BUITENLAND. OVERZICHT. Frankrijk. De Orleanisten hebben voorloopig er van afgezien, de Regeering van Frankrijk te interpelleeren over het in beslag nemen van het laatste manifest van den Graaf van Parijs. Zij zouden ook weinig succes hebben gehad ; alle Republikeinen zouden voor het Ministerie hebben partij getrokken en de Bonapartisten zouden zich waarschijnlijk van stemmen hebben onthouden. Nu de Orleanisten zwijgen, keuren sommige Republikeinsche bladen de daad der Regeering af. De organen van Boulanger zijn natuurlijk tegen iederen maatregel, die eena propaganda tegen de bestaande orde van zaken kan belemmeren, maar ook andere bladen achten het verkeerd, dat de Regeering gebruik heelt gemaakt van eene bevoegdheid, die alleen in uiterste gevallen mag worden uitgeoefend. Het manifest was, volgens hea, volstrekt niet gevaarlijk en het zou veel minder de aandacht hebben getrokken, indien het ongehinderd was verspreid geworden. De President der Republiek denkt den 18 dezer de reis naar Dauphiné te aanvaarden. Hij zal den 19 dezer te Chambéry aankomen, vervolgens te Vizille, den 20sten te Grenoble, van waar hij den 21 sten zal terugkeeren naar Vizille, als wanneer er groote feesten zulleu plaats hebben. Den 28sten vertrekt hij over Romans naar Valence en zal 's daags daarna weer te Parijs zijn. f Nooit hebben de Fransche radicalen den heer Alfred Koechlin, burgemeester van de rijkste en minst republikeinsch gezinde wijk van Parijs, zijn bijzonder hartelijke toespraak tot prinses Marie van Orleans bij haar huwelijk met prins Waldemar van Denemarken, kunnen vergeven. Thans heeft de heer Floquet den heer Koechlin plotseling ontslagen en in zijn plaats een radicalen advocaat, den heer Bourdeley, benoemd. De ontvangst, welke generaal Boulanger in Bretange ten deel viel, was over het algemeen zeer koel. In zijne redevoering te Rennes verklaarde Boulanger, dat hij noch Cesarist, noch Bonapartist, maar een republikein van het zuiverste water is. Als zoodanig dringt hij namens de 500.000 kiezers, die hun stemmen op hem uitbrachten, op Kamerontbinding en grondwetsherziening aan. Ook nu voer Boulanger zeer heftig uit tegen het parlementaire ste'sel, maar toch verklaarde hij nu, dat de meerderheid der afgevaardigden persoonlijk niet «van patriotische gevoelens ontbloot is". De Kamerleden zijn dus gerezen in de achting van den afgevaardigde van het Noorderdepartement, die hen te Rijsel nog onlangs een »vergadering van 500 nietsdoeners" noemde. België. Bij het standje te Boom werd een man door de gendarmes gedood; het was een 45jarig man, gehuwd en vader van 5 kinderen. Het aantal gewonden was vrij aanzienlijk (4 doodelijk, 30 licht). Er wordt geklaagd over de ruwheid der gendarmes, die zonder voorafgaande sommatie vuur gaven. Volgens sommige bladen heeft het Brusselsche gemeentebestuur aan het comité van den «Grand Concours" doen weten, dat het voornemens is van de door den Gemeenteraad toegestane subsidie, tot een maximum van 250.000 fr., voorzoover de exploitatie der tentoonstelling met een tekort mocht sluiten, af te trekken zoodanig bedrag, als de waarde uitmaakt der vrijkaarten, welke de heer Somzé ter gelegenheid van de verkiezing en de herstemming van 12 en 19 Juni aan de kiezersin het arrondissement Brussel heeft afgestaan. Het gemeentebestuur is van oordeel, dat de openbare kas niet de kosten te vergoeden heeft der beleefdheden, welke de heer Somzé gemeend heeft, ter wille van zijne herkiezing, aan de kiezers van het arrondissement Brussel te moeten bewijzen. Sïuitschland. Voor de ontvangst van den Duitschen Keizer worden te Kiel reusachtige toebereidselen gemaakt. Zaterdagochtend wordt Wilhelm II daar verwacht, en terstond zal hij van het station zich in optocht door de rijk versierde straten naar de haven begeven, waar het keizerlijk jacht »Hohenzollern", 't welk reeds dagen achtereen proeftochtjes heeft gemaakt, voor hem gereed zal liggen, omstuwd door de geheele Oostzee-vloot, bestaande uit de pantserschepen «Baden", «Bayern", «Kaiser", ))Friedrich der Grosse" en waarschijnlijk de «König Wilhelm", benevens het adviesjacht «Zieten", het oefenschip met de fregatten »Stein", «Gneisenau", «Moltke", en »Prinz Adalbert", de adviesjachten »Biitz" en «Falke" en een 14-tal torpedobooten. Prins Heinrich, aan boord van de sHohenzollern", voert het opper-commando; maar hem is als hoogste zeevaartkundige raadsman toegevoegd de kapitein t/z. Hausner, op wiens schip de Prins vroeger eerste-officier is geweest. De volledige vloot vergezelt den Keizer slechts tot aan de grens der Duitsche wateren, alwaar de Czaar, aan boord van «Derdsjawa", den Keizer met een Russisch eskader tegemoet komt. In volle zee zal dan de begroeting plaats hebben. De Keizer begeeft zich aan boord van de »Derdsjawa", welke op dat oogenblik de Duitsche vlag hijscht; vervolgens komt de Russische Grootvorst-troonopvolger een contra-visite maken aan boord van de «Hohenzollern", die op dat oogenblik de Russische vlag hijscht. Na eenige kranige evolutiën verwijdert zich dan de Duitsche vloot, met uitzondering van twee schepen, die zich met de «Hohenzollern" bij het Russische eskader aansluiten. Het officieele verslag over de ziekte van Keizer Frederik bevestigt dat de geneesheeren Gerhardt, Bergmann en Tobold reeds van den beginne de ziekte juist hadden beoordeeld. Alle Duitsche geneesheeren vereenigden zich met deze diagnose, terwijl docter Mackenzie nog tot November ontkende, dat de Keizer aan kanker leed. Het onderzoek van het lijk bevestigde de afzonderlijke waarnemingen der geneesheeren, welke in het verslag zijn opgenomen. Volgens een part. telegram van het Ilbld. uit Berlijn is de slotsom van het verslag, dat indien het strottenhoofd ware gespleten en de kankerachtige uitwas gedeeltelijk ware verwijderd, gelijk de Duitsche geneesheeren voorstelden, er nog kans op redding voor den patiënt had bestaan. De Berlijnsche correspondent der N. Rott. Crt. zegt, dat de officieele ziektegeschiedenis 100 bladzijden druks beslaat en eene vreeselijke aanklacht tegen Mackenzie van een zuiver medisch standpunt. Uit deze stukken blijkt dat reeds sedert 18 Mei 1887 al de geraadpleegde Duitsche artsen met beslistheid kanker diagnosteerden. Wat zij toen tot redding voorstelden, was niet (gelijk Mackenzie's vrienden tot dusver beweerden) eene bedenkelijke gedeeltelijke uitsnijding van het strottenhoofd, maar slechts eene kloving daarvan, die, naar hunne meening, toereikend zou zijn om het kwaad met wortel en al te kunnen uitroeien. Professor Gerhardt noemt, in zijn met uitnemende klaarheid en zakelijkheid geschreven rapport, deze operatie schier gevaarloos, zoodat zij zelfs op kinderen en grijsaards zonder bezorgdheid wordt toegepast. Tegen dit algemeene advies in, loochende de inmiddels mede ingeroepen dr. Mackenzie met beslistheid het bestaan van kanker, beriep zich op de in dit geval niet doorslaggevende uitkomsten van Virchow's microscopisch onderzoek, en spiegelde den hoogen patiënt voor, dat de lucht van het eiland Wight hem genezen zou. Welk een operateur deze Mackenzie inmiddels bleek te zijn, wordt ons duidelijk uit de mededeeling van prof. Gerhardt: hoe Mackenzie, toen hij een stukje van den kranken linker stemband trachtte te verwijderen, onhandig genoeg was om den gezonden rechter stemband met zijne tang aan te vatten en ernstig te verwonden — eene onhandigheid waardoor de toestand van den lijder nog verergerd werd. Voorts blijkt hoe Mackenzie den Kroonprins aan de sleur hield en met valsche hoop bleef vleien, totdat het voor de in den aanvang voorgestelde en redding belovende operatie te laat geworden was. Het geheele stuk maakt den indruk, dat, zelfs wanneer Mackenzie louter om politieke redenen zoo hardnekkig het bestaan van kanker geloochend heeft, hij met dit al toch getoond heeft volstrekt niet op de hoogte te zijn van zijne taak als medicus; terwijl hij ten overvloede nog zijne misgrepen en flaters zocht te verbloemen door bij elke verergering in het natuurlijke verloop der ziekte de schuld te werpen op een der Duitsche artsen. De National Zeitung, het éénige Berlijnsche blad dat reeds gistermiddag inzage had gekregen van het rapport, noemt dan ook Mackenzie rondweg eene «kwakzalver en bedrieger." Het Tageblalt van Mühlhausen in Elzas-Lotliaringen beschrijft aldus de gevolgen der voorschriften op het paswezen: «Het ergst van al is de achteruitgang der ijzerindustrie en der weefnijverheid, waarvan het grootste gedeelte der bevolking leeft. De groote Fran che huizen doen geene bestellingen meer en de Fransche handelsreizigers bezoeken niet langer onze inrichtingen. De voorraad in onze katoendrukkerijen, die vroeger omstreeks dit gedeelte van het jaar altijd uitverkocht was, blijft nu in de magazijnen liggen. De fabrikanten lijden geweldige verliezen en weldra zal het hun onmogelijk zijn om al hunne werklieden aan het werk te houden. Ondanks de dreigende artikels van verschillende officieuse dagbladen, heeft men besloten nog eene laatste poging bij de keizerlijke Regeering te wagen om haar de afschaffing der nieuwe paswetten te vragen. De handelaars zijn van plan zich schriftelijk of persoonlijk tot den Keizer te wenden, teneinde te trachten door middel van een rekwest te verkrijgen hetgeen op dit oogenblik onverkrijgbaar schijnt te zijn." Oostenrijk. De Neue Freie Pres se meldt, dat de samenkomst tusschen den Duitschen en Oostenrijkschen Keizer te Weenen in September zal plaats hebben. De wijze waarop Keizer Wilhelm II te Weenen ontvangen wordt — merkt gemeld blad op — zal het best aantoonen, hoe innig en vriendschappelijk de betrekkingen tusschen beide hoven zijn. Mogelijk zou Keizer Wilhelm zijn bezoek reeds vroeger te Weenen afgelegd hebben, wanneer het niet in den wensch van het Hof te Weenen lag, den noodigen tijd te hebben tot het maken van toebereidselen ooi den Duitschen Keizer bij diens eerste bezoek op waardige en schitterende wijze te ontvangen. Het genoemde Weener blad geeft daarna eenige beschouwingen omtrent het gewicht van deze samenkomst des Keizers te Peterhof betrekkelijk de oplossing van het Bulgaarsche vraagstuk en eindigt met de opmerking : Ofschoon Oostenrijk niet de minste bezorgdheid koestert dat de tusschen Duitschland en Rusland betrekkelijk het Bulgaarsche vraagstuk tot stand te brengen regeling de belangen van Oostenrijk zal benadeelen, schijnt er toch waarlijk weinig hoop te bestaan, dat de Bulgaarsche moeielijkheden in den eersten tijd geheel uit den weg zullen geruimd worden. JBusland. Het bekende orgaan van het Departement van Buitenlandsche Zaken van Rusland, de Brusselsche Nord, geeft te verstaan, dat de Czaar bereid is Frankrijk aan zijn lot over te laten, wanneer Duitschland zijn hand aftrekt van Oostenrijk. Rusland wil, dat op het Balkan-schiereiland zijn invloed zal heerschen. Op den troon van Bulgarije duldt het geen Vorst, die niet zijn gedwee werktuig is en het Bulgaarsche leger moet onder Russische aanvoering worden gesteld. De onderwerping van Bulgarije is het middel tot de onderwerping van Turkije, van Rumenië en van Serviö. Van Duitschland verlangt de Nord, [dat het Oostenrijk zal bewegen in die uitbreiding van Ruslands macht te berusten. Italië. De hertog van Aosta, oom van zijne bruid, Prinses Laetitia Bonaparte, heeft door tusschenkomst van den Kardinaal-Aartsbisschop van Turijn op de gewone wijze den Paus de kerkelijke dispensatie voor zijn huwelijk aangevraagd. Leo XIII heeft die in den voor de Vorsten gebruikelijken vorm verleend. De Raad van State heeft beslist, dat de overeenkomsten, opgemaakt in het Vaticaan, onderworpen zijn aan de gewone wet en dus ook aan het registratierecht, daar het privilege van de exterritorialiteit niet geldt voor stukken van dien aard. De Moniteur de Rome behelst over dit besluit een uitvoerig en heftig artikel om verzet hiertegen aan te teekenen. Onder anderen wordt gezegd, dat 's Pausen gevangenis telkens enger en zijn toestand hachelijker gemaakt wordt. §!)«n|e< De graaf van Caserta (broeder van den gewezen Koning van Napels, Frans II), die gedui-ende den laatsten opstand der Carlisten een kommandement had over eene afdeeling troepen in dienst van don Carlos, is te Madrid aangekomen om der Koninginregentes zijne onderwerping aan te bieden en voor zijne beide zoons, de Prinsen Ferdinand en Karei, vergunning te vragen om opgenomen te worden in het Spaansche leger. De graaf van Caserta, die in 1868 gehu-wd is met eene dochter van de Aartshertogin Maiia Isabella, is een neef van de Koningin-regentes. Servië, Geheel Servië is in beroering gebracht door de poging de3 Konings zich van zijne gemalin te laten scheiden. De een trekt partij voor den Koning, de ander voor de Koningin, maar de partij der laatste is het talrijkst. Tot haar behooren niet alleen alle aanhangers van Rusland, maar ook velen, die haar als vrouw en moeder verongelijkt achten. Zooals wij hebben gemeld is de Servische Bisschop Demetrius uit Wiesbaden naar Belgrado teruggekeerd. Ofschoon Koningin Nathalie weigerde hem te ontvangen, werden haar toch door bemiddeling harer tante, Prinses Marussa uit Petersburg, de voorstellen van Koning Milan overgebracht. De schikking, welke de Synode voorstelt, is dat de Koningin niet zonder verlof des Konings naar Servië zal terugkeeren. De Kroonprins blijft tot zijn meerderjarigheid bij de Koningin, maar brengt zijne vacanties in Servië door. Jaarlijks ontvangt de Koningin een uitkeering van 300.000 fuuics. Koningin Natbalie verwierp echter dit voorstel, waarmede de KoniBg zich had vereenigd. Uit de brieven van Koningin Nathalie blijkt, dat zij zich kloek verdedigde. Zij vroeg eerst of de Servische Ministers bekend waren met het voornemen van den Koning om zich te laten scheiden. Cristics antwoordde toestemmend. Daarop schreef zij den Metropolitaan, dat zij nooit in een echtscheiding zou toestemmen. Den 4den Juli schreef zij weer aan Cristics, dat Protitch sedert zes dagen te Wiesbaden was, om haar door bedreigingen tot het teekenen van een onwettige acte wilde bewegen; aan den Metropolitaan, dat de bladen beweerden, dat de echtscheiding reeds was uitgesproken, maar dat zij van niets wist. De Metropolitaan antwoordde dat de bisschop van Nisch haar bet antwoord op dat schrijven zou brengen. De Koningin schreef, dat zij den bisschop niet zou ontvangen, voordat zij wist voor welke geestelijke Rechtbank de echtscheiding was aangevraagd. Zij wildeniets ter sluiks doen. «Bedenk dat iemand van uw leeftijd spoedig voor den hoogsten rechter moet verschijnen en laad dus geen zonde op u!" Hierop antwoordde de Metropolitaan, dat de zaak voor de Synode was gebracht, dus de bevoegde autoriteit der Servische kerk, maar de Koningin beweert dat de Synode niet competent is in echtscheidingszaken en zij protesteert derhalve tegen haar beslissing. Nu de Koningin Nathalie heeft geweigerd de haar gedane voorstellen aan te nemen, heeft de Servische regeering, namens Koning Milan, langs officieelen weg voor haar vertegenwoordigers den steun der autoriteiten te Wiesbaden gevraagd voor het terugbrengen van den Kroonprins naar Servië. Deze ondersteuning kon niet geweigerd worden, maar tot dusver hebben de Servische afgezanten van deze toezegging nog geen gebruik gemaakt. Vereenlgde Staten. In het Amerikaansche Huis van Afgevaardigden zal spoedig de nieuwe democratischeHariefwet worden aangenomen. Op verlangen van den heer Vane uit Connecticut werd het invoerrecht op houtschroeven hersteld, omdat deze afgevaardigde vreesde, dat Connecticut zich anders tegen President Cleveland zou verklaren. De republikeinen hunnerzijds zijn in den Senaat druk bezig met hun beschermend tarief. Naar men zegt, zullen zij de tabaksbelasting, alle bijzondere binnenlandsche belastingen en de alcoholbelasting afschaffen en boven het tarief herzien, zoodat volgens hun plan de jaarlijksche inkomsten der republiek met 70,000,000 dollars verminderd worden. VERSPREIDE BERICHTEN. I)e ingenieur Ritter heeft een reusachtig ontwerp voor den Parijschen gemeenteraad ont worpen, ten einde de stad Parijs te voorzien van drinkwater uit het meer van Neufchatel. Het water wordt daarbij genomen op 100 meter diepte in het meer, en per seconde zal daarvan '20 & 30 kub. meter naar Parijs aangevoerd worden. Het ontwerp zal thans door de Sociête d'hygiène de Paris aau een nader onderzoek worden onderworpen. De Keizer van Brazilië is geheel hersteld en zal zich den 5den Aug. te Bordeaux inschepen naar Brazilië. De Paus is voornemens een nieuwe encykliek het licht te doen zien, die over de verhouding tnsschen Kerk en Staat zal handelen en de vorige slmmortale Dei" en «Libertas" zal aanvullen. Volgens le Matin heeft dr. Mackenzie aan een der redacteuren van dit blad verklaard, dat hetgeen Figaro verhaald heeft omtrent de mededeelingen, die een zijner medewerkers van hem, Mackenzie, ontvangen heeft aangaande de ziekte, enz. van Keizer Frederik, valsch zijn. De Engelsohe geneesheer erkende dat hij den bedoelden medewerker ten huize van dr. Fauvel ontmoet heeft; maar te nauwernood heeft bij hem eenige "ogenblikken gesproken, en toch, voegde Mackenzie er bjj, heelt hij goedgevonden twee kolommen van het blad vol te schrijven over ons gesprek. Maar dat is zijne zaak. Ik verklaar dat hij het uit zijne verbeelding heeft gehaald. Ik ben er niet verantwoordelijk voor. Dat komt van dat ziekelijke effectbejag bjj bladen, die zich zelf niet weten te respecteeren. Uit Konstantinopel wordt gemeld, dat Zaterdagavond te 10 uur het spoorwegstation van Bellowa, in Oost-Eumelie, door een bende van 50 Bulgaarsche roovers omsingeld is, die aldaar twee Oostenrijksche burgers, de heeren Liindeler, agent van de maatschappij Vitali, en Binder, aj^nt van baron Hirsch, hebben opgelicht en, naar het gerucht liep, bovendien ernstig mishandeld hebben. --- KANTWERK. Berlljnsclie roman door PAUL LINDAU. 49. «Wij willen nog eens drinken," ging Beijer op gewonen toon voort. «Juffrouw, nog meer bier 1" De waardin trad weder achter haar tafeltje met flesschen. «Maar, hoe het ook geweest moge zijn," nam de commissaris op nieuw het woord, «Hotte geeft u van alles de schuld. Gij zoudt de zaak op touw gezet hebben. Gij zoudt door het park geslopen en daarna weder naar de Wilhelmstraat gegaan zijn, waar hij u door het venster de gestolen goederen heeft toegereikt " «Die schurk!" riep Wildicke, terwijl hij met de vuist op de tafel sloeg. De commissaris lachte. Hij wist, dat hij de rechte snaar getroffen had. «Waarom laat gij u met zulk gespuis in! Nu komt de geheele zaak op uwe verantwoording! Gy z l)t reeds meermalen bestraft. En indien Hotte blijft ontkennen, redt hij erjj zich op de eene of andere manier met liegen wel uit of komt er in elk geval met een lichte straf af. Hij komt voor de eerste maal voor de rechtbank en heeft het metalen kruis, wat op de rechters van invloed is. Gij alleen zult de straf moeten on icrgaau, welke Hotte en Bertha u berokkend hef a !" »Neen, mijnheer de commissar £.i e 2U ;i er mij leeren kennen! En wanneer z : er mij de schuld van geven, zullen zij er ook hun deel van hebben! Dat verzeker ik u ! «Dat zal u niet veel helpen. Daar gij ei bi} zijt geweest, zullen de rechters altijd gelooven, dat gij de hoofdschuldige zijt." »En ik weet er niets van! Hotte heeft mij zelfs niet gezegd, wat hij van plan was. Hotte en ik kennen elkander reeds sinds langen tijd. Wij zijn samen in de leer geweest en hebben in dezelfde compagnie gestaan. Gisteravond kwam hij hier om mij iets te vragen: Frits, zeide hij, gij moet mij een dienst doen en het zal ook niet in uw nadeel zijn! Kom tusschen twaalf en een in de Wilhelmstraat voor ons huis. Ik zal u iets door het venster aangeven. Dat neemt gij en brengt het naar het Wilhelmsplein. Daar staat iemand bij den ouden Zieten. Ea aan dien geeft gjj het! Ik wilde er eerst niet op ingaan. Maar hij heeft mij zoolang gevraagd, totdat ik het terwille van onze oude vriendschap gedaan heb. En dat heeft men nu van zijne goedhartigheid!" «Wildicke, wat verhaalt gij mij daar weder een valsche geschiedenis ! Indien gij mij zulk een dommen onzin als van den onbekende bij den ouden Zieten op de mouw wilt spellen, geloof ik u in het geheel niet meer!" De deur naar de straat werd geopend. Beijer hei-kende met één oogopslag Peterberg en den agent. «En gij hebt Bertha ook ontmoet ?" »Nooit!" «Nu, wat vertelt dien man ons daar dan voor leugens !" zeide de commissaris op den binnentredende wijzende. Hij verhief zijne stem: »Hier, mijnheer Peterberg!' Peterberg drong langs het billard naar het tafeltje. De agent volgde hem. Tot dezen zeide Beijer: «Vraag de waardin om een stoel voor den heer Petbi-bfirg. Wanneer wij een beetje opschuiven, hebben wij a!!«n plaats ! Goedenavond, mijnheer eterberg ! Mag ik de heeren aan elkander voor' ri. - Mi nheer Wildicke, mijnheer Peterberg, psrtier in het grafelijke paleis von Iseneck." Peterberg nam plaats en bedankte den commissaris voor een glas bier, hetwelk deze hem aanbood. De agent bleef bij het buffet staan. «Nu, mijn waarde heer Peterberg, wat wij hier onder elkander hebben te bepraten, behoeven de anderen niet te hooren," begon de commissaris op gedempten toon. «Zie dezen heer eens goed aan ! Hebt gij hem reeds meer gezien ?" «Jawel r «Zijt gij er wel zeker van ?" sZeer zeker!" «Weet gij ook, hoe deze heer heet?" «Ik heb het juist van u gehoord: Wildicke. Maar indertijd noemde hij zich anders: Schmider." «Evenals de kamenier Bertha?" »Ja, hij zeide dat hij haar neef was." »Zoo ! En waar was dat dan ?" «Bij ons in het paleis. Ik zelf heb Bertha nog laten roepen." «En wanneer was dat?" »In het einde van Juni, begin Juli — kort voor het vertrek van de graaf en gravin." »Nu, Wildicke! Wat hebt gij hierop te antwoorden ?" «Mijnheer vergist zich! Ik ben nooit in het paleis van den graaf von Iseneck geweest!" «Ook goed, mijnheer vergist zich ! — Zijt gij overtuigd, dat het dezelfde persoon is ?" «Vast overtuigd ! Die heer hinkte. Hij steunde op een dikken, gelen stok van bamboes. Ik weet het zeker." «Waar is uw stok, Wildicke?" Wildicke zweeg. De commissaris zag onderzoekend om zich heen. Daar in den hoek bij de deur stond de stok. »Zie toch eens Wildicke ! Het is ook een dikke, gele, rieten stok! Is het niet komiek? — Nu, mijnheer Peterberg, voor van daag is het genoeg. Ik dank u!" Peterberg stond op en was blij, dal hij dit ellendige, duffe, overvolle lokaal weder zoo spoedig kon verlaten. «Met uwe leugens loopt gij steeds meer en meer in den val!" begon Beijer opnieuw. «En gij kunt wel raden, waar uw weg hier vandaan heen leidt." Wildicke staarde met duistere blikken voor zich heen. Dus dadelijk zou hij zonder genade en erbarming in hechtenis worden genomen ! Hij dacht een oogenblik na. Zou het hem helpen indien hij een gedeelte der waarheid zeide ? Zou daardoor misschien het gevangennemen uitgesteld worden ? «Mijnheer de commissaris!" zeide hij na eene pauze. »Ik zie in, dat ik een domheid heb begaan. Ik had niet den bemiddelaar moeten spelen. Maar ik kan slechts herhalen, dat ik van de zaak niets afwist. Ik heb Hotte slechts een dienst, waarom hij mij verzocht had, willen bewijzen." «Kom Wildicke, voor de laatste maal vraag ik u: Wat hebt gij met de gestolen goederen aangevangen ? Maar laat den onbekende bij den ouden Zieten buiten spel! . . . . Indien gij mij de waarheid zegt, zal ik u zooveel mogelijk, als het met mijn betrekking overeen is te brengen, ontzien. Wanneer gij mij echter tracht te bedriegen, dan weet gij zelf zeer goed, waarheen de haas gebracht wordt. Dan moet gij maar snel uw glas bier opdrinken en mij volgen, gij — en die daar ook!" eindigde hij, op de juist argeloos binnentredende Rose Moockel wijzende. Wildicke verbleekte, toen hij zijne Rose in de klauwen van den leeuw zag loopen. Hij wilde opstaan. «Niets er van! Zitten blijven!" gebood Beijer. «En geen tegenwerpingen maken. Ik verbied het u! Bij het eerste woord laat ik u wegbrengen." Hij wenkte Rose, die zonder iets kwaads te vermoeden bij het billard was blijven staan. «Zet u bij ons neder, juffrouw! Hier is nog een plaats open !" Rose trad schuchter naderbij. Op bevel van den commissaris nam zij op den stoel plaats, welken Peterberg verlaten had. De commissaris zat tusschen hen in. Zij wierp een vragenden blik op Wildicke, die dezen ontweek; hij wist, dat de commissaris met zulke dingen geen gekheid verstond. «Wij spraken juist over gisteravond," verklaarde Beijer het meisje, dat blijkbaar moeite deed om in dit gevaarlijk gezelschap op haar gemak te zijn en radeloos om zich heen zag. «Hotte en Bertha Schmider hebben alles verraden. Zij geven Wildicke van alles de schuld. Ik wil Wildicke nog helpen en nu liegt die domme kerel er zoo in om, dat hij zjjne straf in het tuchthuis niet kan ontgaan. Schuif wat dichter bij, mijn kind, wij moeten hier niet opvallen! En gij, Wildicke, draai u om, naar het billard, zoodat gij Rose niet kunt aanzien! En maak geen geluiden! Nu wil ik eens zien of Rose mij ook bedriegt. Rose, zie mij eens aan ! En luister oplettend naar mij! Ik vraag u iets — iets zeer onverschilligs, wat gij mij wel kunt beantwoorden. Ik weet de waarheid. Indien gij mij een valsch antwoord geeft, wenk ik dien witten man daar bij het buffet, dien gij wellicht hedenavond reeds in de Büschingstraat gezien [hebt — hij is een van mijne beambten — en laat u dadelijk zonder genade en erbarmen van hier wegbrengen naar de Molkenmarkt. Zoo, nu weet gij waar gij aan toe zijt! En nii vraag ik u: waar hebt gij Wildicke van nacht aangetroffen ?" Rose trilde hevig. Zij wist, wat haar te wachten stond, wanneer de commissaris haar op een leugen betrapte. «In de Friedrichstraat," zeide zij bevend. (Wordt vervolgt) ---