BUITENLAND. Overzicht. l'rsnliryK. In den loop der diecussiën over de regeling der staatsbegrooticgen van 1889, '90 en '91, wees de rapporteur ep de overdreven uitgaven van Jules ltoche, destjjus Minister van Koophandel (thans lid van de budgetcommissie) en van zjjn kabinetschef. De zitting was zeer rumoerig. Jaurès stelde een motie voor, om het dossier naar de Bsgearing terug te zanden. Deze motie werd door de Begaering en de commissie aanvaard en met 516 stemmen tegen één aangenomen, S?uttscï!l»nNu, zeide hij, nop hem los, als een wilde kat 1 «Laat dat maar aan mjj over!" antwoordde Edith. Zjj stegen uit en gingen het gerechtsgebouw binnen. De zaal was stampvol, want er werd juist recht gesproken in een zaak, die de algemeene belangstelling had opgewekt; de heer de la Molle, de voorzitter, was juist aan het woord. Quest zat aan zgn tafei, aan het benedeneinde van de bank, waarop de rechters zaten en maakte eenige aanteekeningen. «Daar is uw man", fluisterde George, «nu er op los 1" George had. zgn rol in hst drama afgespeeld en met een zucht van verlichting mengde hjj zich in het gedrang der menigte, om het verdere verloop der zaak na te gaan. Hjj zag, hoe de woeste, groote vrouw als een slang of een panter, die op zijn prooi loert, door de menigte sloop, en hjj kreeg een gevoel, dat naar berouw zweemde, als hjj aan het slachtofier dacht. Toen bedacht hjj echter, dat ook dit slachtoffer zelf op zjjn prooi loerde, op den ouden vrederechter en het oude geslacht de la Molle, en zjjn medelijden was weg. Ondertusschen had de vrouw zich door de menigte heengedrongen, waarbjj zjj de laatste knoopen van haar mantel verloor, en was genaderd tot het hek, waardoor het publiek van de zitplaatsen voor de ambtenaren gescheiden werd. Het verste verwijderd, achter het hek, zat Quest aan een tafel; hjj had zitten schreven, doch stond nu op en overhandigde het geschrevene aan den heer de la Molle, waarna hg 'zich omdraaide, ten einde weer te gaan zitten. Ondertussehen had zjjn vrouw haar lang, lenig lichaam zoover [over het hek heengebogen, dat haar hoofd zich bjjna op gelgke hoogte met de tafel bevond. Zoo bleef zg staan en staarde hem aan; op haar gemeen gezicht stond woede en haat te lezen, want de vrees was door de cognac, die zjj gedronken had, verdreven. Toen Quest zich omkeerde, trof een weerschijn der pauweveeren hoed zjjn oog en onwillekeurig wierp hg een blik op het gezicht daaronder. Hg snakte naar lucht, de geheele zaal scheen met hem te draaien. De slag was gevallen 1 «Zeg, Billy", fluisterde de gehate stem, «ik ben alleen gekomen om je eens te zien 1" Met een bovenmenschelgke poging trachtte hjj zich goed te houden. Hjj wenkte een politiedienaar, die in de nabjjheid stond, en gelastte hem döze bechonkea vrouw weg te brengen. De agent trad op haar toe en raakte haar arm aan. «Kom, maak dat je weg komt", zeide hjj, «je b8nt dronken." Op dit oogenblik was de heer de la Molle met het bekend maken van het vonnis klaar. «Ik ben niet dronken", zeide de vrouw, luid genoeg om de opmerkzaamheid der gansche zaal op zich en haar opvallende kleeding te vestigen, «en ik heb het recht hier te bljjven." «Kom", zeide de politiedienaar, «de secretaris zegt, dat gjj weg moet gaan." «Zoo, zegt de secretaris dat 1" antwoordde zjj. «En weet gjj, wie de secretaris is? Ik wil het aan iedereen vertellen!" riep zg luide uit, ïhjj is mgn man, die wettig met mjj getrouwd is, en hier is het bewjjs daarvoor", en zjj nam een opgevouwen papier uit haar zak en slingerde het op de tafel van een der ambtenaren. Quest zonk op zgn stoel neer en een ademloos stilzwijgen heerschte in de zaal. Da vrederechter herkreeg het eerst zgn kalmte. nStilte", beval hg, zich tot haar wendende. «Stilte I Zoo iets kan hier niet geduld worden." «Maar ik verlang recht!" krjjschte zjj. «Ik verlang billjjkheid; ik verlang een dwangbevel tegen hem, wegons bigamie. Hjj heeft mjj gebrek laten ljjden", en dit zeggende, soheurde zjj haar rood satjjnen kleed aan flarden; ï Jaar, zie maar, niet eens voldoende kleeren heb ik aan mgn ljjf, de deurwaarder heeft alles weggehaald ! Sedert jaren heb ik die behandeling verdragen, nu echter kan ik niet meer. Eecht, ik verlang niets dan recht 1" «Zwijg, vrouw", zeide de heer de la Molle; »wanneer gjj een klacht tegen iemand hebt in te dienen, kan dit langs de daarvoor aangewezen weg geschieden. Zwijg, of verlaat de zaal." Zg riep echter steeds luider om recht en vermaakte de gretig toehoorende menigte met eenige bijzonderheden van haar ljjden. De politie -dienaar kreeg bevel haar weg te brengen en daarop volgde een versohrikkeljjk tooneel. Zjj schreeuwde en verzette zich dusdanig, dat vier mannen noodig waren, om haar uit de zaal te brengen, waar zjj uitgeput tegen den muur viel en daar bleef liggen. «Zjj heeft haar rol goed gespeeld," zeide George, die alles gezien had, bg zich zelf, «ja, ze had het niet beter kunnen doen; die heeft er verstand van 1" Toen richtte hjj zgn opmerkzaamheid op den geknakten man voor hem. Q*est zat met aschgrauwe wangen, met wijdgeopende oogen en de handen plat op de tafel, onbewegelijk voor zich uit te staren. Toen de orde weer hersteld was, stond hij op en wendde zich, met het zichtbare voornemen om te spreken, tot de rechters. Hjj raakte echter geheel van zijn stuk en zeide niets. Onder een algemeen stilzwjjgen verliet hg jjlings de zaal. In den gang vond hjj zjjne vrouw, die in zittende houding tegen den muur leunde en omringd was door eenige menschen. Zg zag hem aan en begon te spreken,, maar hg viel haar in de rede en ging dicht bg haar staan. Met op elkaar geklemde tanden: en verwoede oogen staarde hjj haar aan, zoodat zij verschrikt tegen den muur aandrong. «Wat heb ik je gezegd ?" siste hjj haar in' de ooren en ging toen verder. Enkele schreden verder ontmoette hjj zgn klerk, een verstandig, geschikt jongmensch. «Jones", zeide hjj tot hem, «gij ziet die vrouw daar, zg heeft mjj aangeklaagd. Lat op waar zjj heengaat en breng mij dan berioht in de kanselarjj. Verlies de vrouw niet uit het oog, anders kunt gjj zeker zgn van uw ontslag. Begrepen ?" »Ja, mjjnheer Quest," antwoordde de verbaasde schrjjver. Quest ging naar de kanselarjj, die hjj gesloten vond, want hjj had zjjn schrjjvera vergunning gegeven, om half vjjf weg te gaan, daar hg niet van plan was gevreest, na de terechtzitting nog te komen. Hjj had echter zgn eigen sleutel in den zak, waarmede hjj de deur opende. Toen maakte hjj licht, nam eenige papieren uit zgn brandkast en verbrandde er verscheidene van. Twee er van legde hjj apart, om ze te lezen. Het eene was zgn testament, het andere droeg het opschrift: «aanteekeningen, betreffende Edith." Eerst zag hjj zgn testament in, dat hg reeds jaren geleden, ten gunste van Belle gemaakt had. «Het kan zoo blgven," zeide hjj, »zjj krjjgt dan juist de tien duizend pond terug, die zjj medegebracht heeft." Hjj nam toen een pen en zette overal, in plaats van Belle Quest, «Belle Gennett", haar meisjesnaam, met de bjjvoeging, algemeen als Belle Quest bekend, en onderteekende deze verbeteringen. Toen nam hg de «aanteekeningen" ter hand, die een uitvoerige besehrjjving bevatten van zgn betrekking tot die vrouw, die zgn leven vergald had. «Ik wil deze papieren niet vernietigen," zeide hjj, «Belle kan daaruit zien, dat ik niet zoo slecht ben, als het ljjkt." Hjj deed da aanteekeningen in een omslag, waarop hg Belle's adres schreef, met de bg voeging «eerst na mgn dood te openen. W, Quest." Nadat hg deze papieren weer in da kaflt geborgen had, viel zjjn oog op de Eduard Cosiiey afhandig gemaakte pandbrieveu, die naast hem op de tafel lagen. Weder nam hij een pen en schreef op een blad papier, dat hg aan het testament toevoegde: «Lieve B., gg moet de Honhammerhypotheken aan den heer Eduard Cossey teruggeven. Daar gg niet m jjn echte vrouw zjjt, zoo is de reden waarom ze mg gegeven werden, ook vervftllen en kunt gg ze billjjkerwgze niet behouden, wat gg, zooals ik geloof, ook niet zoudt willen doen. W. Q." (Wordt vervolgd.) ---