OVERZICHT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. Nu de cholera in Egypte een dreigend gevaar is geworden en geheel Europa oor en oog richt naar Damiette, weet ook iedei lioe de vreesselijke ziekte daar is ontstaan en menschelijker wijze' ontstaan moest. Is dat :'oo duidelijk, waarom hebben de Mogendheden, die zich èn uit een politiek èn uit een handels-oogpunt, zoo druk met Egypte bemoeien, niet gezorgd dat er bij tijcis maatregelen zijn genomen ten gunste van den gezondheids-toestand in dat Land ? Een schandaal te Alexandrië en een gevaar voor Europa, is de titel van een brief, door den Constantinopelschen correspondent van de Panjsche Temps in dit blad geplaatst, een brief, waarin gewezen wordt op de zorgeloosheid der ambtenaren, die belast zijn met de taak om dergelijke gevaren te keeren. Toen de Engelsche gevolmachtigde te Alexandrië aan den internationalen gezond he'dsraad te Con- ï stantinopel mededeel'ng hal gedaan van den toestand^ had deze gelast personen en schepen, komende van Bombay, aan eene strenge quarantaine op het eiland Abou-Saad, in de Boode Zee, te onderwerpen. Maar dit verstandig voorschrift werd niet opgevolgd door den tegenstand van den En^elschen gemachtigde ia den Raad te Alexandrië; hij wilde die aangelegenheid verzonden hebben aan eene commissie en voerde hierbij aan dat de belangen van den handel even respectabel waren als die der gezondheid en dat de eerste niet lijden mochten onder de bescherming deilaatste. Onze correspondent — aldus schrijft de Temps verder — zette uiteen hoe de zorgeloosheid van de meerderheid der commissie den Raad te Alexandrië belette voorzorgsmaatregelen te nemen tegen de Muzelmansche bedevaartgangers van Java en Indië, die met recht verdacht waren. Hij voegde er bij, dat de Raad te Constantinopel, verontrust over die zorgeloosheid, de verklaring had afgegeven, dat de Indisch-Maleische bedevaartgangers verdacht waren en dientengevolge de aandacht van den grootvizier op het gevaar van dien toestand had gevestigd. Maar die stap is ongelukkiglijk zonder uitwerking gebleven en de gevolgen van Engeland's onverschilligheid hebben zich nu spoedig geopenbaard. De Engelsche handel, 't is waar, heeft geene vertraging ondergaan, maar de cholera is in Egypte verschenen, en de Westersch© landen hebben zich nu af te vragen, of' zij wegens deze baatzuchtige bekommering om de Engelsche belangen, niet op nieuw te strijden hebben tegen een vreeselijke ziekte. Waarom niet vroeger de Europeesche alarmklok geluid. Maar dan had men wellicht gezegd: hoe overdreven en hoe voorhang! Dat het uitbreker, der cholera in Egypte en Engeland met groote schrik is vernomen, zoo zelfs, dat daardoor op de Beurs eene belangrijke daling in Egyptische fondsen ontstond, is wel te begrijpen, immers dit land heelt nog een aanzienlijke Engelsche krijgsmacht en deze terug te roepen, zou gevaarlijk zijn voor de openbare rust en veiligheid. Damiette, de stad die door de cholera zoo geteisterd wordt, is vervallen, met ongeveer 30.000 zielen, 4 mijlen in zee gelegen en Mansurah, waar de ziekte ook is uitgebroken, is de grootste van de aan den spoorweg van Cairo naar Damiette gelegen plaatsen. Te Port-Saïd heeft men 4 cholera-sterfgevallen gehad en te Rosetta is de ziekte ook uitgebroken. Op 27 Juni stierven te Damiette 73 personen en de angst in die stad nam onder de Europeanen nog toe, door de overtuiging, dat het door de Arabieren toni de sta l getrokken cordon, ten eeueoiale nutteloos zou zijn. 't Is toch eene waarheid, dat lieden, door dat cordon heen, te Port-Saïd en Damiette aangekomen zijn. Volgens berichten, te Parijs uit Port-Saïd aangebracht, zou de ziekte aldaar niet van ernstigen aard zijn. Is er nu wede tusschen den Pruissischen Staat Staat en de R.-Catholieke Kerk ? »Er heeft, ten aanzien van de kerkelijke wet, onlangs in de Kamer van Afgevaardigden in Pruissen, met mij geen overleg plaats gehad, en daarom kan ik, zelfs binnen de grenzen dier wet, niet erkennen, dat de kerkelijke autoriteit verplicht is tot de aangifte van benoeming van priesters enz." Dat zou Kardinaal Jacobini , namens Rome's Opperpriester, aan de Pruissische Regeering hebben geschreven. Zoo is men dus in Pruissen nog niet veel verder tusschen Staat en Kerk, en dat, na al de onderhandelingen en na al het diplomatiek geschrijf heen en weer, de wederzijdsche positie zoo zijn zou, is voorspeld. «Geheel naar den zin van von Bismarck" — zegt men. Hij wil voor de wereld den schijn hebben dat hij smacht naar verzoening met Rome, ten einde Rome naast zich te zien, in den economischen strijd, diea hij met de liberale partij voert — hij wil, door oogeroegooeheling, gezien worden op den weg naar Canossa, maar met zijn hart blijft hij te huis en houdt hij de sterke hand aan 'troer van het schip van Stast — hij wil zich houden als of hij het Vaticaan nadert, terwijl daar de deur gesloten blijft, ten hoogs! e op een kier wordt gezet, teneinde op het geschik e oogenblik te ninnen zoggen: de Pruissische Slat zoekt den vrjde, maar Rome heeft dien niet gewild. De Panjscha correspondent van de Times, voor wien bijna geen diplomatieke deur gesloten bljjlt, verzekert, dat de Paus den President dringend heeft verzocht, alles te doen wat mogelijk is, opdat er tusschen Frankrijk en Rome's kerk geen vredebreuk ontsta. Dat is alles in een zeer beleefden vorm en toon geschreven, maar toch zoo ernstig, dat de jongste depêches van Frankrijk aan den Opperpriester, niet alleen gesteld zijn in de taal der verzoening, maar ook overvloeiende van goede beloften. De Parijsche onverzoenlijke p-^rs eiseht op hoogen toon, dat aan Louise Michell f.n min de met baar veroordeelden kwijtschelding van straf zal worden verleend, maar op officieuse wijze wordt op dien eisch geantwoord, dat de Regeering daartoe wel niet zal bevuilen. De Figaro zegt er ook het zijne van, maar juist niet in tvoordeel der roode jonkvrouw. Louise Michel — zegt dat blal — verdient een soort van achting voor hare vrijmoedigheid, maar is daarom niet minder gevaarlijk. Men kan niet zeggen dat de panter veracht wordt; niemand ontkent dat de adder een zeer onschadelijk dier is; maar toch worden de adders gedood en de panters niet in vrijheid gelaten. Een volkomen en onvoorwaardelijke gratie voor Louise Michel zou een groot schandaal zijn, en het tegenwoordig oogenblik is alles behalve geschikt om de gestrengheid van de jury te verzachten, want ook deze achtenswaardige instelling wordt naar het schijnt door teergevoeligheid en meewaardigheid zoo medegesleept, dat zij nu en dan as£n een vrijsprekingszucht geen weerstand kan bieden. »Wij zijn zeer nieuwsgierig, te weten welke argumenten al de republikeinsche bladen, die in 1880 de amnestie met zooveel warmte aanbevolen en ze dan ook verkregen hebben, over die denken welke men hun in 1883 wil opdwingen. De misdaden, die toen moesten geboet worden, waren geheel anders dan een kwalijk georganiseerde plundering van winkels. Parijs in vlammen, de gijzelaars vermoord, Frankrijk's eer geschonden tegenover den vijand: zie, dit waren andere euveldaden dan het wandelen van vrouwen met loshangend haar op den boulevard Saint-Germain ; en toch heeft de republikeinsche pers eindelijk bewerkt, dat dit alles in het vergeetboek kwam en dat men zich verbeeldde door de amnestie allen haat weggenomen, alle vraagstukken opgelost te zien. n De door Louise Michell bij herhaling gepleegde misdaad bewijst, hoe weinig dit doel bereikt is ; maar alles wat de opportunisten in 1880 aanvoerden om het publiek te bewegen tot het eischen van de amnestie, wil men hen thans opnieuw laten zeggen. Wij hopen maar, dat zij het oor niet zullen leenen aan de redenen die hnn onweerstaanbaar toeschenen en dat op nieuw geconstateerd worde: intrekken, terugnemen is de regel der staatkunde." Herziening van de Grondwet — die eisch der geavanceerd liberale partij in Belgie is niets anders dan het opschrift eener comedie door den heer Janson c. s. opgevoerd. Zij beoogen niets anders dan de socialisten zand itt de oogen te strooien. »Op een gegeven oogenblik zegt liet Handelsblad van Antwerpen — zal men het voorstel weer wegbergen, en zich tevreden stellen met de ïdoode musch", die Fr ere geven wil. Verscheidene afgevaardigden der linkerzijde verklaren nu reeds aan ieder, die het hooren wil, dat zij tegen de herziening zijn. Geen algemeen stemrecht alzoo, en ook geen toelating der capaciteiten wellicht. »Nog in deze zittingsperiode der Belgische Kamer zal men het «zedelijke" voorstel doen. om de speeltafels te herstellen." De Czaar heeft dezer dagen met zijne Gemalin een bezoek gebracht bij den Grootvorst Constantijn jMcolajewitx te Pawlosk, en is vervolgens met den gewonen passagierstsein naar St-Petersburg gereisd. Ongelukkig, dat dit een merkwaardigheid moet heeten! --- Het kasteel Nordeck. Verhaal van EMELIE FECHTMEIJER. >o— 32. ,0, freule, wat scheelt u?" riep zij verschrikt. * Ik gevoel mij niet wel. Ik geloof, dat ik ziek ben, antwoordde ik en zeide inderdaad geene onwaarheid, want ik voelde mij doodvermoeid en mat, en eene drukking in mijne slapen, die bijna ondragelijk was. Op Bertha's herhaalde, bezorgde vragen antwoordde ik niets meer. Het viel mij zoo oneindig zwaar nog een woord over de lippen te brengen, maar ik liet gewillig toe, dat zij mij ontkleedde en naar bed bracht. Hare zwijgende zorg deed mij goed en aan den anderen kant verschatte het mij verlichting het hoofd naar den muur te kunnen keeren, de oogen te sluiten en mij ongestoord te voelen. Bij het open raam gonsden uc bijen om de wi, .;i'anken en in de kelken der karnruzen, het roodborstje neuriede zijn liedje groetend daartusschen en een geurige, warme lucht vervulde het vertrek, laaar ik dacht er niet aan om «ook maar even mijn vermoeid hoofd om te wenden- i)e geheele, bonte, bewegelijke door de gloeiende stralen der zou beschenen wereld scheen mij oene verloren tooverwereld, het tooverwoord, dat ha.ar voor mij ontsluiten woest, was verloren — vergelen. Zoo slopen de uren van dezen ongelukkigeu dag langzaam voort en de niet minder droevige van den nacht volgden, totdat een zware, doffe slaap mij voor het oogenblik aan ide werkelijkheid ontfukte. Het was een korte üijd van vergetelheid. Het licht van den aanbrekenden morgen zoude mij spoedig genoeg weder het bewustzijn van mijn kommer brengen en toen ik mjjue gedachten •egelde, zag ik in, dat ik er mij niet langer ongedwongen aan over mocht geven. Ik stond vroeg op en kleedde mij, maar eene onbeschrijfelijke onverschilligheid voor alles wat mij oii iringde had zich meester van mij gemaakt. Ook viel het mij zwaar om mij weder aan de huisgenoo ten te ver'oonen, en ik moest al mijne zeltbehei ïrsching te kuip roepen om met een uiterljjken schijn van kalmte de kamer van mevrouw- von E, berstein te betreden. Ik had haa.-■ gister door de kamenier Wen zeggen, dat ik ongesteld was, en v ;ag mij dus «en morgen genoodzaakt eerst hare vri ngen daarnaar te beantwoorden. Ik deed zulks zoo kort mogelijk en trachtte een verder verhoor te ontgaan door met voorlezen te beginnen. Ik gevoelde, dat do scherpe oogen der oude dame op mij rustten, terwijl de woorden werktuigelijk over mijne lippen kwamen, maar ik bereikte toch het einde zonder te blijven steken en vroeg haar vervolgens op vasten toon verlof om mij naar de eetzaal te mogen begeven. Het was mij in mijn gemoedstoestand geheel onmogelijk Max Wilde te zien.' Mijne tante hield dat verzoek zeker voor oen begin van gehoorzaamheid, watifc hare te voren onbewegelijke strakke trekken werden, toen zij mij toestemmend toeknikte, door een zweem van welwillendheid verhelderd. Ik verwijderde mij en wachtte haar naast de ontbijttafel op. Ik konde het niet over mij verkrijgen om ook maar ééne schrede op het terras to doen; het zonlicht, dat de struiken en boomen helder bescheen en waarin de dauwdroppels fonkelden, deed mij pijn. Voor het overige trachtte ik mij naar de gewone orde ie voegen. Ziek van hart en vermoeid van lichaam, zoo sloopte ik mijn leven voort en vroeg mij zelve in mijne hopeloosheid af, ot' mijn geheele leven nu vorder zoude verloopen in dezelfde eenzaaimheid en troosteloosheid, gelijk een grijze;, sombere regendag, zondor licht en zonder zonneschijn. Juist de jeugd vervalt na hare eerste teleurstelling iu de diepste moedeloosheid, omdat zij waant, dat eene verijdelde hoop onherstelbaar is. In den tijd, die nu volgde, vertoefde ik nergens anders dan bij mijne tante of in de eenzaamheid van mijne kamer. Ik konde er niet toe besluiten om, zooals vroeger, den tuin op te zooken. Overal waar ik ging en stond, zoude ik gemeend hebben Max te zien, en wanneer hij plotseling voor mij verschenen ware — wat dan ? Ik wUt, dat het mij niet gelukken zoude met een k alm uiterlijk een onverschillig woord tot hem to spreken en daarom vermeed ik liever die voor mij soo zware proef. Tusschen mijne taute en mij werd niet weder over de zaaV gesproken. Zij scheen deze voor afgedaan te houden na haar eenmaal, duidelijk genoeg uitgesproken verbod. Doeh ik bemerkte tusschenbeide, dat hare oogen ond erzoekend op mij rustten, en langzamerhand werd zij weder vriendelijker, ja zelfs goedig. Doch zei fs die ontdekking, die mij onder andere omstandigheden gelukkig gemaakt zoude hebb in, konde m jj uu geene innerlijke bevrediging schenken. Ik geioeide, dat ik die vriendelijkheid aiet beantvfoorden konde, on tevens zeide mij mijn bewustzijn, hoe ver ik in den grond des harten verwijdend was van die gehoorzaamheid, welker uiterlij ke schijn de oude dame mij misschien als verdienste toerekende. Dacht ik daarbij aan mijn laatste gesprek met Wilde, dan beving mij eene koude huivering. Hoe die geschiedenis zich zoude ontwikkelen, begreep ik nu minder dan ooit; ik was ook op dat oogenblik volstrekt niet in staat om daar ernstig over na te denken of te handelen, want ik had al mijne veerkracht en wilskracht verloren. Hoe duidelijk gevoelde ik pas nu, dat bij alle zorg, alle onrust en spanning, die ik in den laatsten tijd -ondervonden had, iu mijne ziel toch altijd een geruststellend gevoel van geluk gewoond had I Doch nu was dat geheel verandord. Eene week had ik reeds in dien toestand doorgebracht en, hoe vurig mijn hart ook naar Max Wilde verlangde, des morgens altijd voor zijne komst de kamer verlaten. Ik koude, ik wilde hem niet terugzien, terwijl de oogen mij her tante mij bewaakten. Na verloop van eene week dus, toen ik op zekeren namiddag mjjne kamer binnentrad en mijn klein werktafeltje naderde, vond ik daarop een mandje vol van de mooiste, geplukte rozen. In het eerste oogenblik óoog ik er mij verrukt overheen, maar in het volge nde maakte het gezicht van mijne lang ontbeerde lievelingen, de liefelijke geur zulk een overweldigden indruk op mijne overspannen zenuwen, dat ik krampachtig begon te snikken. Dadelijk kwam Bertha uit do slaapkamer toesnellen. „Ach vergeef mij, freule", riep zij uit. „ Ik wist niet, dat het u verdriet zoude doen. Gij waart gedurende al dien tijd zoo treu rig en ik wilde u gaarne een klein genoegen verse,kalfen, daarom heb ik die rozen hier neergezet en nu —" Ik wenkte het vriendelijke kind geruststellend toe. „Het is goed, Bertha", zeide ik, .mij met moeite bedwingende. „Gij hebt mij ook genoegen verschaft en ik dank u. Verwonder u ï viet over mijne tranen, hot doet mjj werkelijk genoeg fen." Bertha dacht zeker, dat mijne man ier om dit te zeggen vreemd genoeg was, on vroeg mij bedeesd of zij de rozen weder mede zoude nen ien, maar ik stelde haar gerust. Ik dankte haar ni >gmaals har telijk voor hare goede bedoeling en, tei -wijl ik haar verzocht mij zeer dikwijls frissehe t doemen te brengen, schoof ik haar zacht de dei U" uit. Ik keerde vervolgens aar.;- da tafel, terug, d fokte mijn gelaat in de geurige, zachte rozen en bevochtigde die met mijne heete tranen inplaats van met dauw. Er kwam een onbeschrijfelijk, onwederstaanbaar heimwee bij mjj op om slechts even buiten te zijn, slechts eenmaal mjjn gloeiend voorhoofd te voelen afkoelen door den frisschen wind, de bladeren om mij heen te hooren ruischen. Een blik door het raam overtuigde mjj, dat de tuin rondom het terras, zoover het oog reikte, stii en eenzaam was; zoude ik mjj er oen paar schreden ver in durven wagen ? Aan den anderen kant dan waarheen ik anders gewoonlijk mijne schreden richtte, voerde een groen beschaduwde weg naar een prieel, dat ik nug bijna nooit betreden had, omdat het een weinig afgelegen en donker was. Het scheen mij nu echter eene schuilplaats te zijn, waar mij zeker niemand zoude storen, en ik besloot dus daarheen te vluchten. Zoo gedacht, zoo gedaan. Eenige minuten later snelde ik reeds haastig, alsof ik op de vlucht was, over den kiezel vau het tuinpad, en gevoelde mj werkelijk gerustgesteld, toen de beschermende duisternis van het prieel mij omgaf. Het verlangde doel was dus bereikt, bracht het mij echter ook de gewenoehte verkwikicing? Neen, o neen! Ik gevoelde het diep en sinartejijk, dat mijn hart niet meer konde instemmen met de groote j abelhymne, die mij vroeger in de zomerlucht scheen te ruischen on van allo takken tegen te juichen. 0