BURGEMEESTER en WETHOUDERS der gemeente BURGEMEESTER en WETHOUDERS der gemeente Assen brengen ter herinnering van de ingezetenen, dat ten kantore van den Gemeenteontvanger in de maand Januarij aangifte behoort te worden gedaan van de bonden, die arn de belasting onderhevig zijn, dat de billetten van aangifte kosteloos ten gemelden kantore verkrijgbaar zijn, en dat de betaling geschiedt dadelijk bij de aangifte. De belasting bedraagt f3 voor eiken hond per jaar. De helft is verschuldigd voor honden, uitsluitend gehouden ten dienste van den landbouw of eenig bedrijf van njjverheid of die uitsluitend dienen ter bewaking van gebouwen, erven of voertuigen en het gebouw, erf of voertuig niet verlaten. De aangifte van honden, na 31 Januarij verkregen, geschiedt binnen acht dagen na het verkrijgen. Assen, 30 December 1881. Burgemeester en Wethouders voornoemd, De Burgemeester, M. A. D. JOLLES. De Secretaris, G. L. W. VOS. --- OVERZIGT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. Von Bismarck, hooiende dat het bij 't Zwarte Centrum kwaad bloed zet, dat er achter den rug dier partij met het Vaticaan over den vrede tusschen Staat en Kerk wordt onderhandeld, laat door een zjjner dagbladen zeggen : sten onregte wil men het doen voorkomen, alsof de Pruissische Regeering regtstreeks met het Vaticaan eene schikking tracht te treffen, zonder de Catholieke partij in den Prnissischen Landdag daarin te kennen. ïDaar dit niet in 'tplan der Regeering ligt, hoopt deze ook op de ondersteuning dier partij te mogen lekenen, wanneer zij weder vraagt om eene volmagt, die haar in staat zal stellen den nood der Catholieke kerk te lenigen." Het orgaan der Duitsche ultramontanen antwoordt hierop: 1. De benoeming van Bisschoppen was ook wel zonder de Julijwet mogeljjk. Het artikel betreffende de Bisschoppen, in het ontwerp dier wet opgenomen, is door de Regeering losgelaten, ofschoon zij wel eene meerderheid er voor had kunnen verkrijgen. Op verzet van het Centrum is het waarlik niet afgestuit. 2. Het Centrum heeft de verzachtingen, die de Juljjwet ten doel had, niet tegengehouden, maar met alle middelen bevorderd. Dat het ten slotte tegen de wet zelve moest stemmen, lag eenvoudig aan het feit dat de Regeering zich niet met het Centrum, maar met de liberalen wilde verstaan, die opzettelijk zekere artikelen zoodanig hadden gewijzigd, dat ze voor het Centrum in beginsel aanstootelijk waren geworden. Een verantwoordelijke Paus — dat zou von Bismarek' s wensch zijn. Men moest Leo XIII in Italië een strook gronds geven en hem daardoor tot wereldljjk Souverein maken, maar de Koning van Italië behoort er te regeeren. Zoo zou de Paus vrijer wezen dan hjj op dit oogenblik is. Voor de meeste menschen is dit een raadsel. Volgens de Magdëburger Zeitung heeft de Pruisische Regeering de geheele voordragt voor de benoeming van een Bisschop van Breslau afgewezen, doordien geen der daarop vermelde personen haar naar genoegen was. Prof. Adolf Wagner te Berlijn is overgegaan tot de christelijk-sociale partij en in hare vergadering tot onder-voorzitter benoemd. Bij de aanvaarding dezer functie verklaarde hij: »Ik heb altoos gemeend, wegens mijn ambt vreemd te moeten blijven aan elke politieke partij, maar de wetenschap die ik doceer, de staathuishoudkunde, maakt het noodig, ook bij het volk op te treden, althans wanneer men voor het volk en niet enkel voor een kleinen kring van geleerden werkzaam wil zijn. Voortaan behoor ik geheel en al tot de christelijk-sociale partij." Deze verklaring — het spreekt van zelf — werd met daverende toejuiching begroet. Het zou kinderachtig zijn — zoo schrijft men uit Rome aan de Perseveranza — den Paus te willen bewegen te Rome te blijven, als hij het er op heeft gezet, heen te gaan, maar als hij het doet, moeten verschillende punten worden geregeld, b.v. het inkomen, dat door de waarborgenwet den Paus wordt toegekend. Wij zouden daarover eene schikking moeten maken met de Mogendheid, die den Paus gastvrijheid verleende. Ook zouden wij niet moeten verzuimen, alles te regelen, wat met de reis des Pausen in verband staat, opdat hem onderweg de gepaste eer wordt bewezen. Ook moest Italië zich duidelijk over de toekomst uitlaten. Zoo moest b.v. geconstateerd worden, dat Italië dezen Paus, zoolang hij leeft, als gast eener bevriende Mogendheid, het bezit van het Vaticaan waarborgt. Zoo een latere Paus zich in den vreemde ophoudt, wordt het voor Italië een ander geval. Italië zou nooit kunnen dulden, dat in zijn eigen huis, in bet hart des rijks, in zijn hoofdstad, eene vesting ter beschikking zyner vijanden werd gesteld. Dan zou Italië nog — niet alleen in zjjn eigen naam, maar ook in dien der Italiaansche Kerk en der Italiaansche geestelijkheid — alle reserves voor den toekomstigen Paus maken, als hij buiten Italië werd gekozen en misschien geen Italiaan, maar een vreemdeling was. Over deze punten kunnen wij een gedachten wisseling niet alleen niet weigeren, maar zjj zoude zelfs noodig zijn. De Voltaire, een der organen van den heer Gambetta, geeft te kennen, dat de tegenwoordige Regeering het concordaat streng wil handhaven, maar onder ééne voorwaarde, nl. deze, dat de Paus er in toestemt het concordaat aan te vullen met strafbepalingen, die betere waarborgen aanbieden, dat de geestelijkheid ook harerzijds werkelijk doen en laten zal, wat in het concordaat geboden of verboden wordt. Men zegt, dat de onderhandelingen daarover vooreerst officieus door een bijzonderen gevolmagtigde gevoerd zullen worden en wel, dat de heer Gambetta, als onderhandelaar, niemand anders dan den heer Olivier zou hebben gekozen, met last om aan de curie te kennen te geven, dat zonder strenge handhaving van het concordaat de begrooting voor de geestelijkheid niet te redden zou zijn en de Paus dus de verantwoordelijkheid zou moeten dragen voor de gevolgen van een mislukken der onderhandelingen. Majoor Labordère, met vergunning van den Minister van Oorlog te Parijs gekomen, om in eene vc. udt ing der Senaatskiezers het woord te voeren, heeft daar verklaard, dat hij de hem aangeboden candidatuur aanneemt, en zich met het radicale programma vereenigt. In zijne rede herinnerde hij de omstandigheden, onder welke hjj in 1877 geweigerd had de hand te leenen in de poging tot een coup d'état. Aan zjjne candidatuur gaf hjj deze beteekenis: zjj is de oplossing van een levenskwestie voor de republiek —de militaire gehoorzaamheid. Hg wil geen politiek brengen in het leger. Hij wil de krijgstucht niet vernietigen, verre van daar, maar hij wil dat men gerake tot de duidelijke afbakening van de grens tusschen het geweten van den man, die onder het vaandel dient, en zjjn pligt als soldaat. In Engeland, waar nog wel het leger uit huurlingen is zaamgesteld en men dus strenger moet zjjn dan in Frankrijk, is dit vraagstuk reeds lang beslist. De soldaat moet blindelings gehoorzamen aan de wettelijke bevelen — in zekere gevallen wordt verontschuldiging aangenomen. Een dergeljjke wet wenscht majoor Labordère in Frankrijk te hebben. Men zal zich herinneren, dat de Gemeenteraad van Marseille in zjjne vergadering van 29 October jl. geweigerd heeft op de begrooting posten uit te trekken ter vergoeding van huishuur aan de geestelijken der erkende kerkgenootschappen. Bjj de drie maanden zijn verloopen en thans verzocht de prefect dat de raad van dit besluit terugkome, doch jl. Maandag besliste de Raad met algemeene stemmen dat het zal worden gehandhaafd. De gemeenteraad van Parijs heeft ook weder een poging gedaan, om zich te bezoldigen, en te dien einde op zjjn begrooting van 1882 240,000 francs gebragt aan honoraria, dat is dus 3000 fr. voor ieder raadslid. Maar evenmin als verleden jaar de Minister van Binnenlandsche Zaken Constans, h^oft ook dit jaar de Minister Waldeck-Rousseau lust om die pretentie der leden van den Parijschen gemeenteraad te bevredigen. Tot dusver werd de betrekking van gemeenteraadslid nooit bezoldigd en het Gouvernement acht het teregt verkeerd om er meê te beginnen. Het Ministerie- Cf ambetta kan er nu echter op rekenen, dat het in de Parjjsche raadsleden, die toch voor de grootste helft reeds intransigenten zjjn, nog heviger vjjanden zal vinden. Mevrouw Walsh, voorzitster, mejufvrouw Ward, geheimschrijfster, en mevrouw Skerritt, penningmeesteresse van den vrouweljjken pachtersbond in Ierland, werden, terwijl zjj eene zitting hielden, onder groote opschudding van het publiek, in arrest genomen en, begeleid door eene sterke politiemagt, voor den regter gebragt. Nadat de drie dames voldoende borgtogt hadden gesteld, konden zg voorshands weer heengaan. De Dublinsche Gemeenteraad hield Dingsdag, onder voorzitterschap van den Lord-mayor, een bijzondere vergadering, ter behandeling van het voorstel, om Parnell en Dillon, hoofden der Landliga, het eereburgerschap aan te bieden. Na eenige discussie, waarbjj de Lord-mayor ontkende, dat in het voorstel een steun gelegen was van het Manifest, 't welk den pachters aanspoort om geen pacht te betalen, werd het aangenomen met 29 tegen 23 stemmen. Verder werd besloten, een kopie der resolutie aan den Onderkoning te zenden, en diens vergunning te verzoeken voor de nog in gevangenschap verblijvende heeren Parnell en Dillon om op het raadhuis het eereburgerschap te ontvangen. Gedurende de debatten was de raadzaal vol van belangstellenden, terwjjl ook buiten een digte menigte op den uitslag wachtte. Aan beide zjjden hadden demonstratien plaats. Ook de gemeenteraad van Cork heeft Dillon het eere-burgerschap aangeboden. De President-Minister in Rusland Ignalieff, onlangs met Graaf Vorst Wladimir, die veel invloed op den Czaar uitoefent, in zekere verwijdering levende, heeft weder een bezoek aan den Vorst gebragt. Onder de nieuwe politie-verordeningen te St. Petersburg is er eene, die de portiers gelast om van eiken inwoner, die den nacht buiten's huis doorbrengt, rapport in te zenden. Bij de hervatting der debatten in zake Guiteau voor het Geregtshof te Washington, Dingidag jl., gaf de beschuldigde, — die daags te voren in de gevangenis door een groot aantal personen bezocht werd, welke hem in opgeruimde stemming vonden en van hem eenige door hem geschreven regels tot aandenken ontvingen — te kennen, dat hg den nieuwjaarsdag zeer pleizierig bad doorgebargt. Het kruisverhoor werd voortgezet en liep af en het Openbaar Ministerie verklaarde dat het geen bewjjzen meer leveren kon. Guiteau stoorde als naar gewoonte den loop der debatten, en toen hg een der sprekers in de rede was gevallen en daarbjj een dreigende houding aannam, legde een der bewakers de hand op zgn schouder, om hem te bedwingen, maar Guiteau liet zich dit niet welgevallen en dreigde luidde, hem een klap te geven als hjj den moed had hem weêr aan te raken! — Hjj zal voortaan, wat de voeding betreft, aan den gevangenis-regel onderworpen zijn en geen brieven of couranten mogen ontvangen. Waarom komt de Sultan van Turkjje Tunis en Tripoli niet met meer kracht te hulp? Hjj laat dat na — zoo telegrafeert men uit Constantinopel aan de Londensche Times — in overleg met Duitschland! Dat telegram mag men wel voor een verdichtsel houden. --- DE SLAG BIJ WATERLOO, DOOR ALEXANDER L. KJELLAND. III. Het hart van den gelukkigen neef Ilans klopte luide van vreugde, toen de kapitein hem vriendelijk uitnoodigde om met hem het avondmaal te gaan gebruiken. Wat was hem dien dag alles naar wensch gelukt 1 Er waren nog slechts weinige uren verloopen, sedert hij zijne geliefde voor de eerste maal aanschouwd had, en reeds kwam hij als de verklaarde lieveling van haar vader om den avond in haar gezelschap door te brengen. Hoe meer zij het huis naderden, hoe levendiger haar beeld voor zijne ziel stond; hst blonde krulhaar, dat haar over het voorhoofd hing, het sierlijke figuur en dan die schalksche helderblaauwe oogen! Zijn hart klopte zoo onstuimig, dat hij naauwelijks spreken konde, en terwijl zij de trap bestegen, moest hij zich aan de leuning vasthouden; zijn geluk deed hem duizelen. In de groote eetkamer vonden zij niemand. De kapitein verliet het vertrek om zijne dochter te zoeken en Hans hoorde hem roepen: «Betsy!" . Betsyl Welk een bekoorlijke naam, en hoe goed paste bij bij het liefelijke wezen, De gelukkige minnaar stelde ïich reeds voor, hoe heerlijk het zoude zijn, als hij des middags van zijn werk te huis kwam en in de keuken konde roepen: »Betsy, is het eten spoedig gereed?" Op hetzelfde oogenblik trad de kapitein met zijne dochter binnen. Zij ging zonder eer.ige verlegenheid op neef Hans toe, reikte hem de hand en heette hem vriendelijk welkom, maar verdween ook dadelijk weder ora voor het avondeten te zorgen. De kapitein verwijderde zich ook om zijne kleeding in orde te brengen en neef Hans bevond zich voor de tweede maal alleen in het vertrek. De geheele ontmoeting had slechts weinige seconden geduurd, en toch kwam het hem voor, alsof hij gedurende die oogenblikken van trap tot trap vele vademen diep in een diepen, donkeren afgrond gestort was. Hg hield zich met beide handen aan een stoel vast. Hij hoorde niets en zag niets, zijn geheele denkvermogen scheen verlamd; slechts half werktuigelijk zeide hij nu en dan in zich zeiven: »Zij is het niet — zij is het niet 1" Neen, «zij" was het werkelijk niet. Deze dame. dus de werkelijke jufvrouw Schrappe, had zwaï t haar, dat aan beide kanten glad weggestreken was, en ernstige, donkergrijze oogen. In één woord, zij geleek in de verste verte niet op zijne geliefde. Nadat de eerste verlammende schrik voorbij was, begon zijn bloed te kooken. Eene wilde smart maakte zich van hem meester, hij verwenschte den kapitein, zijne dochter, oom Frederik, Wellington en de geheele wereld. In de eerste opgewondenheid zoude hij gaarne den spiegel en alle meubels verbrijzeld hebben en uit het raam gesprongen zijn; vervolgens wilde hij stok en pet nemen, de trap afstormen, het huis verlaten om het nooit weder te betreden; — of, hij wilde er ten minste niet langer blijven dan volstrekt noodig was. Zijne stemming bedaarde langzamerhand, maar eene diepe zwaarmoedigheid konde hij niet van zich afzetten. De onuitsprekelijke smart van in zijne eerste liefde bedrogen te zijn, was hem ten deel gevallen en medelijdend schudde hij het hoofd op het gezigt van zijn eigen beeld in den spiegel. Toen de kapitein weder binnentrad en een gesprek begon over de politiek van den dag, was neef Hans naauwelijks in staat om hem het meest eenvoudige antwoord te geven. Alles, wat belangwekkend geweekt was aan den kapitein, scheen als weggeblazen, en met schrik herinnerde Hans zich, dat de oude heer hem beloofd had om na het eten de geheele manoeuvre te Schonen ten beste te geven. Aan tafel liet hij het gesprek geheel over aan vaderen dochter, want, ofschoon hij al te veel eetlust bespeurde om zich geheel van eten te onthouden, staarde hij toch standvastig op zijn bord en sprak slechts zeer weinig. De kapitein, die meende, dat de schuchtere jongeling zich niet op zijn gemak gevoelde in de tegenwoordigheid eener dame, wilde hem tijd geven om zich te herstellen en vroeg dus, waarom Betsy hare vriendin, jufvrotiw Bech, dien avond niet gevraagd had? Zij antwoordde, dat deze dien avond bij kennissen doorbragt. Hans luisterde in groote spanning. »Ik heb u toch zeker reeds verteld, dat zij dezen voormiddag op den wal was om mij vaarwel te zeggen?" voer de kapitein voort. Er was geen twijfel meer mogelijk. «Vergeef mij, kapitein, dat ik u vraag, of gij spreekt over eene dame met groote, blaauwe oogen en kort krulhaar 7" riep Hans, het zwijgen verbrekende. «Zulk eene dame heb ik van middag ongeveer om twaalf uur op de wallen ontmoet." «Dat kan niemand anders geweest zijn dan jufvrouw Bech. Het arme meisje, ik heb werkelijk medelijden met haarl" «Waarom ?" voer Hans deelnemend voort. «Zij was verloofd, en haar galant heeft dezer dagen het engagement verbroken", was het antwoord. «Zij vertrekt daarom uit de stad om eenigen tijd bij bloedverwanten buiten door te brengen." «Als het dezelfde dame is, die ik hedenmorgen gezien heb, dan schijnt zij de zaak nog al niet zwaar op te nemen", zeide Hans, die genoeg menschenkennis bezat om te begrijpen, dat de gevoelens zijner aangebedene voor haar verloofde niet die van ware liefde geweest konden zijn. Om die reden zette hij zich ook gemakkelijker heen over de teleurstelling, dat zjj reeds eenmaal haar hart had weggeschonken. «Dat was juist hetgeen ik haar verweet", zeide Betsy. «Het zoude een bewijs van meer karakter geweest zgn, als zij meer verontwaardiging getoond had over het gedrag van haar verloofde." «Integendeel", riep Hans, die zijne spraakzaamheid terugvond bij de verdediging zijner geliefde. * Het is veel schooner om wraak noch toorn te gevoelen ; de kracht der vrouw ligt immers in het vergeven." Met verborgen ergernis hoorde h\j het antwoord van Betsy, dat zij het niet goedkeurde, dat jongelieden zich om zoo te spreken op de proef verloofden, in de verwachting, dat de ware liefde wel zoude komen. Over het geheel had de jonge dame iets over zich, dat Hans niet konde uitstaan. Hij moest bekennen, dat zij niet alleen zeer schoon, maar ook verstandig en vol teederheid voor haar ouden vader was; en toch koesterde hij de vaste overtuiging, dat Betsy nooit zoude trouwen. Zij had volstrekt niets van die bedeesdheid, van dat onbestemde geheimzinnige, dat het schoonste sieraad der vrouw is. Als zij sprak, deed zij zulks met eene bijna ergerlijke kalmte en zekerheid. En daar kwam bij, dat Hans haar verdacht van geleerd te zijn. De pendule wees pas op acht uur, en ofschoon neef Hans in de slechtste luim was, wilde hij toch, om zijn fatsoen op te houden, niet veor halftien afscheid nemen. Nadat de kapitein van tafel was opgestaan, nam hij aan eene andere tafel plaats, en maakte toebereidselen om zijne geschiedenis voor te dragen. Hans moest bij hem gaan zitten, terwijl jufvrouw Betsy zich tegen hen over in een boek verdiepte. Hans herkende een nieuwen roman, welken hij op hoogen toon plagt te prijzen, als hij zijne moderne denkbeelden ontwikkelde; maar het verdroot hem, dat hij het boek in de handen eener dame zag en bovendien in de oorspronkelijke taal. Hjj had eene vertaling gelezen. Hij antwoordde dus haastig op Betsy's vraag, hoe de roman hem beviel, dat zulk een werk geene dameslectuur was en alleen op den regten prijs konde gesteld worden door mannen met rijps begrippen en degelijke grondbeginselen. Het jonge meisje bloosde, en nu pas bemerkte hij zijne onbeleefdheid. Zijne stemming werd daardoor niet verbeterd en om de maat van zijn lijden vol te maken, liet de kapitein het corps B, door de duisternis beschermd, voorwaarts rukken. (Slot volgt.) --- BUITENLAND. Bij de Russische dames bestaat een ware manie om voor docter te studeeren. Bjj den aanvang van elk studiejaar laten zich tal van schoonen inschrijven, maar ongelukkig moeten er steeds worden afgewezen daar het aantal dat geplaatst wordt slechts zeventig bedraagt. Dat het de dames ernst is blijkt uit de examens, die zjj afleggen. Bjjna allen slagen, wat niet zelden aanleiding geeft tot moejjeljjkhaden, daar het lot dan moet beslissen wie de gelukkigen zjjn, die toegelaten kunnen worden. Er zjjn nu in Rusland reeds als vrouwelijke docters werkzaam in de geneeskundige faculteiten 12, in de zemstvos 30 en in de hospitalen 40 en allen dragen met eer de insigne» voor haar door den overleden Keizer van Rusland ingesteld. De opruiming der puinhoopen van het verbrande Ringtheater te Weenen zal waarschijnlijk deze week afloopen en daarna zullen ook de muren van het gebouw worden afgebroken. Uit het puin komen nog dagelijks allerlei dingen te voorschjjn die inlichtingen kunnen geven omtrent degenen aan wie zij hebben behoord, als ringen, messen, gedeelten van horlogekettingen, overblijfselen van bladeren enz., die alle natuurljjk zorgvuldig worden bewaard. Ook vindt men nog dagelijks verkoolde en verbrande overblijfselen van lijken, die in kleine kisten bij de overige slagtoffers der ramp op het centrale kerkhof worden ter aarde besteld. ---