Herijk der Maten en Gewigten. De BURGEMEESTER der gemeente Assen verwittigt aan de belanghebbende ingezetenen, dat de HeriJK der Maten en Gewigten, dieBst 1878, in deze gemeente zal plaats hebban van 38 Januarij tot ultimo Fefornarlj e.l£., op Woensdag, Donderdag, Vrijdag en Zaturdag van elke week, van 10 tot 4 uur, in het locaal aan den Oostersingel. Tevens wordt herinnerd: 1°. dat ook de strijkers der inhoudsmaten aan den herijk zijn onderworpen; 2°. dat de maten en gewigten behoorlijk schoongemaakt en gereinigd moeten worden aangeboden, daar zij bij gebreke daarvan den herjjk niet kunnen ondergaan; 3°. dat onjuist bevonden gewigten op verzoek van belanghebbenden kunnen worden gejusteerd tegen een bedrag, ten bate van 's Rijks kas, vastgesteld bij Koninkljjk besluit van 16 October 1869 (Staatsblad no. 160), zoodat, wil men dat de gewigten die bewerking, voor zoover noodig, zullen ondergaan, de personen, met het aanbieden daarvan belast, in staat moeten worden gesteld het daarvoor verschuldigde te voldoen. Assen, 21 Januarjj 1879. De Burgemeester voornoemd, M. A. D. JOLLES. --- De BURGEMEESTER der gemeente Assen maakt aan de De BURGEMEESTER der gemeente Assen maakt aan de belanghebbenden dezer gemeente bekend, dat het kohier der GRONDBELASTING, dienstjaar 1879, door den heer Provincialen Inspecteur der directe belastingen te Groningen den 22sten Jan. 1879 is executoir verklaard en heden ter invordering aan den heer Ontvanger overgegeven , zullende mitsdien een iegelijk, na bekomene kennisgeving van zijnen aanslag, verpligt zijn dien, overeenkomstig de bestaande verordening, te voldoen, op stratFe van vervolging, terwijl de zoodanigen, welke hun aanslagbiljet niet mogten hebben ontvangen, zich ten kantore van den Ontvanger moeten vervoegen. Dat zij, die vermeenen te hoog of verkeerdelijk te zijn aangeslagen, zich deswege schriftelijk op ongezegeld papier in reclame kunnen voorzien, gerigt aan heeren Gedeputeerde Staten dezer provincie en deB verkiezende in te dienen bij den heer Controleur der directe belastingen, mits binnen drie maanden na den dag der afkondiging van het kohier waarop de aanslag voorkomt, terwijl daarnevens zal worden overgelegd: Een dubbel van het aanslagbiljet, tegen betaling van vijf cent bij den Ontvanger verkrijgbaar. En opdat niemand hieromtrent onwetendheid kunne voorwenden, zal deze worden afgekondigd en aangeplakt, daar waar zulks gebrujkelyk is. Gedaan te Assen, den 23sten Jan. 1879. De Burgemeester voornoemd, M. A. D. JOLLES. --- LIZE VAN DEN LOMPENMOLENAAR. 5. Zwijgend gingen Army en Nelly naast elkander voort; eindelijk stond de jonge officier stil en zag op zyn hcrologie. «Weet gij wat, zusjehef", zeide hij, »ik moet schielijk loopen, als ik den postwagen nist verzuimen wil; keer terug ! Gij krijgt slechts koude voeten in die dikke sneeuw; vaarwel, kleinfje, en groet allen nog eens hartelijk van mg 1" Hg bukte zich en kuste haar op den frisschen mond. «Laat u de tijd niet lang vallen in het oude sletl" voegde hij er bij en zag haar bijna medelijdend aan. Zij schudde het hoofd. »0 neen, ik heb Lize immers!" Zij stonden juist op de plek, waar de weg, welken zij gevolgd hadden, naar den grooten straatweg loopt. Een andere weg liep tusschen dennen naar den papiermolen en kwam ook op deze plek uit; de weg liep tamelijk steil naar het dorpje af en eene linde strekte hare takken uit over eene besneeuwde steenen bank. Uit het dorp klonk nu duidelijk een posthoorn. «Daar ik nu scheiden moet, geef wij den afscheidskus 1 Meisje adee, scheiden doet wee!" zong, de melodie nabootsende, eene heldere kinderstem jubeend en schertsend, en onmiddelijk daarna trad een jong meisje uit de denuen te voorschijn. Zij schrikte, toen zij die eida gedaanten daar zig; over het kinderlijk gezigtje vloog een oogenblik een donkera blos en een paar donkerblaauwe oogen werden als verschrikt ter aarde geslagen ; maar daarna l W hf Q dadel ^ k 1:a ^ er en de liefelijke, roods mond glimvertoo'nd* 00 ^*' Ilc ' 1 twee bekoorlijke kuiltjes in de wangen 'O, Nelly , riep zij, s hoa heerlijk, dat ik utref! En gij, rmy , vroeg zij kinderlijk en zonder een spoor van bedeesdei , »w. gij reeds weer weg en gij zijt niet eens bij ons m den molen geweest?" Da jonge officier was donkerrood geworden, toen hy die blaauwe oogen op zich gevestigd zag en de hand vatte, die zij hem op kinderlijke wijze toestak. ervaren genoeg, om eene zijn glimlach verdween bij het zien van het lieve, rozige gezigtje, dat vragend en verwijtend naar hem opzag. «Army moet onverwachts vertrekken", zeide Nelly, «anders —" zij zweeg, het was haar onmogelijk het argelooze kind iets voor te liegen; zij had wel willen weenen van schaamte en zag als naar hulp zoekende naar haar broeder op. Maar reeds die weinige woorden waren voor het jonge meisje voldoende. «Goede Army", zeide zij, geheel tevreden gesteld, nik verdacht u al van in het geheel niet meer in deu molen te willen komen; ik wilde juist eens naar Nelly gaan", — zij lachte, zoodat de kuiltjes in de Hij was nog niet 0 verontschuldiging uit te vinden; wangen weder te voorschijn kwamen — »om te onderzoeken, of, hetgeen tante beweert, waar 15, namelijk dat gij trotsch geworden zijt. Maar nu kan ik haar uitlagchen, nietwaar? Gij waart van daag of morgen toch gekomen", zeide zij trouwhartig. Hij zag haar aan, als in gedachten verloren. «Wat zijt gij groot geworden I" zeide hij toen en liet zijne blikken over de slanke gestalte glijden. Lize was werkelijk bijna zoo groot als hij zelf; zij zag er zoo bevallig uit in het blaauwe, met bont afgezette, fluweelen jakje; plotseling werd zij donkerrood onder zijn blik en vroeg haastig: «Wilt gij met den postwagen van vijf uur weg? Dan moet gij u haasten, Army; het verheugt mij, dat ï.k u nog als officier gezien heb." Zij stak hem op nieuw de hand toe en op nieuw legde hij de zijne daarin; hij lachte nu ook; iets als eene herinnering uit den kindertgd kwam bij hem op. «Den laatsten., Army!" riep zij vervolgens, sloeg hein ligt op den schouder en liep haastig weg. Een oogenblik stond de jonge man, alsof hij, evenals vroeger, haar na wilde loopen, om haar »den laatsten" terug te geven, zooals zij altijd gedaan hadden, als zij van het slot of den molen weggegaan waren — zij hadden elkander zoo gaarne daarmede geplaagd. Maar vervolgens trok hij schielijk zijn j>s digt, knikte nog eens en ging heen. Hij zag niet weer achterom naar de beide mesjes, die hem arm in arm naragen; hij moest zich immers haasten. Onder de oude besneeuwde linde werden een p aar lieve, blaauwe oogen vochtig, en eene stem, waaruit de overmoed plotseling geheel verdwenen was, fluisterde een zacht »\ 'aarwei I" Ook Nelly weende, ea toen hij achter de huizen van het dorp verdween, vroeg zij angstig: «Niet waar, Lize, gij zijt niet boos op Army?" Maar Lize antwoordde niet; zg schudde slechts haar hoofdje en ging toen zwijgend naast hare vriendin varder. De rooda gloed was van den hemel verdwenen .!n slechts een iUauw geel kleurde nog den horizont; de ra.men van het oude slot zagen er weder even treurig, even eentoonig uit, als altijd en in de beicie jonge h arten haarscht» de weemoed van het afscheid; de kus, wellien zij elkander bij het ijzeren hek van het park gaven, toen zij elkander goi :den nacht wenschten, was hartelijker, veel h irtelijker dan ani Iers, en Lize was te moede, alsof zij van i laag do kleine liand harer vriendin in het geheel niet kon li islaten, en nu fluisterde lij nog eenmaal: «Goeden nacht l!" HL. De lompenmolcn, zooals de papierfal iriek sedert onheugelijke tijden in den geheelen omtrek genoemd werd, was bekoorlijk gelegen tusschen ho'.'ge, oud e boomen aan den ruischenden, kleinen stroom. Ëlet statig ;e woonhuis met de vergulden windvaan op het spit» j leijen i lak ivas nog uit de eerste helft der vorige eeuw en had het karakter van dien tijd behouden. De zware, eikenhouten huisdeur met de blankgeschuurde koperen klopper was nog dezelfde van vroeger; de menigte kleine ruitjes in de ramen waren nog niet door nieuwerwetsche spiegelruiten vervangen, en het in het vooruitspringende, van ouderdom grijze balkon gesneden opschrift verkondigde, dat dit huis: «anno 1741 ter eere Gods gebouwd werd door Johan Frederik Erving en zijne huisrrouw Emeatine, geboren Eisenhardf." Do oude dralankoppen aan de vier hoeken van het dak waren nog aliijd bereid om het regenwater uit te spuwen, en de grgze banken van zandsteen naast do huisdeur onder de twee groote liudeboomen waren nog heden het meast geliefkoosde plekje der familie op ichoone zomeravonden. Een groote moestuin met regte wagen, een lommeriijk prieel van jasmin en vele aufbessen- en kruis bessenboompjes omgaf het huis aan drirf kanten; deze tuin stond onder het bijzonder toeiigt der tante. In den ge'-ieeleii omtrek waren er niet zulke voortreffelijke appel- en peersoorten als op den lompanmolen en de asperges van de met zorg onderhouden beiden der oude vrouw waren beroemd om haie lengte ea weekheid. Wie zou zich ook den lompenmoleu hebben kunnen voorstellen zonder de oude? Hoe prettig zag het er al uit, als men over het brugje ging, tegenover het woonhuis! Het oude vrouwenhoofd kwacn dan te voorschijn van achter da sneeuwwitte gordijnen, om den gast mat een paar vriendelijke, heldere oogen welkom te heeten ; da oude schoof het spinnewiel op zijde en haastte zich zoo, dat zij meestal de aangekomenen reedi in da deur konda ontvangen net een vriendelijk: «Wees gegroet. Wat zal Mina" — dat was de vrouw des huizes — of, «wat zal Frederik" — dat was de heer des huizei — «blijde zijn!" en dan trippelde zij vooruit en opende de deur, om den gast de behagelyke woonkamer te laten binnentreden, en terwijl zij den grooten sleutelbos van hare zijda nam, verdween zij schielijk in keuken en provisiekamer. De eude vrouw was reeds van haar tiende jaar af ep den lompenmolen ; zij was toen een weeskind, en de grootvader van den tegenwoordigen bezitter had het altijd vriendelijke meitje opgevoed; ZOO «ts zij de speelgenoote van zijne beide kinderen geworden. Zj had die weldaad door trouw en innige verknochtheid beloond, had goede en slechte dagen met da familie beleefd en was nu reeds lang een geliefd lid van het huisgezin en onontbeerlijk. Da Ervings hadden steeds uitgemunt door goedoartigbeid ea welwillendheid tegenover de armen; zij hadden de regterhand nooit laten weten, wat de linker deed, en de Heer 'aad het hen vergolden, zooals de oude vrouw dikwijls zei le; zij waren de rijkste menschen wijd en zijd. (Wordt vervolgd.) --- De dichter J. J. L. ten Kate heeft aan de algemeene De dichter J. J. L. ten Kate heeft aan de algemeene rouw, die het Land vervult, uitdrukking gegeven door eenige schoone dichtregelen, die in het licht zijn verschenen bij den uitgever D. B. Centen te Amsterdam. Wij meenen ter gelegenheid, dat de beminde Prins ten grave wordt gebragt, niets beter te kunnen doen dan de volgende coupletten uit het gedicht van ten Kate op te nemen en daarmede de lezing van het geheele gedicht bij onze lezers aan te bevelen: Gij, Hendrik! aller welgevallen! Gij, vreugde en glorie te gelijk Van Hut en Hof, van Arm en Eijk, De steun van honderdduizendtallen, De Man voor elke goede daad, Het beeld van de eêlste Oranjedeugden, Waarvan drie volgende eeuwen heugden, Gij — sterven ? Wie doorgrondt Gods raad! Nog trilt de naklank in onze ooren Van heel der Natie jubeltoon, Die palmen strooide voor uw troon, Toen Gij uw Brnilofts-zon zaagt gloren. En nu — één winternacht, daar schreit Die Natie bij uw Jcist t daar weven We uw lijkkrans!... Wat is 't menschelijk leven, Wat, al des waerelds heerlijkheid ? Toch — dale uw stof, o Vorst! ten grave, Uw beste deel verlaat ons niet: Het voorbeeld dat gij achterliet Blijft de eeuwig-onontvreembre gave; En 't woord, eens van uw mond gehoord: „O Land, waar Vrede en Vrijheid wonen, „Mijn glorie blijft, me uw Zoon te toonen," Leeft tot den laatsten naneef voort! Wel onzer, Hendrik! dat wij 'tweten, Gij, wd&r Gij gingt, te land, ter zee, Naamt op uw togt twee gidsen meê : Een vasten Wil, een goed Geweten. Wd&r 't Leven ook zijn stormen had, Gij hieldt de haven steeds voor oogen; Want Gij, voor wien alle andren bogen, Gij boogt voor God, geloofde en — badt f --- OVERZIGT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. Uit nadere berigten aangaande de stemming der Fransche Kamer over het Regeeringsprogramma blijkt, dat 165 leden hunne stem niet uitbragten. 'tWas de partij-Gambetta, alsmede 15 Itjden der linker- en 107 van de regterzgde. Bij de stemming over het voorstel -Floquet, dat den val van het Ministerie ten doel had, stemden Gambetta en de zijnen vóór. Dat blijft altijd bedenkelijk en is de hand aan den muur, die schreef: »gjj zijt gewogen en te ligt bevonden !" 't Meest ergert Gambetta de niet-benoeming van generaal Farre tot Minister van Oorlog. Deze toch zou, in weerwil van Mac-Mahon'a bedenkingen, verandering in het personeel der chefs van de groote militaire commandementen hebben gemaakt en de Maarschalk wil Bourbaki en du Barail en den Hertog van Aumale en de la Villeboisnet behouden. De benoeming van generaal Gresley vertoornde Gambetta in hooge mate en toen de heer Ireycinet, President-Minister op-zigt, hem die benoeming mededeelde en tevens de verzekering gaf, dat Gambetta altijd op zijne sympathie kon rekenen, riep deze in drift: »en gjj, mjjnheer ! hebt te rekenen met mij!" Om zjjn toorn tot bedaren te brengen, fluisterde men hem in 't oor : »neem dan zelf eene portefeuille 1" maar hij was doof. »Daar zit hij nu — zegt men — als op een eiland, met zijne vrienden", maar Gambetta is geen man om onder een treurwilg te dweepen of geduldig te luisteren naar 't gemurmel der golfjes. De vraag is maar: zal Gambetta, als hjj weer actief optreedt, doen wat de positie van 't oogenblik gebiedt. De beste middelen tot de beste doeleinden te kiezen en gepast en op zijn tjjd te gebruiken, dat is de ware wjjsbeid. Dat Gambetta zoo hardnekkig weigert om Minister te worden, versterkt de opinie, dat zijn toeleg is eenmaal President der Fransche Republiek te zgn. Het Jezuiten-Dagblad le Monde, dat niet verheugd is over de zegepraal door het Ministerie behaald, zegt: »het Kabinet -Dufaure was, eenige dagen geleden, ter dood veroordeeld, maar Maandag is die kapitale straf veranderd in dwangarbeid" Te Parijs verwacht men tegen het einde van de week eene reeks van besluiten, bg welke ambtenaren worden ontslagen en ambtenaren worden benoemd. Daardoor zijn velen vol hoop en anderen vol vrees. Dufaure wil toonen dat beloven en doen bjj hem geen twee dingen zijn. Over 't algemeen wenscht men in Duitscbland, dat het reglement van orde in de Wetgevende Vergadering meer gezag geve aan den Prosident, opdat de buitensporigheden der tong gebreideld kunnen worden, maar altijd stuit men op de vraag: »tot hoever mag de improviseerende spreker, als hjj en met regt warm wordt, gaan?" »Wgs de grens, opdat ook de President zijne magt niet misbruike!" Een goed antwoord laat zich wachten. Er zijn die den President in dezen eene despotische magt willen hebben gegeven, eene magt zonder beroep op de Vergadering. Misschien is dat de beste oplossing van de zeer belangrijke kwestie, maar zij zou den lust, om in den voorzitterstoel plaats te nemen, niet vermeerderen. Een lid van het Oostenrjjksche Huis van Afgevaardigden heeft dezer dagen zjjne geachte collega's niet opgevrolijkt met deze zeer prozaïsche mededeeling: In 1867 eischte de rente onzer Staatsschuld 127,7 millioen florijnen. In 1868 werd door een finantiëele manoeuvre dat cijfer teruggebragt op 106.3 millioen. Voor onze Regeering was het weggelegd om onze Staatsschuld van 1871 tot 1878 'sjaarljjks gemiddeld te vermeerderen met 57.1 millioen en al8 wij aan 't einde van dit jaar zijn gekomen, zal de vermeerdering onzer schuld in ronde cjjfers 500 millioen bedragen, zoodat de rente, waarvoor in 1868 noodig was 106 3 millioen, op 1 Januarij 1878 zal vragen 130 millioen. In 1867 werd gezegd en geloofd dat Oostenrijk een rentelast van 127 millioen niet kon dragen. En thans bij den druk der tijden moet het volk nog meer opbrengen! De beweging, in Zwitserland ontstaan tot het weder invoeren van de doodstraf, begint af te nemen. De pers verklaart er zich vrij algemeen tegen en ook de geachtste mannen van naam willen die straf niet weer ingevoerd hebben. Zal de R.-Catholieke Geestelijkheid in Belgie gebruik maken van de gelegenheid, haar vóór en tusschen en nè, schooltijd aangeboden, om aan de kinderen godsdienstonderwijs te geven? Men gelooft het niet. Hoogstwaarschijnlijk zal zij, zoover hare kracht daartoe reikt, bijzondere of vrije scholen oprigten, na vooraf het Staats-onderwjjs in den kerkeljjken ban te hebben gedaan. Zal zjj ook weigeren godsdienst-onderwijs te geven aan de kinderen der Staats-school ? Dat mag men gerust voorspellen. Misschien wordt de leus der Geestelijkheid: de Staat buiten de school! De vraag is: wat de burgerjj zal zeggen en doen? Is zij over 't geheel genoeg ontwikkeld om liever liberaal geregeerd en beter onderwezen, dan Catholieker bestierd en wat onwetender gehouden ta worden ? Is het verdrag tusschen Rusland en Turkije geteekend ? Neen — nu zjjn er bezwaren van redactie! 't Hapert aan den goeden wil, bjj beide partgen. Van wederzjjden tracht men zooveel mogelijk te verkregen en zoo weinig mogeljjk te geven en dat was nog nooit een goed middel om twistenden onder één hoed te brengen. De beide hooge partgen kibbelen ook over het n°. 'twelk aan de oorlogschatting è. 300 millioen op de scbuldenljjst der Halve Maan zal worden gegeven. De Czaar is van de bescheiden meening, dat de bewuste schatting moet staan voor de andere schulden en de Verhevene Porte, in welwillendheid voor den Beheerscher aller Russen niet onderdoende, wjjst haar de plaats aan onder de oude schulden. De voormalige Turksche Minister van Pinantiën had in de rangregeling der schulden niet het minste bezwaar. »Wat raakt ons de nommering," plagt hij te zeggen — »wjj betalen noch den een, noch den andere!" en dan lachten zjj te zamen. De Sultan zit dagelijks in zijn harem, te midden van de moderne wetsontwerpen, die men voor hem gereed maakte. Bjj de leetuur van de Ministeriëele verantwoordelijkheid schaterde de Sultane favorite van lagchen. 'tls een leepe schoone. De ontwerpen voor een strafwetboek en burgerlijk wetboek waren spoedig zoek, maar men vond ze terug in een catalogus van mode-artikelen van het Parijsche huis le Printemps. De gewezen Groot-Vizier Afid/iat-Pacha is nu des Sultans vertrouwde. ïGjj zjjt — zeide hjj onlangs tegen dien Staatsman — de bloem van ijver en van vaderlandsliefde en een parel van wetenschap. » Daarom heb ik genadigljjk u het vilayet van Syrië toevertrouwd!" Aftd /iat-Pacha was aangedaan en boog zich tot aan den grond. ---