Beurs en Examen voor de van Swieten Landbouwschool te Willemsoord. De GEDEPUTEERDE STATEN van Drenthe maken bekend, dat zij hebben vastgesteld de volgende: REGELING ter uitvoering van het Statenbesluit van 13 Juli 1898 no. 8, tot beschikbaarstelling van eene beurs ten behoeve van een jongeling uit de provincie Drenthe, niet behoorende tot de bevolking der Maatschappij van Weldadigheid, die de G. A. van Swieten Landbouwschool te Willemsoord wenscht te bezoeken en naar het oordeel van het College van Gedeputeerde Staten daarvoor geldelijken steun noodig heeft. Art. 1. Yoor jongelieden, die wenschen mede te dingen naar de bij den aanvang van den cursus in September 1898, in September 1900 en in September 1902, telkens voor den tijd van twee jaren, beschikbaar gesteld wordende beurs, groot f 200 's jaars, wordt vereischt, dat zij: a. ten minste 15 jaren oud zijn en den leeftijd van 18 jaren niet overschreden hebben; b. het lager onderwijs met vrucht gevolgd en onderhouden hebben. Bij het toelatingsexamen wordt het meeste gewicht gehecht aan de vakken Nederlandsche Taal en Rekenen. Art. 2. Sollicitanten zullen zich moeten onderwerpen aan een te Willemsoord te houden examen, af te nemen door den Directeur-Leeraar der Landbouwschool te Willemsoord, op tijd en plaats door Gedeputeerde Staten nader bekend te maken, en zich daarvoor bij eigenhandig op zegel geschreven verzoekschrift, uiterlijk vier dagen vóór den dag van het examen, bij Gedeputeerde Staten aanmelden. Art. 3. Het in art. 2 bedoelde examen wordt bijgegewoond door een »f meer gecommitteerden uit het College van Gedeputeerde Staten. Art. 4. Gedeputeerde Staten wijzen daarna, voor zoover zij daartoe termen vinden, de beurs toe, en geven van hunne beslissing kennis aan den belanghebbende, alsmede aan tiet bestuur der school. Assen, 29 Juli 1898. De Gedeputeerde Staten voornoemd: VAN SWIN DEREN, Voorzitter. G. W. VAN DER FELTZ, Griffier. --- BURGEMEESTER en WETHOUDERS van BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Assen maken bekend, dat ouders of voogden, die verlangen dat hunne kinderen of pupillen tot de navolgende scholen worden toegelaten, daarvan aangifte behooren te doen — met opgaaf van namen en dagteekening van geboorte der kinderen —: bij het Hoofd der school te Aardscheveld voor 13 Augustus; bij het Hoofd der Zuiderschool vóór 20 Aug.; bij het Hoofd der Meisjesschool vóór 3 Sept. e.k.; voor deze school zal het toelatingsexamen plaats hebben op Maandag 12 Sept. d.a.v. Bij afwezigheid van gemelde hoofden bestaat gelegenheid tot het doen der aangifte ter Secretarie tijdens de kantooruren. Assen, 29 Juli 1898. Burg. en Weth. van Assen: M. A. D. JOLLES. De Secretaris, J. WIJTEMA. --- BUITENLAND. BISMARCK. † Men seint uit Berlijn aan de N.Rett. Cour: Ofschoon Schweninger over de ziekte van Bismarck tot dusver het volmaaktste stilzwijgen bewaart, lekken toch verschillende dingen uit, waaruit geneeskundige beoordeelaars coneludeeren dat Bismarck gestorven is aan complicaties van zijn oude aderontsteking. Ten gevolge van bloedstremmingen in den zieken, sterk gezwollen rechtervoet vormde zich daar herhaaldelijk geronnen bloed, dat door de aderen in het lichaam verder verspreid werd en reeds meermalen ernstige aanvallen veroorzaakte. Ook de laatste aanval was van dien aard. Toen Bismarck zich Yrijdag wat beter gevoelde, schijnt hij fouten tegen het dieet begaan te hebben, waardoor opnieuw het oude geronnen bloed, door de bloed - wegen verder gevoerd, in de long kwam en daar plotseling een longoedeem veroorzaakte; onder verschrikkelijke pijn is Vorst Bismarck daaraan gestorven. De slaap- en sterfkamer, gelijkvloers in het kasteeltje Friedrichsruh gelegen, is een matig groot vertrek, dat grootendeels door een zwaar, laag eikenhouten ledikant wordt gevuld. De meubeling is heel eenvoudig. Aan het hoofdeind van Bismarck hangen een paar afbeeldingen van zijn vroegeren hond Tyras en zijn lievelingsrijpaard, een prachtige vosmerrie; aan een zijmuur hangt het portret in olieverf van Schweninger, geschilderd door von Lenbach. Rechts en links van het vrijstaande bed staan houten rekjes met boeken, tijdschriften, schrijfgerei en eenige medicijnfleschjes. Dicht bij de hand voor Bismarck hangt van het plafond neg een heel ouderwetsch schellekoord, van breed met paarlen versierd band. Aan het voeteinde van het bed een chaiselongue, waar degeen die bij nacht waakte en hulp verleende plaats nam; een paar eenvoudige houten stoelen en simpele oude kopergravures completeeren de inrichting van de kamer, waarin Bismarck stierf. Bismarck's lijk is door Schweninger en Chrysander met vloeistof van Wickersheim gebalsemd. De familie verlangde geen sectie. Omtrent de onmiddelliike oorzaak van Bismarck's dood waagt het Berl. Tagebl. de onderstelling dat een bloeduitstorting in de hersenen heeft plaats gehad tengevolge van het scheuren van een der bloedvaten. Zulk een bloeduitstorting, zegt het blad, kan onmiddellijk den dood tengevolge hebben, maar ook verschillende verlammingsverschijnselen doen optreden en ten slotte toch den dood veroorzaken. Er wordt op 't oogenblik over gesproken of het met de wet bestaanbaar is, dat het gebalsemde lijk van den Prins in de sterfkamer op de baar blijft liggen tot het mauseleum op de Hirschhügel te Friedrichsruh gereed is, dat vermogende vereerders van Bismarck, zooals graaf Henkei v. Donnersmark, op eigen kosten willen oprichten. Indien de vergunning geweigerd wordt, zal het lijk bewaard worden in een onbewoonden toren in de buurt, toebehoorend aan den grondeigenaar Specht. De Lokal-Anzeiger meldt, dat Bismarck reeds in Juni 1896 bepaalde, dat hij te Friedrichsruh begraven moest worden en tegelijk stelde hij voor zichzelf dit grafschrift op : »Hier rust Prins Bismarck, een trouw dienaar van Keizer Wilhelm I". Hoe ijverig Bismarck zich reeds toen met zijn dood bezig hield, blijkt uit verscheiden bijzonderheden, hij heeft bijv. zelfs de lettersoort uitgekozen, waarin zijn 'grafschrift gebeiteld moet worden. De Reichsanzeiger, die in een rouwrand verschijnt, deelt het telegram van Keizer Wilhelm aan prins Herbert Bismarck mede. Het luidt aldus: »In diepe droefheid deelend in de smart die u allen heeft aangegrepen om den dierbaren grooten doode, betreur ik het verlies van Duitschland's grooten zoon, wiens trouwe medewerking aan het werk der hereeniging van het vaderland hem voor het leven de vriendschap had verworven van mijn in Gode rustenden groot vader, van den grooten Keizer en voor eeuwig den onuitwischbaren dank van het geheele Duitsche . volk. »Ik zal zijn stoffelijke omhulsel een laatste j rustplaats bereiden te Berlijn in den dom naast ! mijn voorvaderen." De Keizer gelastte een hofrouw van tien dagen en acht dagen rouw voor het leger. Van alle rijks- en staats-gebouwer. zullen de vlaggen balfstoks waaien tot na de bijzetting. Op het telegram van den Keizer heeft Prins Herbert Bismarck dit geantwoord : »'s Keizers wensch zou een bevel zijn voor de achterblijvenden, indien mijn vader niet tot in de laatste dagen van zijn leven den hartelijken wensch te kennen gegeven had, in het Sachenwald begraven te worden." Voor zoover de familie Bismarck tot dusver bepaald heeft, zal heden in den familiekring de kerkelijke plechtigheid plaats hebben; daarna blijft het lijk in een gesloten kist in het sterfhuis, totdat het eenvoudige mausoleum op de Hirschhügel te Friedrichs;uh gereed is, wat misschien al begin October het geval kan zijn, zoodat de bijzetting van het lijk dan geschieden kan. Blijkbaar staan hier twee opvattingen lijnrecht tegenover elkaar: die van den Keizer, die een begrafenis zou wenschen met den meesten praal en met een architectonisch-historischen achtergrond, en de opvatting van de familie, in overeenstemming met het uitdrukkelijk verlangen van den overledene, naar een stille teraardebestelling ver van het gewoel der wereld. Bij het ontvangen van de doodstijding stelde de Rijkskanselier von Hohenlohe zijn voorgenomen reis naar zijn Russische landgoederen uit, om naar Berlijn terug te keeren. Staatssecretaris von Bulow vertrok onverwijld uit Semmingen. Graaf Posadowsky, die op een dienstreis naar Hamburg was, stapte aan Friedrichsruh uit den trein, om der familie] de deelneming van de Regeering te betuigen. De Minister, die langer dan een kwartier buiten het slot moest wachten voor een onverbiddelijken schildwacht van de compagnie, die op bevel des Keizers op het heerenhuis de eere-wacht heeft betrokken, slaagde er ten slotte in het slot binnen te komen en zich van zijn opdracht te kwijten. Verder zonden de Keizerin, de Kroonprins, de Pruisische Prinsen en Prinsessen, bijna alle Bondsvorsten en hun Huizen, de Keizer van Oostenrijk, het Italiaansche Koningspaar, het Britsche, het Russische hof en meer dan honderd Europeesche staatslieden, waaronder Crispi, betuigingen van deelneming. De Keizer is aan boord van de «Hohenzollern" om half tien gisteravond te Kiel aangekomen en begroet door saluutschoten van het vereenigd eskader. De Keizerin heeft wegens Bismarck's overlijden naar Koburg geseind, dat zij de bruiloft van haar broeder niet kan bijwonen. Lenbach is op verzoek der familie naar Friedrichsruh gegaan om een schilderij te maken van Bismarck op zijn sterfbed; Begus is door den Keizer naar Friedrichsruh gezonden om een afdruk van het gelaat te nemen en een sarkofaag te ontwerpen waarop Bismarck's beeld in de historische kurassiersuniform moet liggen. Het lijk is gephotographeerd, waartoe de Prins zijn toestemming heeft gegeven, op voorwaarde, dat de photographieën onder de familieleden zullen blijven. Daarop is een masker van het gelaat genomen. Bismarck's dood heeft den verkoop van postkaarten met zijn portret zeer doen toenemen. Honderden en nog eens honderden worden uit Friedrichsruh verzonden naar alle oorden van het Rijk. Het testament van Bismarck zal volgens het Berl. Tageblatt geen verrassingen brengen. Bismarck had reeds jaren geleden met zijne kinderen een overeenkomst gemaakt voor de verdeeling van zijn nalatenschap. De prinsentitel komt rechtens aan graaf Herbert toe als oudste zoon; hij krijgt daarbij Friedrichsruh, waarvoorloopig de familie Rantzau blijft woneo. Bismarck's baar vermogen, dat voor een deel bij de Bank var. Engeland, voor een deel bij den bankier Bleichrüder is gedisponeerd bedraagt belangrijk veel meer dan de schattingen. Bovendien zijn bij den juwelier Friedliinder voor een waarde van een millioen aan orders, briljanten, gouden sieraden en eere-geschenken gedeponeerd. Een groot deel van het baar vermogen wordt den zoons van graaf Rantzau toegewezen. De Reichsanzeiger roemt in een lang artikel de onsterfelijke verdiensten van Bismarck, in wien het vaderland zijn grootsten zoon heeft verloren. Het bericht van Bismark's sterven heeft, gelijk reeds is medegedeeld, ii. geheel Duitschland en over geheel Europa een diepen indruk gemaakt. Alle bladen der groote Rijken — met uitzondering natuurlijk van Frankrijk — geven den grooten man een hartelijk en warm vaarwel mede op de groote reis. Het zou ons te ver voeren om van al deze artikelen melding te maken en eigenlijk mag het als onnoodig worden beschouwd, want de grondtoon is bij alle dezelfde. Wij stippen slechts even aan dat de Italiaansche, de Oostenrijksche, de Hongaarsche en de Engelsche bladen — van de Russische is natuurlijk nog niets bekend — een eeresaluut brengen aan den stichter van Duitschlands eenheid. Zij doen dat in waardeerende bewoordingen, al zien zij zich ook genoodzaakt om in vele opzichten zijn binnenlandsche staatkunde te gispen. In Duitschland is de rouw algemeen. Van de openbare gebouwen in vele Duitsctie steden woei reeds Zondag de vlag halfstok, het paleis van den Rijkskanselier te Berlijn was gesloten, het Departement van Buitenlandsche Zaken stak de rouwvlag uit. Dit voorbeeld werd door particulieren langzamerhand gevolgd. Voorzeker hing Maandag van de meeste huizen in de hoofdsteden van het Rijk de rouwvlag. Hamburg was reeds Zondag zoover. De Fransche bladen wijden lange artikelen aan het sterven van Bismarck, zij geven nog eenmaal uiting aan den haat tegen den man, wien zij Frankrijk's vernedering verwijten. De Temps geeft een scherpe critiek op Bismareks leven en werken. Zijn grootste werk, Duitschlands eenheid, heeft hij met geweld tot stand gebracht, zegt zij, en is daardoor een vloek geworden, een broeinest voor toorn en haat tusschen de menschen. »Het was een onherstelbare misdaad de geschiedenis te vervalschen en twee volkeren van het vasteland, die bestemd waren om elkander te begrijpen, elkander aan te vullen en samen te werken aan den voorspoed der menschheid, tegenover elkander te plaatsen." Het Journal des Débats verklaart dat het recht van verovering voor Bismarck het meest onbetwistbare van alle rechten was en hij heeft weten te bewerken dat men het hem niet betwistte. En het sommeert zijn leven aldus: «Duitschland heeft er voorzeker veel bij gewonnen en is Bismarck dank verschuldigd. •Europa, dat hij waarlijk eenige jaren lang geregeerd heeft, is hem sleehts bewondering verschuldigd, met heel veel voorbehoud vermengd. »Ea wat Frankrijk betreft, onafhankelijk van zijn eigen ongeluk, is het al te lang de kampioen van de beschaving en van het recht geweest om niet te protesteeren tegen het nadeel dat Bismareks staatkunde heeft toegebracht aan eenige der edelste zaken die de menschheid eeren." In de Figaro eindigt Whist zijn beschouwing over Bismarck aldus: »Het heengaan van Bismarck kan niet anders dan een platonische verlichting zijn voor de ouderen van ons geslacht die hem aan het werk hebben gezien en die zoo wreed hebben geleden onder zijn driestheid en zijn minachting voor wat billijk was. »Ik weet niet wat zij van hem zullen zeggen die zijn geschiedenis enkel uit de boeken hebben geleerd; maar vooral mijn landgenooten blijft hij, ondanks den stralenkrans die zijn naam omringt, bij ons aan den nationalen afkeer prijs gegeven." Het Journal constateert van hem dat hij zijn succes meer had te danken aan de minderheid en de verblinding van zijn staatslieden dan aac zijn eigen verdienste. En verder: «Bismarck heeft de toekomst niet voorzien, hij had niet de gevolgen kunnen overwegen van de daden waar hij zich het meest op beroemde. Hij heeft door de inlijving van Elzas—Lotharingen en door zijn bondgenootschappen fouten begaan die zwaar op Duitschland en op Europa rusten. In 1871 wist hij ons niet op te heffen, noch ons af te maken »Bismarck heeft Frankrijk willen schenden, het volkomen afhankelijk willen maken van de bondgenootschappen die hij naar zijn wil zou leiden. Hij heeft door zijn daden de hooghartigsten, de eerlijksten, de machtigsten van zich vervreemd. Hij heeft het Fransch-Russisch Verbond voorbereid." De Matin: »Hij wijdde de volheid van de macht van zijn geest aan de grootheid, de veiligheid, de verrijking van zijn vaderland. Om zijn doel te bereiken stapte hij met verachting stelselmatig over alles heen wat hij gaarne de vooroordeelen van het gevoel en de moraal had genoemd. Voornamelijk daardoor was hij buitengewoon onder zijn medemen schen. »Hij bewaarde zijn deugden voor het familieleven. Hij was slechts menschelijk aan den huiselijken haard." De Jour meent, dat met Bismarcks dood voor den Duitscher als het ware een deel van hun overwinningen heen gaat en voor de Franschen een deel van hun nederlagen. Bismarck''s ontslag in 1890. In de Berlijnsche Lokalanzeiger , een monarchaal, maar overigens staatkundig kleurloos blad, publiceert Bismarck's levensbeschrijver en vertrouweling, de heer Busch, een lang artikel, dat tot opschrift heeft: »De waarheid over Bismarck's ontslag". De schrijver geeft als inleiding het voor het meerendeel bekende verhaal van de bestaande meeningsverschillen tusschen den Keizer en den Kanselier. Behalve de meer bekende punten van geschil herinnert hij nog aan 's Keizers afkeuring van Bismarck's verkeer met Windthorst, den Centrumleider, en tegelijker tijd werd de crisis verscherpt door een geschil over de buitenlandsche staatkunde. Dan volgt in extenso de brief, waarin Bismarck zijn ontslag heeft gevraagd. Een groot deel van het stuk handelt over de ordre, van 8 September 1852, die de rechten van den Minister-President regelde. Bismarck zette uiteen, dat deze ordre noodzakelijk was en zegt: »Het bestaan van de ordre en de zekerheid dat ik het vertrouwen van de beide ontslapen Keizers Wilhelm en Friedrich genoot, was voldoende om mijn gezag in den Ministerraad te verzekeren. Deze zekerheid bestaat nu echter niet meer, noch voor mijne collega's, noch voor mij. Ik heb dus mijn toevlucht moeten nemen tot de ordre van 1852, om de noodige eenheid in den dienst van Uwe Majesteit te verzekeren. »Om vorenstaande redenen ben ik niet in staat om Uwer Majesteits bevel uit te voeren, dat mij zou nopen de ophefficg van de ordre van 1852, die ik kort geleden zelf heb in herinnering gebracht, te doen geschieden en mede te onderteekenen, maar Diettemin het voorzitterschap van het Pruisische Ministerie te blijven waarnemen. »Naar de mededeelingen die generaal Von Hahnke en de geheime Kabinetsraad Von Lucanus mij gisteren hebben gedaan, kan bij menigeen twijfel bestaan, dat Uwe Majesteit weet en gelooft dat het mij niet mogelijk is de ordre op te heffen en toch Minister te blijven. Niettemin heeft Uwe Majesteit het mij den 15en gegeven bevel gehandhaafd en in uitzicht gesteld dat mijn daardoor noodzakelijk geworden verzoek om ontslag zou worden aangenomen. «Na vroegere besprekingen, die ik met Uwe Majesteit had over de vraag of U mijn in dienst blijven niet wenschelijk zou voorkomen, moet ik onderstellen dat het U aangenaam zou zijn wanneer ik afstand deed van mijn ambt in Uw Pruisischen dienst, maar in Rijksdienst bleef. Ik heb bij nader onderzoek van dezen vraag de vrijheid genomen op enkele bedenkelijke gevolgen van deze verdeeling van mijn ambten, met name ten opzichte van het krachtig optreden van den Rijkskanselier in den Rijksdag, eerbiediglijk te wijzen en onthoud mij van een herhaling van alle gevolgen welke zulk een scheiding tusschen Pruisen en den Rijkskanselier zou hebben. Het heeft daarop Uwer Majesteit behaagd goed te vinden dat voorloopig alles bij het oude zou blijven. Zooals ik echter de eer had uiteen te zetten, is het mij niet mogelijk het ambt van Minister-President te blijven waarnemen nadat Uwe Majesteit daarvoor herhaaldelijk de capitis diminutio heeft bevolen, die gelegen is in de opheffing der ordre van 1852. Bovendien heeft het Uwe Majesteit behaagd mij bij mijn eerbiedige voordracht van 15 dezer met betrekking tot de uitbreiding van mijn dienstrechten grenzen te stellen, die mij niet toelaten deel te nemen aan de Staatszaken, deze te overzien, de vrije beweging in mijn Ministerieele besluiten en in het verkeer met den Rijksdag en zijn leden te behouden in die mate als de grondwettige verantwoordelijkheid voor mijn ambtsdaden noodig maakt. «Maar ook al ware het doenlijk onze buitenlandsche staatkunde onafhankelijk van onze binnenlandsche en buitenlandsche rijksstaatkunde en van de Pruisische politiek te voeren, gelijk het geval zou zijn, wanneer de rijkskanselier evenzoo weinig deel had aan de buitenlandsche staatkunde als de Beiersche of Saksische Ministers en niets uit te staan had met het uitbrengen van Pruisens stem in den Bondsraad tegenover den Rijksdag, dan nog zou ik na het jongste beslissingen van Uw Majesteit over de richting van onze buitenlandsche staatkunde, sameagevat in Uw allerhoogst schrijven dat Uw Majesteit gisteren heeft gevoegd bij het rapport van consul X., in de onmogelijkheid zijn om de uiteenzettingen in het bevel omtrent de buitenlandsche staatkunde goed te keuren. Ik zou daardoor alle voor het Duitsche Rijk belangrijke gevolgen in de waagschaal stellen, welke onze buitenlandsche politiek sedert tientallen van jaren in den geest van wijlen de beide voorgangers van Uwe Majesteit in onze betrekkingen met... (blijkbaar is Rusland bedoeld) onder ongunstige omstandigheden heeft verkregen en welke tegen verwachting groote beteekenis mij na zijn terugkeer uit P. heeft bevestigd. »Het is mij bij mijn gehechtheid aan den dienst van het Koninklijk Huis en aan Uwe Majesteit en bij mijn veeljarig inwerken in omstandigheden die ik tot dusver voor bestendig had gehouden, zeer smartelijk de gewone betrekking tot U en tot de geheele staatkunde van het Rijk en Pruisen te verbreken. Maar na nauwgezette overweging van Uwer Majesteit bedoelingen, die ik zou moeten uitvoeren als ik in dienst bleef, kan ik niet anders dan Uwer Majesteit alleronderdanigst verzoeken mij uit het ambt van Rijkskanselier, van Minister-presidenten van Pruisisch Minister van Buitenlandsche Zaken genadiglijk en onder toekenning van het wettig pensioen te willen ontslaan. «Naar mijn indrukken in de laatste weken en naar de gevolgtrekkingen, die ik gisteren heb gemaakt uit de mededeelingen van Uwer Majesteits civiel en militair Kabinet, mag ik eerbiediglijk veronderstellen, dat ik met mijn verzoek om ontslag aan de wenschen van Uwe Majesteit tegemoet kom en dus met zekerheid mag rekenen op een welwillende toestemming. Ik zou het verzoek om ontslag uit mijn ambten reeds voor jaar en dag aan uwe Majesteit hebben voorgelegd, wanneer ik niet den indruk had gehad dat het Uwer Majesteit gewenscht voorkwam gebruik te maken van de ervaringen en bekwaamheden van een trouw dienaar van Uw voorvaderen. Nu ik zeker ben dat Uwe Majesteit deze niet meer noodig heeft, mag ik mij uit het staatkundig leven terugtrekken, zonder te hoeven, vreezen, dat mijn besluit door de openbare meening als ontijdig zal worden veroordeeld." Een belangrijke bijdrage tot dit ontslag-vraagstuk geeft de heer Henry des Houx nog in de Matin. De heer Des Houx heeft het verhaal dat hij weergeeft persoonlijk uit den mond van den oud-Rijkskanselier gehoord. Bismarck vertelde den Franschman, die hem was komen bezoeken, dat hij zich volstrekt niet tegen de internationale arbeidsconferentie had verzet. Integendeel. «Deze gedelegeerden waren bewonderenswaardige diplomaten, zeer fijne hovelingen. In plaats den Keizer terug te brengen tot de werkelijkheid en het sociale vraagstuk zooveel mogelijk te beperken, beijverden zij zich maar hun Keizerlijken gastheer te vleien en hem in zijn droombeeld te versterken. Ik was er verrukt over, de Keizer eveneens, maar wij waren op weg om in de steppen der ergste utopieën te verdwalen. Ik maakte deze opmerking maar zij werd slecht opganomen. »Ik had reeds dikwijls aanleiding gehad om mijn ontslag aan te bieden, maar ik nam het steeds op dringende verzoeken terug. Op dezen dag antwoordde de Keizer mij enkel met een ongeduldige handbeweging. Ik keerde naar het Kanselierspaleis terug, deed de zaken als gewoonlijk en zond rapporten san mijn meester. »Twee dagen later kreeg ik in het paleis aan de Wilhelmstrasse bezoek van den secretaris des Keizers; hij zeide tot mij: »De Keizer is verbaasd dat hij de aangekondigde ontslagaanvraag nog niet heeft ontvangen, hij vraagt of gij er op blijft staan." Ik antwoordde dat ik mijn Yorst zou schrijven. «Den volgenden morgen kwam de Keizerlijke afgezant terug en zeide tot mij: »Z. M. vreest dat uw brief met de ontslagaanvraag weggeraakt is. Om allen twijfel weg te nemen, heeft Z. M. mij opgedragen Ü te zeggen dat Uw verzoek om ontslag uit den dienst goed opgenomen zal worden. »Toen was alles uit; men gaf mij den titel van Hertog van Lauenburg, ongetwijfeld als incognito voor de reis." De Times vertelt in zijn levensbeschrijving, die meer dan twee bladzijden beslaat, dat de laatste woorden tusschen den Keizer en zijn kanselier in het Engelsch werdon gewisseld. Bismarck, opstaande, vroeg kortaf: Then I am in your way Sir? (Ik sta u dus in den weg, mijnheer?); waarop de Keizer nog korter met yes (ja) antwoordde. Engeland. De RegeeriDg heeft nieuwe ontevredenen gemaakt, ook onder de paitijgenooten, door de slappe wijze waarop de Minister van Binnenlandscne Zaken tegen de gevaren van fosforus- en loodvergiftiging in fabrieken optreedt. Vrijdag in het Lagerhuis en daarna in de bladen heeft de Minister daarover harde waarheden moeten hooren. Dat zal de liberalen een handje helpen bij de verkiezingen te Griinsby op heden ; ofschoon, de verkiezing gaat hier grootendeels over Home Rule, en aan weinig verkiezingen wordt om die reden zooveel beteekenis gehecht als aan deze. Het is kwaad voor de unionisten, dat de onafhankelijke conservatieve candidaat zich, zelfs een Balfour ten spijt, tegenover Doughty handhaaft. Daarentegen wordt deze gesteund door verscheiden kiezers,'die hem indertijd als liberaal geholpen hebben. Bij het Parlement is een kredietaanvrage van £2200 (f26.400) ingekomen voor de begrafenis van Gladstone. In het Hoogerhuis vroeg lord Kimberley gister welke stappen de Regeering zich voorstelde te doen tot waarborging der Britsche belangen met betrekking tot de spoorwegen in de Yang-tseKiang provincies in China. Lord Salisbury antwoordde, dat voorgesteld was het Parlement uit te noodigen de Britsche belangen te beschermen door Britschen waarborg, doch de traditioneele staatkunde der Regeering gaat in tegengestelde richting. Er is in gezaghebbende kringen geen aanwijzing tot een dergelijke politiek; daarom gelooft de Minister niet, dat de Regeering de verplichting heeft spoorwegen te bouwen of geld te vinden. Doch indien eenige mogendheid zou tusschenbeide treden, omdat den Britten concessies waren gegeven, zou men het recht hebben te worden gehoord. De gezant Maedonald ontving daarom opdracht der Chineesche Regeering mede te deelen, dat de Britsche Regeering haar zal steunen in het verweer tegen eenige Mogendheid die agressieve daden zou verrichten tegenover China, omdat China aan Britsche onderdanen vergunning heeft gegeven tot het maken of steunen van een spoorweg of openbaar werk. De Regeering is bereid naar deze beslissing te handelen. Haar bedoelingen zijn een deur open te houden en de naleving van het verdrag van Tientsin te verzekeren. Frankrijk. De Aurore en de Siècle maken eenige brieven van Esterhazy openbaar, die moeten bewijzen dat de majoor zijn neef, graaf Christian Esterhazy, voor 38,500 fr. heeft opgelicht. Bij den dood van zijn vader kende Christian zijn neef Walsin Esterhazy bijna niet. Deze schreef hem toen een langen brief, waarin hij, met een toespeling op de diensten die hij Edmond de Rothschild bewezen had en in verband waarmede hij door den bankier meer dan eens geholpen was, zijn jongen neef een zekere geldelijke operatie aanried, die onder Rothschiid's directie zou plaats hebben. Christian en zijn moeder hadden er wel ooren naar. Toen de neef in het begin van dit jaar zijn geld terug wilde hebben, schreef de majoor hem dat hij in afwachting van de ontwikkeling der Dreyfus-zaak natuurlijk niet in het huis van een Rothschild kon komen, en dat hij dus wachten moest. Overigens zou hij een ontzaglijke schadeloosstelling eischen van Matthieu Dreyfus, Zola, de tigaro enz. Christian Esterhazy bleef echter aandringen, en de majoor schreef hem nog eenige briefjes tot geruststelling: dat hij het zoojbijzonder druk had, dat hij in een verkiezingszaak gewikkeld was, enz. Mevrouw de weduwe Esterhazy en haar zoon Christian begaven zich nu naar Parijs, en vernamen van Rothschild dat de majoor daar nooit een voet gezet had. Toen volgde de aanklacht van graaf Christian tegen zijn neef, wegens misbruik van vertrouwen. Spanje. Volgens ontvangen berichten, zou een bende Carlisten van 80 ruiters en 200 man voetvolk bij Urgel zijn gezien, in het hart van de streek die bij alle vorige opstanden een broeinest van Carlistische beroeringen is geweest. De autoriteiten van Catalonië hebben drie compagnieën infanterie en twee escadrons cavalerie uit de garnizoenen van Manresa en Lerida ter vervolging der bende uitgezonden. De Carlisten zouden, naar men zegt, voornemens zijn, van de samentrekking van groote troepenmassa's aan de kust uit vrees voor een Amerikaanschen inval gebruik te maken om hun slag te slaan. Orders zijn uitgevaardigd om meer dan ooit op de passen der Pyreneeën, de voornaamste verbinding waarover de Carlisten meenen te kunnen beschikken, toe te zien. Het Carlistische orgaan te Madrid, de Correo Espannol is krachtens bevel der militaire autoriteit opgeheven. Spanje en Vereen. Staten. De Ministers Alger en Long te Washington hielden gistermiddag besprekingen met President Mc Kinley over den toestand op de Philippijnen. De Regeering heeft belangrijke telegrammen ontvangen, maar weigert den juisten aard daarvan op te geven. Men weet echter, dat generaal Merritt geseind heeft, dat de houding der opstandelingen dreigt aanleiding te geven tot een openlijke breuk met de Amerikanen. Merritt zal zijn best doen de burgers te beschermen tegen de losbandigheden der opstandelingen. Hij zal met dit doel te zamen met admiraal Dewey een aanvraag zenden tot capitulatie van Manilla. Een telegram meldt, dat generaal Merritt gevraagd heeft om aanvulling van zijn strijdkracht tot ten minste 50,000 man, voornamelijk wegens de houding der opstandelingen. China. Uit Honkong wordt aan da Times gemeld, dat daar groote verontwaardiging heescht, nu langzamerhand de inhoud van de Anglo-Chineesche overeenkomst betreffende de Kau-loeng uitgelekt is. Te Honkonf? is men vooral tegen het handhaven van het Chineesche bestuur over de stad Kau-loeng en van de Chineesche douane aldaar, en ook tegen het uitoefenen van toezicht op drie havenhoofden te Hongkong door een aldaar wonenden manderijn, als handelscommissaris. De Chiceezen zoowel als de Engelschen te Honkong keuren de conventie af. Te Shanghai acht men, volgens een telegram ■ aan de Times , Curzon's mededeeling in het Lagerhuis ten aanzien van den Peking-Hankou spoorweg cnvereenigbaar met den tekst van het contract der leening voor deze lijn, welke gelijkstaat met Rusland's loochening van Engeland's rechten op den Jangtse-Thalam spoorweg. Het tiende artikel bepaalt dat de geheele lijn tot pand strekt voor de leening, welker obligatiën gedeponeerd moeten werden bij het kantoor te Parijs van de Russisch-Chineesche bank, die de lijn in eigendom zal hebben en zal beheeren. Men zegt dat Sjeng het leeningscontract geteekend heeft onder de pressie van Li-Hung -Chang. Transvaal. Omtrent de Transvaalsche expeditie naar Swazieland deelde Chamberlain gister in het Engelsche Lagerhuis het volgende mede: Toen de grootkapitein M' Bunu zijn induna M' Baba had laten ter dood brengen, ontstond er zulk een opgewondenheid, dat de Transvaalsche Regeermg het noodig achtte, een groot aantal vrijwilligers naar Swazieland te zenden. De Transvaalsche Regeering beweert, dat dit gedaan is voor politie-doeleinden en om de Europeesche bevolking gerust te stellen. De grootkapitein werd voor het landdrosthof teBremersdorp gedagvaard, maar ontvluchtte; een bijeenkomst van induna's leidde tot de tijdelijke erkenning van de Koningin-Moeder als Regentes. De Transvaalsche Regeering beweert, dat zij niet anders wenscht dan te handelen in overeenstemming met de Swazieland-conventie, en de hooge commissaris is op 't oogenblik in bespreking met de Transvaalsche Regeering. Verspreide Berichte?!. Het scheepvaart-congres te Brussel is Zaterdag gesloten. Gelijk Jan van Rijswijck in een van zijn toosten heeft opgemerkt, het scheepvaartcongres zal, evenmin als eenig ander, onmiddellijke en tastbare uitkomsten hebben. In de meeste gevallen is er niets beslist dan het beter was om de regeling van het een of ander te laten afhangen van de plaatselijke gesteldheid en eigenaardigheden. Eenige vragen werden aangehouden tot het volgend congres, dat in 1900 te Parijs zal worden gehouden. De algemeene vergadering nam Zaterdag een voorstel aan, om een algemeen reglement voor de scheepvaartcongressen te ontwerpen. Uit naam van da Nederlandsche Regeering bedankte de heer Conrad de Belgische Regeering voor haar vriendelijke ontvangst. Zondag ontving de Koning de leden van het congres ten paleize. --- IN DE MIJNEN. ROMAN VAN K. ORTH. 26 XII. Het was een koude, gure avond en schier onafgebroken regenstroomen dreven al het vuil en de kolenstof, welke zich sinds weken in de straten van Pottsville had verzameld, naar de rivier de Schuylkill. Voor een avondwandeling was het weer zoo ongunstig mogelijk en de blinden van «Sheridan House" klapperden heen en weer, als wilden zij dengenen, die daar binnen veilig voor wind en regen beschut waren, duidelijk aan het verstand brengen, welk eene dwaasheid het zou zijn, om zich nu in dit onstuimige weer buiten te wagen. Niettemin maakte Henry Dougherty, toen de wijzer van zijn horloge negen uur aanwees, zich gereed om volgens afspraak zijn kamer te verlaten en Pat Monaghan, die zijn gids zou zijn, uit de gelagkamer te roepen. Vóór hij echter nog de trap had bereikt, trad Daisy uit de donkere gang op hem toe en zeide zacht fluisterend: »Gaat gij met mijn vader naar David Kehoe, mr. Dougherty ?" »Ja, ik ben van plan met uw vader een uitstapje te ondernemen, miss Daisy," gaf bij vroolijk ten antwoord, »maar ik weet niet, waarheen hij mij brengen zal. Nu, het zal, naar ik hoop, wel niet regelrecht naar de hel zijn." «Gij gaat naar David Kehoe — ik weet het. »En ik raad u, u voor zijne vrouw in acht te nem^n." «Zoo — f n waarom ? Gaat vrouw Kehoe bier voor zulk eene verleidelijke schoonheid door ?" De duisternis verhinderde hem den indruk van deze lichtvaardige vraag waar te nemen, want hij kon niet zien, hoe het bloed Daisy naar de wangen steeg. Maar bij hoorde toch duidelijk de misnoegdheid in hare stem, toen zij antwoordde : »Gij begrijpt wel, dat het niet zoo gemeend was, want wat gaat het mij aan of eene vrouw verleidelijk is of niet. Maar Anna Kehoe is eene Duitsche en ik vertrouw haar niet. Zij haat de Molly-Maguires en beschouwt het als een ongeluk, dat haar man tot hen behoort. Ik ben overtuigd, dat zij op zekeren dag eene schandelijke daad zal begaan, al lachen de anderen mij ook uit, telkens wanneer ik hen waarschuw." »Ik zal de vrouw gadeslaan, Daisy — altijd Damelijk, wanneer ik daartoe gelegenheid vind. Maar het komt mij zoo zonderling voor, dat een Ier met een Duitsche vrouw getrouwd is. Hg had toch, naar het mij voor komt, hier in Amerika onder zijne landgenooten keuze genoeg." »Zoo lang hij nog zijne beide beenen had — zeker, want hij was toen een sterke en knappe kerel. Maai- een kreupele valt niet in ieders smaak." »Wat, is Kehoe kreupel V' »Ja. Een van zijne beenen moest afgezet worden, nadat het door een vallenden boomstam was verpletterd. Hij werkte toen namelijk als houtbakker. En toen het ongeluk gebeurd was, brachten zij hem naar de herberg van den ouden Abel boven in de mijnen, wijl dat huis het dichtst bij gelegen was. De dokter vond, dat het niet de moeite waard was hem naar Pottsville te vervoeren, daar hij immers toch sterven moest en wilde ook om die reden van eene amputatie niets weten. Kehoe echter, die geen oogenblik zijn bewustzijn had verloren, stond er op, dat hem het been werd afgezet, want bij voelde zelf, dat daarin zijne eenige kans op redding bestond. Zij deden zoo als hij verlangde, en nu is by gezonder dan coit, alleen moet hij zich nu met een houten been behelpen. Met de kleindochter van den ouden Abel. die hem tijdens zijne langdurige ziekte had verpleegd, is hij toen getrouwd en sinds dien tijd heeft hij de herberg niet weer verlaten. Werken kan hij immers niet veel, en sinds de oude man dood is, heeft hij het beheer over de zaak." «Dat is eene zeer romantische geschiedenis,"zeide Dougherty, die opm rkzaam had geluisterd, «maar ik zou zeggen, dat de Molly-Maguires van eene vrouw, die zooveel van haar man houdt, dat zij hem, ondanks zijn verminkt been, genomen heeft, niets te vreezen hebben. Zij kan toch niets tegen de orde ondernemen, zonder daarmee in de eerste plaats haar man te treffen. En daarvoor zal zij zich wel wachten." »ÜJze Duitschers zijn tot alles in staat} wanneer zij meenen, dat hun zoogenaamd billijkheidsgevoel gekrenkt wordt. En ik zeg het nog eens: juist deze vertrouw ik het allerminst. Men had Kehoe uit de orde moeten verbannen, toen hij deze Duitsche tot vrouw nam." »Nu ik zal haar scherp in 'toog houden en ik dank u in elk geval voor de waarschuwing, miss Daisy. Maar ik ben bang, dat uw vader beneden reeds op mij wacht." Hjj tastte in het donker naar hare hand, maar zij was, om zijne bedoeling te voorkomen, zoo ver achteruit gegaan, dat hij slechts in de ijle lucht greep, en met een kort, bijna bevelend: »Ja, het wordt hoog tijd, dat gij u op weg begeeft," dreef zij hem weg. Pat Monaghan had dien avond, zooals hij dat somtijds placht te doen, zijn brandewijn blijkbaar meer toegesproken, dan het voor de helderheid van zijn geest dienstig was. Da verveling had hem daartoe zeker gebracht, want in de groote gelagkamer bevonden zich slechts weinig sasten en juist zij die andere het meeste leven maakten en den dikken waard door de onleschbaarheid van hun dorst voortdurend in bawegiDg hielden, lieten zich dien avond niet zien. »Ah, zijt gij daar eindelijk, broedertje?" riep Pat Dougherty, die juist binnentrad, met de teederheid van iemand die wat te veel heeft, toe. »Laten wij dan gaan ! Maar het is een hondenweer en wij zullen zoo nat zijn als twee verzopen katten, vóór wij bij de spelonk van onzen vriend Kehoe zijn beland. Wij moeten dus eerst nog een glaasje drinken om den inwendigen mensch te verwarmen." »Tegen zulk een voorstel heb ik nooit iets," antwoordde Dougherty voorkomend, »en natuurlijk : op mijne kosten 1" Pat Monaghan sloeg hem geroerd op den schouder. «Waarachtig, gij zijt een bovenste beste. En, zoo ik dezen Kerrigan mijn woord niet gegeven had — maar waarom zullen wij daarover spreken ? Johnny, twee glazen van de beste Monongahela. Maar niet dien vingerhoed, domkop! Houdt gij ons dan voor geheel-onthouders ?" Hij lachte over zijne eigene geestigheid, zoodat hij gevaar had geloopen van te stikk»n, wanneer Dougherty hem niet flink op den rug had geklopt. Daarop dronk hij zijn groot glas in éen teug leeg en kon een kreet van bewondering niet weerhouden, toen hij zag, dat de ander er nog vlugger dan hij mee overweg kon. Hij had immers evenmin als een der andere aanwezigen bemerkt, dat Dougherty bijna den geheelen inhoud van het drinkglas met een handige, bijna onmerkbare handbeweging op den vloer had uitgestort. Daarop wierp Monaghan een mantel over de schouders, drukte een witten vilten hoed diep ia de oogen en nam Dougherty's arm. «Voorwaarts, mijn jongen! Wij hebben ons een beetje verlaat; maar wij zullen toch nog bij tijds komen, want wannaar het niet al te donker is, nemen wij den koristen weg." Hij stond in het eerst niet geheel vast op de beenen, maar de koude nachtlucht ontnuchterde hem spoedig, ten minste in zoo verre, dat hij weer de volle heerschappij over zijne ledematen kreeg. Alleen zijne spraakzaamheid bewees, dat de roes nog niet geheel vervlogen was. Zijn medgezel scheen dat echter volstrekt niet hinderlijk te vinden, daar hij hem steeds, wanneer zijn mond een oogenblik stilstond, door vragen en los heengeworpen opmerkingen tot sproken aanspoorde. Toen zij de laatste huizen der stad achter zich hadden, vielen de ijskoude regendruppels, die de wind hun tot dusver in 't gezicht had gezweept, minder dicht neer en door eene opening in de saamgepakte, sombere wolkenmassa kwam de bleeke schijf der maan te voorschijn en wierp een mat, onzeker licht over het landschap. De breede rijweg, dien zij ingeslagen hadden, ging tamelijk steil bergopwaarts en schier huiveringwekkend verhief zich zoowel aan hun rechter als hun linkerkant de reusachtige, zwarte muur van het dichte, schijnbaar ondoordringbare bergwoud, «Het is licht genoeg, om den binnenweg te nemen," merkte Pat Monaghan op, nadat hij de lucht met een onderzoekenden blik had gemonsterd. «De maan breekt door de wolken. En al mocht die oude slaapmuts zich ook weer willen verstoppen, dan maakt het nog niet veel uit. Ik ken hier eiken boom en eiken steen. Blijf maar dicht bij mij, mijn jongen; de duivel zou dan de hand in het spel moeten hebben, wanneer ik je niet gezond en wel bij Kehoe afleverde." Hij was het bosch ingegaan en moest inderdaad zeer zeker van zijne zaak zjjn, wijl hij ondanks de duisternis, tusschen de stammen en het natte kreupelhout bijna even spoedig voorwaarts kwam, als op den gebaanden weg. (Wordt vervolgd.) ---