harer genegenheid ook geheel onverbloemd had getoond. Ik ging nu ook naar mijne kamer boven in het logement on schreef dadelijk naar huis, dat men mij geld moest zenden. Toen dit gedaan was en ik den brief zelf naar de post had gebragt, kwam ik in het logement terug; ik wilde schielijk mijn avondeten gebruiken, oin dan weer naar de speelzaal te gaan, waar ik den Heidelberger opzoeken en hem mijne onaangename bekentenis doen wilde — en ook met de laatste vier of vijf thaler, dio ik nog boven in mijne schrijftafel had gevonden, beproeven, of het geluk mij nog niet in het laatste oogenblik te hulp zou willen komen. In de eetkamer beneden vond ik oom, die hier juist met zijn eenvoudig avondmaal bezig was, terwijl Frederik, zijn bediende, naast hem stond en ze druk met elkander spraken. «Is Eugenie niet met u beneden gekomen om te eten, oom?" vroeg ik den ouden heer, wien ik mij gewend had zoo te noemen, ofschoon wij elkander zoo na niet verwant waren. «Eugenie heeft hoofdpijn, Paul", antwoordde oom, terwijl hij zijne lippen spotachtig optrok; «hoofdpijn — men weet wat dat bij de dames beteekent. Ga nu heen, Frederik," zeide hij tot zijn bediende, «ga naar boven, ik kom zoo dadelijk en wil vroeg naar bed gaan, omdat ik zeer moe ben — vergeet niet, mijn nachtdrank klaar te zetten. — Hoofdpijn", ging hij vervolgens voort, zich tot mij wendende, terwijl zijn bediende wegging, «en dat niet zonder eene gegronde oorzaak, moet gij weten, neef Paul. Om de waarheid te zeggen, de zaak is deze — zij heeft verdriet gehad, onze lieve Eugenie, een zeer groot verdriet " Ik schrikte, denkende, dat ik de zondaar was, die haar dat verdriet had aangedaan; maar daaromtrent werd ik spoedig gerust gesteld, toen oom, zachter sprekende, voortging : «Gij moet weten, Paul, dat ik mij het genoegen heb willen verschaffen, haar morgen op haar verjaardag — gij weet toch, dat zij morgeu jarig is — haar morgen een mooi, keurig garnituur te geven — zoo een, als wij in Frankfort zagen liggen — dat rnooije, etruskische werk, herinner u maar, het garnituur, dat Eugenie zoo beviel " «Zeker herinner ik mij dat — er waren twee geheel gelijke garnituren — het was in een winkel aan de markt." «Juist in een winkel aan de markt waren ze ten toon gesteld." «Nu, verder?" «Nu is mij het garnituur, dat ik voor haar liet komen, ontstolen." «Ontstolen — maar dat is immers onmogelijk ! Ontstolen, zegt gij, oom?" «Zoo zeg ik en zoo is het, gestolen ! en dat is zoo weinig onmogelijk, dat het e'genlijk een wonder zou geweest zijn, als het niet gebeurd was. Want ik oude ezel laat, in mijne verstrooidheid — gij kent immers die ongelukkige verstrooiheid, Paul, — toen ik voor een paar Uur naar beneden in de leeszaal ging, niet alleen, zooals altijd, mijne deur open, maar ook nog den sleutel in de Iade van mijn schrijftafel, waarin ik het garnituur gelegd had! Nu bid ik u, Paul — in zulk een hotel, waarin allerlei menschen in- en uitgaan !" «Maar wie komt in uwe vertrekken, oom?" «Mijne vertrekken, zijn die dan iets anders dan een duivenslag? Dat loopt maar in en uit. Logé's, kamermeiden, kelners, arbeiders 1" Ik schudde bedenkelijk het hoofd. «Ja, ja, zoo is het", ging hy fluisterend voort. «Het was zoo dom van .mij. En niet alleen dom, maar ook slecht, om iemand zoo in verzpeking te brengen! Het is altijd slecht om de menschen zoo in de gelegenheid te stellen om te zondigen — altijd ! Daarom wil ik ook niet, dat er een woord meer over de zaak gesproken wordt, en in de eerste plaats niet, dat er den logementhouder iets van gezegd wordt. De arme man zou schrikken, veel alarm maken, zoodat ik zelfs nog met de politie te doen zou krijgen — en dat wil ik volstrekt niet. Ik alleen heb schuld en ik wil het alleen dragen. Dus geen ophef er van gemaakt, niets gezegd, geene verdenking in het leven geroepen tegen eene menigte lieden, die per slot van rekening toch geheel onschuldig zijn. Wij zouden in de eerstvolgende drie dagen geene rust meer in huis hebben 1" «Gij neemt de zaak wijsgeerig op, oom — men zou echter in alle stilte de politie — —" «Jawel, de politie! Neen, dat niet! — Wijsgeerig, zegt gij, neem ik de zaak op ? Nu ja. Waarom zou ik met ? Zou ik mij om eene zaak, die geen tweehonderd thaler waard is, van mijne gemoedsrust laten berooven? Maar, ik verzeker u, Eugenie neemt ze niet zoo wysgeerig op, lang niet — zij niet! Zij heeft er hoofdpijn van gekregen, hoofdpijn !" (V'ordt vervolgd.) ---