OVERZIGT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. Parijs lacht en Parjjs bromt. De Jezuitenwet, die komen zou en ook wel kon wegblijven — is er. «De Regeering dnrft niet" — zei de een. «Ja — antwoordde de ander — ze zal, ook met fluweelen handschoenen, de Orde wel aan den tand voelen" Zoo is het geschied. De Eegeering vervolgt den persoon van den Jeznit niet en zij verbant hem ook niet, maar zij verhindert de Orde, als zoodanig op te treden. Maar, als de Orde verzoekt als zoodanig erkend te worden? Dan zal zij eene weigering ontvangen. En de andere nog niet erkende geestelijke corporatiën — zullen zij hare statuten openbaar maken en aan al de formaliteiten, door de wet vóór de erkenning geëischt, voldoen? Men schrijft uit Parijs, dat. zjj het niet zullen doen — dat zij met bestaande wetten deze nieuwe kerkelijke wet krachteloos denken te maken. Parijs was eergistermiddag, toen de Regeringsbesluiten, gister door ons medegedeeld, bekend waren, in groote beweging. De werklieden stormden de wijnhuizen binnen en dronken op de ontbinding der Jezuiten-orde. De Dagbladen der Jezuiten verklaren met slaande trom den oorlog aan de Regering. Aan de Jezuiten is nu 3 maand tijd gegeven, om zich te ontbinden en hunne Inrigtingen van onderwijs en opvoeding te ontruimen. Geldt het eene inrigting der Orde, geopend alleen voor letterkundig of wetenschappelijk onderwijs, dan wordt de termijn verlengd tot 31 Augustus. De ultramontaansche pers is woedend op de Regering. De legitimistische Gazette de France vindt de decreten van 28 Maart even ontzettend als die van 2 December. De Univers zegt: hFreycinet zal niet zegevieren waar von Bismarck schipbreuk heeft geleden. De laffe handelingen van Freycinet kunnen de omwenteling 'ontketenen, maar hare stormen zullen het uur der opstanding van het volk bespoedigen, en de monnikken, die dan nog aanwezig zijn, zullen de lijkliederen op het graf der Republiek zingen." De Civilisation schrijft: «De vrijmetselaars-regeering doet een staatsgreep. Weldra zal deonverzoenlijke oorlog tusschen de Catholieken en degenen die onze bestuurders zijn, meer dan ooit den Koning tot gebiedenden pligt^maken. «Dertig millioen onderdrukte Franschen roepen : «Sire, bevrijd ons !" De Monde, het orgaan der Nuntiatuur, verwijt aan de Regeering lafhartigheid, en voegt er bij: «Men wil oorlog, en men zal dien hebben. De verantwoordelijkheid drukt op de Regeering." De Univers kondigt der Regeering een kiachtigen tegenstand aan en vervolgt: »de Regeering kent de gevoelens der Bisschoppen en der wereldlijke geestelijkheid, en weldra zal zij zien dat geen nieterkend ordesgenootschap, om voorloopige bescherming te erlangen, eenige der waarborgen zou willen opgeven welke ieder burger krachtens -de wet bezit. De leeken zullen insgelijks in verzet komen en overal scholen openen." «De Bonapartische bladen hechten hunne goedkeuring aan het decreet betreffende de ordesgenootschappen, maar betreuren den bijzonderen maatregel tegen de Jezuiten. De Ordre, thans het orgaan van Prins Napoleon, is met de decreten ingenomen, maar geeft te kennen dat alleen een sterke Regeering ze kan uitvoeren — de tegenwoordige Regeering is hiertoe niet in staat. De Republikeinsche bladen zijn tevreden over de regeeringsmaatregelen. * De Temps zegt, betreffende de onderhandelingen met Rome, dat de toestand thans niet is die van 1845. De Regeering heeft niet geaarzeld, onder hare verantwoordelijkheid twee dekreten, rakende de geestelijke orden, uit te vaardigen, die duidelijk spreken. Zij heeft in volkomene onafhankelijkheid en krachtens het haar toekomend gezag gehandeld; Rome werd dus niet geraadpleegd. Wel was de zaak vooraf het onderwerp van bespreking, maar met geen ander doel dan om den Paus in te lichten over de ware beteekenis der maatregelen, welke niet tegen de godsdienst zijn gerigt, maar als het natuurlijk uitvloeisel der BinnenlandiChe politiek moeten aangemerkt worden. In den Ministerraad, eergister op het Elysée gehouden, deelde de heer Lepere mede, dat hij aan de Prefecten instructien heeft gezonden, krachtens welke zij .niet moeten toelaten dat de algemeene Raden besluiten nemen tot het indienen van de clericale protesten tegen de decreten, en de algemeene Raden, die van oproergeest blijk geven, moeten ontbinden. Naar men verneemt, heeft de heer Deprez, Fransch gezant bij- het Vaticaan, in last te verklaren dat de Regeering niet verder zal gaan dan de wettelijke grens van het concordaat, maar dat zij niet instaat voor de gevolgen, welke mogten kunnen voortvloeijen uit aanmoediging tot verzet der ordesgenootschappen. Mogt door een of ander incident van het concordaat worden afgezien, dan zou Frankrijk niet tot het sluiten van een nieuw conkordaat overgaan. Von Bismarck laat, tot groote verwondering van politieke Duitschers, zijn orgaan, de Norddeutsche Allgemeine Zeilung, op vrij krassen toon spreken over de verkiezingen in Engeland en wenscht, evenals in Oostenrijk geschiedt, dat Disraëli of de aristocratische oorlogspartij aldaar de overwinning behale in den verkiezingsstrijd. Von Bismarck is bang voor Gladstone, omdat hij denkt aan de mogelijkheid van een FranschItaliaansch-Russisch verbond. Het rijk van den Ierschen volksmenner Parnell neigt in Ierland ten einde. Het graafschap Wexford is den strijd begonnen tegen Parnell, die uit Amerika metterhaast weergekeerd, zich den kiezers in een vergadering te Enniscorthy trachtte op te dringen tegenover den »sham Nationalist" O'Clery. 't Ging daar echt Iersch toe. Er waren twee partijen, elk aangevoord door de «dartele geestelijkheid." In het spreekgestoelte stond de forsche- gestalte van pater O'Gorman, die een dikken stok zwaaide om zich tegen allen overlast te weeren. Of hij het was die Parnells vriend, pater Dunne, een wond aan de hand, waaruit deze bloedde, had toegebragt, blijkt niet. Parnells zelf had het hard te verantwoorden en liep gevaar «in twee deelen te worden gescheiden." «Priesters en anderen grepen hem om zijn middel, en rukten hem van het hekwerk voor 't spreekgestoelte. Anderen zochten hem bij de beenen te pakken en naar voren te trekken." Doch erger dan gescheurde kleeren is voor hem het verlies in aanzien en beteekenis, dat zulke tooneelen over hem brengen. Mogelijk vindt hij een troost in 't besluit der home-rulers te Dublin: »dat de behandeling, Parnell Zondag aangedaan, door een gehuurd gepeupel van «knuppel-mannen", een schande is voor heel het land." Men zegt dat Keizer Alexander II en Keizer Wilhelm van Duitschland binnen kort een zamenkomst zullen houden. Die tijding wordt als hoogst belangrijk beschouwd. De Turksche Ministerraad wil het huishoudboekje van den Grooten Heer eens napluizen. Ook dat van den Harem? De jaarwedden van de officieren van het paleis zullen verlaagd worden en de pen zal gehaald worden door verschillende aanzienlijke pensioenen van des Sultans gunstelingen. Een der heeren Ministers zeide tegen den GrootVizier, die de zuinigheidsvoorstellen bestreed: herinner u mijnheer! dat Mahmoud de rente der schuld me£ de helft heeft verminderd en dat die maatregel noodlottig is geweest!" China zoekt nu ook twist met Portugal. «Geef ons — zeggen de Keizerinnen van het Hemelsche Rijk tegen haar gekroonden Portugeeschen broeder — Macas terug, dat gij ons wederregtelijk hebt ontnomen!" Portugal zal geen haast maken. --- JAAIJE VELTINK, geb. RASING, oet 't Emmer Karspel, op reize nao Assen om 't leste Landhuusholdkundig Congres bij te wonen en wat heur daorbij overkwam, hen en weerumme. DOOR H. BOOM. 't Was eenige dagen stil in de woning van Veltink. Alles verried, dat er iets bijzonders op til .was, maar 't geen gezegd en gedaan werd, verried kalmte. Hindrik en Marregien waren met de reis van Jaaije verzoend, door 't vooruitzigt, dat zij de vrouw met de wagen terughalen en dan Assen eens zouden zien, en Veltink, die op 'tpunt was geweest om melancholiek te worden, sprak elk oogenblik over de reis, met eene opgeruimdheid, die wel eenigzins geveinsd was. Wat het uitstapje naar Coevorden betrof — hierin was verandering gebragt. De belangrijke zaak, wier bespreking nog al tijd eischte, was per brief tot eene gewenschte schikking gekomen en Jaaije, die er nog al bezwaar in had, dat daartoe de Zondag was gekozen, verheugde zich daarover boven mate. Toch zou zij op den eerstvolgenden Zondag naar Coevorden kunnen gaan met een buurman en zijne vrouw, die familie in 't Hannoversche, even over de grenzen, wilden bezoeken. Niet om reisbenoodigdheden te koopen,. zou zij, op den dag vóór het uitstapje naar Assen, van de haar aangeboden gelegenheid profiteeren, maar zij had er eene vriendin, eene schrandere vrouw, die ook in Holland had verkeerd, die, zooals men wel eens zegt, de beenen onder een andermans tafel had gestoken, en met deze, bij wie zij altijd welkom was, wilde zij eens praten over de reis naar Assen en over de drie dagen, welke zij onder vreemden, al was het dan ook familie, zou doorbrengen. Veltink, die wist hoe gaarne zijne vrouw bij de Coevordsche, de schalksche, was en die soms hartelijk lachte als die beiden tooneeltjes uit de huishouding schilderden, waarbij hare respectieve mannen wel eens eene veer werd uitgetrokken, moedigde Jaaije san mee te gaan. «Laot de vrouw maor gerust gaon, Veltink — zei Marregien — want al is het Zondag den 23sten en al giet ze daags daorna de wiede wereld in, alles is klaor. Der huef niks bij en der heuf niks of en de eenigste zörge, die der overblif, is een antwoord op de vraoge: hoe al de bagaosie an boord te bargen?" Zaoterdag's aovends wuerd er een fermilie-raod eholden en vrouw Jilping was op de koffie evraogd, om ook stem te hebben in 't kapittel. «Die hef ook niet an de baander estaon, toe an de veurdeure het verstand wuerd oetedeeld" — plagt ltzig te zeggen, en hij wist het wel, want hij had gedurig met haar te rekenen. De weduwe, gevraagd wat zij van het uitstapje naar Coevorden en op den volgenden dag naar Assen dacht, raadde zoowel het eene als het andere aan. «Jaaije — zee ze — zöt haost niks van de wereld, want die in een loeg woont as 't oeze, woont eigentliek boeten de schepping. Toe oeze Lieve Heer op den zeuvenden dag inspectie hueld over 't geen op stel was ebragt en sprak: alles is goed! keek Hij over ons loeg hen. Och Jaaije, wat is 'thier deur dag en tied toch eentoonig ! De stilte in zoo'n loeg kui je roeken en zoo tegen den aovend, as de beeste op stalen de schaope in 't hok zint, kui je ze tasten. Toe mien man nog leefde gungen wij zamen der dikwijls op oet, dan is nao Grönningen, daor wij een tabrieks-neve hebben, dan is nao Assen, waor Jilping völle mus wezen, alhoewel zelden tot pleizier, want de stad zit vol ambtenaars en die hebt een ordinaris mense altied wat en haost nooit wat goeds te zeggen, dan is nao 't Hoogeveene, waor ze zinkt: «Hoo um hoog het hart nao boven!" — met de handen op de zak, of nao Coeverde waor een rejale aord in 'tvolk zit, een overbliefsel van de saldaoterij. Maor laote we daorvan zwiegen, want wij staot allemaole in 'tkriet, de eene met wat meer zundige streepies, de andere met wat minder, maor wat ik zeggen wol — schoone leije hef nums, die van Adam en Eva ofstamt. Die van 't apevolk komp, mag vlooijen vangen, Um tot de schaope terug te keeren — zekt ze in Paries — ik zegge: »der op oet Jaaije! 't keuken- en deele-stof mut er is of en ie mut is pleizierige gezigten zien. Over 't oeze zit, zoo as 't liekt, tronime-vel en die is sprinkt en lacht, geet alligtte deur veur een roekeloos schepsel. Der oet, Jaaije! ie zult te Assen het loeg groot maken!" Berend wuerd van die toespraak zoo butensporig bliede, dat hij Jaaije an de kin vuelde en ruep: «vooruit is de weg!" »Die spreuke —- zee ie — had hij van de kerel die wel is met stokvis en zolte vis hekseetra an de deure komp, en altied zoo schreeuwt fin as ie niks verkof, de karre angrip en die weer vortschof. Wordt ie wat kwiet en hef ie geld in de buusse, dan zeg ie: paks vobiskem! en dat vindt Hindrik zoo aordig. Lest vrueg ieande man: och zeg het nog is weer! dan zue je is met mij stoppen." »Hindrik — antwoordde hij — kiek nao het firmelment en zeg : dat is hoog, en kiek op de heide en zeg : die is niet vet, en kiek in 't geheel niet, ie wordt er niet dommer van — maor sprekke nooit geen Latien. Zet de kiepe of, mien jonge, daor komp toch niks onderweg" — en toe gunk ie gearmd met hem driemaol um de kar, nam een stokvis en een verdreugde Engelsche bukking, lee die kruuslings over mekaar en ruep: pales vobiskem! Ik mös ter waaragtig umme laggen, -maor Jaaije, die somtieds vertrekkingen op 't gezigto kan kriegen, die ruzie hebt, do eene wil pleizierig wezen en de ander vernien spijen, dreide zich umme, en Marregien zee tegen Hindrik, die nog altied met 't bloote lieufd stund : «wat doe je met die stads-Scharminkel te reisonneeren. De kerel is een kommenist, een peetereulie-zendeling. Hij hef de wenkbrouwen onder do neuze zitten en beenen as en paar versleten stopnaalden en een verbeelding as een Pagga meTfzeuven peerdestarten, zoo as Flip Dlommert altied tegen de veldwachter zeg, as die hum opröp um te boerwarken. Laot hum loopen — de snoeshane!" Vrouw Jilping was te tien uur nog an 't woord en Berend maakte de hoozebanden lös en zee, toe Jaaije hum straf ankeek: 't is veur de deurstraolinge van 't bloed! en vrouw Jilping hueld de zakdoek veur de mond, um er stiltand in te kriegen en zoo luep het gsprek ten ende, net as de preeke van doomnee Sligge, toe ie van de stoel deur 't raom van de karke zag, dat de varkens hum in den hof de kool opvratten. Zondagmorgen 4 uur zat vrouw Veltink in den wagen van en met Aort Balder, en naast diens vrouw Roelefien. Er was weinig conversatie. Yrouw Balder, 't was bekend, praatte graaju maar hoorde niet graag naar een ander. Daarom had zij zich aangewend te vragen en zich zelve te antwoorden en dat deed zij aldus: «Giet 'tnou morgen nao Assen, Jaaije? Och j'ao, maor 't is een heele onderneminge. Je zult zeggen: wij hebt er fermilie. 't Is zoo, maar een goeije vrind hek liever. En die mense hebt het roem. Dat is makliek, maar ik hebbe wal is eheurd dat ze knieperig zint. En zeuven kinders? Nou, dat is veur oe Geert pleizierig! Jao, as ze hum maar telt. De grootsighsid zit in dat Stads jonge goed al vrogin. Je zölt er völle zien Joaije! Zeker, asse oe maor niet in hoes laoten. Ik heb is in Grönningen west bij en nichte, toe er en maskeraode was. Ze hadden mij drie jaor van te veuren verzocht en zoo trok ik er zonder veurofgaonde kennisgevinge hen. De heele veurkaomer zat vol jonkmans en jonge dochters, dartel goedtien. «Wanneer komt 't spul ?" vrueg ik. Ik zat in een piepela, een alekove zeeën ze der der geleuf ik tegen. Met de lamiere van twalven, antwoordde der eene. Ik geleuf dat 't een student was, want ie hadde völle praoties en an weerskanten onder de neuze een klein bossien fiene haorties. Krulslao! fluusterde een van de juffers tegen een andere en toe lachten ze. Nicht kan nog wel is met Klaasje inde tuin gaon. Dan kan ze ook is zien waor de kippen zitten die ze ons heeft mee-ebragt — zei de dochter. Nou, ik had betrekking op die diers en zij schelde de meid en zee: ga is met Nicht Roelefien in den tuin en laat Nicht vooral het kippehok is zien. Zoo dee we, en de kippen (de stumpers konnen zich haost niet ummedrijen) kokkelden mij toe en de hane kreide : misèèèère ! Wat het beest daor met meende, bin 'k nooit te weten ekommen. Ik kuijerde er een klein uurtien in 't ronde, in 'tlest alleenig, en toe zocht ik de veurkamer weer op. Daor was nums meer. De maskeraode, zee de meid, was der veurbij etrokken, net toe ik nao de hoender keek en wel nao mien eigen, daor ik niks veur kreeg, en de heeren en daomes luepen der achter an. Zij hadden heur verzocht, um mij de hartelikke groetenisse te doen. Ik antwoordde niks, maor ik dacht meer. Ik was gien negendaags kraomkind. Zoo giet 'tmangs toe in de stad. Maor, denk ie, alle fermilie is niet geliek. Da's waor Zoo nam en behield Roelefien het woord. Nu en dan werd zij echter overschreeuwd door Balder, als deze met de paarden eeno strafpredicatie opende. Wat lig die broene weer te drungen! Bin ie ook van veurnemens om nog is te draven, jonks ? Wat lig die vanderhandsche weer te loeren nao de slootkaante! Slaot toch zoo niet met de start over de leissels hen, broene! Bles, ie laot 't weer op de broene ankommen, net as de börgemeister op de sikkertaris — dat betaomt oe niet, olde! Woi je soms hier ook op 't bankien zitten en ikke der veur? Als hij dat leste zee, nam hij de zweep en de beide olykers, die wisten wat hen nu te wachten stond, draafden heel subtiel, met daanspassies, tien minuten. Zoo ging het tot Coevorden toe en te 8 uur stapte vrouw Veltink de woning binnen van hare vriendin, waar zij niet verwacht, maar hartelijk welkom was. (Wordt v&rvolgd). --- BUITENLAND. Het stoomschip «Vingoria", aan boord hebbende 111 passagiers, een bemanning van 52 koppen en een volle lading stukgoederen, vertrok 28 Febr. van Bombay naar Kurrachee; alles ging voorspoedig, tot men, op ongeveer 70 mijlen van Bombay, bemerkte, dat het schip niet meer naar het roer luisterde, het ruim stond geheel vol water en het schip begon te zinken. In allerijl werd bevel gegeven de booten uit te zetten. De grootste boot, onder den tweeden stuurman, stootte bij het strijken tegen de zijde van het schip en werd daardoor zeer lek. Do kajuitspassagiers, hunne bedienden en de vrouw van den gezagvoerder met haar kind, in het geheel 19 personen, begaven zich in de boot. In de giek, met den opperstuurman als bevelbber, begaven zich bij het strijken zoovele personen, dat deze middendoor brak; allen, die er in waren, op een na, vielen in zee en verdronken. In de bakboord-reddingsboot, onder den bootsmansmaat begaven zich 40 personen, waarbij 16 passagiers, en de stuurboordreddingsboot onder den bootsman nam 47 personen op. De booten verwijderden zich een weinig van het schip, opdat men het lek zou kunnen zoeken, doch dit was vruchteloos. De derde stuurman, bemerkende dat het stoomschip zou zinken, sprong over boord en zwom naar een der booten, doch de anderen bleven en zonken met het schip. De gezagvoerder stond op de brug en riep zijn vrouw en kind toe, zich te verwijderen, om niet door den maalstroom medegesleept te worden, hij hield een blaauw licht in de hand om de gevaarlijke plek aan te duiden. De andere booten waren reeds op een veiligen afstand. Daarop dook het schip onder, eerst voor, daarna het achterdeel, binnen een minuut was het weg met nog 65 inboorlingen aan boord. De opperstuurman en twee inboorlingen, die met het schip zonken, kwamen weder boven, en werden op eenige stukken hout, die de gezagvoerder over boord had laten werpen, door eene voorbijvarende stoomboot des anderen daags gered. De booten stelden na het zinken van het schip koers naar Bombay; des anderen daags 3 uur werden de opvarenden opgenomen door het stoomschip »Malda" van dezelfde maatschappij. Met den wakkeren gezagvoerder, kapt. Stuart, zijn naar schatting 60 & 70 personen omgekomen., De ïVingoria" was een vaartuig van 578 ton, gebouwd in 1875 en twee maanden te voren in het dok geheel nagezien zoodat men niet gissen kan, wat de oorzaak van het ongeval geweest is. Naar de Volksstem berigt, is de lijdelijke wederstand in de Transvaal bijna algemeen geworden. In Pretoria moeten de slagters reeds naar den Vrijstaat komen, om schapen te koopen. De leverancier der troepen te Handerton kan niet voor goud boter of eijeren van de daar wonende boeren verkrijgen en komt eveneens in den Vrijstaat ter markt. Men zegt, dat de troepen, die over Kimberley moeten marcheeren, orders ontvingen naar Natal te gaan, daar zij niets onder weg tot voeding konden bekomen. Het is hoogst treurig, voegt het blad er bij, dat de zaken tot zulk een uiterste moeten komen, maar de Engelsche partij heeft het zich zelve te danken. De regten zijn het volk stelselmatig onthouden en hunne pogingen om die regten te herkrijgen worden bespot. Men leest in het Weekblad het Nieuws: »Te Ishew in Eusland woonde eene jonge vrouw, die eerlang bevallen moest. Onverwacht werd zij ziek en overleed. Toen zij echter begraven zou worden, ontstond er twijfel, of zij wel weikelijk dood was. De geestelijke weigerde de begrafenis toe te laten, temeer dewjjl een vroedvrouw zich daar ten sterkste tegen verzette. Daar echter, zoo luidt het berigt verder, alle toebereidselen voor de begrafenis getroffen waren, en het rouwmaal de volgers wachtte, had de teraardebestelling ten slotte toch plaats. Het op het kerkhof achtergebleven volk had hier evenwel geen vrede mede. Een arts werd geroepen, het graf weer opengemaakt en het lijk onderzocht. De arts verklaarde, dat de vrouw dood en de ontbinding reeds aangevangen was. Toch hielden de geruchten, dat er een vrouw levend begraven was, aan. Het graf werd andermaal opengemaakt en men vond bij het lijk een pasgeboren kind. Uit het deskundig onderzoek bleek, dat bij de geboorte moeder en kind geleefd hadden!" De yrouw van een Belgisch officier had tegen haaiman een eisch tot echtscheiding ingesteld. Het proces duurde de dame echter te lang en daar zij kort geleden in de dagbladen berigten van een befaamden vechtersbaas, zekeren heer Lorédan te Brjssel, had gelezen, reisde zij zonder zich lang te bedenken naai 1 die plaats, zocht den vechter op en bood hem 800 franken, als hij twist wilde zoeken met haar man, hem eene uitdaging wilde zenden en hem in een duel eenvoudig doodstak. Lorédan nam het aan; voor hij zijne gevaarlijke reis aanvaardde, deed hij zich echter eens voor het in voorschot ontvangen geld te goed en op zijn reis vertelde hij aan zijne drinkebroers het »karreweitje" dat hij op zich genomen had. Deze verklapten hem echter bij de justitie en het gevolg was een veroordeeling der dame tot één maand gevangenisstraf en eene boete van 100 franken. Lorédan echter werd vrijgesproken. ---