OVERZIGT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. De aanblik van St.-Petersburg is droevig. Zeer weinig drukte in de straten en slechts enkele equipages. ° Langs eiken kant der straat een eindelooze rij van in caftans gekleede doorniks, op bankjes gezeten bij de koetspoort van elk huis en gewapend met knuppels. Van tijd tot tijd, met korte tussehenpoozen, ziet men rijtuigen met gesloten stores, begeleid door eenige Kozakken of gendarmen te paard, terwijl een agent van politie naast den koetsier op den bok zit, zoo snel mogelijk voorbijrijden. Voorts ziet men generaal Gurko of den grootmeester van politie door de straten rijden in een open droschky, bespannen met twee paarden op Eussische wijze en geescorteerd door een brigade kozakken, die hun zwepen doen klappen. De massa der bevolking volgt dit schouwpel met een houding, waarin angst en schrik voor het vreeselijk en geheimzinnig uitvoerend comité en niet minder voor het verschrikkelijke regeerings-stelsel, waaraan het land onderworpen is, zijn afgeteekend, vermengd met een zekere dosis walging en stompzinnige lijdzaamheid. Zij gevoelt, dat het om haar te doen is, en komt meer en meer tot de droevige overtuiging, dat zij de buiten • sporigheden, welke de twee tegenstanders in den strijd tot het uiterste, dien zij met elkander hebben aangegaan, zal moeten betalen. De misdaden der nihilisten worden veroordeeld door de overgroote meerderheid van het volk, maar van den anderen kant boezemen de kringen, waartegen hun slagen gerigt zijn, niet die sympathie in, welke men voor een goed Gouvernement zou koesteren» Die gemoedstoestand verklaart o. a. de straffeloosheid en het slagen der nihilistische ondernemingen. De Eussische maatschappij is niet medepligtig, maar alleen een min of meer onverschillige toeschouwster. Dat er onder de revolutionaire moordenaars ontwikkelde en hooggeplaatste personen van beiderlei geslacht schuilen, dat zij over rijke hulpbronnen beschikken en bet complot over geheel Rusland is uitgebreid en alzoo het aantal verbondenen zoo gering niet kan zijn, staat vast. Nu officieel hunne stoutmoedigheid en hunne groote magt erkend zijn, nu geheel het raderwerk van den Staat in de war is gestuurd door de omwentelingsmannen, zullen zij zich misschien bloot geven — de ijdelheid zal het wapen zijn, waarmede zij een zelfmoord plegen — de ijdelheid namelijk om zich niet vervaard te toonen voor de geduchte maatregelen, welke ter hunner bestrijding genomen worden. En dit zal een der weinige voordeelen zijn van de militaire Dictatuur. De democratische beweging in Italië, welke thans door Garibaldi wordt opgewekt, valt niet in den smaak van het Vaticaan en vindt zeker ook geen goedkeuring op het Quirinaal. De »held' — zooals zijne vrienden hem steeds noemen — blijft, niettegenstaande zijn zeer gevorderden leeftijd, als volksleider, als volksopruijer, werkzaam, vaardigt manifesten uit, rigt een democratisch verbond op, ontziet zich zelfs niet in die documenten bedreigingen op te nemen, maar draagt zorg daarbij de verzekering te geven, dat de leden van de nieuwe Vereeniging zich van geen andere dan vreedzame middelen zullen bedienen. Volgens den Eomeinschen correspondent van den Londenschen Standard is Leo XIII door een onbedwingbare vrees bevangen en zou hij zelfs een aanval op zijne verblijfplaats duchten. In den vorm van een brief zou de Paus zijne bekommering aan de Mogendheden hebben medegedeeld, met bijvoeging van de vraag of, in geval van gevaar, de Heilige Vader op haar zou kunnen rekenen, en eenige Kabinetten zouden een bevestigend antwoord gegeven hebben. Of de Garibaldi- incidenten in verband staan met de verandering, welke in de houding van den Heiligen Stoel tegenover den Koning van Italië te bespeuren is, weet men niet — maar de betrekkingen tusschen het Opperhoofd der Kerk en den Souverein van den Staat zijn in den laatsten tijd minder gespannen. Als voorbeeld wordt gewezen op het feit dat de Paus vergunning heeft gegeven tot het wijden van een kapel, in de onmiddelijke nabijheid van het koninklijk paleis, waar de Koning en zijne familie de godsdienstoefening kunnen houden. Tot dusverre was het den geestelijken verboden in een afzonderlijk daartoe aangewezen kapel de mis te lezen, zoodat de Koning verpligt was gewone kerken te bezoeken. Op het Qairinaal zelf blijft het interdict nog rusten. Burgemeester en schepenen van Brugge hebben den Koning verzocht zijn eigen besluit in te trekken, waarbij vernietigd wordt hun besluit tot niet-aanplakking van de Ministeriëele circulaire betreffende de onderwijswet. Het spreekt van zelf dat de Koning het verzoekschrift in handen van den Minister van Binnenlandsche Zaken gesteld heeft, en deze zal, zoo noodig, die circulaire te Brugge laten aanplakken door een daartoe aangewezen lasthebber, op kosten van burgemeester en schepenen. Het door deze gegeven voorbeeld is aanstekelijk; een ander burgemeester, neef van den Bisschop van Luik, uitgenoodigd bedoelde circulaire aan te plakken, heeft geweigerd en geantwoord : »ik ben niet de knecht van het Ministerie!" Gij ziet, de gemoederen zijn zeer opgewonden." Verleden Zondag hielden de socialisten te Budapest eene vergadering, teneinde de verjaring te vieren der geboorte van Lasalle, den stichter der socialistische partij in Duitschland. Een der redenaars stelde een dronk in op de gezondheid van Prins von Bismarck, die, door zijn politiek en strenge beteugelingwetten, zooveel heeft bijgedragen, zeispr., tot de zegepraal deidenkbeelden van Lassalle. De redenaar werd luidruchtig toegejuicht en aanstonds werd het volgende telegram verzonden: »Aan den Rijkskanselier Prins von Bümarck: de werklieden van Budapest, vereenigd om de nagedachtenis van Lasalle te vieren, willen deze gelegenheid niet laten voorbijgaan, zonder Uw Hoogheid hun opregte dankbetuigingen toe te zenden, voor de groote diensten, welke gij zoo edelmoedig bewezen hebt aan de zaak van het internationaal socialisme." Tot heden is het antwoord van Prins vun Bismarck nog onbekend! De Brusselsche correspondent van de Amsterdamsche Courant schrijft: »Ik heb het onnoodig geacht u te spreken over de beweerde briefwisseling tusschen Koning Leopold II en den Paus over het lager onderwijs. Bezwaarlijk kon ik gelooven dat de Koning als verzoeker zou zijn opgetreden en Leo XIII het gedrag der Bisschoppen zou hebben afgekeurd. Inderdaad is alles tegengesproken. Mogt in dien geest iets op het Vaticaan gedaan worden, dan zal het meer bedekt geschieden. De Paus heeft de Bisschoppen, die hem de inkomsten verschaffen waarvan hij leeft, te veel noodig om zoo openlijk hen tegen te werken. Intusschen wordt bij voortduring verzekerd dat onze Gezant bij het Vatikaan, nu hij op zijn post is teruggekeerd, van den Paus eenige concessiën gekregen heeft. Wat den Bisschop van Doornik is overkomen mag reeds als een concessie aangemerkt worden. Deze prelaat, te Rome verschenen om zich te beklagen over zijne geestelijkheid en over de Belgische Regeering, is niet alleen niet in het gelijk gesteld, maar werd zelfs «uitgenoodigd" de Heilige Stad niet te verlaten. De afwezigheid van dien onruststokenden Prelaat is een verlegenheid, te minder voor ons Kabinet. Overigens heeft de krachtdadigste der Ministers, de heer Bara, vast besloten geen der aanvallen van de geestelijkheid onbeantwoord te laten. Zoo heeft hij, Minister van Justitie, twee Koninklijke besluiten verkregen, waarbij twee vreemde priesters, die de openbare rust stoorden, worden uitgezet. Deze geestelijken predikten in de heftigste taal tegen de wet op het lager onderwijs; een hunner is een Fransche monnik en de andere is een Duitsch priester uit Pruissen verjaagd. Hij werd tot pastoor benoemd en in deze hoedanigheid bestreed hij het Ministerie. Dit kon deze handeling niet dulden van een vreemdeling, die uit de schatkist van den * Staat betaald wordt om zijn geestelijk ambt waar te nemen, maar niet om zich met de politiek in te laten. Voor de eerste maal werd thans in Belgie de wet tot uitzetting van vreemdelingen op geestelijken toegepast. Gij beseft dus de verbolgenheid der geestelijkheid. »Even krachtig zet de heer Bara zijn veldtogt voort tegen de Bisschoppen, die de wet regelende het tarief der missen overtreden. Eiken dag bevat de Moniteur Koninklijke besluiten waarbij beslissingen van Gedeputeerde Staten desbetreffende vernietigd worden. De Minister van Binnenlandsche Zaken zijnerzijds vernietigt vele beschikkingen van Gedeputeerde Staten, waarbij vergunning wordt verleend tot het houden van verlotingen ten voordeele van kerkelijke of geestelijke stichtingen en heden of morgen zal de Kegeering hierover in de kamer geïnterpelleerd worden. --- Bezoek van den Koning en de Koningin aan Amsterdam. 't Schijnt dat de Hollanders, die de harddraversbaan aan de Friezen hadden prijs gegeven, tot andere gedachten zijn gekomen en de reputatie, die zij vroeger op dat terrein verwierven, willen verfrisschen. V oor de Friezen, ook maar door een drietal bij den wedstrijd vertegenwoordigd, was prijs noch premie weggelegd en Groningen bleef geheel en al toeschouwer, terwijl Drenthe geen harddravers heeft en Overijssel zich nimmer in het renperk heeft gewaagd. kr zijn enkele aanmerkingen gemaakt op de organisatie van die harddraverij, maar volmaakt is er niets en c ' e opvolgende festiviteiten saven ook geen tijd voor critiek. t Gala-concert in het aristocratisch «Felix Meritis" '' eer druk bezocht. t Begon te 8 uur en de zaal was bezet te 6 uur. e w ® e uren te vroeg schonken echter aan de dames ne heerlijke gelegenheid om elkander eens ter dege J', e . n ? raen , want in »Felix Meritis" komt elke vrouw, oud of jong, in f y n as het daar eene tentoonstelling alleen van uweel en zijde, van linten en strikken, wij zouden hier d VM1 re l :) P en ' maa i" 't is het «edelgesteente" dat od 1 h eers *® r °l speelde en aardig was het te hooren, °0veel schats deze en gene dame door kenners We * d getaxeerd. 8 ^ .. men onze opgaven van 't geen in «Krasnapolsky" wat hare schoonheid betrof? Neen. getj, ■ was . Z Ü> maar de drie jonge lui, die zich in 2ich a ]i con ?i té °ver haar bezig hielden, verdiepten door ji n m berekeningen over de waarde van haar ^■• S es teenten verblindend toilet. P rez9n haar zalig, dat zij niet hoorde met hoe zelve® a ^ en tie die jonge Amsterdammers over haar vaj , s l ualcer i en dachten aan de vrouw, die 's morgens „::i :Ue kamenier moest hooren, dat men uit de er de lijst, die haar portret omvatte, had gestolen. Verontwaardigd over die brutaliteit gaf zij bevel om alles in 't werk te stellen, wat mogelijk was, om den dief op te sporen en hem in handen van »'t geregt" te doen vallen. »Ik zou — zeide zij met tranen in de oogen — van de ontvreemding geen woord hebben gezegd, als men mijn portret medegenomen en de lijst had laten hangen, maar zulk eene beleediging...." De vrouw wist dat zij schoon was en zij was meer dan dat — zij was ook opregt. Genoeg — er waren tonnen schats in »Felix Meritis" bijeengebragt, maar —- tot welken prijs ? Die met dan ring van Gyges gewapend, vóór de feestweek, in menige binnenkamer onzigtbaar toehoorder was geweest van intieme gesprekken tusschen man en vrouw en dochters, zou op die vraag een antwoord kunnen geven, dat den broodwinner tot een voorwerp maakte van diep medelijden. Een gala-concert, gevolgd door eene gala-rekening tegenover eene anti-gala-beurs! Hoe kort duurt de triomf, hier behaald — hoe lang misschien de ellende, die later het huisselijk leven verbitterde! Genoeg — toen de Koning en de Koningin met gevolg de zaal binnenkwamen, werd door vijf dames pensionnaires van den Koning het Wilhelmus gezongen en dat lied door al de aanwezigen staande aangehoord. De voordragt der verschillende nummers van het programma werd onder diepe stilte genoten en daar Zijne Majesteit niet applaudisseerde, mo&st ieder, die lust had kunst-talent met toejuiching te beloonen, dien lust bedwingen. Was het gala-concert echter feestelijk ? Neen — maar dan was het ook geen gala —zeide een Hagenaar en trok zijn neus een deci-meter op. In een ander, niet zoo oud, maar toch ook merkwaardig gebouw, in »Arti" bezigtigden de Vorstelijke personen de teekeningen door 92 kunstenaars vervaardigd en bestemd tot een geschenk aan Z. M. van de werkende leden der Ver eniging, alsmede 39 teekeningen van Z. M. pensionnaires en oud-pensionnaires. Hier werd een woord tot den Koning en de Koningin gesproken en menig kunstenaar viel de eer te beurt van door Z. M. aan Zijne Gemalin te worden voorgesteld. De toon, die hier heerscate, was vrijer dan die in sFclix Meritis'', trouwens de geest van «voornaamheid", in het laatste genesteld, laat zich niet verdrijven en er zijn ook. die dat hoogst ongaarne zouden zien. In 't Burgerweeshuis begon het hart tot zijn regt te komen. En geen wonder — de Koningin, — »'s Land* Moeder", zegt deze en gene reeds, en wij gelooven inderdaad dat zij het gaarne wil worden — was hier bij de ouderloozen, die haar verwelkomden zooals kinderen, die nog niet rekenen en speculeeren, dat doen: Geve God den Koning zegen, Onzer Koningin zijn vree; Deele Hij, de Vorst der Vorsten, Hun zijn beste gaven mee. Zóó, zóó roept het hart der Weezen 's Heeren Vaderzegen in Over 't hoofd van Neerland 1 s Koning En van Nee>iand's Koningin. Zoo zongen de weezen den Koning en de Koningin toe en daarop boden Maria Barens en Ilendrika Staal Z. M. eene fraaije beurs en H. M. eefl voetkussen aan, beiden in de kleuren, die ook de weezen dragen. Dat de Koningin hier te huis was, kon men in haar oog lezen. In de van SpeijKs zaal herinnerde de Koning Zijne Gemaling de daad van den officier, hier als wees opgevoed en naar wiens naam deze zaal is genoemd en toonde haar ook de beide schilderijen, welke den dood. van van Speyk voorstellen en het overschot van de uniform shalf roodgeverfd in 't bloed, half zwartgebrand in 't kruit", waaronder een hart klopte, dat de eer van zijn Vaderland hoog droeg. Dat er na 't vertrek der Vorstelijke personen het overige van dien dag feest was in 't Burgerweeshuis, sprak van zeiven. Ook het Blinden-Instituut en de Bazar «Arbeid adelt" hadden de eer de Koninklijke familie binnen hunne muren te zien. In het eerste waren zij getuigen, hoe ijverige en behendige handwerkers en handwerksters de blinden waren en in den Bazar wandelden zij met groote belangstelling langs de tafels met goederen bedekt en waarachter twee en dertig jonge dames de functiën van verkoopsters vervulden. Dat de Koningin en de Groot-Hertogin van SaksenWeimar-Eisenaeh ook kooplust toonden te hebben, zaL de Bazar-lade op dien dag wel hebben bewezen. Het Roomsch-Catholiek Maagdenhuis werd insgelijks door de Vorstelijke personen bezocht. Hare Majesteit ontving hier fraaije bloemruikers en. nam die met gracieuse erkentelijkheid aan. (Slot volgt.] ---