OVERZICHT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. »Er zullen dynamiet-patronen in de Kamer worden geworpen, als de Volksvertegenwoordigers de wet op het lager onderwijs in behandeling nemen!" — 7 .00 luidde een gerucht dat dezer dagen te Weenen rondliep, en hoewel ieder zei: »dat is slechts schrikaanjaging!" had de Eegeering toch politiedienaars in en om bet gebouw geplaatst en ook de brandweer gereed gehouden om uit te rukken. De wet op 't lager onderwijs kwam wel, maar gelukkig bleef het dynamiet weg. Dat het publiek ten aanzien van het laatste ongeloovig was, kon men ook op de tribunes zien, die geheel met toehoorders waren bezet. Op de tafel voor den President lagen meer dan 300 petitiën uit verschillende gemeenten van Oostenrijk, Boheme en Stiermarken, inhoudende het verzoek, om de bestaande schoolwet onveranderd te laten. 't Zal weinig baten — de Kerk wil wijziging en Je meerderheid der Kamer zal haar ter' wille zijn. Nu zjjn de voorgestelde wijzigingen niet van diep ingrijpenden aard, doch het is maar een begin. Als de bres geschoten is, zullen de ultramontanen haar groot genoeg maken om de vesting binnen te stormen en te veroveren. Hoe langer hoe meer blijkt het uit de ontkennende verklaringen ten aanzien van eene alliantie tusschen Duitschland, Oostenrijk en Italië, dat eiwezenlijk afspraken zijn gemaakt tot het verleenen van onderlinge hulp in tijd van nood, maar aardig is het te hooren, hoe men in Oostenrijk en vooral in Italië zijn best doet om Frankrijk te doen gelooven, dat bij de bewuste afspraak niet aan dat Rijk is gedacht. Hoe meer moeite men zich daarvoor geeft, hoe sterker bij Frankrijk de overtuiging wordt, dat het drievoudig verbond in de wereld kwam om Frankrijks wille. Z. M. Koning Ilumbert van Italië hunkert er naar om Keizer Wilhelm eens te bezoeken, de grijze Monarch wil ook gaarne zijn geallieerde ontvangen en zelfs von Bismarck is er niet tegen, maar — von Windthorst! De roover-Koning te Berlijn! Wilhelm commandeert een half millioen bajonnetten, maar hij commandeert het Zwarte Centrum niet. Engeland is weer aan 't rondgrijpen onder de Koningrijkjes in Afrika en heeft er een balfdouzijn voor goed geannexeerd. Als Europa gereed is om hierover zijn gevoelen te openbaren, zjjn de Vorsten der Gallinas, Dibbeah, Sulymali, Sanja, Namorroh en Gbemahs zeer beminde onderdanen van Hare Majesteit Victoria, Koningin van Engeland, Keizerin van Indie en — straks ook van Afrika. Wat die Negervorsten van die annexatie zeggen is nog onbekend, maar tegen wie zullen zij er over praten of klagen ? Goede kennissen in Europa hebben zij niet en de Potentaten, die in verzet konden komen, zien zeiven er voor hen rond of ook iets te annexeeren is. Intusschen schijnt men te Londen wel eenigzins verlegen over die Afrikaansche handgrepen, niet uitgevoerd op hoog bevel. De geheimzinnige persoon, die zich achter den naam van »Nommer Één" verschool, is, gelijk men weet, thans bekend. HijJ heet Patrick Joseph Tynan en was afkomstig uit Kingstown. Daar althans leett zijn moeder nog, die als weduwe met een gewezen constabel hertrouwde. Patrick genoot zijne opleiding op een kloosterschool in het graafschap Dublin en was voor den geestelijken stand bestemd. Op zijn 16de jaar evenwel veranderde hij de plannen, die men omtrent hem — die een modelleerling heette — koesterde, door zich aan den handel te wijden. Hij huwde, werd vader van negen kinderen, die allen te Londen wonen, en verdween gedurende eenigen tijd zonder dat zijn moeder of zijn vrouw wisten wat er van hem geworden was. Toen hij plotseling weder opdaagde, richtte hij een papierzaak te Kingstown op. Hij is nu naar Mexiko gevlucht en de Eegeering heeft vier geheime politie-agenten derwaarts gezonden, om te zien of zij zich van zijn persoon kunnen meester maken. Van de 26 beschuldigden en veroordeelden ter zake van Nihilistische misdrijven voor de regtbank te Odessa hebben 40 verklaard, dat zij een verzoekschrift om vermindering van straf wenschen in te zenden. In den avond van 17 jl. is te St. Petersburg, even voor de voorstelling, brand ontstaan in het Marien-theater. Hij werd echter spoedig gebluscht, zoodat de representatie kon doorgaan. Oorzaak nog onbekend. De Berlijnsche correspondent van den Times ontving van een Eussischen vriend het volgende, zeer vertrouwbare schrijven: »Het eenige teeken van leven, dat door de Russische revolutionnaire partij gedurende de laatste maanden is gegeven, bestaat in een adres aan de Eussische maatschappij, dat 8 pag. compressen druk beslaat en is uitgegaan van de drukkerij van den Volkswil, op 13 Maart jl. Er komen geen bedreigingen in voor, "maar de redactie geeft zich groote moeite om aan te toonen, dat de partij niet is vernietigd geworden, noch zelfs ontmoedigd is. Voorts wordt gewezen op verscheiden bekende politieke misdadigers, die in de citadel van St.-Petersburg zijn opgesloten, in het bijzondere gedeelte der kerkerholen, dat den naam van Alexander-Eavelijn draagt, en waartoe zelfs aan dr. Landell, die aan alle gevangenissen van Eusland een bezoek bracht, de toegang werd geweigerd. Vele dier gevangenen zouden daar zijn vastgeketend aan de muren hunner cellen. Vooral wordt de naam van den aartszamenzweerder Netsjajef genoemd. Alsdan volgt een lang verhaal over de bedorvenheid van het bestuur, en wordt een beroep om eenheid gedaan op de Eussische intelligente klassen, die zich öf aan de zijde der Eegeering of aan die der revolutionnairen moeten scharen; onverschillig kunnen ze niet langer blijven. Wat het tegenwoordige gouvernement en zijn doorluchtig hoofd betreft, acht de schrijver van het artikel het onnoodig meer te zeggen, dan dat Keizer Alexander III beneden alle critiek staat, en dat zijn tegenwoordige Ministers volkomen onbekwaam zijn". De zegsman van den Engelschen correspondent, het bovenstaande in aanmerking nemende, meent dat er geen gegronde vrees bestaat voor eenigen georganiseerden aanslag tijdens de kroningsfeeeten ; integendeel zullen, zijns inziens, de Nihilisten, op wie de politie nog geen vat had, zich niet roekeloos in gevaar stellen, doch wachten tot den winter, die steeds hun saizoen voor geconcentreerde handeling geweest is. Zoo er voor den Czaar werkelijk eenig gevaar te duchten is, dan zou dit moeten komen van een Nihilist, die voor eigen rekening handelt, zooals indertijd Maledetsky, de dader van den mislukten moordaanslag op Loris Melikoff. Mogen de kloosters in Belgie eigendommen bezitten ? Neen — zegt de wet. En toch bezitten zij die op even onbetwistbare als wederrechtelijke wijze. sNiemand — zegt de wet — kan eigendommen bezitten dan bijzondere en burgerlijke personen" en de kloosters zijn noch het eene noch het andere. Zij bezitten die, omdat zij de wet met sluwheid weten te ontduiken, omdat zij, die verplicht zijn de wet te doen eerbiedigen, oogluikend haar laten overtreden. Twee mannen gorden zich aan om die wetsverkrachting te doen ophouden, de Brusselsche Volksvertegenwoordiger Janson en de Gentsche Hoogleeraar Laurent, en aan den laatste is door de Eegeering opgedragen om een ontwerp van herziening van het Burgerlijk Wetboek voor te bereiden. De kloosters mogen niet bezitten en kunnen niet bezitten, dat is de regel; de kloosters bezitten, dit is het algemeen bekend en onloochenbaar feit. Door welk middel is het wederrechtelijke feit in de plaats van den stelligen regel getreden, zonder met de rechterlijke macht in botsing te geraken? Die middelen zijn velerlei, maar alle komen hierop neer, dat een strooien man bezitter met den naam wordt in plaats van het klooster, bezitter metterdaad. Het eenvoudigste bedrog staat hierin, dat een zeker getal leden der orde, gezond van lijf en jong van jaren, de eigendommen van het klooster op hunnen naam laten stellen. Zij treden als gezamenlijke bezitters op en in de overeenkomst tusschen hen gesloten wordt bepaald, dat de laatstlevende alleen eigenaar zal blijven. Tevens neemt men de voorzorg te bepalen, dat elk der aandeelhebbers nieuwe medebezitters in de vennootschap mag binnenbrengen, zoodat nooit iemand laatste bezitter wordt. Op deze wijze blijft het .klooster in het ongestoorde genot van zijne goederen, en heeft er nog dit voordeel bij, dat in plaats van '14 ten honderd te betalen voor erfenisrechten, bet slechts 6.40 ten honderd voor overdrachtsrechten betaalt. De Katholieken houden vol, dat die strooien kloosterlingen bezitten mogen in eigen naam, al zij het dan ook in de plaats van eene gemeenschap. Herhaaldelijk hebben de rechtbanken die bewering gelogenstraft, maar dat belet niet, dat het misbruik voortbestaat. Een andere r;m van ontduiking der wet is de vennootschap met aandeelen. Een zeker getal kloosterlingen vormen eene Maatschappij voor 99 jaar; dezen kan niet ontbonden worden, tenzij de meerderheid der leden het vraagt. Daar de aandeelhouders nu allen vertrouwbare kloosterlingen zijn, zoo is de mogelijkheid van zulke vraag niet te vreezen. Ook hier mogen de vennooten medebezitters aanduiden. De kloosterlingen doen bij het intreden in de Maatschappij afstand van hunne goederen. Daagt na den dood een erfgenaam op, dan toont men hem de akte van afstand. De gestorvene bezat niets, er valt dus niets te erven. Ook hier wordt aan de schatkist een deel van wat haar toekomt onthouden. Een laatste en de behendigste van alle verschalkingen der wet is de volgende: men stelt als strooien man een paalvasten ultromontaan, met kinderen gezegend, aan. Komt de man te sterven, de kloostergoederen gaan op zijn zonen over en in plaats van 6.40 ten honderd betaalt men nu slechts 1.60. Dat de strooien man of zijne erfgenamen eenige aanspraak op de gewijde goederen zouden maken, is niet te vreezen. Inderdaad op het oogenblik, dat de man eigenaar werd gemaakt, teekende hjj eene schuldbekentenis van gelijk bedrag als de waarde der op zijn naam gestelde goederen. Menige andere bedriegelijke praktijk, te lang om te melden, wordt door de kloosters gepleegd om straffeloos de wet te kunnen ontduiken en de rechten op de erfenissen uit te sparen. Zoo wordt, in strijd met de wet, de doode hand hersteld. De kloosterlingen werken niet, brengen niet voort; zij leven op den burger, zij onttrekken overgroote waarden aan den dagelij kschen omloop; zij bestelen de schatkist. Zij kunnen niet bezitten volgens de wet en mogen niet bezitten volgens de voorschriften hunner orde en sommigen hunner zijn toch millioenen rijk. --- OP ZEE. Novelle van FRIEDRICH FRIEDRICH. 1. De rijke reeder Jacob van der Elten zat in zijn privaatkantoor, een klein, onvriendelijk vertrek, waar niets buiten de groote, zware, ijzeren geldkist deed denken aan 's mans groot vermogen. Alles in deze kleine kamer droeg de kleur van den ouderdom, de muren, de eenvoudige schrijflessenaar, de weinige stoelen en zelfs de harde kanapé. En wel het allerminst had Jacob van der Elten zelf hot voorkomen van een rijken man. Zijn mager lichaam van middelmatige lengte was gebogen, maar niet door ouderdom, want bij telde nog geen vijftig jaar, en ook niet door zorgen, want werkelijke zorgen had de rijke man nooit leeren kennen. Dat hij dag aan dag * aan den lessenaar over zijne kasboeken gebogen zat te rekenen, dat had zijn rug gekromd. Er bestond immers voor hem nauwelijks een ander genoegen dan te rekenen en te tellen, hoezeer zjjn rijkdom jaarlijks toenam. Het gezicht van den man was bleek, ingevallen, glad geschoren, om de dunne lippen speelde dikwijls een listig lachje, de kleine, grijze, stekende oogen hadden eeno eenigzins schuwe uitdrukking. Nog slechts weinige jaren geleden had Jacob van der Elten alles bezeten, wat naar het oordeel der menigte noodig is voor een groot geluk: eene schoone, zeer ontwikkelde vrouw, eene bekoorlijke dochter en een vermogen, dat hem in staat stelde bijna eiken wensch te bevredigen; maar hij had dat geluk niet weten te waardeeren, hij had aan niets anders gedacht dan aan geld en geen tijd gehad om het huiselijk geluk te genieten. Hij had zijn vrouw bemind, voor zoover zijn hart beminnen konde; toen zij vele jaren geleden gestorven was, had hij verbitterd over het noodlot met de tanden geknarst, had hij een gevoel van ledigheid ondervonden en, om dit te verjagen, nog meer toegegeven aan zijne hebzucht en gierigheid. Hij bemind# ook zijn# dochter Anna, die nu vijftien jaar telde, maar deze liefde ging toch niet zoo ver, dat hij daaraan veel tijd toewijdde. Haar jeugdig, opgeruimd gemoed paste dan ook al zeer weinig bij zijn gesloten, ontevreden karakter. Als de een of ander zijner bekenden hem verweet, dat hij het leven te weinig genoot, dan antwoordde hij wel, dat de plicht op hem rustte om voor da toekomst zijner dochter te zorgen, maar in waarheid zocht hij zijne hebzucht te bevredigen. Het bezit van het geld op zich zelf verschafte hem genoegen, niet de gedachte om het zijne dochter na te laten. De deur der kleine kamer werd geopend en een middelmatig groot, gedrongen man met een door de zon verbrand gelaat trad binnen. „Goeden dag, kapitein," riep de reeder met een vriendelijk gezicht, zoodra hij den binnentredende zag. Hij stond schielijk op van de hooge kruk voor den lessenaar, ging den kapitein te gemoet en reikte hem de hand. Het gelaat van kapitein Gregor Kast bleef onbewegelijk, ernstig, bijna somber. Doch dat was de gewone gelaatsuitdrukking van den man, die door allen, die hem kenden, beschouwd werd als norsch, hardvochtig en ongevoelig. Hij telde ongeveer vijfenveertig jaar, maar zag er ouder uit. Sedert hij do school verlaten had, was hij bijna altijd op zee geweest, m do moeielijkheden aan het zeeleven verbonden, de voortdurende strijd met de elementen hadden diepe rimpels in zijn gelaat gegroefd. Maar zij hadden te gelijker tijd zijn lichaam verstaald; het was hem onverschillig, of de zon met een bijna verzengenden gloed scheen, dan wel of hij in een ijskouden nacht bij storm en onweder op het dek stond. ,Gij hebt verlangd mij te spreken," antwoordde hij kalm op de vriendelijke begroeting van den reeder, in wiens dienst hij reeds jaren lang werkzaam was. „Juist, waarde kapitein," antwoordde van der Elten. „Maar ga eerst zitten en steek eene sigaar op. Hier 1" Hij haalde een klein kistje uit zijn lessenaar en hield dit den kapitein toe. Deze aarzelde, want hij had geene al te goede meening van de sigaren van den reeder en rookte gewoonlijk liever zijne eigene. Van der Elten merkte die aarzeling op. „Neem maar, kapitein," voer hij glimlachend voort; „gij zult zien, dat ik voor vrienden ook een goed blad heb. Gjj zijt wel is waar verwend, maar deze sigaar zal u toch smaken. Zoo — en ga nu zitten." Gregor Kast nam plaats op de harde kanapé, terwijl de reeder wel een stoel nader schoof, maar niet ging zitten. „Het schip is gereed, gij kunt met twee dagen in zee gaan," sprak van der Elten verder. „Dat is mij goed'', antwoordde de kapitein kortaf. „De tijd valt mij hier verduiveld lang." „Dat wil ik wel gelooven," hernam de ander. „Gij zijt aan de zee gewoon en daarom begrijp ik het des te minder, dat dit uwe laatste reis zal zijn. Gij zult, ook al gaat gij stil leven, altijd terug verlangen naar de zee en een goed schip." „Dat kan wel zijn, doch mijn besluit staat vast en ik zie niet in, dat zulks over tien of twintig jaar anders zoude zijn. Dan zal ik nog moeieljjker aan een kalm leven gewennen." „Ik wil u in het geheel niet van uw besluit trachten af te brengen," voer de reeder voort. „Gij hebt oen kalm leven verdiend en genoeg moeilijkheden en bezwaren doorgestaan. Haha! Gij kunt ook een zeer behagelijk, zorgenvrij leven leiden, want ik weet, dat gij een aardig sommetje bobt overgespaard. Wij hebben beiden vrij goede zaken gemaakt, maar ik gun het u." Hij wreef zich vergenoegd in de magere handen. „Ik heb slechts een klein aandeel gehad," antwoordde Kast, wien het gesprek niet bijzonder scheen te bevallen. „Gij zijt een rijk man," hernam van der Elten. „Wel was mijn aandeel het grootste, maar ik heb ook honderdmaal meer zorgen dan gij, duizendmaal meer. En deze laatste reis kan u nog eene zeer groote winst opleveren." „Hoe zoo ?" vroeg Kast kortaf. „Wij spreken daar nog nader over," antwoordde de reeder half ontwjjkend. „Ik wil u in de eerste plaats zeggen, dat gij een passagier zult medenemen, of beter gezegd, dat een nieuwe scheepsjongen u zal vergezellen." „Het is mijne zaak om de manschappen te huren", viel de kapitein hem in de rede. „Zeker, kapitein, zeker! Gij weet, dat ik u daaromtrent nooit voorsschriften gegeven heb, maar deze keer is het eene andere zaak. Mijn neef, Wilhelm Hansen, de zoon van mijne overleden zuster, heeft zich in het hoofd gezet kapitein te willen worden. Nu moet hij natuurlijk als scheepsjongen beginnen, en ik zoude niet weten aan wien ik hem beter zoude kunnen toevertrouwen dan aan u. Gij kent den jongen immers." „Ja, ik ken hem en juist daarom is de zaak mij niet recht naar den zin," gaf Gregor Kast ten antwoord. „Van allen, die tot mijne bemanning behooren, verlang ik, dat zij ten volle hun plicht doen ; als ik uitzonderingen moet maken met zulk een jongentje, oefent zulks een slechten invloed uit op de tucht bij de anderen." „Wie zegt u dan, dat gij uitzonderingen moet maken ?" zeide de reeder. „Dat zal hij zelf verlangen. Zulke jonge heeren verbeelden zich, dat de zeedienst voor hen niet zwaarder is dan hier [in de straten rond te fianeeren en alle mooie meisjes aan te gapen. Dat past mij niet." „Hij heoft volstrekt niets te verlangen, ik heb over hem te beschikken, want ik ben zijn voogd ! Kapitein hoor mij kalm aan," zeide van der Elten op zachten toon, terwijl hij op den sloel plaats nam, maar zoo, dat hij de deur in het oog hield. „De jongen is rijk en staat geheel alleen op de wereld, want zijn vader is immers reeds gestorven, toen hij pas tien jaar telde. Als hij ook stierf, zoude ik van hem erven, omdat ik zijn naaste en bijna eenige bloedverwant ben. Haha! dat zoude eene goede zaak zijn. Zulk eene zeereis als gij voor hebt brengt vele gevaren mede, vooral voor een jongmensch, die niet gewoon is aan het leven op zee; als gij mij nu bij uwe terugkomst het bericht brengen kunt, dat hij onderweg gestorven is, zal ik u de ronde som van twintigduizend thaler als uw eigendom uit betalen. Haha! Wat dunkt u daarvan ?" ( Wordt vervolgd.' ---