BUITENLAND. OVERZICHT. Egypte. De Engelsche luitenant ter zee, de ier Cameron, bekend door zijne reis van het isten naar het westen door Afrika, houdt de ondensche Standard geheel op de hoogte met de jbeurtenissen op het oorlogstooneel. Dinsdagavond seinde hij uit Trinkitat: jTot nu toe was het voornaamste onderwerp er gesprokken onder onze officieren de vraag: zal b vijand vechten, ja of neen. ïEr bestaat niet langer eenige grond voor vyfel. De vijand is voornemens te vechten en il zonder twijfel goed en koppig strijden. ïHet gevecht zal vrij zeker een buitengewoon ard betwiste strijd zijn, en er zullen waarschijnlijk verliezen worden geleden door beide rnstige [jden." Dat is eene geruststellende tijding! Niets vuriger wenscht men, dan dat OsmanHgma het Engelsche leger afwacht, Waarschijnlijk zou dat een einde maken aan den pstand, althans in Oost,-Soedan. Trekt de vijand terug, zoodat het een soort van rijfjacht wordt, dan ziet het er treurig uit voor et Engelsche leger; een geduchte veldsl'ig alleen de EngeLchen uit een neteligen toestand edden ! Uit de berichten der verschillende correspondenten ;an men zich eenigzins den toestand voorstellen. Trinkitat is eene zandige baai aan de Roode Zee, en zuiden van Soeakim. In een paar dagen tijds jouwden de manschappen der genie er een soort lavenhoofd, om het landen der traepen gemakkelijk maken Zij hebben vlotten samengesteld, waarmede het fee, 't geschut en alle zware goederen door de iranding aan wal wordt gebracht. Eene groote omheinde badplaats in zee voor de roepen, en tenten, langs het strand van den inham opgeslagen, maakten dat de Engelsche soldaten zich 'iaar dadelijk op hun gemak gevoelden, Sloepen en stoombarkassen brengen aanhoud#nd drinkwater en andere levensbehoeften aan, die dan op kameelen geladen naar de voorhoede van het Engelsche leger gebracht worden. Zoowel matrozen als mariniers onderscheiden zich als de handigste, ijverigste en best gehumeurde manschappen voor zulk eene expeditie in vreemde omgeving. Uren lang waden de Britsche matrozen tot den hals toe door het water, om goederen en ze fs de soldaten aan wal te dragen. Voor de lafhartige Egyptenaren, die den moed niet hadden hun leven te verdedigen, maar op de knieën om genade smeekten, toonen zij de grootste minachting. De Egyptenaren moeten dan ook ellendige lafaards zijn. De neger-soldaten verachten hen zelfs daarom en eenige van deze staan aan het strand met levendige gebaren de genade-smeekende lafaards spottend na te bootsen, tot bijzonder groot vermaak van de Engelsche matrozen, die soms neer vallen van het lachen. En om de muiterij en onwilligheid van negers en Egyptenaren bekommeren de matrozen zich niets. Met zijn tweeën of drieën gaan zij door de dichte drommen van kameeldrijvers en dragers heen, eze met de ellebogen op zij duwende, alsof ze zich te Londen in de dichtst bevolkte straten bevonden. Dit is wel een bewijs, dat zij den vreemdelingen ontzag weten in te boezemen. Ook de troepen toonen, dat zij niet bang zijn. Onder het vuur van den vijand trokken zij door het moeras, dat hen van de opstandelingen scheidde. Zij rukten tegen het fort, door Baker gebouwd, op, verdreven den vijand, herstelden de halfgesloopte aardewerken en brachten binnen het fort een voorraad water, voldoende voor twee dagen. Nu gingen de huzaren op veikenDing uit. Zoodra de vijand de Britsche ruiterij in het oog kreeg, begon hij te vuren, doch geen kogel trof; i met de lansen zwaaiende, heen en weer rennende, ; sloegen zij eindelijk op cle vlucht. De heldere atmosfeer maakte, dat de Engelschen de beweging van den vijand duidelijk konden zien. ; 't Is nu maar te hopen, dat de grootste macht j van Arabieren en Negers, die het land ooit bijeen j zag en in een halven cirkel van wel vijf uren gaans gelegerd is bij waterbronnen en putten, door de Engelsche troepen geslagen wordt, vóór dat die ! macht zich als een stortvloed op Soeakim werpt. Engeland. De vertegenwoordiger van Engeland te Caïro heeft een plan tot hervorming van het finantie-wezen voor Egypte gemaakt, volgens hetwelk jaarlijks meer dan een millioen pond sterling in de schatkist zal vloeien Hij wil nl. de vreemdelingen aan eene belasting onderwerpen, die jaarlijks 250.000 pond zal opbrengen, terwijl eene bezuiniging de uitgaven met 8U0.000 pond zal verminderen. De geta sterkte van het leger en de aan Engeland te betalen rente op de Suez-Kanaal-obligatiën moeten verminden! worden. Ook is organisatie der afdeelingen van algemeen beheer voor vereenvoudiging vatbaar. Slaagt Sir Euerlyn Baring in deze hervormingsplannen, dan zal hij zeker den dank der Natie verwerven. De Londensche correspondent van den Manchester Courrier geeft een bericht dat den Engelschen wel stof tot nadenken zal geven. Hij schrijft aan dat blad, dat de Emir van Afghanistan op Engelands voorstel tot hernieuwing van zijn met deze mogendheid gesloten tractaat geantwoord heeft met een aanvrage om nieuwe subsidiën, en heeft er bijgevoegd dat, indien zij hem geweigerd mochten worden, hij tot het besluit zou kunnen komen bij een andere mogendheid aanzoek om bescherming te doen. Dezelfde berichtgever meldt dat de Russische Regeering besloten heeft generaal Ignatieff tot burgerlijk landvoogd van Turkestan te benoemen. Het nieuwe grondgebied der Tekke-Turcomanen (Merw) zal tot deze provincie behooren. Hongarije. De Minister-President Koloman Tisza zond aan alle gemeentebesturen in het Koningrijk de volgende circulaire : »Uit verscheidone oorden des lands wordt bericht, dat onlangs opnieuw bewegingen zich hebben openbaard, welke stoornis der rassen- en godsdienstvrede ten doel hebben, en dat die bewegingen, deels uit gewetenloosheid en domheid, deels ten gevolge van strafbare nalatigheid, voortgezet worden. Dit maakt het mij tot plicht, met wijziging naar de verordeningen van 1882 en 1883, de gemeenteraden dringend aan te schrijven, elke gisting tegen een. kerkgenootschap of tegen een ras in de kiem te smoren, op de opruiers en de rusverstoorders, zonder aanzien des persoons, de met met de meeste gestrengheid toe te passen, en de gevoegde overheid te gelasten op die woelingen een scherp wakend oog te houden. Ik verwacht, dat de gemeenteraden mij onverwijld bericht zullen zenden vau hetgeen hun is bekend geworden en van de maatregelen welke door heu genomen zijn." Duitschland. Onlangs meldde de Köln. Zeit. dat de Ainerikaansche gezant, de heer Sargent, teruggeroepen en hem eene andere diplomatieke post zou worden toevertrouwd. Het Berl. Tageblatt verzekert, dat in de diplomatieke kringen hiervan niets bekend is en voegt er bij, dat die terugroeping onwaarschijnlijk geacht kan worden, daar den gezant geen verwijt hoegenaamd treffen kan. Het Lasker-adres had hij, overeenkomstig den hem door zijne regeering gegeven last, aan den Minister van Buitenlandsche Zaken ter hand gesteld, en wat het verslag over de varkensvleesch-quaestie betreft, dit was, zooals men weet," niet door den heer Sargent , maar door den Amerikaanschen consul in Saksen opgesteld, en als gewoon «consulair verslag", door de legatie naar Washington gezonden, alwaar het werd openbaar gemaakt. Hierbij komt nog. dat, zooals uit Londen aan laatstgenoemd blad is medegedeeld, de regeering der Unie het gedrag van hare vertegenwoordiger in Berlijn goedkeurt, en dat het Huis van vertegenwoordigers te Washington de wijze, waarop hij door de ministerieele pers in Duitschland bejegend is geworden, misschien tot een punt van onderzoek zal maken. Frankrijk. De Pransche Ministers waren Dinsdag vergaderd. De heer Waldeck-Rousseau deelde de rapporten mede, welke met betrekking tot de werkstakingen in het departement du Nord van de prefecten waren ingekomen. Uit die stukken blijkt, dat de mijnwerkers, die weigerden te arbeiden, zich binnen de perken der wet houden en nergens onlusten verwekken. De Ministerraad heeft besloten den heer Deffès, prefect van het departement der Pyrenées-Orientales, naar Andorre te zenden, ter vervanging van den onderprefect, ten einde door een gedelegeerde van hoogeren rang vertegenwoordigd te zijn bij de onderhandelingen tusschen den Franschen en den Spaanschen viguier over de oplossing van het conflict in de kleine republiek. Spanje. Omtrent het gesprek, dat Castelar en Canavas del Castillo onlangs op eene wandeling voerden, toen zij elkander, naar het zeggen, heel toevallig ontmoetten, weet de Madridsche Globo te vertellen, wat de eerste Minister aan den republikeinschen staatsman gezegd heeft, en is dit blad goed ingelicht, dan vernam Castelar uit den mond van den eerste Minister, dat deze het vaste voornemen heeft aan da republikeinsche partij, wat hare manifestatiën en propaganda betreft, niet meer organen der oppositie, zij a leedwezen over de vrijheid te ver!-enen, welke zij gedurende drie jaren van den kant der liberale Regeering, onder Sagasta, genoot. De heer Castelar heeft, zoo meldt de Globo verder, te vergeefs getracht den heer Canovas del Castills tot een andere zienswijze te brengen, en nu betuigde het blad, evenals de Iberia , de Correo en andere de heftigheid der officieuse entrefilets, welke onlangs in sommige ministerieele bladen tegen de uitstekendste leiders der liberale en der republikeinsche partij te lezen waren: een heftigheid zonder voorbeeld in de geschiedenis der Spaansche pers. VEKSPBE19E BEniCHTËX. «Nisero", Woodhouse, die Penang naar Engeland in de Penang Times het De kapitein van de den 24sten Januari van vertrokken is, deelt volgende mee : Toen de schepelingen des nachts van het gestrande schip aan wal kwamen, vonden zij inlanders op het strand. De kapitein gelastte zijnen Chineeschen kok hun te zeggen dat zij Engelschen waren, en hun om bijstand te vragen. Kort daarna kwam de radja van Pangah met 50 gewapenden, en voerde hen gevankelijk naai het dorp. Den volgenden avond werden zij overgeleverd aan den radja van Tenom, die inmiddels met 40 volgelingen was aangekomen. Met moeite kreeg de kapitein den ochtend daarop verlof, om aan boord te gaan. Vijf of zes inlanders vergezelden hem bij dien tocht; en al wat hij er van meebracht, chronometers, klokken en al wat waarde had, werd door den radja in beslag genomen, terwijl deze ook verklaarde dat het wrak nu zijn eigendom was. Na een verblijf van 3 of 4 dagen te Pangah werden de schepelingen naar Tenom gezonden en d .ar 8 dagen gevangen gehouden, waarna zij verder binnenslands werden vervoerd Op 19 December kreeg kapitein Woodhouse eindelijk van den ra-lja vergunning om na .r het Hollan Ische oorlogsschip te gaan, op hetwelk zich de Engelsche consul Kennedy bevond. Hij moest echter beloven te zullen terugkeeren, daar anders zijn neef, die mee gevangen was, gedood zou worden. De tweede machinist, die zeer ziek was, en de Chineesche kok mochten hem vergezellen. Later bleek dat de schepelingen naar het gebergte waren vervoerd. De commandant van de «Pegasus ' ontving toen een schrijven van den tweeden stuurman (van de »Nisero"), meldende, dat de eerste stuurman krankzinnig was geworden en 12 deimanschappen ziek lagen, en vragende waarom zij niet bevrijd werden. Kapitein Woolhouse prijst zeer de bejegening, die hij na zijne loslating van de Nederlanders ondervond. Te Parijs houdt zich thans op de Sheik GemalEd-din, afgezant van den Mahdi. Hij zal in het Arabisch een blad uitgeven, dat te Parijs gedrukt en vervolgens in alle deelen der Muzelmansche wereld verspreid zal worden. De titel zal beteekenen »De Onverbreekbare band," bedoelend den Islam. Gemal Ed-din beteekent »glans van den godsdienst"; be bezitter van dien naam is een Indiesch wijsgeer afstammeling van den profeet zei ven, maar in Afghanistan geboren. Hij heeft de gansche Muzelmansche en een groot deel der Europeesche wereld doorreist, en beschikt over aanzienlijke financieele hulpmiddelen, hem door vorsten in Hindostan en hoofden in Afrika verstrekt. Op dit oogenblik beschouwen de Muzelmannen Engeland als de voorna imsten vijand en tegen dezen wordt nu de geheele Islam te wapen geroepen. In de vorige week, Donderdag, steeg de bekende luchtreiziger Lhoste te Hyères op, en na een paar uren zag de bevolking van Crau den ballon heen en weder schudden door een O. wind, hoewel het helder, schoon weer was. Met eenige moeite daalde hij neer, en een groot aantal nieuwsgierigen verzamelden zich om den reiziger en zijn ballon. Lhoste waarschuwde herhaaldelijk voor de nabijheid van brandende sigaren, totdat eensklaps de ballon vuur vatte en ieder verschrikt wegliep. Een kind bleef echter in de touwen verward zitten en werd met het brandend gevaarte opgenomen ; de ontploffing had plaats, en gelukkig viel het kind met den verbranden ballon op het gras neer, zoodat het aan den dood ontsnapte. Het kind zal waarschijnlijk herstellen, aan Lhoste moest, overweldigd door schrik, geneeskundige hulp worden verleend. --- KLIPPEN VAN HET GELUK. ROMAN VAN ADOLPH STRECKFUSZ. 92. „Kunt gij geen antwoord geven, als ik tegen u spreek ?" vroeg Bertha op scherpen toon. „Vergeef mij, ik dacht niet, dat die opmerking tot mij gericht was", antwoordde de zoo onvriendelijk toegesprokene. „ Werkely k eene eigenaardige verontschuldiging! Tegen wie zoude ik anders spreken als tegen u ? Of meent gij, dat ik dwaas genoeg ben om hier alleenspraken te houden ? Ik moet u verzoeken voortaan wat meer opmerkzaamheid aan mijne woorden te schenken, ik houd er niet van om in den wind te spreken." Elk woord werd door Bertha met scherpen nadruk uitgesproken en met het voornemen om te krenken; zij bereikte ook haar doel, op nieuw werd het gelaat der jonge dame gedurende een oogenblik met een donkeren blos bedekt, maar weder onderdrukte zij een antwoord, dat haar op de tong zweefde ; zij antwoordde niet, doch hare leerlinge sprong voor haar in de bres. Op Klara schenen de tot hare gouvernante gerichte, onvriendelijke woorden een vee! diepereu indruk te maken dan op de beleedigde zelve; zij legde het potlood neder, sprong op en ging voor hare schoonzuster staan, terwijl zij zich zoo hoog mogelijk oprichtte; het teedere, kleine meisje zag Bertha met schitterende oogen aan, en dat zij bereid was den strijd met haar te aanvaarden, klonk uit den eigenzinnigen toon, waarop zij zeide : „Wat wilt gij toch, Bertha? Wat heeft Elize gedaan, dat gij zoo tegen haar uitvaart ? Omdat zij uwe zotte aanmerking op ons West-Pruissen niet beantwoord heeft ? Die kon ook wel tot mij gericht zijn en ik zoude u wel een gepast antwoord gegeven hebben, als ik niot zoo ijverig bezig geweest was met mijne slecbte teekening." De kleine was bekoorlijk, toen zij zoo eigenzinnig en uitdagend voor Bertha s*ond, zij had Elize's hand gegrepen en hield die vast. .Dat is immers allerliefst!" antwoordde Bertha, 77 J hare kleine schoonzuster met een verachtelijken blik beschouwende en zich toen weder tot de gouvernante wendende. ,Uwe opvoedingsmethode schijnt voortreffelijke vruchten te dragen, beste Elize ! Nauwelijks veertien dagen hebt gij haar aangewend en reeds hebt gij het zoover gebracht, dat dit ongezeggelijke kind do achting voor de vrouw van haar broeder en voogd op zulk eene onbetamelijke wijze uit het oog verliest. Ik wensch u geluk met dien goeden uitslag, die mij dwingen zal van Hugo te eischen, dat hij Klara naar de eene of andere kostschool zendt om daar eene strenge opvoeding te ontvangen." „Beproef dat maar!' antwoordde Klara hoonend. „ Wolk eene groote macht gij, helaas! ook over mijn lieven Hugo bezit, dat zal u toch niet gelukken, of gjj moest het testament van mijn goeden, ouden papa kunnen omverwerpen." „Zwijg, ik spreek niet meer tegen u 1" „ Maar ik spreek tegen u en zal altijd zoo tegen u spreken, als gij met uwe giftige woorden die goede Elize met opzet zoekt te beleedigen en te krenken. Ik ben geen klein kind meer en ik weet zeer goed, welke rechten ik hier in huis heb." „Klaartje, ik smeek u —" „Laat mij maar spreken, Elize!'' voer Klara voort, Elize in de rede vallende, „eenmaal moet het toch gebeuren. Ik heb het mjj dikwijls genoeg voorgenomen in de veertien dagen, die gij bjj ons zijt, wanneer ik hoorde, hoe Bertha u bi] aile slechts denkbare gelegenheden door hare scherpe opmerkingen zocht te krenken. Tot nog toe heb ik gezwegen, doch nu zwijg ik niet langer! „üoe het uit liefde tot mij, Klaartje !' zeide Elize smeekend. „Ik verzoek er u vriendelijk om. Gij hebt gehoord, wat Bertha mij verweten heeft en misschien met recht, omdat ik de aan leiding geweest ben, dat gij haar scherp en heftig hebt toegesproken. Als gij mij lief hebt, Klaartje, moet gij Bertha vergiffenis vragen voor uwe harde woorden!" „Haar? Nooit. Ik heb u zoo recht van harte lief, zoo lief, ik kan niet zeggen, hoezeer ; maar dat kan ik niet doen ! Zij heeft veel, veel meer verdiend voor hare boosheid en ondankbaarheid tegenover u, als hetgeen ik gezegd heb." „Zulk eene brutaliteit is niet te verdragen 1" riep Bertha diep verontwaardigd. „Gelukkig komt Hugo daar aan, hij zal wel weten wat hij zich en zijne vrouw verschuldigd is." Hugo von Wangen keerde terug van eene kleine zeer was reis, die hij naar G. gemaakt had. Hij was vroeg in den morgen weggereden, had zijne zaken in de stad afgedaan en was vervolgens schielijk naar Linau teruggekeerd om te huis te zijn, voordat het in het westen dreigende onweler losbarstte. Ilij was het plein opgereden en kwam nu zeer opgeruimd en vergenoegd door de tuinkamer in de veranda. Hugo von Wangen was in de laatste viei jaren veranderd ; de tengere, bedeesde jongeling herschapen in een krachtigen, flinken man. Alleen do goedhartige uitdrukking van zijn vriendelijk geziebt was onveranderd gebleven, ja, was in die vier jaar nog toegenomen. Hugo von Wangen was geen schoon man, maar had een innemend, aangenaam uiterlijk. Hij was, toen hij do veranda betrad, zoo vergenoegd over zijne ougehoopt vroege terugkomst uit de stad en het schielijke afdoen zijner zaken, dat hij de donkere wolken op het anders zoo gladde voorhoofd zijner vrouw in het geheel niet bemerkte. „Gelukkig te huis nog voor het onweder!" riep hij opgeruimd. „Goeden dag vrouwtje!" Dit zeggende boog hij zich over haar heen en gaf haar oen flinken kus, vervolgens nam hij Klara's hoofd tusschen zijne handen en kuste haar, 0 m eindelijk de gouvernante met eene lichte buiging dag, freule en een hartelijk: „Goeden Lize I" te begroeten. Hoe dikwijls moet ik u verzoeken dien vertrouwelijken en voor eene jonge dame van eenentwintig jaar in het geheel niet passenden toon te laten varen?" zeide Bertha op scherpen toon. „Nu ja, vrouwtje, gij hebt gelijk", antwoordde hij goedhartig, „ik vergiste mij weder! Ik ben nog zoo van ouds gewend om freule Lize te zeggen, en ik geloof, dat freule Lize het mij niet kwalijk neemt, als het mij nu en dan ontsnapt; maar ik wil mij verbeteren, dus goeden dag, freule von Osteruau." „Bij de betrekking, die Elize in ons huis bekleedt, zult gij wel doen dien titel achterwege te laten!" „Zooals gij wilt, vrouwtje, laat ik dan maar zeggen, goeden dag, juffrouw von Osteruau; wij willen ons met zulke vormen het hoofd niet langer breken, iedere naam is immers goed, als hij maar goed gemeend is. Zet niet zulk een boos gezicht, vrouwtje, ik doe immers wat gij wilt. Bederf my ten minste van daag den prettigen avond niet. Bedenk eens, itc heb van daag eene groote vreugde gesmaakt, ik heb een ouden, lieven bekende, ja, ik kan zeggen, een ouden, lieven vriend zeer onverwacht te G. teruggezien. Raad eens, vrouwtje, gi) kent hem ook en gij ook, freule Lize, ik wil zeggen, juffrouw von Osternau!" Wordt vervolgd) --- BINNENLAND. De JV. II. Ct. geeft als haar oordeel over het wetsontwerp tot wijziging der schoolwet te kennen, dat niet het belang van het onderwijs, maar het belang van de schatkist daarbij heeft gesproken. Men is uitgegaan van het denkbeeld, om de staatsbegrooting met eene flinke som te ontlasten, tot vermindering van het tekort, waarvoor men dekking moet vinden; de vergoeding voor hetgeen het rijk haar . afneemt zullen dan de gemeenten kunnen vinden in verzwakking van het onderwijs. De administratieve verbetering van den heer Heemskerk komt dus neer op vermindering van uitgaven met groote schade voor het welbegrepen belang van het onderwijs. De N. R. Ct. stemt toe, dat weelderigheid bij de uitgaven v or het onderwijs, evenmin als bij eenigen tak van openbaren dienst, mag worden toegelaten. Noodelooze uitgaven moeten onverbiddelijk besnoeid, maar wat het ontwerp-Heemskerk besnoeien wil, zijn geen wilde loten ; het zijn de loten, die de vruchten moeten dragen. Er wordt hier in het leven gesneden. En daartegen komen wij, in naam van het volksbelang, dat bedreigd wordt, op. Daartegen verzette zich de liberale partij, als één man. Bezuinigingen als deze zijn niet te verantwoorden. Om het volk goed onderwijs te geven, daarvoor moet er geld zijn. ,Mr. J. A. Leoy rechtvaardigt in de Amsterdammer den modernen staat tegen de beschuldiging vau ongodisterij. Hg dringt er op aan, dat men den nietswaardigen hoon, als zou in dien staat met den godsdienst zijn afgedian, onder de oogen zien. Dadelij k zal het blijken, dat het streven der onderling verdeelde kerkeljke partijen is, langs dien weg den Siaat, ieder voor zich, te haren behoeve en voor hare doeleinden te gebruiken, neen te misbruiken. Omdat de moderne staat weigert bij eene kerk, welke ook, zich te doen inlijven, daarom wordt hem godloochening verweten. Omdat de moderne staat door geenerlei kerk zich de wet laat stellen, daarom beschuldigt men hem met het godsbegrip te hebben opgeruimd. Oindat het moderne staatsrecht andere kenbronneu dan theologische handboeken heeft, daarom bedient men zich van de aantijging, als zou het van elk wijsgeerig aansluitingspunt met het absolute zijn ontbloot. Deze ellendige begripsverwarring zou de weerlegging niet waard zijn, ware de behendige goocheltoer niet er op berekend indruk te maken. »Ik ken eerst den staat uit zijne eigen »regels", zegt Thorbecke, en honderd malen heeft hij gelijk. Ware de staatswetenschap onderdeel der godgeleerdheid, waar bleef haar rang als wetenschap ? Een fraai huishouden voorwaar, wanneer ieder theologiae doctor met een vermeend beroep op bijbeltekst of Syllabusvermaning den staat het pad aanwijzen wilde! De zelfstandigheid, de autonomie van het Staatsrecht, gelijk van ieder recht, is niet dan na eeuwenheugenden, heftigen. strijd in school en leven verworven. Vrucht ran dien kamp is de moderne staatsbeschouwing, die wij kennen en eeren. Zoomin als ooit een stroom naar zijn oorsprong terugkeert, zoomin zal het den kerkelijken partijen gelukken, ongedaan te maken wat gansch eene eerbiedwekkende reeks van denkers heeft gewrocht. In dezen onzen modernen rechtsstaat is plaats voor iedeie eerlijke overtuiging, juist omdat bij, die staat, den godsdienst als individueele gemoedszaak opvat, behandelt en eerbiedigt. Euimte is daarin tot zelfs voor het theologisch krakeel, waarmede de predikers der liefde niet ophouden elkander en anderen te vervolgen. Doch waar de o! zoo liefelijke en verdraagzame verkondigers van onverschillig welke orthodoxie zich vermeten, de hand naar den staatsteugel uit te strekken, daar voegt een onbewimpeld en krachtig grondwettelijk verzet. Verzet, met het woord zoo 't kan, en zoolang het kan, met de daad, zoo het moet. Het hoofdbestuur van den volksbond tegen drankmisbruik heeft zich mede bij adres tot de Tweede Kamer gewend, om het wetsontwerp tot wijziging van enkele bepalingen der drankwet te bestrijden. Daar het bestuur de gronden, door de regeering aangevoerd om voor de koek-, suiker en banketbakkers eene uitzondering te maken, niet kan beamen, verzoekt het der Kamer, om de bepalingen der drankwet, die met 1 Mei a.s. hare werking zullen doen gevoelen, onverzwakt te handhaven. In het adres wordt nog medegedeeld, dat bij het Engelsche parlement adressen zijn ingediend, met verzoek om bij afzonderlijke wet de vereeniging van drankverkoop met andere winkelnering te verbieden. Het Handelsblad zegt zeker te weten, dat nimmer bij den Koning het plan heeft bestaan van een reis naar Spanje en dat dit plan ook thans nog niet bestaat. De Belgische vrijmetselaars zullen den Prins van Oranje een zeer fraai geborduurde grootmeesterssjerp aanbieden, als souvenir aan de dezer dagen te Brussel gevierde verzoeningsfeesten tussehen de Belgische en Nederlandsche vrijmetselarij. Duizenden van menschen hadden zich reeds lang voor de aankomst der Transvaalsche deputatie te Botterdam vereenigd om getuige te zijn van dat feit en hun de eerste groet op vaderlandschen bodem te brengen. Allerwege wapperde de Nederlandsche driekleur, van de huizen zoowel als van de schepen. In de huizen langs de Boompjes waren bij bet heldere fraaie weder de vensters open en met een talrijke schare dames en heeien bezet. Het comité van uitvoering, met den burgemeester, den heer mr. S. A. Vening Meinesz, aan de spits, was te zaam gekomen aan den lichter, waar de «Batavier" zou aanleggen. De Kotterdamsche commissie voor de ontvangst der Transvaalsche deputatie wachtte haar op aan het station Delftsche Poort. Op den lichter merkte men tevens op de Koninklijke vereeniging van Oud-Indische strijders met een vaandel, waarop in vergulden letters de woorden : «Hulde aan de Deputatie der Transvaalsche Republiek." Op den bepaalden tijd werd de »Batavier" zichtbaar en toen men, terwijl de muziek het Transvaalsche Volkslied aanhief, Paul Kruger, generaal Smit en Dutoit, die op het achterschip hadden post gevat in het oog kreeg, ging er een eindelooze juichkreet op uit de monden der duizenden, die hen afwachtten. Nauwelijks was het stoomschip tot rust gekomen, of de loopbrug werd aangebracht en bet comité van uitvoering van de feestcommissie begaf zich aan boord en betrad weldra het achterschip. Een korte maar hartelijke begroeting volgde. De burgemeester nam het woord, om der Transvaalsche Deputatie mede te deelen dat eenige ingezetenen zich hier vereenigd hadden om haar eene feestelijke ontvangst te bereiden, en dat het comité van uitvoering dier commissie thans aanwezig was om Kruger en de zijnen een hartelijk welkom toe te roepen. «Het is hier niet de plaats — zeide spreker — om u te zeggen wat ons op het hart ligt; daartoe zal aanstonds gelegenheid zijn aan het spoorwegstation, waarheen wij u in de daartoe gereed staande rijtuigen hopen te geleiden. Wij hebben u bij uwe aankomst slechts geluk te wenschen, dat gij den bodem komt betreden die u persoonlijk onbekend is, doch die eens door uwe voorvaderen werd gedrukt." Paul Kruger antwoordde: «Mijn hartelijke dank aan u en aan het gansche volk, voor de eer die gij in ons de Transvaal bewijst. Ik weet geen woorden te vinden daarvoor mijn dank uit te drukken." Die woorden werden met een hoerah! bekroond. De heeren werden wederzijds aan elkander voorgesteld. De muziek hief het Nederlandsche Volkslied aan en te midden van de eindelooze toejuichingen der menigte stapten Kiniger en de zijnen aan wal. De deputatie nam met de leden van het comité van uitvoering in rijtuigen plaats en toen ging het, omstuwd door eene dichte volksmenigte, terwijl velen zich als trossen achter aan de rijtuigen vastklampten of zich zelfs op de treden der portieren waagden, naar het station Delftsche Poort. Langs den geheelen weg, dien de kleine stoet in den draf aflegde, wapperde de driekleur en hadden zich duizenden belangstellenden opgesteld, terwijl tevens alle vensters eveneens dicht bezet waren. Er was op sommige punten niet weinig gedrang, maar alles liep, zonder eenige inmenging van den kant der overheid, in de beste orde af. In de fraai versierde salons eerste klasse van het station waren behalve de feestcommissie een aantal civiele en militaire autoriteiten bijeen, toen de stoet er aankwam. Zoodra de Transvaalsche deputatie het boveneinde van den laatsten salon had bereikt, werd haar de schuimende eerewijn aangeboden. De burgemeester nam het woord en sprak ongeveer aldus: «Mijnheer de Staatspresident en verdere leden van de deputatie der Zuid-Afrikaansche Bepubliek. «Namens vele ingezetenen dezer stad en ik geloof ook wel te mogen zeggen namens velen uit den lande, heet ik u hartelijk welkom op den Nederlandschen bodem. »Het moet u aangenaam zijn den grond te betreden, waarin de stam geworteld is waaruit wij allen zijn ontsproten. «Wees overtuigd dat wij het bezoek, door u als ware het aan uw ouderlijk huis gebracht, zeer hoog waardeeren, niet alleen omdat gij onze stamgenooten zijt, maar tevens om uwe daden, waarvan ik slechts dit in herinnering wil brengen, dat het heden de verjaardig is van de herovering van den Spitskop. ( Luide toejuiching. Fanfares van de zijde van het muziekkorps van het korps. Koninklijke Scherpschu tters, dat op het perron was opgesteld, waar het tevens zwart van de menschen zag.) «De standvastigheid en moed der Transvalers hebben ons de deugden onzer voorvaderen in het geheugen geroepen. «Wij stellen er steeds prijs op onzen kinderen in te prenten hoe fier onze vaderen hebben pal gestaan voor vrijheid en onafhankelijkheid en hoe zij nimmer den moed lieten zinken, al kwam dikwerf het water aan de lippen. «Door u is het bewijs geleverd dat gij als loten van den Nederlandschen stam; hier op vrijen bodem geplant, niet ontaard zijt. «Dat geeft moed te veronderstellen dat ook de Nederlanders, als de omstandigheden er ooit aanleiding toe mochten geven, hunnerzijds zich het verleden waardig zullen weten te betoon en. «De strijd door onze vaderen gestreden heeft onzen Staat, hoewel klein, eene groote plaats in de geschiedenis doen innemen. «Moge de strijd, door u gevoerd, gelijke vruchten dragen en uwen Staat doen bloeien en tot ontwikkeling brengen. «Ontvang de verzekering, dat dit van hier uit met de grootste belangstelling zal worden gadegeslagen. (Levendige toejuiching. Fanfares.) De heer Kruger antwoordde hierop ongeveer het volgende: «Mijne heeren, vrienden, stamverwanten! «Gij ziet in ons de vertegenwoordigers van hen, die eens den vaderlandschen bodem verlieten om zich in Zuid-Afrika te vestigen. Allen, die wij daar achterlieten, zijn kinderen van uw vaderland. Toch treft ons de eer diep, die gij ons volk bewijst. Ik weet geen woorden om daarvoor te danken. Zeker is het, dat wij daaruit hebben geleerd dat de sympathie, iV« ons uit de nieuwsbladen is gebleken, bij allen weerklank vindt. Ik mag dan ook vertrouwen dat de band tussehen u en ons, heden weder als tussehen één volk zal zijn aangeknoopt." ( Levendige toejuiching. Fanfares.) Nog een kort oogenblik van samenzijn, en men begaf zich op het perron, waar de muziek zich dapper kweet. De heeren v.-n de Transvaalsche Deputatie namen met hun gevolg ia den salon-wagen plaats, daartoe ter hunner beschikking gesteld in den gewonen trein naar den Haag. De heer Lion Cachet bracht hierbij nog eenige opschudding teweeg, daar hij ook meende gerechtigd te zijn in dit rijtuig plaats te nemen, wat hem echter werd verboden. Kruger vertoonde zich nog even, met den hoed wuivende, aan het portier, en begeleid door den juichkreet van alle aanwezigen, stelde de trein zich in beweging. Bij de aankomst der Deputatie in den Haag verdrong zich een onafzienbare menigte voor het station. Ook daar wapperde van alle gebouwen de driekleur of de Transvaalsche vierkleur. Ten '1.40 ure hield de trein voor het station stil. Toen de Deputatie uit de trein stapte, klonken de beide Transvaalsche volksliederen over het perron. Het dochtertje van den heer Beelaarts van Blokland, getooid met een sjerp in de Transvaalsche kleuren, bood ieder der afgevaardigden een fraai bouquet aan. De president der feestcommissie, burgemeester Patijn, stelde zich als zoodanig voor, drukte hun de hand en geleidde hen naar de wachtkamer. Hier sprak hij hen in de volgende bewoordingen toe: »Mijnheer de president en hooggeachte leden van de Deputatie der ZuidAfrikaansche Republiek! «Wees welkom op Nederlandschen bodem ! «Gij ziet hier voor u een kring van mannen uit allerlei stand en rang, om u bij uw aankomst in de eerste gemeente van Nederland, waar gij een wijle zult toeven, een hartelijk welkom toe te roepen! «Wij hebben dit oogenblik met geduld verbeid, omdat wij in u zien zonen van denzelfden stam, waaruit ook wij zijn gesproten, — omdat wij gevoelen dat er een band bestaat tussehen u en ons, dien de tijd niet heeft kunnen verbreken en dien geen afstand heeft kunnen losmaken, — omdat wij in u zien de vertegenwoordigers van dat volk, dat, vertrouwende op God, «heeft geofferd goed en bloed voor vrijheid en voor recht", dat klein in aantal, maar groot in heldenmoed, den strijd voor zijn onafhankelijkheid heeft gestreden; dat aan ons Nederlanders van de 19de eeuw de dagen van ons eigen schoon verleden in herinnering heeft gebracht, — omdat we het u zelf wilden zeggen, hoe wij gedeeld hebben in uw lijden en hoe we met u gejuicht hebben, toen gij de zege hadt behaald. «Weest welkom alzoo in ons midden! «Aanvaardt onzen gelukwensch met hetgeen gij in Engeland voor het welzijn van uw land hebt kunnen verkrijgen! Moge het strekken tot bevordering van een duurzamen vrede, tot bevestiging van uwe zoo duur gekochte onafhankelijkheid, tot verdere ontwikkeling van het land dat u dierbaar is ! «Moge uw verblijf in Nederland beantwoorden aan uw verwachtingen; moge ook door uw komst de band bevestigd worden tussehen Holland en de Transvaal en moogt ge, wedergekeerd tot uw volk, de overtuiging meedragen dat geheel ons vaderland zich heeft verheugd is uw komst en dat het de beste wenschen koestert voor het geluk, de ontwikkeling en den bloei van de «Transvaal". De heer Paul Kruger beantwoordde deze toespraak ongeveer volgender wijze : «Ik kan niet nalaten heeren, vrienden, ja ik zal zeg broeders, om ons dank toe te brengen voor die welkom, die zich niet alleen in woorden, maar ook in daden betoonde. «Niet alleen namens de deputatie, maar uit naam van mijn Volk, die ons als afgevaardigden gezonden hebben, dank ik voor die ontvangst! «Ik ben verblijd te zien, dat de weinig stamverwanten die eenmaal in de Kaapkolonie zijn verlaten, ik zal maar zeg, door hun vader zijn overgelaten, dat kleine klompje volk dat gestrijd en geworsteld heeft, — dat nu haar vader haar ook weer gedenkt. (Bravo's.) «Zoo is ons vaste vertrouwen en onze hoop, dat de sterke banden van vriendschap niet alleen nader zullen worden toegehaald, ma r dat die punt van de Hollanders daardoor zich zal uitbreiden en in bloei zal vermeerderen. «Ik heb gezegd !'" Deze korte, kernachtige en veelzeggende toespraak werd met herhaalde toejuichingen en bravo's beantwoord. Een korte wijle daarna namen de drie Transvaalsche heeren met den heer Patijn plaats in een open rijtuig en reed men langs den aangegeven weg naar het Hotel «des Indes", voortdurend begroet en toegejuicht door een kolossale menigte. Naar men verneemt, zal de deputatie tot en met aanstaanden Dinsdag te Botterdam vertoeven, om zich alsdan naar Amsterdam te begeven en van daar uit ook andere plaatsen van ons land te bezoeken. Aan de leden der Transvaalsche deputatie werd gisteravond in het gebouw voor Kunsten en Wetenschappen te 's Gravenhage, door de daar bestaande zangvereeniging «Excelsior" eene schoone ovatie gebracht. 't Gebouw was prachtig versierd met groen, vlaggen en festoenen. Om half acht leidde de feestcommissie de Transvalers binnen, die in de hofloge plaats namen, 't Publiek rees op en riep hun luide het welkom toe. Het zangkoor hief daarop «de vierkleur van Transvaal" aan en toen de laatste toonen van dit liefelijk volkslied waren weggestorven, werd de Deputatie bij monde van dr. Beinen welkom geheeten in deze feestelijke bijeenkomst. Hierop werd het «Wilhelmus" aangeheven, waarop nog verscheidene psalmen en stichtelijke liederen meesterlijk werden gezongen. Toen sprak dr. Beinen een hartelijk woord tot het Transvaalsche driemanschap, wees op de oorzaken van de belangstelling, welke zij hier ondervonden, als stamverwante natie, eens van zin en eens van wil. Hij wees op de gelijkheid van vlag, dat zij alleen in de bange uren, die zij doorleefd hadden, de banen met eene, de kleur der hope, hadden vermeerderd. Dankbaar voor hunne komst, uitte spreker de hoop, dat de banden der vriendschap tussohen beide geestverwante volkeren innig zouden worden versterkt. Een daverend applaus volgde en de geestdrift steeg ten top toen de president Kruger door aandoening en eene zware verkoudheid slechts de woorden kon uitbrengen: «ik dank u voor de eer die gij ons bewijst, heeren en dames." Ds. du Toit, mede-afgevaardigde, nam op verzoek van den president het woord over. In welsprekende en treffende taal bedankte hij namens zijn volk, voor zooveel bewijzen van gehechtheid en vriendschap, die, wanneer zij in hun land teruggekeerd waren, nog steeds zouden naklinken en de vriendschapsbanden doen versterken. Daverend werden die woorden toegejuicht en nadat het Transvaalsche lied en het volkslied staande door het publiek waren aangeheven, wuifde Kruger een weisprekenden groet aan de aanwezigen toe. De Transvaalsche deputatie heeft eene audiëntie bij den koning aangevraagd. De president deiTweede Kamer maakte haar gister zijne opwachting. De voorzitter der Tweede Kamer, de heer Cremers, zal ter eere van de Transvaalsche Deputatie eene soirée geven, waarop al de leden der Kamer zullen genoodierd worden. Heden geeft de heer jhr. mr. F. \ W. A. Eeelaerts van Blokland, die te Kaapstad het levenslicht zag, een diner aan de leden der deputatie. De Minister van Binnenl. Zaken heeft verklaard, dat de som van f 600,000, op de staatsbegrootirg uitgetrokken voor afmaking van al het verdacht vee in het Spoelingsdistrict, gebruikt zal worden tegen den tijd dat het vee in de weide gaat, dus niet dan in het laatst van Maart met de afmaking zal worden begonnen. Naar men verneemt, zal de zaak de Utrechtsche studenten den 24-ten Maart te Amsterdam in hooger beroep voor het Hof worden behandeld. Het Openb. Ministerie zal worden waargenomen door mr. W. II. op ten Noord adv. generaal. De advocaten van Bolhuis, van Eeden en Sclieidius, die de beklaagden voor de Rechtbank te Utrecht verdedigden, zullen ook hier voor hen optreden. Het Wag. Weekbl. schrijft ; De Stand, heeft weer eens eene hatelijkheid gedebiteerd aan 't adres van Utrecht, en wel naar aanleiding van een paar baldadigheden, door studenten bedreven, en eene kaai tpartij om grof geld in eene societeit. We behoeven niet te zeggen, dat we 't bedoelde even sterk afkeuren als de Stand. Maar, eilieve, gebeuren deze dingen op andere plaatsen dan niet ? En wat heeft de stad Utrecht in haar geheel met deze buitensporigheden gemeen ? Is Leiden een moordhol, omdat daar een onmensch hare goddelooze practijken uitoefende ? Kunnen de Hagenaars het helpen, dat een Jut en een de Jong in hun midden hunne snoode plannen uitbroeiden ? Is het de schuld der Amsterdammers, dat er „oo vaak inbraken plaats hebben en de studenten er, nog niet heel lang geleden, op den bezem reden ? Waarom van Utrecht alleen beweerd : «Altemaal teekenen van eene maatschappij, waaruit een moeraslucht u tegenkomt," en «het is er noch frisch noch gezond ?" In eene vergadering van het Departement Utrecht der «Maatschappij tot Nut van 't Algemeen" is besloten om vanwege het Departement voor f 1000 deel te nemen in de rentelooze leening, door het hoofdbestuur der Maatschappij, op last van de algemeene vergadering van '188.j, uitgeschreven tot het stichten van de Kweekschool voor Bewaarschoolhouderessen, met daaraan verbonden Oefenschool (welke school te Utrecht gevestigd wordt.) Men schrijft uit Groningen, 27 Febr.: Ten einde aan veler kwade praktijken bij het aannemen van bouwwerken een einde te maken, hebben vijf van de aanzienlijkste handelaren in bouwstoffen, ijzer-, hout-, steen- en kalkverkoopers, hunne vakgenooten, ook verfhandelaars, stukadoors, smeden, ververs, en allen die bij het bouwen van huizen betrokken zijn, opgeroepen tot eene vergadering, waarin onder anderen beraadslaagd zal ——- n- tir-jTjT.-. » n i— worden 1". over het oprichten van een informcu tiekantoor, 2°. over eene overeenkomst om vaj alle aannemers borgen te vragen. Op de eergisteren te Veendam gehouden veiling van Groninger straatvuilnis en ier zijn verkocht 23 vrachten straatvuilnis voor f 1866, hoogste prijs f 83, laagste prijs f 80, — en 7 vrachten ier vooi f 281.75, hoogste prijs f 40.50, laagste prijs f 40, Vermeldden wij voor eenige dagen een bericht,! dat een zonderling licht wierp op de opvatting vau| de wet op de besmettelijke ziekten, door een plat-f telands-veldwachter, Ons Noorden spreekt thans|iï van een ander geval, waarin een persoon is betrokken, van wiens ontwikkeling men iets anders zoul verwachten. In December des vorigen jaars waren in een arbeidersgezin te Harlingen de mazelen uitgebroken,, doch na een paar weken waren de kinderem weder volmaakt in orde. De stads-geneesheer weigerde, echter een verklaring af te geven, dat de besmetting geweken was. Vóór dit te doen, eischte hij een betaling van tw«.e kwartjes. Maar de vrouw, «die de centen niet missen kon", verwijderde zelve het plakkaat van de deur en zond haar kind weder naar de school. Zoo verloopen eenige weken, en ieder denkt, dat de zaak in orde is. Maar jawel, daar krijgt het hoofd der 4e gemeenteschool de boodschap van het stadhuis, het kind uit boven-1 bedoeld gezin onmiddelijk te verwijderen, en aan de woning, waar sinds geruimen tijd niemand ongesteld is geweest, wordt opnieuw het plakkaat «Besmettelijke Ziekte"' aangeplakt. De stads-geneesheer, hoewel hij stadsgeneesheer is en daarvoor een ruime bezoldiging geniet, blijft bij zijn eisch van twee kwailjes; de vrouw houdt vol «dat zij de centen niet missen kan'" en zoo scheen het, dat zij te eeuwigen dage met de besmet-1 ting opgescheept zou blijven, ware het niet, dat bet betrokken «hoofd" zich over den knaap, die niet in de school mocht komen, had ontfermd en aan de moeder het bedrag ter hand gesteld, waarvoor de gevorderde vei klaring te koop was. ---