Gymnasium te Assen. BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Assen makea bekend, dat het examen tot toelating van nieuwe Leerlingen zal plaats hebben op Zaterdag IS Juli a.a. Nadere inlichtingen kunnen verkregen worden bg den Rector Dr. R. J. LAMBRECHTS. Assen, 3 Juli 1890. Burgemeester en Wethouders voornd., M. A. D. JOLLES. De Secretaris, G. L. W. VOS. --- BURGEMEESTER en WETHOUDERS van BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Assen maken bekend, dat de KLolderstraat» van af de Javastraat tot het Rheebrugje, wegens te doene herstellingen, voor Rjj- en Voertuigen 6E8TBHIHD zal zjjn van af Donderdag ÏO tot Zondag 13 Juli e.k. Assen, 8 Juli 1890. Burgemeester en Wethouders vnd., M. A. D. JOLLES. De Secretaris, G. L. W. VOS. --- BUITENLAND. OVERZICHT. Luxemburg. Dat de heer Alez. Brasseur te Luxemburg tot lid der Kamer is gekozen tot vervanging van den heer Servais is reeds gemeld. De heer Brasseur verkreeg 366 en de heer Emile Servais, de candidaat dtr clericale partjj, 317 stemmen. Toen de uitslag bekend werd gemaakt, ontstond onder de menigte voor het bureau groote geestdrift. De heer Brasseur werd opgenomen en door een paar stevige knapen op hun schouders huiswaarts gedragen. »Bravo" — roept de Luxemburger Zeitung verheugd uit — »we hebben ons niet vergist, toen we zeiden, dat de hoofdstad nog niet rjjp is voor de regeering der clericalen." Belgie. Aan de leden der Kamer is een wetsontwerp in druk rondgedeeld, hetwelk reeds den 15den April door den Minister van Justitie, den heer Lejeune, bg de Kamer was ingediend. Het bevat eene wijziging der artikelen in het le boek van den Code Civil, betredende het vaderschap en laat het onderzoek daarnaar toe in de in het ontwerp genoemde gevallen. In de Kamer lichtte de Minister-President Beernaert het ontwerp toe, dat door de Regeering is ingediend tot regeling van den financiëelen toestand in den Congo-staat. De Regeering stelt voor den Congo-staat een voorschot te verleenen van 25,000,000 francs. Hiervan zullen 5,000,000 francs onmiddelljjk ter beschikking gesteld worden en daarna zullen gedurende tien jaren elk jaar 2,000,000 francs worden gegeven. Gedurende deze tien jaren zal van deze leening geen rente worden betaald, maar zes .maanden na het verstrjjken van den termijn van tien jaren verkrjjgt de Belgische Regeering het recht den Congo-staat over te nemen, met alle rechten, welke den Staat zijn toegestaan bjj de Congo-akte van 26 Febr. 1885 en bjj het protocol der Brusselache conferentie van 2 Juli 1890. De Belgische Regeering zal dan ook alle verplichtingen van den Congo-staat jegens derden overnemen. Koning Leopold doet afstand van zgn aanspraken op schadevergoeding voor de groote uitgaven welke hg voor den Congo-staat heeft gedaan. Voortaan zal de Belgische RegeeriBg van den Congo-staat alle noodige inlichtingen over den staat van zaken ontvangen, vooral wat betreft het bedrag van de uitgaven en de opbrengst der invoerrechten. Overigens zal de Belgische Regeering zich niet met het bestuur van den Congo-staat inlaten. De Regeering van den Congo-staat verbindt zich dat zij voortaan geen nieuwe leening zal sluiten zonder toestemming van de Belgische Regeering. Indien de Belgische Regeering na het verstrjjken van den gestelden termgn van 10 jaren niet geneigd is den Congo-staat over te nemen, wordt de rente, welke in bet vervolg voor de 25,000,000 francs verschuldigd is, bepaald op 31/, pet. Het geheele bedrag der schuld is dan opeischbaar na een nieuwen termgn van tien jaren en zelfs binnen dien termjjn. De Congo-Staat moet zich dan verbinden tot afbetaling der schuld in termjjnen, en daarvoor moet dan de opbrengst van den verkoop van land of mjjnen besteed worden. Op voorstel van den voorzitter werd het voorstel der Regeering naar de afdeelingen verwezen. Bg de memorie van toelichting bg het ontwerp is ook gevoegd een bepaling uit het testament van Koning Leopold beteffende den afstand van den Cogo-Staat aan Belgie. Koning Leopold verklaart, dat hg na zgn dood al zgn souvereine rechten over den Congo-Staat vermaak^ aan den Belgischen Staat, behoudens de engf;i'e betrekkingen, welke reeds tijdens zjjn leven • tusschen Belgie en den Congo-Staat mochten tot stand komen. De Minister van Justitie, de heer Lejeune, diende bjj de Kamer nog een ontwerp in tot het verleenen van kwijtschelding van straf aan soldaten, die wegens desertie van het Belgische leger gestraft zgn. De Kamer herkoos haar vorig bureau. Frankrijk. De Parjjsche gemeenteraad heeft eene in plechtige zitting den kapitein Trivier in de raadzaal ontvangen, om hem uit naam der stad Parijs hulde te brengen voor zgn stouten tocht in het zwarte werelddeel. Trivier heeft namelgk zonder gewapend geleide en zonder ooit geweld gebruikt te hebben, Afrika van het westen naar het oosten doortrokken. De voorzitter van den gemeenteraad heeft eene hartelg ke toespraak tot hem gericht, die herhaal delg k door bijvalsbetuigingen werd afgebroken. Trivier heeft hierop in eenvoudige termen geantwoord en verklaard, dat hjj zgn tocht ondernomen had met een enkelen reismakker, den heer Weissenburger, die bezweken is onder de vermoeienissen. Het is een schoone dood dien hg gestorven is, liet hjj er op volgen. De prefect der Seine heeft vervolgens eenige woorden gesproken, om uit naam der Regeering Trivier geluk te wenschen roet zgne roemrjjk volbrachte reis en hem haren dank over te brengen. Vervolgens is den stouten reiziger een luncheon aangeboden in de groote eetzaal van het raadhuis. Da prefect der Seine en de prefect van polite namen er deel aan. Aan den kapitein Trivier zou van wege de stad Parjjs eene medaille zgn aangeboden; maar zjj is nog niet geslagen, zoodat de overreiking daarvan bjj eene latere gelegenheid zal plaats hebben. Duitschland. De tekst van enkele artikelen van het DuitschEngelsche tractaat wordt thans woordeljjk medegedeeld. Voor de juiste bepaling van den Duitschen «machtskring", is art. 11 van gewicht. Het zegt: «Groot-Brittannië zal al zjjnen invloed aanwenden om eene vriendschappelijke regeling te doen sluiten, waarbjj de Sultan van Zanzibar zgne op het vasteland gelegene en in de bestaande concessies der ïDeutsch-Ostafrikanische Gesellschaft" genoemde bezittingen en onderhoorigheden, zoomede het eiland Mafia, zonder voorbehoud aan Duitschland afstaat. Wederzijds wordt erkend, dat den Sultan tegeljjkertjjk eene billgke schadevergoeding toekomt voor de uit dezen afstand voortvloeiende vermindering van inkomsten". Over Helgoland handelt art. 12. DeDuitsche Regeering geeft den inwoners het recht, door middel eener vóór den lsten Januari 1892 af te leggen verklaring, het Britsche staatsburgerschap te kiezen. De op het oogenblik bestaande plaatselijke wetten en gebruiken bljjven, zooveel mogeljjk, onveranderd. De Duitsche Regeering neemt aan, tot den lsten Januari 1910 het van kracht zjjnde toltarief niet te. verhoogen. Alle zakelijke rechten big ven gehandhaafd. Ook bljjft onveranderd het recht der Engelsche visschers om onder alle weder te ankeren, levensmiddelen en water in te nemen, te kalefateren, goederen van het eene vaartuig in het andere te laden, visch te verkoopen en aan land te brengen en netten te drogen. De Amerikaansche scherpschutters, die naar Berljjn kwamen om deel te nemen aan den internationalen wedstrjjd, zgn gisteren bg Prins Bismarck op Friederichsruhe te gast geweest. Prins Bismarck ontving de Amerikanen zeer gastvrg en betuigde zgn bljjdschap over de goede verstandhouding tusschen de Vereenigde Staten en Duitschland. Bismarck gewaagde daarbjj van de minneljjke schikking betreffende de Samoaeilanden, maar verder sprak de gewezen Kanselier niet over de politiek. Spanje. De Epoca, het orgaan van den Minister Canovas, beijvert zich om het wantrouwen weg te nemen, waarmede de Fransche bladen het nieuwe Kabinet hebben ontvangen. Het Ministerie zal zich houden buiten alle quaesties, welke de volkeren op het vasteland in beweging brengen. Te Valencia trokken gister ongeveer 6000 personen op vreedzame wijze naar de conservatieve club, om eene betooging te houden, doch werden uiteengejaagd door de gendarmes, die een charge maakten, terwjjl ook de soldaten met gevelde bajonet hen verhinderden zich weder aaneen te sluiten. TurkQe. In diplomatieke kringen te Konstantinopel loopt het gerucht, dat de Porte bg het Engelsche hof de ontruiming van Egypte heeft ter sprake gebracht. De Turksche gezant, Rustempacha, heeft lord Salisbury een motie overhandigd, waarin wordt aangedrongen op het vaststellen van een termgn voor de ontruiming van het zoo lang door Engeland bezette terrein. Uit Konstantinopel wordt gemeld, dat wegens de bloedige botsingen op 21 Juni jl. te Erzerum, tusschen Armeniërs en Muzelmannen, de Sultan gelast heeft, dat het oproer onder de Armeniërs krachtdadig moet worden onderdrukt. Bulgarije. Volgens bericht uit Konstantinopel, te Sofia ontvangen, heeft Stambouloff aan Voulkowitch opgedragen, eene nota aan de Porte te overhandigen, waarin wordt verklaard, dat de nota van 16 Juni jl. niet is van bedreigenden aard, maar dat de Regeering van Bulgarjje eenvoudig inlichting wenschte te geven omtrent den tegenwoordigen toestand van het vorstendom en de hulp van den suzerein wilde inroepen, om daarin te voorzien. Montenegro. Kolonel Bosko Martinovics, bevelhebber der lijfwacht van den vorst van Montenegro, en diens neef, is op de marktplaats te Cettinje vermoord. De moordenaar, dia de daad uit wraakzucht pleegde, werd door het volk ter dood gebracht. Er heerscht groote opgewondenheid. Z.-Amerika. De Londensche dagbladen maken een nota bekend van den agent te Londen der nationale bank van Uruguay, luidende : »De Regeering garandeert de biljetten der nationale bank en de cedulas der bank en beperkt de uitgifte tot 12!/j millioen dollars, zeker gesteld door de portefeuille der bank. Volgens artikel tien der wet, waarbjj de inwisseling der biljetten van de nationale bank van Uruguay wordt gestaakt, zal de dienst der geconsolideerde binnen- en buitenlandsche schuld in goud geschieden. O.-Afrika. De heer Peters heeft met de overige leden zjjner expeditie — aldus meldt een telegram uit Zanzibar — eergister in goeden welstand de kust bereikt. VERSPREIDE BERICHTEN. De Spaansche Minister van Binnenlandsche Zaken heeft in (Jen Ministerraad medegedeeld, dat de cholera te Gandia van meer beteekenis is dan men gedacht heeft. Zondag jl. kwamen er 19 ziektegevallen voor en 5 dooden. Tot de prjjswinners bjj de schietwedstrijden te Berljjn behoorde ook de beroemde tooneelspeler Ernst Possart, die ook vroeger bjj dergeljjke gelegenheden zgn vastheid van hand bewezen heeft. Dinsdagmiddag had de groote wedstrjjd om de 10 eerebekers plaats, waaraan nit elke stad niet meer dan 2 schutters mochten deelnemen. In het geheel zgn tot dusverre 59 prjjzen uitgedeeld, waarvan de Amerikanen er 12, Oostenrjjk 8, Zwitserland 2, Nederland en Italië elk 1 behaalden. De andere werden alle door Duitschers gewonnen. De commissie tot oprichting van een standbeeld voor Prins Bismarck heeft nu in het geheel ruim 100,000 mark tot dit doel ontvangen. De aanvraag om toegangskaarten voor de plechtigheid bg het huwelgk van Stanley en mej. Tennaut is even groot als voor een vorstel jjk huwelgk. De beide bruidsmeisjes zullen in lange witte kleederen nit den tgd van Karei I zjjn uitgedost sn de geschenken dragen, die de bruidegom aan zgne bruid geeft: kristallen armbanden met paarlen en turkozen bezet, een ster en een halsspeld met diamanten, alsmede andere met diamanten en saffieren bezette versierselen. De werkstakingen te Londen. De werkstaking der politieagenten kan als volkomen mislukt beschouwd worden. Tot dusver hebben behalve de ontslagen manschappen en zij, die zich bg hen aansloten, geen agenten den dienst geweigerd. Geljjk de Minister van Binnenlandsche Zaken, Matthews, in het Lagerhuis mededeelde, behooren de werkstakers uitsluitend tot de jonge agenten; maar dat de ouderen steeds voortgaan hun plicht te vervullen. Intusschen heeft sir Edward Bradford, de chef der politie, alle reserve-manschappen in dienst moeten stellen, zoowel om de bedreigde punten te beschermen, als om de opengevallen plaatsen in te nemen. Zoo spoedig mogeljjk zullen de ontslagen agenten door anderen worden vervangen. De heer Bradford had een langdurig onderhond met den beer Matthews en toen reden beide heeren naar lord Salisbury. Vermoedeljjk is in dit onderhoud vastgesteld, hoe ten opzichte van de eischen der agenten moet gehandeld worden. Uit het onderzoek, door den Minister van Oorlog ingesteld, is gebleken, dat de soldaten van het 2e bataljon grenadiers die in verzet kwamen tegen het vele werk dat van hen geëischt werd, billgke grieven hadden. Gedurende eenige dagen hadden de grenadiers zwaren dienst moeten verrichten door buitengewonen wacht- en eeredienst in het koninkljjk paleis en bg de recepties ten hove. Daar het bataljon den 22ste naar Pirbright moet, wilde kolonel Maitland zien, ot de daagsche uniformen nog goed genoeg waren om dan ge­ bruikt te kunnen worden en daarom gelastte hjj dat Maandagochtend om halfnegen een parade in marschtenue zon worden gehouden. Wegens ziekte yan den sergeant-majoor werd dit bevel, in plaats van Zaterdag, eerst Zondag bekend gemaakt. De manschappen, die reeds over den vrijen Zondag hadden beschikt, moesten nu thuis bljjven, teneinde alles gereed te maken voor de parade. De grenadiers bleven daarom Maandagochtend in hun kamers, toen de eerste bel voor de parade luidde, maar verder deden zjj niets. Toen de officieren hen riepen, kwamen zjj allen, zoodat de parade doorging. Evenwel begingen de soldaten toch een ernstig vergrjjp tegen de krijgstucht door de eerste oproeping onbeantwoord te laten. Gelijk zjj verklaren, was het eenige doel hunner weigering om hun grieven ter kennis te brengen van de hoogste autoriteiten en te protesteeren tegen de veelvuldige oefeningen en den zwaren wachtdienst. De Minister voor Postergen, de heer Baikes, is ook in het Lagerhuis geïnterpelleerd over de dreigende werkstaking der brievenbestellers. De Minister gelooide niet dat de bestellers hun voornemen ten uitvoer zullen brengen, maar indien zjj den arbeid staken, zal hg terstond anderen in dienst nemen. De noodige maatregelen om de bezorging der brieven niet te storen, zjjn reeds genomen. Omstreeks 2000 postbeambten hielden eene bijeenkomst, om hunne grieven te hespreken. De meening werd uitgesproken, dat de beambten niet langer den tegenwoordigen toestand konden laten voortduren. Opheffing van alle bepalingen, die het recht van vergadering beperkten; weder-aanneming der beambten, die wegens het bjjwonen van vergaderingen en ontslagen waren; overleg tusschen het hoofdbestuur en de postbeambten-vereeniging over arbeids- en loonsquaestiën, dit was wat de beambten wenschten. Tjjdens de vergadering deelden de beambten, die in hun betrekking geschorst waren, mede, dat aan hunne eischen voldaan was en dat zjj het werk konden hervatten, welke mededeeling met gejuich werd begroet. Ten slotte werd besloten de tusschenkomst aan te nemen van den Trades Council en de zaak te laten rusten, mits een goede uitslag binnen 12 dagen verkregen werd. De beweging onder de postbeambten tot het verkrjjgen der verlangde verbetering — zegt een telegram uit Londen van 9 Juli — neemt toe. Veertig leden der vereeniging (welke de werkstaking leidt) verwijderden Woensdag met geweld zeventig niet-leden der algemeene vereeniging uit het bureau voor den postpaketdienst. Driehonderd bestellers van het hoofdpostkantoor staakten den arbeid, maar hebben later het werk hervat. Lord Compton is als bemiddelaar opgetreden tusschen de Minister Baikes en de telegraafbeambten. Ook Dinsdagavond is het voor het politiebureau in Bowstreet weer vrjj rumoerig toegegaan. Toen drie politie-agenten een hunner afvallige ambtgenooten, die rumoer maakte, in hechtenis wilden nemen, wilden de vrienden van den onruststoker hem bevrgden. Het grauw, dat ook nu weer van de gelegenheid gebruik maakt, om bot te vieren aan zgn vernielzucht, was natuurljjk terstond bereid een handje te helpen, en zoo moesten de agenten van hun stokken gebruik maken, om zich ruim baan te maken. Eenige agenten, die naar hun posten gingen, werden door de menigte uitgejouwd en eindeljjk werd het rumoer zoo groot, dat het noodig werd de straat schoon te vegen. De bereden politie werd daarvoor gerequireerd en met behulp van een dertigtal constables gelukte dit vrg spoedig. Evenwel werden weer eenige personen gewond, maar tevens werden de ergste belhamels in hechtenis genomen. De hulp der cavalerie was echter nu niet meer noodig. In het Hoogerhuis bevestigde lord Salisburj, wat de Minister van Binnenlandsche Zaken in het Lagerhuis had verklaard. De Begeering beschouwt het verzet van de agenten, hetwelk bg de anderen geen steun vond, geen bedreiging voor de handhaving van rust en orde in de hoofdstad. In elk geval had de Begeering reeds voldoende voorzorgsmaatregelen genomen, om de orde te kunnen verzekeren, ook indien de andere agenten zich bg de betooging mockten aansluiten. Alle koffiehuizen in Bowstreet en de omgeving waren bjjtgds gesloten, en dit bracht er toe bjj om de menigte spoedig huiswaarts te doen keeren. In het geheel werden 20 personen in hechtenis genomen, doch de meesten werden terstond tegen borgtocht weer op vrjje voeten gesteld. De veertig ontslagen agenten hielden een bijeenkomst, waarin zjj een protest opstelden tegen hun ontslag en besloten dit ter teekening te zenden aan de agenten in alle wijken. Daarentegen hielden 250 der getrouwe agenten met verlof van den chef der politie een vergadering ter bespreking van hun grieven. Deze agenten namen een resolutie aan, waarin zjj den heer Bradfort verzoeken de ontslagen agenten weer in dienst te nemen. De beweging onder de telegraafbeambten vermindert, maar daarentegen neemt het aantal weerspannigen onder de brievenbestellers toe. De leden der vereeniging, die het verzet leidt, doen hun best om de nieuwe bestellers, die door den Minister Baikes in dienst werden genomen, te werven, maar tot dusver is hun dit niet gelukt. De heer Baikes heeft zich bereid verklaard de, wegens weerspannigheid ontslagen, bestellers weer in dienst te nemen, maar verder wil de Minister niet gaan. Men hoopt nog dat de Kamer van Koophandel, die als bemiddelaar is opgt.treden, een vergeljjk tot stand zal brengen, zoodat willicht nog verdere moeilijkheden kunnen vermeden worden. (Zie telegrammen.) --- FLEURETTE. Fleurette en hare moeder waren ongeveer een jaar te voren naar Dalebury komen wonen en John's hart, dat aan alle schoonheden uit het stadje zegevierend weerstand had geboden, had zich toen terstond overgegeven. Dit jonge meisje was zoo geheel anders dan al de overigen. Hare schoonheid, het lieve, ja zelfs min of meer vreemde in haar wezen hadden hem stormenderhand ingenomen, en te oordeelen naar de mg opgegeven verschijnselen, was zjjn nederlaag zoo volslagen geweest als die van een jongeling van twintig jaren. Misschien had zijne sterke natuur, die zoo lang voor de liefde ontoegankelijk geweest was, de koorts verhoogd — doch, hoe ernstig zich de aanval ook had laten aanzien, had de genezing John toch mogelijk geschenen. Hg had een aardig huis, een goed inkomen, en zoo maakte hij er ernstig werk van Flenrette's wederliefde te winnen. Aanvankelijk scheen ook alles goed en naar wensch te gaan. Het had geheel den schjjn, dat het jonge meisje zich gelukkig gevoelde in zgn gezelschap, en zoo ze hem al geene bijzondere bewijzen van liefde gaf, schenen zjjne oplettendheden haar toch te streelen en haar genoegen te doen. En toch — toen hg haar eindelijk zgne hand aanbood, sloeg ze die af en antwoordde, hoewel vriendeljjk en blijkbaar bedroefd, met een stellig en bepaald neen. Nu moet ik hier echter zeggen, dat zoo ik ook vier jaren jonger ben en mg nu en dan — zooals broeders dat wel meer doen — over John vrooljjk maakte en hem nuchter, oud en een saaien Piet noemde, dit alles toch slechts in scherts gebeurde en dat mjjn broer een man was, op wiens liefde ieder jong meisje trotsch kon zgn. Hg was geen romanheld, geen genie of iets dergelijks — maar wjj bewegen ons immers ons geheele leven door bgna uitsluitend onder gewone menschen en kennen de helden, heldinnen en genieën, zoools we koningen en keizers kennen, dat wil zeggen, enkel bjj naam. Hg was een flink, vlijtig, plattelands dokter met eene goede practjjk ; en wat zjjna uiterljjke verscbjjning betreft — Ue bescheidenheid verbiedt mg weliswaar daarvan te spreken, want de menschen vinden, dat we veel op elkaar geljjken, maar ik kan toch wel zeggen, dat hg groot en goed gebouwd was en dat zgn gezicht die uitdrukking droeg van kracht en meerderheid, welke de vrouwen zoo graag zien bg de mannen, die ze lief hebben. Hg was iets over de dertig jaren, we behoorden tot eene zeer geachte familie en wjj hadden een goeden naam. Wat dus kon Fleurette Dorvaux bewogen hebben om hem af te wjjzen ? Ze was wel een heel mooi meisje, doch wg leven in een tgd, dat ook de stoffeljjke voordeelen berekend worden, en zelfs aan mooie meisjes gelukt het niet iederen dag, de liefde van een man als John te winnen. Hoewel John mg de geheele geschiedenis op een half onverschilligen, half spottenden toon vertelde — die hem, onder ons gezegd, maar eens heel slecht kleedde — hoorde ik daaruit toch maar al te duidelijk, hoe diep hjj gekrenkt was, hoe ongelukkig hg zich voelde en hoe groot zjjne liefde voor Fleurette moest zgn. Nadat bg zgne mededeeling geeindigd had, nam ik zgn hand, drukte die harteljjk en zeide met de overtuiging van iemand, die veel van de wereld gezien heeft: »Nu, arbeid is immers het beste tegengift en daarvan is er, naar het schjjnt, genoeg voor u weggelegd, oude jongen! In verloop van tgd zult ge het vergeten —" »Dat geloof ik juist niet," antwoordde hg. »Het is mg te moede als het iemand zgn moet, die altjjd in duisternis geleefd heeft, voor wien toen de zon eenige uren heeft geschenen en die daarna opnieuw door de schemering is omhuld geworden. Zoo'n mensch zou de zon evenmin kunnen vergeten, als ik Fleurette vergeten kan." »Zg schjjnt inderdaad een bekoorlijk schepseltje te zgn," gat ik aarzelend ten antwoord. sZe is een volmaakt wezen," antwoordde John. »Ge hebt immers nog maar weinig van haar gezien. Wacht maar, tot ge kunt oordeelen over de diepte van gemoed en van geest, welke het heerljjk mooie omhulsel insluit, dan zal het u niet meer verwonderen, dat ik haar zoo innig heb ief gehad en altijd zal liefhebben." ïHeeft ze aan iemand anders haar hart gegeven en u daarom versmaad ?" »Neen, aan niemand. Zjj heeft mg lief en mg alleen." »Maar dan begrgp ik het niet 1" riep ik vol verwondering uit. »0p dien avond," hernam mjjn broeder, »op dien avond, toen ze mg met beslistheid zeide, dat ze mg nooit zou huwen, dat ze mg nooit zou knnnen toebehooren, en ik harde, toornige woorden tot haar zei, zag ik, niettegenstaande dat, de liefde blinken in hare betraande oogen. En toen ik baar eindeljjk, mij zelf en alles vergetend, in mjjne armen nam en een kus — één enkelen kus — op haren mond drukte, voelde ik, hoe hare lippen de mjjne tegemoet kwamen. Daarna rukte zjj zich los en snelde weg, maar ik weet, dat Fleurette Dorvaux nooit den kus van een man zou dulden, dien ze niet liefhad. Den volgenden dag schreef ze mjj eenige regelen, waarin ze zeide, dat het niet zgn kon, doch mg tevens verzocht, niet naar de reden te vragen. Sedert vermjjdt ze mg, en alles is uit. En laat ons er nu niet verder over spreken, als 't u belieft. Welk een vreemde geschiedenis 1 Daar was een raadsel, dat opgelost moest worden. John werd door een meisje bemind en door haar versmaad I Maar ik was big te hooren, dat hg aan hare liefde geloofde, want het zou mjj werkeljjk pijnlijk hebben aangedaan, indien ik had moeten denken, dat Fleurette met het hart van een man kon spelen. Hoewel ik haar, zooals ik reeds zeide, op het eerste gezicht niet voor eene geschikte vrouw voor John had gehouden, was ik toch spoedig van die meening teruggekomen. Ik kon mg nu voorstellen, hoezeer zjj het oude huis zou opvrooljjken en hoe gezellig zjj het maken zou; hoe gelukkig John met de mooie, jonge vrouw zou moeten zijn, die hem 's avonds, wanneer bjj moe en afgetobd naar huis kwam, vriendelijk lachend welkom heette, en zoo nam ik mg voor, Fleurette zooveel als maar mogeljjk was te zien, haar te bestndeeren, en wanneer ik haar werkelijk zoo goed vond, als John beweerde, al mjjne handigheid en al mjjn overleg in het werk te stellen, om dit kluwen te ontwarren en de draden van hun leven te vereenigen. Dat ik alle geschiktheid bezat, om de zaak in orde te brengen, daarvan was ik overtuigd. Ik was altgd een zeer goed familiediplomaat geweest. Had ik niet in Durham bjjv. John Maine er toe bewogen, om tot zgn liefhebbende, maar verlaten vrouw terug te keeren en moedig en vol goeden wil een nieuw leven te beginnen ? Had ik niet die beide oude vrienden en kameraden, die twist met elkaar gekregen hadden en een tjjdlang met revolvers in de zakken en met het plan rondliepen, om elkaar een kogel door het lichaam te jagen, overreed, elkander de hand te schudden en gezamenlijk een nieuwen »Claim" onder handen te nemen? Had ik niet de mooie Polly Smith van het plan afgebracht, met dien vagabond en deugniet Dick Long weg te loopen, die reeds twee of drie vrouwen had in verschillende deelen van het land t Kortom, ik had zooveel geluk gehad in het in orde brengen van de aangelegenbeden van andere menschen, dat het aan mjjn geoefende hand gemakkeljjk moest schjjnen, ook de zaak tusschen John en Fleurette in het rechte spoor te brengen. Dalebury is een zeer kleine stad; kwaadwillige vijanden noemen het zelfs een dorp; daar het echter een burgemeester en stedelijke ambtenaren en beambten bezit, kan het met verachting op dergeljjke lastertaal neerzien. En zoo verschillend als de menschen zgn zoo verschillend mogen ook de meeningen zgn aangaande de kwestie of eene groote of wel eene kleine stad te verkiezen is als woonplaats — één voordeel heeft in elk geval eene kleine plaats als Dalebury, het voordeel, dat iedereen de omstandigheden van iedereen kent. Men zou daar geen nachtlichtje onder eene korenmaat kunnen verbergen, en indien iemand iets geheim te houden heeft, dan sla hij zgne tente in 's hemelsnaam niet in Dalebtiry op. Bg deze algemeene bekendheid met alle nabuurljjke aangelegenheden, welke daar, om zoo te zeggen, in de lucht zit, was ket dan ook geen wonder, dat de eerste de beste, dien ik er naar vroeg, mg alles van de Dorvaux wist te vertellen, wat Dalebury tot op dat oogenblik had kunnen gewaar worden. Mrs. Dorvaux was eene wednwe, niet rjjk, maar naar men dacht met juist genoeg om van te leven. Ze was ziekelijk, ging zelden of nooit uit, scheen geen omgang met anderen te wenschen, ontving niemand en niemand kende haar. De weinige personen, die echter toch op de eene of andere wjjze met haar in aanraking waren gekomen, beschreven haar als eene dame met een bedaard, terughoudend voorkomen en goede manieren, die weinig sprak. Vanwaar ze gekomen was, wist men niet — waarschjjnljjk uit Frankrjjk. Maar deze meening berustte slechts op vermoeden, en het gebrek aan zekerheid omtrent dit punt maakte Dalebury wanhopig. Voor hunne bediening hielden de beide dames enkel eene oude vrouw, die reeds sedert jarea bjj haar was. Fleurette had spoedig vrienden gemaakt in de plaats en had naar het scheen weinig of geene vjjanden. Zjj ging ook weinig uit en wjjdde zich bgna uitsluitend aan hare ziekeljjke moeder; maar ze werd overal, waar ze kwam, gaarne gezien. Na alles en alles had Dalebury niets tégen de nieuwe inwoneressen te zeggen — eene omstandigheid, die geducht in haar voordeel sprak. / Wordt vervolgd.) ---