OVERZIGT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. De bad-tijd is de politieke komkommertijd. Wel spreken de gekroonden elkander en zelfs bezegelen zij beloften met handslag, dikwerf gevolgd door eene omhelzing, maar de wereld lacht om dit comediespel, wetende dat de wind al die bad-beloften, als ze van de lippen zijn gevloeid, onderschept en verstrooit en de omhelzing wordt uitgevoerd met even veel aandoening des harten, als die welke Pierrot en Colombijn opjhet theater aan het publiek laten zien — voor één schelling. Er is echter op dit eogenblik nog al iets aan de hand. Von Bismarck speelt met Leo XIII skrijg Antje", terwijl de Duitsche Germania achter 't scherm staat om den Opperpriester toe te lonken of te waarschuwen. De Jezuiten willen von Bismarck vangen en von Bismarck tracht de Jezuiten te blinddoeken en inderdaad, 'tzijn acteurs van den eersten rang. 't Loont de moeite om hen te bespieden in de ruimste mate. Het elkander zoeken en het zich voor elkander verstoppen heeft echter al vrij lang geduurd en von Bismarck, wien dat eigenlijk verveelt, is naar Varzin gegaan. Op een regenachtigen dag, en die hebben wij wel, zal hij daar Leo's zaakwaarnemer ontvangen en zoo zal hij het kerkelijk schaakspel voortzetten totdat de verkiezingen zijn afgeloopen. Dan weet hij of hij nog meer aan het Vaticaan moet toegeven dan wel of hij een pas achterwaarts kan gaan en veel mag vergeten. Disraëli bragt ook zijn geregt op het staatkundig pick-nick van den dag. Hij zeide op het diné bij Londen's burgervader aan 't dessert: »het zal waarschijnlijk zeer lang duren, eer ik weder gelegenheid heb tot mijne landgenooten te spreken." Alle ooren spitsten zich bij die mededeeling en die hem gaarne voor 't laatst zagen, maakten uit zijne woorden op, dat hij weldra den aftogt zal blazen, maar anderen, die beweren hem zeer goed te kennen, hoorden in die aankondiging het fluitje van den loozen vogelaar. Hij wil eens hooren wat John Buil over zijn »heengaan" zegt en daar hij behoort tot hen, die niet gaarne heengaan en dus lang blijven, zal hij, als de Engelschman hem als 'tware vasthoudt, besluiten om op 't kussen te blijven zitten. De Oostenrijksche Rijkskanselier Andrassy, die onlangs krukkerig werd omdat men hem den voet wilde ligten en die sterk het heimwee kreeg naar een eervol ontslag en rust, is van opinie veranderd en smeet de krukken weg. Er is eene politieke partij in Oostenrijk-Hongarije, die hem gaarne wil slijten, maar onder hare vrienden iemand te vinden, die de portefeuille kan overnemen, was tot nu toe vergeefsche moeite. Spanje's Koning — hij viel met zijn rijtuig om — is gekneusd. Vreemd — met een oude boerenwagen, die als 't ware in elkander is gegooid, draaft men door een landweg vol knippen en gaten en de voerman danst met de door elkander rommelende planken op en neer, maar — de wagen valt niet om. 't Rijtuig van Z. M. den Koning van Spanje, zich bewegende op een effen weg en bestuurd door een koetsier, die met de leidsels tooveren kan, valt om bij volkomene stilte en helderen zonneschijn. Velen zien een slecht teeken in dit ongeval, omdat Z. M. uit vrijen wil gaan. Die, op weg om 'tja-woord te vragen, uit de koets valt, doet beter als hij den wagen laat omdraaijen en terugkeert naar zijn moeder. Ook Rusland is het tooneel van vreemde, hoewel geenszins vermakelijke dingen. Dezer dagen is aan de loffelijke politie eene Nihilistin, eene adelijke nog wel, ontsnapt. De jonkvrouwe heet Olga Gobieslawska, woont te Moscou, werd door de politie gezocht en toen deze tot de zekerheid kwam, dat de schoone oproerlinge in hare eigene woning was, werd die door eene sterke magt ingesloten. Olga Gobieslawska ging op de binnenplaats harer woning in een luchtballon zitten en vertrok door de lucht. Zij kwam buiten Moscou op een rogge-akker neder, stapte uit en kuijerde verder. De politie bewaakt haar huis misschien nog. Het zwakke geslacht wordt al meer en meer de sterke vijandin van de Regeering, en in de vrouwen ligt voor het Staatsbestuur, zoowel als voor de maatschappelijke orde en de kerkregeling, het grootste gevaar. Men weet dat menige jeugdige vrouw aan het hoofd van een der godsdienstsecten staat, die als door een tooverslag vermeerderen en al meer en meer aanhangers krijgen. Dezer dagen is in de provincie der Donsche kozakken zulk een secte ontdekt, wier profetes de 25-jarige Xenia Kusmine is, die, in gezelschap van 12 Apostelen, door het Land trekt en hare nieuwe leer predikt. Deze keurt het huwelijk af, ontkent alle gezag der geestelijkheid en verbiedt den handdruk en het gebruik van vleesch en wijn. Maar 't akeligste en vermakelijkste politieke schouwspel levert het oude Stamboul. De Groote Heer had dezer dagen een stel Ministers op stoel en dacht: »zie zoo — daar zitten de poppen, ik trek aan 'ttouwtje en — zij leven! Aan den gouden Hoorn — kan men ergens beter zijn ?" Maar een enkele pop bewoog zich zonder dat de Groote Heer trok en dat mogt niet. Zijne Hoogheid liet Ministerraad beleggen en deelde daar, zonder blikken of bloozen, mede, dat de een kon heengaan en de andere niet kon blijven en voegde er tevens bij, enkel om aan de nieuwsgierigheid der heeren te voldoen, wie zouden binnenkomen als de anderen waren vertrokken. »Ik wil meester zijn!" dat is de leus van den Sultan en die zal zijne leus blijven, al moesten ook alle Turken aan de Minister-tafel hebben gezeten. De Turksche Minister van Oorlog is dezer dagen hevig verschrikt. Hij zat daar in zjjn Kabinet voor een blad schoon papier te denken, toen de deur, zonder dat er behoorlijk werd aangetikt, openging en een gansch corps gepensionneerde Circassiërs binnenkwam, aansloeg en zei: geld! De goede lieden zagen er ook hulpbehoevend, ja zeer vermagerd uit. »Maar.... zoo begon de Minister, doch verder kwam hij niet, want de Circassiërs trokken den sabel en herhaalden: geld!" Zijne Excellentie stond op, en — betaalde van zijn eigen geld. Hij heeft nu bij zijn collega voor Finantiën eene declaratie ingediend en als deze kas heeft en betaalt, dan vraagt Zahdi-Bey eerbiedig ontslag. Dat krijgt hij onmiddelijk — omdat hij eene declaratie indiende. Had hij de soldij, aan da Circassiërs betaald, niet opgevraagd, dan zou zijn aanzoek zijn afgewezen. De Groote Heer toch, die niet zonder smaak is, zou zeker den Minister hebben bewonderd, die zelf het leger betaalde. Naar zoo iemand heeft hij al lang, maar vergeefs gezocht. In Frankrijk wacht men een nieuw Ministerie. De verdaging van de wet op 't hooger onderwijs is eene nederlaag voor de Begeering en die nederlaag wijt men aan de weinig cordate houding van het Bewind. »Bestrijd het Ministerie thans niet — zou Gambetla tegen een zijner vrienden gezegd hebben — en laat het met vrede, het is het Ministerie van Versailles." Men kan er uit opmaken dat het vonnis reeds is geveld. De Zoeloe-oorlog is nog niet geëindigd. 't Engelsche leger rukte weer op en schijnt eenige punten te willen bezetten. Wordt verwacht: een oorlog tusschen Japan en China. --- POLITIE. Gevonden voorwerpen, ten gemeentehuize te Assen gedeponeerd: 1 MOKER. - 1 KINDERMANTELTJE. - 1 BRIL met DOOS. — 1 PARASOL. — 1 GLACÉ-HANDSCHOEN. — 1 witte ZAKDOEK, geborduurd op de hoeken. — 1 PARAPLUIE. --- Bij deze Courant behoort een Bijvoegsel. Bij deze Courant behoort een Bijvoegsel. BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Assen brengen ter kennis van belanghebbenden, dat het examen tot toelating van nieuwe leerlingen op toet Gymnasium voor den cursus 1879/1880 zal gehouden worden op Maandag en Dingsdag den lsten en 2den September, des morgens om negen uren. Tot het bekomen van nadere inlichtingen vervoege men zich bij den rector Dr. R. J. LAMBRECHTS. Assen, 24 Julij 1879. Burgemeester en Wethouders voomd.: M. A. D. JOLLES, Burgemeester. G. L. W. VOS, Secretaris. --- VACCINATIE. BURGEMEESTERS EN WETHOUDERS van Assen brengen, ter voldoening aan art. 18 der wet van 4 December 1872 (Staatsblad no. 134), ter kennis van de ingezetenen, dat op Woensdag 13 Augustus aanstaande, des namiddags te 5 uur, ten gemeentehuize gelegenheid zal worden gegeven tot kostelooae Inenting en berinenting van koepokstof. Zjj die 11. Maandag zijn gevaccineerd zullen, ter bekoming van bewijs, de pokken moeten vertoonen. Assen, 8 Augustus 1879. Burgemeester en Wethouders-voornd.: M. A. D. JOLLES. De Secretaris, G. L. W. VOS. --- Op den Schillingshof, DOOR E. MARLITT. 38. Als een flinke kwikstaart huppelde het van zijde ruischende, boosaardig ophitsende schepseltje digt naar de zwijgende dame in den hoek van het raam en zocht een blik op te vangen. »Wij gaan nu toch zeker naar Berlijn — ja, Mercedes?" vroeg zij met eene smeekende, vleijende stem. »Er blijft ons volstrekt niets anders over. Felix wilde een Duitsche opvoeding voor de kinderen; nu, die kunnen zij immers nergens tater ontvangen — geheel Duitsch zeg ik u ! En voor mij zoude dat een geluk zijn, een geluk!" Zij drukte de handen tegen het voorhoofd, alsof zij vreesde, door geluk het verstand te verliezen. «Grootmama is wel is waar dood etl mama heeft de dwaze streek uitgevoerd om zich te laten schaken, maar ik heb daar zooveel vrienden, zooveel, die toen met mij dweepten — ach, hemel, ik geloof, dat ik mij zelfs zoude kunnen verheugen als ik den °nuitstaanbaren, ouden gek, vorst Konskij, terug zag. Wij gaan natuurlijk morgenochtend dadelijk met den eersten trein? Weet' gij, ik persoonlijk geef er niet zoo heel veel °m", zij klapte met de lijne vingers in de lucht, lof die weggeloopen non mij zoekt te beleedigen of niet; ik schud die verraderlijke naaldeprikken af en vermaak er mij mede, maai ' gij, gij?" Bij deze woorden kwam een hartstogtelijke uitroep op de 1'ppen der jonge vrouw, die tot nog toe onbewegelijk in den voortuin gestaard had. Zij was zeer bleek, en aan hare onrustige ademhaling zag men, dat de tegenstrijdigste gevoelens in haar woelden, maar niets scheen verder verwijderd v an deze vrouw, dan vertrouwelijke mededeelingen en wisseling van gedachten met het kwikzilverachtige wezen, welks druk gebabbel haar eigen gedachtengang belemmerde. »Nu, Mercedes?" drong de kleine vrouw bijna ademloos, a an en een (likkerend vuur schitterde in de schoone, groenschemerende oogen. "Wij blijven. Ik ben de zee overgestoken om den laatsten wensch mijns broeders te vervullen, en dat wil en zal ik." Lucile keerde zich om, ging den verbluften bediende, die ■luist met het verlangde glas water binnentrad, voorbij naar de naaste kamer en wierp de deur dreunend digt, om achter dezelve, ouder gewoonte, voor hare kamenier en vertrouwde het verbitterde hart uit te storten. XV. De Schillingshof had in weinig dagen een geheel ander aanzien gekregen. De voorbijgangers matigden meestal hunne schreden, als zij in de nabijheid van het ijzeren hek kwamen, om op hun gemak het vreemde schouwspel voor het zuilenhuis te kunnen gadeslaan. In de eerste plaats hadden de beide kleurlingen de algemeene opmerkzaamheid tot zich getrokken. Jack, een trotsche man van het fraaije, glanzig zwarte negerras, dat aan de oevers van den Senegal woont, scheen van den zuilengang te houden ; hij kon uren lang tegen eene der slanke, witte, met akanthus bedekte kolommen leunen en genoegelijk naar de forsche stralen der fontein zien, die hoog in de lucht sprongen en als diamanten naar beneden vielen, of hij strooide kruimels op de steenen trap voor de brutale scharen eksters, terwijl de dikke Deborah in een gebloemd katoenen kleedje en met een koket tullen mutsje met bonte linten en strikken op het wollige haar, door den voortuin waggelde en dikwijls, totdat zij geheel buiten adem was, moeite deed om haar oogappel, de kleine Paula, in het oog te houden, die met flinke beentjes den rondloopenden José en zijn kameraad trachtte te volgen. Dit kleine, luidruchtige gezelschap was het, dat, nadat de eerste treffende indruk der «negerslaven" eenigzins was uitgewischt, altijd weder de aandacht van het wandelende publiek tot zich trok. Men was gewend geweest om hier altijd eene voorname, afgescheiden stilte te zien: het gebeurde zelden, dat de barones, met een plaid om hare schouders, een lange grijze sleep en trotsche oogen in het ziekelijk bleeke gelaat, als een spook tusschen de heesters verscheen — onhoorbaar en geheel alleen. Nu was het, alsof er vlinders door de lanen en het kreupelhout fladderden, bonte ballen en ringen vlogen door de lucht; hier lag een achteloos neergeworpen kindersabel dwars over het pad ; daar versperde een in den steek gelaten poppenwagen den weg, en de kleine vreemdelingen, die zoo schielijk op den Duitschen grond gewend waren, waren schoon als engelen, verwend en uitgedoscht als vorstenkinderen. Ook was er een wezen, waarvan men niet regt wist, of het behoorde tot de aankomende of tot de volwassen meisjes, die tot in de twintig jaren hare kinderlijkheid en eene betooverende naïveit behouden. Het ging meestal gezwind, op de sierlijkste voetjes, over de kiezelwegen, rukte in het voorbijgaan bladeren van de struiken, waarop de kleine, schitterende tandjes beten, en liep even ongeneerd met de hooge spitse hielen over het kostbare, zorgvuldig onderhouden fluweelen gras van het parterre, om de eene of andere schitterend witte bloem uit de bloemperken te halen en die in de lokken te steken, of in moedwillige vernielingszucht blad voor blad uit te plukken. Dat zag er uit als een tooneel in een schouwburg vol kostelijke, natuurlijke frischheid, en de menschen konden niet genoeg zien naar het dolle schepseltje, dat zij eveneens bewonderden, als het in de plataneniaan, slecht geluimd en zich vervelende, tusschen kussens en purperzijden spreijen op eene der ijzeren rustbanken lag uitgestrekt. Dan hing gewoonlijk een der voetjes uit een wolk van borduursels, kanten en strookcn naar beneden en deed als de slinger van een uurwerk in zijne beweging de op en nedergaande gemoedsstemmingen zien ; de hand bragt onophoudelijk de zilveren tafelschel in beweging, en de kamenier kwam op die signalen beurtelings met boeken, flacons, sjaals en soortgelijke zaken uit het huis draven, tot meestal eene reusachtige bonbonière de luim verbeterde en ook de spelende kinderen naar haar toe lokte. Dan knabbelden alle jonge tandjes onvermoeid — dat was eene allerliefste groep ; maar het zoude niemand zijn ingevallen om te denken, dat die overmoedige, snoepende fee, die de voetjes liet bengelen, de moeder zoude zijn van de beide blonde kinderen — en de oude vrouw, die sedert eenige dagen zoo dikwijls aan het dakvenster van het kloostergoed verscheen, kwam zeer zeker ook niet op die gedachte. Zij boog er zich nooit uit, ja wendde zelfs naauwelijks het hoofd op zijde naar het gehate parterre van den Schillinghof, maar zij staarde als door eene magnetische kracht aangetrokken met schuwe blikken op de kronkelende, witte paden, en als het slanke kinderfiguur van José in een koningsblaauw matrozen pakje met den hond wedijverend voorbijvloog en zijne bevelende stem naar boven klonk, greep de vaste, aan werken gewende hand onwillekeurig naar de vensterbank, en werd het bleeke, koele gelaat bedekt door een blos van ongeloorige verbazing. Baron Schilling had dadelijk het bevel gegeven, dat zijne vertrekken, de reeks kamers van de benedenverdieping in den zuidelijken vleugel, voor Lucile zouden worden ingerigt, omdat hij geheel en al naar het atelier was verhuisd, en de kleine vrouw had die nog dienzefden avond, begeleid door hare kamenier, met »zak en pak" en met zulk eene haast betrokken, alsof haar het spook, dat achter de uitgesneden muren van het salon huisde, reeds in den nek gepakt had. Nu stroomde er alle avonden een verblindende lichtglans uit deze rij ramen in den zuilengang buiten; want Lucile duldde geen donker hoekje — zij hield er van, zich in het licht te baden, evenals in de kostbare specerijen, die de kamenier in het dagelijksche bad moest werpen en die altijd door het geheele huis haar geur verspreidden, en buiten het laauwe, gekruide water mogt alleen koele batist, zoo zacht als zijde, de teedere huid van het bevallige kind der danseres bekleeden. De voetjes, waarin onophoudelijk de onderdrukte kunst tintelde, huppelden in met atlas gevoerde pantoffeltjes door het huis en door de teedere keel vloeiden vurige, zoete wijnen in zulke groote hoeveelheden, »alsof er niets anders op Gods wereld bestond, om don dorst te lesschen," zeide de bediende Robbert, steeds zeer verontwaardigd en dubbel toornig, omdat baron Schilling na een gesprek met jufvrouw Birkner aanstonds voor keuken cn kelder allerlei kostbaarheden uit zijn eigen zak had aangeschaft, eenig en alleen — ter wille van dien Spaanschen bedeltroep. (Wordt vervolgd.) ---