BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Assen BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Assen brengen in herinnering de volgende artikelen der politieverordening dezer gemeente omtrent het nummeren der woonhuizen, als: »Art. 4. »De bewoners of gebruikers onderhouden buiten »kosten der gemeente de letters en nommers, als bij »art. 3 omschreven. >Art. 5. »Die een gebouw maakt doet binnen eene maand »na de ingebruikneming daarvan aangifte ter gemeentelijke Secretarie. Zoodanig gebouw bekomt de Wijk»letter en het nommer van het naastvoorgaande ge»bouw, met bijvoeging der letters a. b. en zoo verbolgens. »Art. 6. »De overtreding van art. 4 en van art. 5 eerste lid > wordt gestraft met eene boete van een gulden." Met het oog op de aanstaande herziening van de belastbare opbrengst der gebouwde eigendommen is het noodig dat alle woningen behoorlijk zijn genommerd; binnen 14 dagen zullen daarom door de gemeente-politie worden nagegaan of aan voormelde bepalingen is voldaan; bij gebreke zal procesverbaal worden opgemaakt. Assen, 24 Februari] 1874. Burgemeester en Wethouders van Assen: VAN DER PELTZ, Burgemeester. ' G. L. W. VOS, Secretaris. --- OVERZIGT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. Eindelijk komt uit Spanje een gunstig berigt van Moriones. Zondag is hij tot ontzet van Bilbao van Sommorostro opgebroken. Portugalete, dat den toegang tot Bilbao beheerscht, is — zoo meldt men althans uit het zuiden van Frankrijk — door de Carlisten ontruimd en door Moriones bezet, die het niet dan met grooto krachtsinspanning had kunnen vermeesteren. Ook het berigt, dat Elio weder het opperbevel over de Carlisten op zich genomen heeft, kan een bewijs zijn, dat zij hun toestand gevaarlijk achten. Hij is de beste generaal van Don Carlos en had, door ongesteldheid of andere redenen genoopt, pas onlangs dat opperbevel neergelegd. Hot ligt dus voor de hand, dat zijn beleid wel hoog noodig moet zijn, als hij zoo spoedig weer de plaats inneemt, die hij niet dan om gewigtige redenen verlaten zal hebben. De Fransche Regering geeft door een harer Dagbladen de volgende waarschuwing: »De Fransche bladen mogen wel letten op hetgeen er tegenwoordig te Londen, Petersburg en Weenen voorvalt, maar zij moeten uiterst voorzigtig zijn in hunne beschouwingen daarover. Wij zeiden voor cenige dagen, dat wij het twijgen op de uitdagingen van de Nordd. Aügemeine Zeitung en van andere Duitsche bladen voor noodzakelijk hielden. »Wij blijven daarbij en de voornaamste organender Fransche drukpers zijn het met ons eens en hebben ons voorbeeld gevolgd. »Wij gelooven, dat deze houding in het tegenwoordig oogenblik in 's Lands belang noodzakelijk is." In de Fransche Nationale Vergadering is het voorütel-Bidard, tot weder-invoering van het dagbladzegel, met 401 tegen 2 stemmen verworpen. Een protest van Catholieken in Elzas-Lotharingen komt krachtig op tegen de verklaring van Bisschop Raess in den Duitschen Rijksdag, als in strijd met de waarheid. Ten slotte wordt gezegd, dat de Bisschop gekozen is om tegen de inlijving te protesteeren en wordt hij derhalve uitgenoodigd om zijn mandaat neder te leggen. Volgens Renan, do schrijver van het leven van Jezus, heeft von Bismarck de kracht der oud-Catholieke beweging veel te hoog geschat. Hij meende, dat de oppositie tegen het dogma der onfeilbaarheid zich tot de groote massa der Duitsche Catholieken zou uitstrekken, zoodat do Staat de anti-infailliblisten als de Catholieke Kerk zou kunnen beschouwen. Dat geen enkel Bisschop er zich bij dorst aansluiten, had hem zijn vergissing moeten doen inzien. Een beweging in het Catholicisme, waaraan het Episcopaat geen deel neemt, zal altijd zeer beperkt blijven. De afscheuring der oud-Catholieken is een demonstratie van mannen van wetenschap en karakter en daarom niet sterk door aantal. De kleine Kerk bevat professors, doctors, priesters en personen uit den hoogeren middenstand, maar de massa des volks sluit er zich niet bij aan en zonder de massa kan een Kerk niet b3staan. Ik zie in deze Kerk — zegt hij — vele herders, maar slechts eene kleine kudde — veel kenners der kanonnieke wétten, maar weinig doopen, begraven en trouwen. En wat is een Kerk, die niet doopt, begraaft en trouwt ? De oud-Catholieke beweging zal stand houden, maar ik geloof niet, dat zij over de toekomst van het Duitsche Catholicisme beslissen zal. Hot zal slechts eene Protcstantscho secto méér zijn. De Romeinsche correspondent dor Nieuwe liotterd. Courant sluit eene reeks van excommuuicatiün, door Pausen uitgesproken, met die van Clement VI tegen Lodewijk van Beijeren. In dat Pauselijk document leest men: »Wij roepen de goddelijke magt aan en smeeken haar, den waan van den gezegden Lodewijk te vernietigen, zijn hoogmoed te fnuiken, hem omver te werpen met de kracht harer regterhand, hem over te leveren in de handen van zijn vijanden en van hen die hem vervolgen en hem voor hunne oogen te doen vergaan. Moge hij omringd zijn van valstrikken, zonder ze te kennen, en moge hij daarin gevangen worden! Moge hij vervloekt zijn bij 't binnentreden, vervloekt bij 't heengaan. Moge de Heer hem slaan met waanzin, verblindheid en razernij. Moge de toorn van den almagtigen God en van de welgelukzalige apostelen Petrus en Paulus tegen hem losbarsten. Moge 't heelal tegen hem strijden, de aarde zich openen en hem levend verzwelgen. Moge zijn naam in eene enkele generatie vergaan en hijzelf verdwijnen van de oppervlakte der aarde. Mogen alle elementen hem vjjandig wezen. Moge zijn woning ledig staan. Mogen alle heiligen hun wraak hom wijden. Mogen zijne zonen uit hunne huizen verjaagd en, onder zijn eigen oogen, overgeleverd worden in handen van de vijanden die haken naar hun verderf " De apostel Paulus — voegt genoemde correspondent hierbij — wordt o. a. in deze fraaijo Pauselijke ontboezeming ter sprake gebragt. Ik raad daarom den redacteuren van de Tijd (tegen wien deze aanhaling geschiedt), nu óók eens na te lezen wat diezelfde apostel Paulus geschreven heeft over de «Christelijke liefde." Misschien zal 't hun dan duidelijk worden, dat 't Pausdom, wel bezien, toch niet volkomen hetzelfde ii als 't Christendom. Griekenland heeft weer een Ministerie. --- BUITENLAND. De Fransche Regeering heeft gemeend het gemeentebestuur van Grenoble te moeten ontslaan. Onder de redenen, die tot dit ontslag geleid hebben, zijn sommige te zonderling om ze te kunnen verzwijgen. Aan het gemeentebestuur wordt ten laste gelegd, dat het: 1°. iri Mei 1871 de Nationale Vergadering tot staking der vijandelijkheden tegen de Commune heeft aangemaand; 3°. de stichting cener genieschool te Grenoble heeft verworpen en op do ontmanteling dier vesting heeft aangedrongen; 5*. aan de instelling van weldadigheid, die een godsdienstig karakter droegen, de gemeentelijke subsidie heeft onthouden. Den maire wordt bovendien verweten, dat hij gedurende nagenoeg drie jaren geen andere scholen als gemeentescholen heeft willen erkennen, dan die door leeken worden geleid. Voor het geregtshof van het dep. du Nord (Frankrijk) was dezer dagen een zeldzaam geval. Het gold namelijk de diefstal van 39 wagens steenkolen. Do beschuldigde was wisselwachter aan het station Haumont en had door die betrekking gelegenheid gevonden de wagens te examoteren. Hij is veroordeeld tot acht jaren gevangenisstraf. Eene verschrikkelijks ramp heeft onlangs te Romo plaats gehad op de werf van de werken der waterleiding, waar men bezig was met het veranderen der riolen, langs welke het water in de stad wordt geleid. Op den weg, die naar de nieuwe wijk leidt, tusschen het station en de baden van Diocletianus, heeft men diep gegraven om eene bedding voor de riolen te maken. De ingenieurs bevonden echter, dat de werklieden, toen zij op zekere diepte waren gekomen, boven een afgrond waren. Door middel van peilingen kreeg men spoedig de zekerheid, dat men boven de gaanderijen eener oude porseleinmijn werkte. Men groef de gewelven dier gaanderijen door en was toen minstens 52 meter diep in den grond. Te 11 1 / 1 uur, toen het werkvolk den arbeid staakte, hoorde men een verschrikkelijk gekraak; de balken en planken, die do aardmassa van beide zijden ondersteunden, waren geweken en eene instorting had plaats gehad. De commissaris van politie, die aan het station was, en de luitenant-kolonel Rossi, die in de kazerne de noodkreten had gehoord, begonnen onmiddelijk maatregelen tot redding te beramen. Vier werklieden, die op het oogenblik der ramp aan den arbeid waren, werden ouder het puin bedolven. Kolonel Rossi liet dadelijk eene afdeeliug kanonniers en eene compagnie infanterie komen, die met schoppen en andere werktuigen do redding begonnen. Men zag in de diepte een arm uit do aarde steken en groef in dio nabijheid onmiddelijk de aarde op, maar eene nieuwe instorting deed don arm weder in de aarde verdwijhen en de manschappen, die zelf in levensgevaar begonnen te vorkeeren, kregen bevel zich te verwijderen. Don volgenden dag zijn twee lijken uit don afgrond naar boven gebragt. Te Loopol, in Oostenrijk, is gedurende de godsdiensoefening in het kelkgebouw der Jezuiten, in den avond van den 18den dezer, een valsch alarm van brand ontstaan. De verwarring en het gedrang, daarop volgende, zijn zoo groot geweest, dat vier personen het leven verloren hebben en een twintigtal anderen ernstig gekwetst zijn geraakt. De sociale werkliedon-vereenigingen breiden zich in N.-Amerika meer en meer uit. In Chicago en Illinois zija op eene bijeenkomst van werklieden — die zich, zooals bekend is, als do voornaamste vijanden van elk monopolie aanstellen — besluiten genomen, wier ten uitvoer brengen aan alle vrijheid een einde zou maken. Deze «verbeteraars der maatschappij" eischten niets minder dan de overgang van alle lijnen en middelen van verkeer (spoorwegen, telegrafen enz.), banken, verzekering-maatschappijen, do regeling van loonen, gasleidingen enz. in handen van den Staat! Dergelijke fraaiheden kwamen ook ia den boezem van het Wetgevende Ligchaam der stad New-York voor, waarbij twee Duitschers zich door communistische dwaasheden onderscheiden. De een trad met het bescheiden voorstel op, dat de stad New-York »eenige millioenen" zou aanwenden, als een fonds voor den verkoop in Europa van verscheiden fabriekwaren, ten voordeele der zonder werk zijnde arbeiders. Een der Duitschers hield een hoogdravende redevoering voor dien onzin. Aan den eisch om het besluit in handen eener commissie te stellen werd met eene stem meerderheid gevolg gegeven. Het is niet overbodig, zulke stioohalmen als aanwijzing voor de rigting te beschouwen, welke de stroom van het openbaar leven genomen heeft en nog verder nemen zal, zoo lang op grond der democratische instellingen onwetendheid, ruwheid en slechte gezindheid plaatsen innemen, waar bij eene gezonde werkzaamheid der volkskracht slechts de besten, beschaafdsten en bekwaamsten behooren. --- Atchin. Een paar bladzijden uit het journaal van een marinier-officier. 18 December. Vroeg in den morgen werd ik gewekt met de tijding, dat de gewapende sloepen gereed werden gemaakt en ik bij de hand moest blijvon om met de barkas mede te gaan. Vivres voor twee dagen werden medegenomen; de mariniers moesten blaauwe matrozenhemdon, witte pantalons en slobkousen aantrekken. Ik zelf maakte van een matrozenhemd een jas met distinctiven. Do sloepen der verschillende schepen, "ónder bevel van overste Bunnik, waren in twee flotilles verdeeld, commandanten luitenants 1ste klasse König en Six, en roeiden naar de Atc'nin-rivier. Twee stoombarkassen, met houwitsers en mariniers gewapend, vooruit, de 1ste flotille links, do 2do regts en de ambulance-sloepen in het midden. Veel wa3 ons niet bekend; de order luidde: de expeditionaire troepen zullen van het oosten de -rivier naderen en met behulp der gewapende sloepen een zwaar gewapende benting nemen. Omtrent de positie der troepen, den afstand van ons, waar de vijand stand hield, of waar die sterke benting lag, van dat alles was ons niets bekend. Langzaam dus word de rivier opgepagaaid, nu en dan een schot gedaan en door een hoornblazer een marsch geblazen, om aan do troepen —r zoo die in de nabijheid waren — te toonen waar wij ons bevonden. Vooral op den linkeroever word goed het oog gehouden, omdat daar de vijand nog de baas was. "Na een half uur roeijens zag ik een kogel voor de voorste stoombarkas in het water slaan en hoorde daarna eenige kanonschoten vallen. Daar de rivier hier juist een bogt maakte, konden wij niet zien van waar de schoten kwamen. Andermaal vielen er een paar schoten en kwetsten een marinier en twee matrozen uit de barkas, terwijl een andere kogel op do pantsering afstuitte. Nu werd uit de sloepen geweervuur geopend en nu en dan een granaat- of kartetschot op de struiken gelost. De rivier was aan beide oevers zoo digt begroeid, dat er niets kon waargenomen worden; boieüdien wierp de stroom desloepen gedurig op den linkeroever, zoodat er nog al eens eene opeenhooping ontstond en menige sloep met den kop in de hooge struiken teregt kwam. Den derden bogt passerende, kwam aan den linkeroever een kampong in het gezigt, omgeven door een aarden wal en een bamboedoerie heg. Aanstonds worden er eenige granaten op geworpen en, toen men dit vuur niet beantwoordde, de mariniers der 1ste compagnie aan wal gezet. Dozo posteerden zich binnen de verschansing, terwijl het terrein in den omtrek werd verkend. Wij hadden hier nu wel een vast punt, maar toch was het geun zaak_aan den westelijken oever te blijven, zoolang het leger zich op den oostolijken bleef ophouden. De borstwering werd daarom omvergehaald, het vijandelijk kanon medegevoerd en daarna weder geëmbarkeerd. Interessant was het, de uitwerking van do granaten der schepen gade to slaan; hier hadden zij diepe kuilen gegraven, elders huizsn omgeworpen. Zulk vuur heeft don moedigste moeten doen sidderen. Van de schepen was op deze hoogte niets te zien; en zich dan zoo te laten dooden zonder iets terug te kunnen doon, moest wel een paniek veroorzaken. Enkele granaten, die niet gesprongen waren, vonden wij terug zonder buis. Zoodra de 1ste compagnie in de sloepen was, stelde de flotille zich weder in beweging, doch stootte spoedig op eene versperring; een aantal sloepen bleven vast zitten op het oogenblik, dat wij aa^ don regtor oever ecne versterking waarnamen. Eenige ligte booten, o. a. ook die waarin ik mij bevond, roeiden vooruit, om de benting te verkennen; zij was echter zoo in de struiken gelegen, dat wij niets konden waarnemen, noch den vorm, noch de bewapening, noch een man der bezetting. De minst zware sloepen waren inmiddels gevolgd en, zoodra de gelegenheid zich aanbood, sprong kapitein Sutherland aan wal; ik volgde onmiddellijk, sloeg met de sabel de hindernissen stuk, baande mij een weg door de bamboedoerie en herinnerde mij bij tijds, dat het mijn pligt was den kapitein het eerst de borstwering te laten beklimmen. Had ik mij niet geretireerd, hij zou mij toch vóór zijn geweest, geloof ik. Wij kwamen juist voor eene embrasure, waarachter een geladen kanon stond, het kruid op het zundgat. Ik blies het er af. Met den revolver in de hand ging ik vooruit, maar zag geen vijand; de benting was juist verlaten. Dadelijk kreeg ik last om met eenigo mariniers, die ons op den voet gevolgd waren, de aangrenzende kampong te onderzoeken. Het eerste huis het beste stond, als alle huizen, op palen en was gesloten; de trap versperd. Met twee man den trap opgeruimd, de deur met de kolven geopend en met den revolver in de hand naar binnen; in de voorgalerij niets bijzonders te zien. Midden in een houten beschot weder een deur, die opengestooten moest worden; een gang leidde nu naar een achtergalerij, waar een menigte matjes, potten en kruiken stonden; een kokosdop met water, een ander half vol met gekookte rijst, die nog niet geheel koud was. De vijand kon dus eerst pas teruggetrokken zijn. Het water en de rijst liet ik wegwerpen; men kon nooit wetea. Aan weêrszijden van den gang bovonden zich kamers, waarvan de gesloten deuren in de achtergalerij uitkwamen; do matrassen, kussens, matjes en toiletartikelen duidden de bestemming aan. Een kamer kwam mg voor aan eene Atchineesche schoone toebehoord ts hebben. Het speet mij dat ook zij hare woning had verlaten; gaarne had ik haar dan het hare laten behouden; maar nu nam ik een waaijer als souvenir mede. Yeel tijd tot overpeinzingen had ik niet, ik moest dus het boudoir mijner schoone vaarwel zeggen, met de zachte kussens, en de volgende groote huizen onderzoeken. In vele waren teekenen, zoo üiet van weelde, dan toch van welvaart. De groote industrie der bewoners van deze kampong bestond in het bakken van potten, kómmen en ander soort vau aardewerk, want men vond een enormen voorraad van deze voorwerpen. Wapens vond ik niet, wel buskruid, en zelfs beaumont-patroneu, zeker afkomstig van de lste expeditie. Du muren van het voornaamste huis uit de geheelo kampong waren beschilderd; in een kist, met een hangslot voorzien, vond ik scheepscompassen, olielampen uit den ouden tijd en andere zaken. Het terrein aan de andere zijde der kampong lag open en was dus gemakkelijk te verkennen. Toen marcheerde ik naar de benting terug en bragt mijn rapport in. Die benting, welke ik toen ging opnemen, wekte mijn belangstelling in hooge mate op. Een regelmatige vierkante redoute, geheel volgens de regels der versterkingskunst aangelegd, traversen, bomvrije lokalen, de taktische liggiijg, alles getuigde dat hier meer dan Atchineesche kennis aan besteed was. De redoute had een stevige houten poort aan de zijde der kampong en daarvoor een traverse; op de linkerflank aan de rivierzijde vier embrasures met goede 12 en öponders op rolpaarden; alle facen door bainboedoerie-heggen en struiken ongenaakbaar; op de voorste face nog drie embrasures; de stukken 12ponds caronades, allen geladen met kardoezen van Engelsch jagtkruid, tusschenprop en kogels. Had de vijand hier stand gehouden, in verband met de versperring en de benting aan de overzijde, zou er van onze magt niets teregt zijn gekomen. Toen hij ons zag aankomen, hoorde hij landwaarts in een hevig artillerie- en geweervuur van het Indische leger; van twee zijden bedreigd, vond hij het toen beter terug te gaan; misschien bragt het effect van een granaat uit de houwitser daartoe ook nog bij. Hoe het zjj, niemand onzer begreep hoe zulk een positie werd opgegeven en dat door denzelfden vijand, die toch elders blijken genoeg gaf van moed te bezitten. De Hollandsche driekleur was al geheschen, een politie- en een veldwacht benoemd en het noodigo in gereedheid gebragt om dit punt, zoo gemakkelijk verkregen, voor ons te behouden. De beide compagniën mariniers waren gedebarkeerd, ongewapenden met bedekking uitgezonden om uit de kampong het noodige te fourageren en aan elke sectie hare plaats aangewezen. Het was een schilderachtig tooneel die verschillende groepen, die vuren waarbij een geit aan het spit werd geroosterd, die bedrijvigheid in het algemeen. Ik had dien dag nog niets gegeten en toch smaakte dat ongezouten halfraauwe vleesch niet. Aap dorst leden wij allen, zoodat de voorraad in de veldflesschen spoedig verbruikt was. Zooals meestal bij de marine, was het ook bij deze landing met overhaasting gegaan en had het eene schip beter dan het andere voor zijne manschappen gezorgd. Slechts enkelen hadden dekens, zoodat het meerendeel, ook ik, op den blooten grond moest slapen. Water was er niet en de dorst, die geleden is tot den volgenden middag, is niette beschrijven; er was strenge order gegeven om g .3en water uit de rivier of van klappa's te gebruiken; voorzorgsmaatregelen tegen de cholera. Even voor zonsondergang werd bevel gegeven om eenige woningen te verbranden, teneinde onze plaats bekend te maken aan de expeditionaire troepen van het Indisch leger. Wat gespaard kon wordeu, werd gespaard ; ook de woning mijner Atchineesche schoone. Spoedig vlogen de atappen daken in brand en weldra had de vlam zich aan de boomen medegedeeld. Krakend en sissend stortten de verdiepingen in; trotsch maar w-reed stegen de vlammen boven de hoogste boomen uit; trotsch, want het schouwspel was prachtig; wreed, want die verwoesting, waarbij zoovelen van alles berooid werden, ging mij aan het hart. Lang bleef het verwoestende element doorwoeden, dan sloegen de vlammen weer neer, om met m «er majesteit zich op te heffen en de vernieling nog grooter te maken. Zelfs tegen middernacht was het vuur nog niei uitgedoofd. In de benting teruggekomen, maakten wij toebereidselen om ons ter ruste te leggen: de officieren onder een afzonderlijk afdak, met matjes op den grond. De koele-avond was heerlijk na dien warmen dag. Hét vreemde geluid van mij onbekende dieren en vogels, duizenden vuurvliegen, die een geheelen boom verlichtten, het romantische van mijn toestand, het vriendschappelijke gekout mijner makkers, dit alles maakte mij het slapen onmogelijk. Gedurig verlegde ik het hoofdkussen, mijner schoone, totdat ik eindelijk opstond om op te blijven. Om 12 uur kreeg ik met 30 man veldwacht. Ten volle bewust van het gevaarlijke van onzen toestand, daar het mij bekend is dat een inlandsche vijand bij voorkeur 's nachts of vroeg in den morgen aanvalt — bij Gighen heeft hij het ook nog gedaan — begreep ik dat waken, goed luisteren en uitkijken de hoofdzaak was. Had de vijand het plan ons te overvallen, dan zou hij ongemerkt naderbij sluipen en door de struiken ons eensklaps op het lijf zitten. Voor zoover wij konden nagaan, waren wij de troepen van het leger vooruit; dit was dus de post die het naast bij den vijand stond. Schildwachten stonden aan weerszijden van de poort,, eveneens op allo saillanten. Zoo waren dan eindelijk myne illusiün verwezenlijkt; ik bevond mij op de voorposten tegenover den vijand; nu eerst leefde ik. Er viel evenwel niets belangrijks voor. Beurtelings met van Steijn, die mij gezelschap hield, maakten wij rondes, om ons van do waakzaamheid der schildwachten te overtuigen. Omtrent drie uur, het gevaarlijke uur, begon er een hond te janken, alsof hij getrapt of geslagen .werd. Dadelijk liet ik de veldwacht op het banket plaats nemen, de geweren op de borstwering klaar om te vuren. Er kwam evenwel geen vijand opdagen. Een uur later wierp ik mij, door den slaap overmand, op het bivouactalud neer en liet v. S. uitkijken ; kort daarna loste ik hem af. Om half vijf werd er reveille geslagen, vuur aangemaakt en koffij gezet van gekookt rivierwater. Al mijn woordenrijkdom en spraakvermogen had ik dien nacht noodig, om den mariniers hun dorst te doen vergeten. Zoodra de zon was opgegaan, werden er ververschingen gehaald van de sloepen, die voor dreg waren blijven liggen, onder bewapening der matrozen. Bij die gelegenheid ving men een sappie, die dadelijk geslagt werd. Hoewel zonder zout, smaakte de krachtige soep niet slecht. Het geschut werd ontladen en naar den oever gesleept. Toen kwam een sloep met den luitenant ter zee Marinkelle, adjudant van den opperbevelhebber, en een kapitein van den staf, order brengende dat eene compagnie mariniers zich in beweging moest stellen, teneinde het 4de bataljon infanterie te ontmoeten, dat in westelijke rigting op de rivier afging. {Arnh. Ct.) ---