Bij deze Courant behoort een BIJVOEGSEL. POLITIE. Aan het Bureau van Politie terug te bekomen : 1 SPOORMANDJE, waarin twee Mutsen. — 1 SLEUTEL. --- Koepokinenting. Ten Gemeentebuize te Assen zal op Dinsdag den 7 Juli e..k, 's namidd. ten 57 j ure, gelegenheid worden gegeven tot kostelcoze vaccinatie voor de wj)k vaa deD gemeentelijken Geneesheer Dr. J. VAN DER SCHEER. --- Gymnasium te Assen. BURGEMEESTEB en WETHOUDERS van Ass en maken bekend, dat het examen tot toelating van nieuwe leerlingen zal plaats hebben op Donderdag en Vrijdag 10 en U Juli e.K. Nadere inlichtingen kunnen verkregen worden bjj den Rector. Assen, 13 Juai 1891. Bargemeester en Wethouders voorn., M. A. D. JOLLES, De Secretaris, G. L. W. VOS. --- Uit de Residentie. Een week zonder politiek: zeldzamer gebeurtenis is in langen tijd niet voorgevallen. En dat juist op een oogenblik, dat de hoogste politieke belangen moesten behandeld worden. De val van het Ministerie, het optreden van een nieuw Ministerie, de behaalde zege bij de stembus — alles is op den achtergrond geschoven en vóór op het tooneel staat de Duitsche Keizer inet zijne gemalin, alle hoofden innemende in de hoofdstad, in de hofstad en in de tweede koopstad des Rijks. De tijden veranderen snel. 'tls nog zoo heel veel jaren niet geleden, dat een bezoek van den Duitschen Keizer aan Nederland in binnen- en buitenland lang niet kalm zou zijn opgenomen, dat men elders er bedoelingen aan zou hebben toegeschreven, die ons land in moeielijkheden zouden hebben kunnen brengen, en dat in ons land een zeer groot aantal bewoners met angst en beven eenerzijds, met lang geen sympathie anderzijds zou hebben afgewacht. En thans? Thans wapperen de banieren en klinken de juichtonen der Amsterdammers het Keizerlijk echtpaar in de ooren in 't Paleis op den Dam, — thans wordt de kleinzoon van den eersten Wilhelm met enthoufiasme begroet, als ware hij een lid van ons Koninklijk Huis. Van waar die verandering in de gemoe ieren ? Omdat onze Koningin-Regentes van Germaanschen bloede is ? Neen, dat kan de ware reden niet zijn. Natuurlijk bestaat er gemeenschap van ras en van taal tusschen het Duitsche Hof en Koningin Emma, maar de sterkste persoonlijke sympathie tusschen de Vorsten kan het Volk toch niet tot geestdrift stemmen, Is dan die enthousiasme alleen het gevolg van het natuurlijk verschijnsel, dat het volk vreemde gekroonde hoofden gaarne ziet en even krachtig: Hoch den Kaiser! als : vive la Trance! roept ? Yoor een deel is misschien dit verschijnsel niet vreemd aan de warme hulde, het Keizerlijk paar gebiacht, maar de oorzaak van dit verschijnsel ligt toch dieper. Een Volk, wuft b.v. als het Parijsche, kan den eenen dag misschien steenigen dengeen, dien het den vorigen dag op de handen droeg; zóó wispelturig, zóó onnadenkend is het Nederlandsche gelukkig niet. Er mogen velen zijn, die door het Vorstelijk vertoon en de prachtige feesten worden genoopt tot jubelen, de overgroote meerderheid doet het van harte, omdat het geen haat meer toedraagt aan Duitschland. Weinige jaren geleden nog trilde door het gemoed van menigen Nederlander een gevoel van tegenzin tegen alles wat Duitsch was. Men dweepte met Frankrijk. Juist in die dweepzucht lag grooter politiek gevaar, dan men zelf wel dacht, en wie weet, of we, daardoor verleid, niet toestanden zouden hebben kunnen doen geboren worden, die voor onze rust en vrede, voor onze onafhankelijkheid groot gevaar zouden hebben kunnen doen ontstaan. Gelukkig is het zoover niet gekomen. Wij zijn integendeel van lieverlede verzoend geraakt met het denkbeeld, dat een Duitsch Rijk, machtig en groot door eenheid, aan het onze kan grenzen, zonder dat onze onafhankelijkheid gevaar loopt. Wij hebben onze eenzijdigheid prijs gegeven en zijm tot de erkentenis gekomen, dat Duitsche kunst, Duitsche nijverheid, Duitsche wetenschap bovenal veel voortreffelijks opleveren, waard om gezien, om bewonderd, om bestudeerd te worden. We hebben leeren erkennen, dat bij veel verschil toch ook onnoemlijk veel overeenkomst bestaat tusschen Duitschers eu Nederlanders, wat karakter, levensopvatting en levenswijze betreft. En eindelijk, lang niet het minst, hebben we bespeurd, dat Duitschland nooit één daad heeft verricht of willen verrichten, waardoor er sprake zou kunnen komen van aanranding van onze onafhankelijkheid. De annexatie-vrees, die onder Bismarck's dwangjuk ons vaak bekroop, doch, laten wij eerlijk zijn, ook onder zijn bestuur door niets gerechtvaardigd werd, is geheel verdwenen met zijn aftreden als Kanselier en wij zien in den Duitschen Keizer uitsluitend de verpersoonlijking van het hoofd van een machtigen nabuurstaat, die met het onze vele belangen gemeen heeft en op wiens welwillendheid en vriendschap wij alle reden hebben prijs te stellen. Een jeugdig Vorst, die moed aan veerkracht paart, wekt altoos sympathie en het bezoek aan ons Vorstenhuis is wel degelijk een bewijs van die vriendschappelijke gevoelens. Ware het uitgebleven, ware Nederland het eenige land geweest dat de eer gemist had den Keizer te zien, dan zou er werkelijk reden zijn geweest voor zekere terughoudendheid. Maar thans heeft Keizer Wilhelm II door zijne komst te kennen gegeven, dat hij ons als volk evenzeer acht als anderen en aan onze vriendschap evenveel hecht als aan die van gootere Mogendheden. Hoffelijkheid tegenover ons volk en tegenover onze Koninginnen dreef hem tot deze daad, waarbij — de Duitsche bladen behoefden het waarlijk niet te verzekeren — geen politieke bedoelingen ten grondslag liggen. En als wij het Duitsche echtpaar hoffelijk ontvangen en feestelijk begroeten, dan doen wij daarmede niets dan een daad van de meest gewone beleefdheid tegen een goed buurman, waardoor onze nationaliteit niet in 't minst wordt aangetast, maar veeleer verhoogd. Juist tegenover onze jonge Koningin en hare geëerde moeder heeft dit bezoek hooge waarde. Het bewijst dat Duitschland onze nationaliteit erkent en dezelfde eer bewijst aan onze vorstinnen als aan andere gekroonde hoofden, al is de Koningin nog klein en al voert zij zelve nog niet den schepter. Voor zich zelf behoefde de Keizer niet te komen, hij heeft ons land als Prins vroeger gezien, maar hij is verschenen in gezelschap van zijne gemalin — die hem volstrekt niet op alle zijne reizen volgde — ter wille van de vrouwelijke regeering die wij op dit oogenblik bezitten. Nut kan het bezoek zeker hebben. Het kan bij den Keizer het inzicht versterken, dat wij een klein maar nijver volk zijn, dat onze havens deugdelijk, onze handelsinrichtingen grootsch zijn, dat onze handelsvloot van beteekenis is, dat wij bij veel gehechtheid aan J t oude, meegegaan zijn met den tijd en in activiteit en ontwikkeling volstrekt niet achterstaan bij het Duitsche. Dat kan slechts voor ons ten goede werken. Slechter dienst heeft Havard misschien ons land niet kunnen bewijzen, dan door te spreken van „les villes mortes du Zuiderzee". De doodschheid spreidde zich in de verbeelding zijner landgenooten uit over ons gansche land en men placht samen in het buitenland geheel Nederland te karakteriseeren als „les villes mortes". Doodsch zijn we niet en willen we niet wezen. En op den Keizer van Duitschland moet het toch een goeden indruk maken te zien, hoe de hoofdstad des Rijks een wereldstad is, waar de toppen der masten ontelbaar zijn als de hoofden der juichende menigte voor zijne vensters aan het Damplein. En als hij de fraaie residentie en daarna de tweede koopstad des lands, op een paar uur afstands van Amsterdam, heeft gezien, dan zal ook bij hem de overtuiging wortel schieten, dat wij zijn een klein, maar krachtig volk, krachtig door onze geestkracht, door onze vlijt en arbeidzaamheid, dat de wereld niet wil regeeren, maar het allerhoogste belang heeft bij orde en vrede, omdat dit de grondzuilen uitmaken van zijn bestaan. Te vreezen heeft Duitschland niets van Nederland, zoolang het ons met rust laat, maar wij Nederlanders hebben het hoogste belang om die rust en de onafhankelijkheid te handhaven, indien zij in 't minst bedreigd werden. Ons bestaan is er mee gemoeid. Als dat de indruk zal zijn van Keizer Wilhelm, dan behoeft hij niet te vreezen, dat wij onze neutraliteit zouden willen opofferen, om ons te mengen in de Europeesche politiek. Onze neutraliteit heeft een natuurlijken grondslag, dien wij niet straffeloos kunnen, maar ook niet zullen vernietigen. Dat de indruk des Keizers moet zijn als dien ik als wenschelijk schetste is reeds eenigszins blijkbaar uit zijn wensch om het graf van de Ruyter te zien. Een Keizer, die den grootsten Nederlandschen zeeheld de hulde der gedachtenis brengt, kent onze geschiedenis en ons volk. Hij weet, dat de Ruyter geen veroveraar van beroep was, maar een man, die zijn plicht verrichtte voor zijn land, zoodra „de Staten" 't hem gelastten. Nog is plichtbesef een te waardeeren karaktertrek van ons volk en zij, die 't meest gehecht zijn aan vrede en huiselijken haard, zouden hunnen plicht niet verzaken als 't moest zijn. Drie opmerkingen ten slotte, naar aanleiding van het Keizerlijk bezoek. Ten eerste dat onze Koningin-Regentes een heildronk uitte in 't Fransch en niet in 't Duitsch, ofschoon men nog wel verzekerd had dat tijdens het Keizerlijk bezoek Duitsch de hoftaal zou wezen. Beteekenis heeft dit alleen in zoover, dat daaruit blijkt, dat de Koningin, sprekend in bijzijn van Ministers en Gezanten, niet wilde afwijken van de gewoonte en dus niemand kon kwetsen. Ten tweede, dat de Staatscourant een dag te voren het bezoek aankondigde op een zeer ongewone wijze aan 't hoofd van het blad onder de officiëele benoemingen. Die aankondiging had, dunkt me, geen zin. Wilde de Staatscourant officiëele berichten opnemen, ze moest het doen op een andere plaats, onder Nederland-schtj wetten, benoemingen en besluiten past.e ze allerminst. En ten derde, dat de ridderkruizen, die een viertal Ministers ontvingen en die ik ze volstrekt niet misgun, de laatste eereblijken zullen zijn die dit Ministerie verkrijgt. Want weg gaat het zeker. Eigenaardig dat Minister Hartsen zijn loopbaan begon met een onderscheiding voor eens daad zijns voorgangers en die eindigt met een ridderkruis op een oogenblik, dat hij feitelijk reeds demisionair is. --- De sergeant Renaud. Roman uit het Vranscb VAN PIERRE SALES. 41 Eerste gedeelte. XII. Ken milde broeder. Honoró gevoelde in zge geheele lichaam eene zenuwachtige tinteling. Voor de tweede maal rag hg zicb in handen van dien bediende, met zjjn bleek gezicht, wiens onverschrokken schaamteloosheid de zijne evenaarde. »Zoo mgnheer de markies er geen belang in stelt, te weten, wat ik vernomen heb," vervolgde Gnépin met onomstooteljjke kalmte; »me vrouw de markiezin zal, denk ik, zeer verheugd zjjo, bet te hooren .... Ik geloof zelfs, dat ze mij zoo mild zou beloonen, dat ik heel knapjes mjjn dagen zuu kunnen eindigen." »Zwjjg tocb, Gnépin!" viel Honoió hem barech in de rede; »ge weet, dat, zoo ik bewezen diensten goed beloon, ik toch niet bang ben voor zulke bedreigingen om mjj geld af te troggelen 1" »0, mijsheer ! wat een leeljjk woord !" »En hoe noemt gij dat dan, als ik het vragen mag ?" »Een eenvoudigen ruilhandel, mgnheer de markies. U heeft mjj gewantrouwd en mjj geminacht; ik was er op gesteld, n aan te toonen, dat ik uw vertrouwen verdien en iets meer waard ben, dan u dacht. Men bedreigt geen man, als ik ben, met onde rekeningen .... Ik toep, dat u ze zal verbranden, mijnheer de markies ?" >Ik belooi het u." »En dat u mjj weer geheel uw vertrouwen zal schenken?" »Dat zal er van afhangen." «Veroorloof mjj, mgnheer, eerbiedig maar vrjjuit tot u te spreken. Toen ik hier in huis ben gekomen, in dienst van mgnheer Jean de Villepreux, heb ik al zeer spoedig begrepen, dat er bjj hem geen zaken te doen waren..." »Dan een weinig uw salaris vermeerderen door middelen, die!.. .." »Gevaarljjk waren, mgnheer de markies; dat erken ik. Maar ik hoopte eens in dienst te komen bjj u, dien ik heel anders achtte, dan uw broeder; niet uw kamerdienaar te worden, maar uw man van vertrouwen." »Mjjn intendant, misschien ?" zei Honoré met verachting. »Ik beken, dat dat het is, wat mijn eerzacht zich voorspiegelt. Indien u dien droom verwezenlijkt, mgnheer, zal ik u niet bestelen. U zal mg goed betalen, daar ben ik zeker van, en verder verlang ik niets. En ik verzeker u, dat ik u goed zal dienen." »Wjj zullen zien. — En wil nu met uw verhaal voortgaan." Honoré gaf toe, terwjjl hg er voor zorgde, zjjne houding van meester te bewaren; maar bjj gaf toe, begrjjpende, dat deze medeplichtige onmisbaar voor hem was en dat hg zich nooit van hem zou kunnen ontslaan, zonder zich bloot te stellen aan het gevaar van verraden te worden. » Mgnheer Jean Berthier dan", hernam Gnépin spottend, »had een kamer gehnurd in een gemenbsld hnis op de boulevard St. Miehei; maar ik beheoi u niet te zeggen, dat hg er nooit woonde en dat bjj er slechts zeer zelden kwam. Wat het jonge meisje aangaat, zjj is er slechts tweemaal geweest: den eersten keer voor eene samenkomst met haren minnaar, ongeveer anderhalve maand geleden ; den tweeden keer voor eenige dagen...." Honoré beefde. «Ditmaal kwam ze niet voor eene ontmenting", gir g Gnépin voort, »en wel om eene zeer natnurljjke redea. Ik zal niet stilstaan bg al de bijzonderheden, welke de jongen mg verteld heeft, heel onnoozel, zonder zelfs te vermoeden, dat ik er zoo levendig belang in stelde. Mgnheer kan gerust zjjn; ik heb niet de geringste onvoorzichtigheid begaan. Dat jonge meisje meende, dat Jean Berthier werkeljjk daar woonde: zjj heeft den jongen ondervraagd en heeft begrepen, dat ze was bedrogen geworden ; ze had geestkracht genoeg om hare tranen in te honden, totdat zjj in het rjjtuig stapte ; maar ze was niet meer in staat, zelfs aan den koetsier te zeggen, waar ze heen moest; ze heeit dat aan den jongen gezegd en die heaft het aan den koetsier overgebracht." »En wat zei ze?" vroeg Honoré met gretig ongeduld: ïPlace des Vosges, mgnheer de markies." »Dat is wel de wjjk", mompelde Honoré. Hg dacht tameljjk lang na en zei toen: »Is dat alles, wat ge vernomen hebt?" »Neen, mgnheer; ik heb de vrjjbaid genomen, mjjn onderzoekingen verder voort te zetten. De place des Vosges is niet zoo groot, of men kan haar wel in een uur afzoeken. Mgnheer de Brettecourt en mgnheer Florimont spreken altijd zoo luide, dat ik niet veel moeite gehad heb om te vernemen, dat het jonge me'8je, hetwelk wjj zoeken, linnennaaister is en met haar grootmoeder woont. »Dat is juist. En verder?" »Er zjjn verscheidene werksters, die op de place des Vosges wonen, op de allerbovenste verdieping van die onde hnizen. Ik heb er zelfs twee gevonden, die met baar grootmoeder wonen, doch een van de beide maar is linnennaaister. Laat mgnheer niet de geringste vrees hebben! Ik weet die menschen te doen praten, zonder dat ik mjj ooit in gevaar stel." Hg vond er genoegen in, zjjn verhaal te verlengen, de bezorgde spanning ziende, die er op het gezicht van Honoré te le ten stond. »En ik weet haar naam. Indien die naam overeenkomt met dien, walken mgnheer de markies stellig ontdekt heeft bg zjjn nasporingen in de Bibliotheek .. »Ga dan toch voort, voor den drommel, meester Guépin 1" »Dat jonge meisje heet Marie Renaud ! Haar werd het hot gemaakt door een mooien, jongen man, die sedert eenige weken geheel plotseling verdwenen is en die ook na dien tjjd nieïs van zich heeft doen hooren. Het jonge meisje en haar grootmoeder zjjn wanhopig. Dit is nu alles, wat ik weet, mgnheer." «Goed, Guépin. Ga maar heen ; wjj zullen dat alles nog eens weer bespreken. En reken voortaan op mg. Ge zjjt een tronw dienaar." Hg zelf ging terstond naar bed; hg wilde over niets meer nadenken. »Laat ik maar zien te slapen. Ik heb rust noodig, eer ik de laatste worsteling begin", zei tot zichzelf. Den volgenden morgen, zeer vroeg, liet hg in een boekwinkel in eene der buitenwijken, visitekaartjes maken met den naam van »Jean Berthier." Op een van deze schreef hg de volgende woorden, terwgl hg zgn schrift volmaakt verdraaide en zooveel mogelijk dat van zgn broeder nadeed: «Verzoeke aan brenger dezes de boeken en andere zaken mee te geven:, die ik >ap de kamer gelaten heb, welke ik gehuurd heb op den bonlevard St. Michel, no. 42. Dezelfde persoon zal meteen met u verrekenen, wat ik nog schnldig ben van da huur." Hiervan voorzien, vertoonde Honoré zich kalm aan het hnis op den boulevard St. Michel. De eigenaar vond de «aak zeer natuurlijk; Honoré kon, zonder de minste moeilijkheid te ontmoeten, alles medenemnn, wat er was op de kamer van zgn broeder; de eigemvar maakte zich enkel de omstandigheden ten nutte, om in zgne rekening te knoeien, en vroeg eene maand huur meer dan hem toekwam. Honoré betaalde zonder de rekening na te zien. Gedurende de weinige minuten, welke deze afdoening van zaken duurde, zorgde hg, zich met den rug naar het licht gekeerd te houden. Ea buitendien had de eigenaar meer oplettendheid bg het tellen van zjjn geld, dan voor het gezicht van dengene, die naast hem stond. »Ea zoo er nu nog eens iemand kwam, die naar mgnheer Jean Berthier vroeg", zeide de eigenaar »wat zou er dan moeten geantwoord worden ?" »Niets." «Begrepen, mgnheer." »Ba vendien is het weinig waarschjjnljjk, dat zich dat geval zal voordoen." »Maar... die jonge dame?" »Die is verwitigd." Toen Honoré weer thuis gekomen was, onderzocht hjj met zorg al de rechtsgeleerde boeken, die zgn broeder voor zgn studentekamer aangekocht had. Onder het omslag van een daarvan vond hg drie brieven van Marie, drie brieven vol van de teederste en edelste liefde. Jean had ze daar gelaten, omdat hg dacht, minder onbescheidenheid te duchten te hebben op deze kleine kamer, dan in zgn huis. Honoré las de drie brieven haastig door en' haalde de schouders op : »Ea dat die Jean onnoozel genoeg was, om zich te laten vangen door die liefdesbetuigingen van een grisette 1" Daarna verbrandde hij de brieven en mompelde : »Nu tusschen ons beiden, mejuffrouw Renaud !" (Wordt vervolgd,) --- Overzicht van den stand der effecten en andere waarden. Week van 27 Juni tot 3 Juli. De Jalibeleggingen waren niet in staat dan invloed van ter verkoop aangeboden fondsen, nit verschillenden hooide moetende plaats vinden, overal geheel te keeren. Dat daaraan de ultimo verrekeningen, aan de onderscheidene benrzen, niet vreemd waren, is duidelijk, speciaal «U Berljjnsche toonde hare zwakte en moesten Russische fondsen, in roebels, het gedncht ontgelden. Men scheen daar liever tegen eiken prjjs, met schade te verkoopen, dan tegen booge rente koersen te prolongeeren. Dat overigens het kwaad in den innerljj ken toestand der beurzen zelf schuilt, bleek deze week opnieuw. Er waren toch anders zoo gunstige lactoroa, die in normalen tjjden den stroom i la hausse bevorderlijk zouden geweest zgn, maar die nu niet opgemerkt werden. Allereerst de hernieuwing van het drievoudig verbond, 't welk, behoudens een alle3 behalve verkwikkelijk tooneel in de Italiaansche Kamer, waar afgevaardigden als kwajongens met elkaar gingen vechten, zonder moeielijkheden tot stand kwam ; terwgl verder de wjjze van oatvangst eu de verklaringen, tjjdens het bezoek van Duitschland's Keizer aan ons land, d»n volke verkondigd, ook in het buitenland oen goeden indruk maakten, in zooverre er duideljjk nit werd, dat hier alleen sprake was van een beleefdheidsbezoek, zonder politieke nevenbedoelingen. De ruimte van geid, speciaal aan de Londensche beurs, waardoor de Eogelsche Bank opnieuw tot discontoverlaging met 1 / 2 pet. overging, bleek eveneens de beurzen kond te laten. Er waren echter ook minder gnnstige factoren, die onaagenaam aandeden, waaronder in de eerste plaats de voortdurende berichten omtrent de jodenvervolgingen in Rusland, die, zjj mogen dan al overdreven zgn, toch het bewjjs leveren hoe achternit dat Rjjk in vele opzichten nog is, en hoe geheel willekeurige maatregelen daar nog zonder eenigen vorm van proces, kunnen worden genomen. Dat een en ander wel degelijk op den duur, nadeelig op den koers der Russische fondsen moet influëaceeren. is duideljjk. Er schjjnt bovendien, in den laatsten tjjd een contraminepartjj in genoemde waarden ontstaan te zgn, ten minste sommige berichten waren vrij ongunstig geschreven, terwgl vooral op den verwacht wordenden slechten oogst werd gehamerd, die de broodprijzen reeds enorm zouden hebben doen stjjgen en oproerige bewegingen onder het volk hebben uitgelokt. Dat men wel zal doen in dezen niet maar direkt aan dergelijke berichten geloof te slaan, zal wel niet behoeven betoogd te worden; maar aan den anderen kaat mag touh ook gevraagd worden of, met 't oog op Rusland's algemeenen toestand, het Hollandsch kapitaal zich niet wat al te veel bjj genoemde fondsen interesseert. Dat zulks vrjj wat zou verminderen, dat meer tot verkoop zou worden overgegaan, wanneer men slechts wist, hoe de loskomende gelden even goed en even productief elders te beleg- gen, kan veilig worden aangenomen. Dat is echter bet moeieljjke, want, noch Oostenrijk, noch Italië, noch Hongarije, die ongeveer de zelfde rente aiwerpen, geven meer soliditeit, men zoa zich daartoe met opoffering van het laatste, al naar Spaansche of Portugeeeache fondsen moeten wenden. Wat laatstgenoemde betreft, zoo was de stemming nog geenszins gunstig, met de betaling van den Jalicoupon schijnt het vertrouwen nog niet weer teruggekeerd, trouwens daartoe behooit ook meer en wel in de eerste plaats bezniniging. Er gingen geruchten van plannen tot het sluiten eener nienwe leening, 't zal echter de vraag zjjn of het landje daarin zal slagen. Aan de Parjjsche beurs zouden, naar werd bericht, nog vrjj wat blanco verkoopen gedekt moeten worden, maar bjj de ultimoverrekening bleek daarvan niet veel. In Italiaansche fondsen ging Wdinig om. In de kamer werd door den Minister verklaard, dit het deficit voor het dienstjaar 1891/92 niet meer zal bedragen dan Ls 5.424.096. Om dit te dekken, worden door de Begeering nieuwe bezninigen voorgesteld, benevens vermeerdering van inkomsten aangewezen. De pogingen om, in plaats van geheel uieuwe stukken, voor de 5 pets. Inschrijvingen Italië, waarvan de laatste coupon met Juli is verschenen, enkel nienwe conponbladen bg de bestaande stukken af te geven, zjjn mislukt, de Minister van Financiën weigerde zulks. Tenzjj de Minister, bier, vrijstelling van zegel verleend, iets waarop werd aangedrongen, zullen houders dus nog eens weer het zegel hebben te betalen. Russische roebelleeningen, speciaal de Zuidwest sporen, hadden een ongnnstige week, laatstgenoemden daalden per saldo niet minder dan 3 pet. Dat hier bizondere reden in 'tspel zijn, misschien hoofdzakelijk afwikkeling van groote hausepositiën aan de Berljjnsche beurs, is daarom waarschjjnljjk, omdat de verschillende goudleeningen goed stand hielden. Dat, na de plaats gevonden daling, dan ook weer herstel zal volgen, is als vrjj zeker aan te nemen. Amerikaansche sporen waren evenmin opgewekt, hoewel sommige obligatiesoorten profiteerden van loskomende Juligelden. De oogstberichten big ven gunstig luiden en op dien grond, verwachten velen, wanneer de goudverzendingen straks hebben opgehouden, in deze afdeeling koersverbetering, Er kwamen echter berichten van overstroomingen in Jowa, die verschillende ljjnen vrjj wat schade berokkenden. Zilver f 79. Prolongatie 3 pet. H. Menneqa Azm' ---