De BURGEMEESTER der gemeente Assen brengt De BURGEMEESTER der gemeente Assen brengt ter kennis van: A. de Jong, D. de Weerd, W. Ras, G. Verkerk, N. Nathans Jr., S. Scheffer, A. de Vos, J. Bruins, J. Upmeijer, F. van der Weerd, G. Stuvel Gzn., A. I. van der Wijk, G. R. Oostergetel, J. Tjjs, J. de Lang, G. Stel, H. Scheffer, I. T. Cohen en J. Alving, dat zij hunne patenten over het 1ste kwartaal 1882, van af den 4den September tot en met den llden September daaraanvolgende, gedurende de kantooruren, ter Secretarie kunnen bekomen en dat de onafgehaalde patenten tegen de gewone schadeloosstelling door den deurwaarder der directe belastingen aan de huizen der belanghebbenden zullen worden bezorgd. Assen, 2 September 1882. De Burgemeester voornoemd, M. A. D. JOLLES. --- OVERZIGT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. Gister was de termijn geëindigd waarop de Verhevene Porte zich definitie! ten aanzien van de militaire conventie met Engeland had te verklaren. Niemand verwachtte dat de Porte zou zeggen : «ziedaar onze overeenkomst geteekend terug — laat ons nu de handen ineenslaan tot herstel van rust en orde in Egypte en men had gelijk." Saki-Pacha kwam ook weer met eene nieuwe propositie. Niet te Aboukir zou de Turksche expeditie zich ontschepen, maar te Alexandrie. Van daar zouden zij dan dadelijk oprukken naar Aboukir, als 't weer schikkelijk was. Zoo niet, dan bleef zjj vooreerst te Alexandrie. Als Lord Dufferin lust had tot vragen en navragen, zou lrj ttrissehion informatie gewenseüt Hebben wat onder »Turksch slecht weer" is te verstaan. 't Getal van hen, die voorspellen dat geen Turksche expeditie in Egypte voet aan wal zal zetten, neemt gaandeweg toe. Tel-El-Kebir — dat is de sterkte, waar Wolseley en Arabi- Bsy elkander zullen staan. De eerste zou, in eene verkenning welke hij in die rigting deed, ontdekt hebben, dat het kamp niet zoo versterkt was als 'fc gerucht had gemeld. Uit Constantinopel werd voor eenige dagen barigt, dat Dmoisc/t-pacha op het Paleis geïnterneerd is. In verband hiermede brengen wij het aldaar verspreide, wel is waar tegengesproken gerucht, volgens hetwelk Arabi aan den Sultan een brief zou hebben geschreven, waarin Derwisch beschuldigd wordt van knevelarij, tijdens zijn kortstondig verblijf te Alexandrië. Deze brief moet de Porte tot het besluit hebben gebragt, den man, dien zij naar Egypte gezonden had om daar orde en rust te herstollen, scherp in het oog te houden. jDerii'isc/i-Pacha, de ex-vredestichter in Egypte, heeft het alzoo treurig afgelegd. In plaats van met den Onderkoning 's Lands zaken te behartigen en Arabi tot gehoorzaamheid te brengen, gebruikte hg zijn titel en den nationalen tijd, om aan Pharao een armoedige buitenplaats in Bulgarjje te verschagcheren voor 3 i / 1 ton gouds en dezen, na zulk een gelukkigen koop, onder de aandacht te brengen, dat een karrevracht of 16 met geschenken hem niet onaangenaam zou zjjn. Als hij nu ta Constantinopel niet gierig is en bijv. van de 16 karrevrachten maar de helft behoudt, zal 'tnog wel goed met hem afloopen. Verschillende correspondenten van Engelsche Dagbladen hebben het terrein bezocht waar Maandagavond de hevige charge der Britsche Life-Guardt en dragonders tegen de Egyptische artilleristen en infanteristen plaats vond. Het schouwspel was, seint de ri>nes-correspondent, boven alle beschrijving afgrijselijk. De ongelukkige Egyptenaren lagen in bloedige hoopen, nauweljjks kenbaar, zóózeer hadden de zware breede slagzwaarden der garde hen verminkt. Een jong officier hield een onaangestoken cigarette nog in zijne verstjjfde vingeren. De Engelsche dooden waren ook verminkt, en dat op een wijze, die, zegt de berigtgever, der Egyptische armee eeuwige schande berokkenen zal. De grond was, meldt de correspondent der Daily News, over een uitgestrektheid van een paar acres, met lijken van vijanden als bezaaid. Daarentegen zegt de correspondent van den Standard, dat het cijfer der Egyptische dooden, hoewel groot, toch niet zóó groot was, als men meende. Dat cijfer wordt verschillend begroot, tusschen de 200 en 400. Ook laatstgemelde correspondent beschuldigt de Arabieren van barbaarsche verminking der Engelsche lgken. Afschuwelijke verhalen doen de ronde in het Britsche kamp. Een gardeman, die gewond onder zijn paard lag te kermen, zag een Egyptisch cavalerist voorbjjstuiven. Hij riep om hulp, die hem verleend werd in den vorm van een slag met een zwaard, dat da eene zijde van het gelaat de3 Engelschmans openhakte. Volgens den correspondent der Daily News te Ismviïlia, is Sultan-Pachsk — dia or naauwelijks zijn kan, want pas is zijn vertrek uit Alexandrië gemeld — in het Britsche kamp aangekomen om te onderhandelen. Da vroegere gouverneur van Zagazig vergezelt hem. Baiden zijn gematigde patriotten, die zich vermoedelijk overtuigd houden dat het nutteloos is den oorlog verder voort te zetten. Het blijkt niet, waarover de twee mannen eigenlijk komen onderhandelen, noch ook, wien zij eigenlijk vertegenwoordigen. S«i(a)t-Pacha heette Alexandrië te verlaten namens den Khedive. Dat hij als zoodanig gelooft, dat de oorlog «nutteloos" is, kan men ligt denken, hoewel het niet duidelijk is, wat hij dan met sir Garnet Wolseley, die het geheel met hem eens moet zjjn, te onderhandelen heeft. Het geheele barigt heeft veel van een nonsenspraatje, en 'fc is jammer, dat de Daily News, een fatsoenlijk blad, zich geleend heelt tot de verspreiding er van. Vredevoorstellen moeten niet van SultanPacha of van den gouverneur van Zagazig, maar uit Tel-el-Kebir of Kafr-el-Dewar komen. In dit opzigt zondigt het berigt van de Daily Clironicle minder tegen de waarschijnlijkheid, doch hier heeft men weder met de onbetrouwbaarheid van den afzender te rekenen. y>Arabi — zoo heet het — heeft om een wapenstilstand van acht dagen gevraagd. Sir Garnct Wolseley heeft dien geweigerd en één dag aangeboden. Niets zal echter in de eerstvolgende dagen worden gedaan, tenzij Arabi ons er toe mogt dwingen." Deze twee berigten staan geheel op zich zelf. Geen enkele andere correspondent maakt er met één woord melding van. Ook de Times zwijgt in hare avondeditie. Daarentegen herhaalt zij de beschuldiging tegen de Egyptenaren, dat zij lgken verminkt hebben. Dit feit heeft, zegt haar correspondent te Ismaïlia, onder de Britsche troepen zulk een verontwaardiging gewekt, dat men represailles vreest bij den eerstvolgenden strijd. De Porte heeft een commissie benoemd tot onderzoek van den toestand van hat Ottomaai3cha leger. De reden tot dezen maatregel is, naar men verzekert, te zoeken in de militaire toebereidselen welke Rusland maakt op de gren3 van Armenie, en in de houding door Obeidüllah, opperhoofd der Drusen, aangenomen. Aan de gouverneurs van Erzerum, Var en Bayagid zijn per telegraaf bevelen gezonden, krachtens welke zjj deze stelen moeten beschermen tegen een inval van de Drusen. Het onderzoek in zake de vlugt van Obeidüllah wordt voortgezet; verscheidene Kurdische aanvoerders worden verdacht gehouden van het verleenen van hulp aan dan Sheikh om Constantinopel te verlaten. Te Pargs houdt zekere partij de baweging tegen de Duitschers, die daar wonen, gaande, en vooral in een koffijhuis, waar vroeger vele Duitsche turners kwamen en dezen nu de toegang ontzegd is, wordt hevig tegen Duitschland uitgevaren. Eene vrouw, madame Herz, die ook rijmen kan, voert er 't hoogste woord. De Duitschers hebben besloten, tegenover al dat rumoer eene kalme houding te bewaren. Sommige dagbladen keuren die vijandige taal tegen da Duitschers hoogelijk af en Figaro roept: «helaas! wat een kinderspel en hoe zeer moet men in het Buitenland om ons lagchen en — ons haten!" Kapitaal en arbeid of de zoogenaamde «arbeiderskwestie" heeft weder eene nieuwe Brochure op de Duitsche markt gebragt. Baron Fechenbach noemt daarin het ondersteunen van bejaardon eu gebrekkigan geheel onvoldoend «lapwerk." Zijns inziens bahoorde de Regeering tot nog toe in de eerste plaats te zorgen voor eene regtvaardiger verdeeling van de netto winst, die uit do zamenwerking van kapitaal en arbeid in alle takken der groote industrie ontstaat. Wel is waar, hij weet zelf niet hoe dit zou kunnen worden verwezenljjkt, maar meent toch zjjne denkbeelden op dit punt te moeten aangeven. In hoofdzaak komt dit hier op neder: da netto winst der fabrieksondernemingen zou door tusschenkomst der fabriekinspecteuren moeten worden vastgesteld; hierbjj zou, naar een bepaalden regel, moeten worden aangewezen welk gedeelte onder de werklieden moet worden verdeeld ; mogt de onderneming toevallig geen winst opleveren, dan zou do Staat met de noodige ondersteuning moeten te hulp komen. En dit alle3 wordt, met een beroep op allo staatsmannen en staathuishoudkundigen, aanbevolen «in het balang van Monarchie en Koningschap!" De Petersburgsche Regeeringsbode bavat het volgende officiëele barigt: «Dan 28 Augustus, 's avonds ten zes ure, terwijl eon staatsgevangene in den tuin van de gevangenis te Sabatow de vrije lucht genoot, hield een klein rijtuig, waarin twee personen waren gezeten, voor den muur van het gebouw stil. Dadelijk wierp de gevangene den opzigter, die hem begeleidde, zand in de oogen, terwijl een der met het rijtuig aangekoinenen twee revolverschoten op den beambte loste, die hem doodelijk wondden. De] gevangene sprong over den muur, zette zich in het rijtuig en toen verwijderden zich de drie mannen met onbeschrijvelijke snelheid. Intussehen had een volksmenigte zich verzameld, welke de vlugtelingen achtervolgde. Het rijtuig sloeg om, de misdadigers werden gevat en door h6t woedende volk mishandeld. Hoewel het aan de toegeschoten politie en militairen gelukte hen tegen de menigte te beschermen, stiert toch een hunner aan de gevolgen der geleden mishandelingen. Zijne identiteit kon tot dus verre niet bewezen worden. De man, die op den gevangenisopziener schoot, heet Sergewitsch Poliwauow, en is de zoon van grondeigenaren te Saratow. Het onderzoek is in gang." --- HET GOUD VAN DEN ORION. Roman van H. ROSENTHAIi-BONIN. 27. TWAALFDE HOOFDSTUK. Gedurende de ziekte baars vaders ontving Geschke een langen brief van Flora uit Venetie. Wij laten dien bier in zijn geheel volgen : i Lieve Geschke! «Ik hoop, dat gij nu weder terug zijt van uw winteruitstapje naar het noorden. Ik vertrok twee dagen na u en juist ter regter tijd om eene na-lente te genieten, die nu tot in November steeds even schoon voortduurt. Het was vreemd, toen ik te Venetie aankwam, dat ik, zoodra ik uit het station kwam, weder voor een groot watei bekken stond, waarin eene menigte zwarte boeten lagen, waarvan de schippers schreeuwden en riepen, eu die door bijna alle reizigers bestegen werden. Mijn oom wachtte mij ook op in zulk eene afgrijrelijke, zwarte, lange boot en nu voeren wij zonder gedruisch door eene menigte smalle wateren, van welker oevers de loodregt omhoog rijzende huizen doodsch en stil op het vuilgroene water neerzagen. Zoo ging het wel een uur lang heen en weer, regts en links in de kanalen, altijd tusschen zwijgende huizen dcor, totdat wij plotseling in een breeden, stillen watei plas, anders kan ik het niet noemen, kwamen, waar verschillende schepen en gondels voor stille huizen lagen eu waar mijn oom woont. Deze zelf is een vriendelijk, gezet man, die wel iets gelijkt op mijn vader zaliger. Hij is ook weduwnaar en zijn huishoudster ontviag mij. Mijn oom is veel in de fabriek, eena glasfabriek te Muoano — een eiland, dat ongeveer een ha!f uur van de stad ligt, — en heeft, zooals ik opgemerkt heb, veel zorgen. De huishoudster is uit Müncten ; zij Terstaat mijn Hamburger dialect slechts met moeite. Ik bewoon twee groote, hooge, lichte, steenen kamers. De vloer vormt een bont moz&r'k, de deurposten zijn van marmer en de vensterbanken van zwarten, glanzigen steen en alles verveelt mij zoo tamelijk. Uit de ramen zie ik dagelijks groote, platte schepen aankomen, die met watervaten beladen zijn en de huizen van drinkwater voorzien, vleesch brengeD, reusr chtige stukken — want er woont een slager in de nabijheid — en daar kemen ook de meubelen eener familie, die verhuist, op eene boot voorbij. Af en toe komen booten, waarin drie muziekanten zitten, twee met violen, een met eene guitaar; er staat eene kleine tafel in de boot en daartegen leunt eene zangere3. D zo vier geven zingende en spelende een klein concert en men werpt hun uit de ramen geldstukken in de boot. Da menschen, die aan de plas wonen — loopen kan men daar niet — komen en gaan per gondel en de huisknechten gaan met den gondel naar de markt en brengen groenten en vruchten mede. Ik weet reeds, wat allen hier dagelijks eten. Verder zie ik den geheslen dag niets; des avonds vaar ik met oom in onzen eigen gondel naar het Markusplein. Daar zitten wij buiten voor het koffrjhuis en drinken limonade of chocolade en dan varen wij door doodstille kanalen weder naar huis, waar ik schielijk mijn bad opzoek. Zoo verloopt de eene dag na den andere, van partijen is geen sprake, bekenden heb ik niet, mijn oom gaat niet naar den schouwburg, ik dus ook niet — dat ik het hier bijzonder prettig vind, kan ik juist niet zeggen. Mijn oom wil niet hebben, dat ik voor geld werk, dat zou geheel tegen de gebruiken van het land indruischen en zijn crediet bsnadeelen. Das lees ik bosken, haak eindelooze gordijnen, om zich in den zomer voor de muskieten — zanzare noemt men ze hier — te beveiligen. Het drukt mijn oom zeer, dat ik mijn varmogen verloren heb. Hij gelooft ook, dat de kapitein het heeft willen redien en het met dezen verongelukt is. Stuurman Ritschard heeft mij van Hivre uit ge-chreven. Hij meldde mij, dat bij te Napels kwam en misschien ook wel te Venetie, waar hij mij dan bezoeken wilde. Ach, waart gij hier bij mij," zoo eindigde de brief, «wat zoude dat heerlijk zijn 1 Ik zoude herleven, want ik bevind mij hier, niettegenstaande den schoonen, warmen winter, toch in eene soort van winterslaap. Als het u mogelijk is hier te komen, gy zjjt immers rijk, zooals ik gehoord fieb — breng dan uw lieven vader mede en groet hem nu hartelijk van uwe Flora." Welk eene vreemde wereld trad haar uit dezen brief tegemoet en wat was die werell vreedzaam en kalm I FjOra sprak over het verlies van haar vermogen met een stillen weemoed, het scheen haar niet sterk aan te doen, en hoeveel kommer en zorgen bereidde het Geschke niet! Gebonden aan het ziekbed haars vaders, het hart vol zorg en angst over den afloop der ziekte, trok haar hart haar naar Pargs, om Willem terug te zien, om hem op te zoeken, terwijl zij tevens gekweld werd door de vrees, dat de stuurman mogelijk reeds het geregt op Willem opmerkzaam gemaakt had. Zij leed meer dan lnar vader, wiens geest beneveld was, en zij had hare flinke, gezonde natuur ten volle noodig, om niet te bezwijken onder die zorgen en dat verdriet. DERTIENDE HOOFDSTUK. Acht dagen nadat Willem te ïfèvre aan land gestapt was, bereikte hij Napels. Zijn eerste gang was naar den Engelschen consul, waar hij naar den naam van een solieden bankier vroag, wien men gerust geld konde toevertrouwen. Hij kreeg het verlangde adres en begaf zich dadelijk naar het kantoor van den bankier, waar hij honderdvierenvijftig duizend francs in rentegevende papieren belegde en vijfduizend francs voor zich behield. Hij gevoelde zich niet erg op zijn gemak in het bezit dezer groote som en niet als eigenaar, ofschoon het strandgoed was, zooals hij zich tot zijne verontschuldiging opdrong. In een jaar, berekende hij, bragt de rente zooveel op, als hij van het kapitaal had afgenomen, dan wilde hij zijna uitgaven verder bestrijden van de rente en op deze wijze konde hij de som even groot houden, als zij geweest was, toen hg zich die toeeigende. Hij zoude dan de renten slechts gedeeltelijk gebruiken. Nadat die zaak was afgedaan, huurde hg eeEe eenvoudige woning aan de zee, want bij was aan dat element gewend, liet zich op de universiteit als toehoorder inschrijven en begon zijne studies om zich practisch te vormen. Hij was reeds zoo goed voorbereid en had zulk eene massa kundigheden, dat de leeraren verbaasd waren. Zulk een toehoorder en arbeider in het laboratorium hadden zij nog nooit gehad. Hij legde zich alleen op da scheikunde toe en vormde zich tot scheikundige. Hij leefde matig, eenvoudig, stil, en werkte druk en met zeer veel vlijt. De blikken der schoone dochter des huizes gleden magteloo3 bij hem neer, ofschoon zij hem eindelijk op het familiebalcon gelokt bad, znodat hij daar etn langen avond alleen naast haar moest zitten, — om de frissche zeelucht te genieten. Hij bleef beleefd koel en afgemeten, en Theresita trok, toen zij zich in hare kamer bevond, toornig aan haar wollig kroeshaar en noemde hem een ijsklomp, een barbaar zonder hart. «Als hij maar niet zoo mooi was,'' zuchtte zij in zich zelve, dat wil zeggen zoo luide, dat men in Duitschland die verzuchting voor een kreet gehouden zoude hebben; «en hg is ongetw^feldook 'ijk," voer zij voort, «dnemaal daBgs eet hij vleesch en vraagt nooit naar den prijs; o, Lij is zeer r\jk I" Theresita was daarom nog des te woedender, dat bij geen van hare vurige blikken begreep en dien dag niet eens hare nieuwe gouden oorringen had opgemerkt. Zij had zelfs eermaal haar voet op den zijr.e gezet, was daarna nset zulk een heftigen schrik achteruit gestoven, dat haar sfoel wankelde, en had toen eene minuut lang naar den grond gezien — en op dat alles had hij, de steenklomp, geen woord gezegd. «Dat was ongehoord ', zeide Theresita in zich zelve. »Wat moet men tcch aanvangen T' vroeg de kleine, zwartoogige echoene, die wel is waar slechts zeer gebrekkig lezen en schrijven konde, maar daaier.tegen, als men haar zag, altijd een 1'chtblaauw, zijden kleed droeg. — Haar huiskleed bestond uit een rood^ewerkt tafelkleed, dat zij om het witte jak en den onderrok sloeg. Haar vader was ambtenaar — zij zeide dit met trots — koninklijk ambtenaar bij de zoutketen. Hij was zoo bemiddeld, dat hij zich om den anderen dag eene virginiasigaar veroorloven konde, waarvan hij dagelijks eene helft rookte. Eene moeder had zij niet meer, maar eene bejaarde dienstbode met muilen, die het grootste gedeelte van den dag — het was winter — voor het kolenbekken hurkte ; het dochtertje deed niets. Willem bsmerkte niets van de Zuid-Italiaansche huishouding der familie ; bij zag niets van het smachten en de coquette-kunsten van Theresita. Hij betaalde elke maand vooruit, leende zijn huisheer midden in de maand tien lire, die later werden afgerekend, en werkte en werkte maar steeds. «Gekke menschen, die Inglesi", zeide Theresita, «die daar is zoo onmetelijk rijk en studeert en werkt, alsof bij een metselaar ware. Het is al te gek!" Zij besloot hem te verbeteren — als zij maar eenmaal met hem getrouwd was. »Hij schynt in het geheel niet te weten, dat er vrouwen bestaan'', zeide de meid, die de vertrouwde harer meesteres was, — «neen, bij weet het zeker niet", voer zij voort, «want bij ziet op straat geene enkele aan, slaat op geene enkele scht, of-choon zij hem alle blikken toewerpen, gravinnen en hertoginnen", zeide de meid verder. «Hij houdt het hoofJ naar den grond, telt alle sfeenen op de straat en ziet in het geheel niet op." «Wat kan men daaraan doen 1" vroeg Theresita aan bare vertrouwelinge. «Wat zoudt gij doen?" «Och, ik — ik zoude bet hem regtuit zeggen. Ik heb het mijn Beppo ook moeten zeggen. Ik heb tegen hem gezegd : «Hoor eens, Beppo, nu moet gij met rog trouwen, ik heb driehonderd lire — nu moet gij met mij trouwen", en bij heeft bet gedaan. — Het is treurig genoeg dat men een soldaat van hem gemaakt heeft en dat hij daar gestorven is."' «Deze men is echter een vreemdeling — kan ik het hem wel zeggen vrceg Theresita twijfelend. «Wg hebben geen geld en hij heeft bet niet noodig'', voegde zij er schielijk bij. «By u was het een ander geval." «Des te beter kan bg trouwen", was de meening der oude. «Gij zijt zeer schoon, Theresita, en is de rijke lord op Capri niet getrouwd met eene schippersdochter, die niet half zoo schoon was als gij en geene schoenen had — en nu is jij hertogin en heeft een ledikant van zuiver goud." Dat was de wijsheid der vertrouwde. «Gij meet het wagen, kind", voegde zij er bemoedigend bg. En Theresita besloot bet te wagen, doch op eer.e eenigzins fatsoenlijker manier dan hare vertrouwde dienstmaagd haar aan de hand gedaan bad. (Wordt vervolgd.) --- Bij deze Courant behoort een Bijvoegsel. Politie. Terug te bekomen aan bet Bureau van Politie: 1 stuk ZELFKANT. --- De COMMISSARIS DES KONINGS in de provincie De COMMISSARIS DES KONINGS in de provincie Drenthe brengt ter kennis van belanghebbenden, dat, volgens mededeeling van den Hoofdingenieur van den Waterstaat in het 3e district, de op 11 September aanstaande aan te vangen uitvoering van eenige rijkswerken aan de Wittelterbrug over de Drentsche Hoofdvaart het noodig maakt die brug voor een korten tijd buiten gebruik te stellen en dat gedurende dien tijd eene bokschuit, ten dienste van voetgangers, ter plaatse aanwezig zal zjjn. De heropening van het verkeer over de brug wordt nader bekend gemaakt. Assen, 2 September 1882, De Commissaris de3 Konings voornd., VAN KUIJK. ---