BEKENDMAKING. De COMMISSARIS DER KONINGIN in de provincie Drenthe brengt ter kennis van belanghebbenden het hierna volgende: Bericbt aan Zeevarenden. Afdeeling üydrographie van het Ministerie van Marine. 's Gravenhage, 29 Oct. 1897. No. 201. Schietoefeningen nabij Diemerdam. Zuiderzee. 3e District. Volgens mededeeling van den Minister van Oorlog, dd. 27 October jl., zullen van af den loden tot en met den 18den November 1897 en zoo noodig op de volgende dagen schietoefeningen plaats hebben, van de kustbatterij nabij Diemerdam, Zuiderzee, 3de District en van eene opstelling naast die kustbatterij, naar het punt: op ongeveer 1300 M. Z. van het fort «Pampus". De schietoefeningen zullen plaats hebben tusschen 10 uur des morgens en 4 uur des namiddags, terwijl op de dagen van de schietoefeningen roode vlaggen getoond zullen worden van het fort »Pampus", van de W.-batterij te Muiden en van de kustbatterij nabij Diemerdam. De driehoek, gevormd door de kustbatterij nabij Diemerdam, het fort »Pampus" en het N.gedeelte van den havendam van Muiden, wordt als onveilig beschouwd. Assen, 1 Nov. 1897. De Commissaris der Koningin voornoemd: YAN SWINDEREN. --- Nationale Militie. Oproeping van vrijwilligers. BURGEMEESTER en WETHOUDERS der gemeente Assen. Gelet op artikel 9 van het Koninklijk besluit d.d. 17 December 1801, Staatsblad no. 127, gewijzigd bij Koninklijk besluit van 22 Juli 1892, Staatsblad no. 179; Brengen door deze ter openbare kennis, dat zij, die verlangen als vrijwilligers bij de militie op te treden, zich daartoe bij hen, gedurende den loop dezer maand November, op eiken werkdag van 's morgen negen tot 's middags twaalf ure, ter secretarie der gemeente zullen kunnen aangeven; dat, om vrijwilliger bij de militie te zijn, de wet bij de artikelen 11, 12 en 13 de volgende vereischten vordert, als: »Art. 11. Om vrijwilliger bij de militie te zijn, moet men ongehuwd of kinderloos weduwnaar en ingezeten wezen, voorts lichamelijk voor de dienst geschikt, ten minste 1.56 Meter lang, op den lsten Januari van het jaar der toelating als vrijwilliger het 19de jaar ingetreden zijn en het 35ste jaar niet volbracht hebben, tot op het tijdstip der toelating aan zijne verplichtingen ten aanzien van de militie, zoover die te vervullen waren, voldaan en een goed zedelijk gedrag hebben geleid. Het bezit van die vereischten, met uitzondering van de lichamelijke geschiktheid en van de gevorderde lengte, wordt bewezen door een getuigschrift van den Burgemeester der woonplaats. Dat getuigschrift is ingericht in den door ons te bepalen vorm. Art. 12. Hij, die voor de militie is ingeschreven, wordt slechts als vrijwilliger toegelaten voor de gemeente, in welke hij ingeschreven is, tenzij hij geene verplichtingen ten aanzien van de militie meer te vervullen hebbe. Art. 13. Hij, die bij de zeemacht, bij het leger hier te lande, of bij het krijgsvolk in 's Rijks overzeesche bezittingen heeft gediend, wordt niet als vrijwilliger bij de militie toegelaten, tenzij hij bij het verlaten van de dienst, behalve een bewijs van ontslag, van den bevelhebber, onder wien hij laatstelijk heeft gediend, een getuigschrift hebbe ontvangen, inhoudende, dat hij zich gedurende zijn diensttijd goed heeft gedragen. Hij kan, heeft hij dit ontvangen, tot dat zijn veertigste jaar volbracht is, als vrijwilliger bij de militie worden toegelaten." En voorts, dat het getuigschrift, bedoeld in artikel 11, mede ter plaatse en op de dagen en uren voor de aangifte bepaald, aan hen, die daarop recht hebben, zal worden afgegeven. En zal hiervan op de gebruikelijke wijze in den loop dezer maand, bij herhaling, openbare kennisgeving geschieden. Assen, 6 Nov. 1897. Burgemeester en "Wethouders voornoemd, De Burgemeester, M. A. D. JOLLES. De Secretaris, G. L. W. VOS. --- DE SPOOKKAMER. DOOR Mrs. HUNGERFORD. 16 «Ah, juist, nu zie ik het wel!" zegt Dora luchthartig en volstrekt niet verlegen over hare dwaling. »En zoo geheel gelijkend. Gij zijt een genie, lieve, dat zijt ge inderdaad! en gij zoudt uw fortuin daardoor kunnen maken, wanneer dat niet reeds voor u gemaakt was, gij bevoorrecht meisje!" «Gij hebt mijn raad noodig ?" vraagt Florence bedaard. nAch ja, dat heb ik, en over iets gewichtigs ook!" Zij vertoont in haar geheele wijze van doen zooveel coquetterie m t aangenomen schaamachtigheid vermengd, dat Florence bij instinkt voelt, dat het »iets gewichtigs" sir Adriaan voor onderwerp heeft en dit doet haar verbleeken en zich org-Iukkig gevoelen. «Laat het mij dan hooren," zegt zij. met een vermoeiden zucht achterover leunend. »Ik ontving zoo juist dezen brief," zegt mrs. Talbot, terwijl zij den brief, dien Arthur haar gegeven heeft, uit den zak haalt en hem aan Florence in handen geeft, »en ik zou gaarne weten, boe ik dien moet beantwoorden. Zoudt ge — zoudt ge mij eerlijk willen raden Floi'ence, om daar heen te gaan en hem te ontmoeten, zooals hij verlangt ?" «Als wie verlangt ?" »Ach, 'tis waar, gij weet bet natuurlijk niet! Ik ben zoo geheel vervuld van wat mij zelve aangaat, dat ik mij verbeeld ieder ander moet er evenzoo vervuld van zijn. Vergeef mij, lieve, en lees zijn briefjü even, wilt ga?" «Van wien spreekt ge — wiens briefje moet ik lezen?" vraagt Florence een weinig scherp, in de angst van haar hart. «Florence! Wie zou mij schrijven, behalve sir Adriaan ?" antwoordt hare nicht met een zacht verwijt. «Maar het is voor u bedoeld, niet voor mij," zsgt miss Delmaine, terwijl zij den brief in hare hand houdt en dien met grooten tegenzin beschouwt. »Hij veronderstelt natuurlijk, dat geene andere oogen dan de uwe dien zullen lezen," «Maar ik moet iemand om raad vragen en van wie zal ik dia beter verwachten dan van u, mijn naaste bloedverwante. Wanneer gij echter" — haar zakdoek naar de oogen brengend — «weigert mij te helpen, Florence, of wanneer het u verdriet doet hem te lezen " »Mij verdriet doen ?" valt Florence haar trotsch in de rede. «Wanneer gij er niets tegen hebt om mij uw — minnaars—brief te laten lezen, waarom zou ik dan aarzelen het te doen! Ga even zitten, bid ik je, terwijl ik hem doorloop." Nadat Dora is gaan zitten, leest Florence haastig het valsche geschrift van 't begin tot het einde. Haar hart klopt hevig, terwijl zij dit doet en de kleur verdwijnt van haar gelaat; maai- hare stem is bedaard nu zij weer spreekt. »Wel," zegt zij, het papier wegschuivend, alsof zij blijde is er af te zijn, »het schijnt, dat sir Adriaan u wenscht te spreken over iets, dat hem en u alleen aangaat, en dat hij daartoe de afgelegen lindelaan heeft gekozen, om ongestoord een samenkomst met u te hebben. Dit is eenvoudig zijne bedoeling, niet waar ? Ofschoon ik inderdaad niet begrijp, waarom hij niet een kamer in het kasteel daartoe heeft aangewezen, welke voor dat doel gemakkelijk zou te vinden zijn." «Die beste sir Adriaan is zoo romantisch," zegt Dora. «Is hij dat?" vraagt hare nicht, «hij is mij altijd voorgekomen als de meest prozaïsche man; doch in welk opzicht wilt ge mij nu raadplegen ?" «Ach, Florence, hoe vreeselijk koel en ondeelnemend zijt ge vau daag," zegt Dora verwijtend, «en ik kwam hier zoo vol vertrouwen op uwe genegenheid en sympathie! Ik wilde u vragen of gij denkt, dat ik aan zijn verlangen moet voldoen of niet." «Waarom niet?" «Ik weet het niet" — met een glimlach. «Geef ik hem ook te veel toe? Ik heb er altijd veel tegen gehad, om iemand te laten merken, dat hij mij niet onverschillig is, voordat ik ten volle, van zijne genegenheid voor mij overtuigd ben." Florence verwisselt op nieuw van kleur en wordt ten laatste doodsbleek, nu deze giftige pijl haar borst doorboort. «Ik zou denken," zegt zij langzaam, «nu ik den brief gelezen heb, dat gij nu wel geheel zeker kunt zijn." «Gij denkt dat ik het doen moet, waarlijk? — met een gemaakt vertoon van blijdschap. — Maar, zegt gij dit ook om mij genoegen te doen — om mij te bevredigen?" «Ik zou niemand genoegen willen doen ten koste der waarheid." «Neen, natuurlijk niét. Gij hebt zulke vaste grondbeginsels, zijt zoo geheel anders dan de meeste andere meisjes. Dus, gij denkt, dat ik daarheen moet gaan en hem dezen avond spreken kan, zonder aan mijne waardigheid te kort te doen?" «Zeker." «O, ik ben daar zoo blijde om," roept mrs. Talbot in verrukking uit, terwijl zij met een stralenden glimlach met haar hoofd knikt, «omdat ik zoo verlang met hem te spreken! En ik stel uw oordeel hooger dan dat van een mijner andere vriendinnen. Gij [zijt zoo bedaehtzaam, zoo verstandig zulk een bijzonder meisje." Florence schenkt geen attentie aan daza vleierij, maar blijft met neergeslagen oogen stil zitten, terwijl zij peinzend met de tippen van hare slanke vingers, zacht op het kleine tafeltje klopt, dat naast haar staat. »De zaak is zoo gelegen,'' vervolgt Dora, die haar opmerkzaam gadeslaat, «dat ik u eerst een klein geheim moet vertellen. Gister hadden sir Adiiaan en ik een kleine — een heel kleine twist, over niets eigenlijk, verzeker ik u" — met een vroolijken lach —«maar toch kwam het ons zeer gewichtig voor. Hij zeide, dat hij jaloersch op mij was. Verbeeld u, Flo, jaloersch op mij I" «Dat is wel mogelijk ; gij zijt mooi — de meeste mannen bewonderen u," zegt Florence, zonder echter hare oogen op te slaan. «O nu vleit ge mij, ondeugd! Wel, hoe dwaas het ook klinkt, hij was wezenlijk jaloersch en begon mij hevige verwijten te doen. Ik kreeg de tranen in de oogen, het hinderde mij zoo. Dus, om de waarheid te zeggen, zijn wij als kwade vrienden gescheiden en om zich op mij te wreken, denk ik, heeft hij voor 't overige van den dag geen notitie van mij genomen." Op nieuw zwijgt Florence, ofschoon haar plaaggeest wacht op een woord van haar, voordat zij verder gaat. «Gij hebt zeker wel opgemerkt," vervolgt zij daarna, «hoe koel en terughoudend hij tegen mij was, toen wij met elkander in die vreeselijke spookkamer waren." Nu huivert zij onwillekeurig. De wreede oogen van Arthur Dynecourt schijnen haar weer aan te zien, zooals zij dat in die sombere kamer deden. «Ik heb niets opgemerkt," antwoordt Florence op ijskouden toon. «Niet? Inderdaad niet? Wel, het was toch zoo. Gij hebt toch zeker wel opgemerkt, lieve Florence, hoe hij vol attenties was tegenover u ; juist om mij te toonen hoe beleedigd hij zich gevoeld?." «Hij scheen door niemand bel pdigd te zijn en ik vond hem bijzonder opgewekt," herneemt Florence kalm. Dora krijgt een weinig kleur. «Die beste Adriaan is zulk een goed acteur," zegt zij zacht, «en zoo trotsch; hij zal zijn gevoelens, hoe bitter ze ook mogen zijn en welke moeite het hem ook kost, aan niemand laten blijken. Ea dus, lieve, raadt ge mij bepaald aan, om aan zijn wensch te voldoen ?" «Ik raad niets aan. Ik zeg alleen maar, dat ik er geen zwarigheid voor u in zie, om naar de lindelaan te gaan en daarin met uw gastheer op en neer te wandelen." «Hoe duidelijk stelt gij de zaak voor ! Ea nu vaarwel, lieve, voor ditmaal en wees duizendmaal bedankt voor den tijd, dien gij aan mij besteed hebt. Ik gevoel mij wel een weinig bezwaard hierover — en ben die niet waard." Voor een enkele keer spreekt zij de waarheid; zij is inderdaad geen oogenblik waard van den tijd, dien Florence gedwongen geweest is aan haar te besteden ; wanneer zij echter uit de kamer is getrippeld en even schuldeloos schijnt te zijn als een klein kind, zoo volgen miss Delmaine's gedachten haar toch, zelfs tegen haar wil. Zij gaat nu heen om hem te ontmoeten ; zonder twijfel om teedere woorden en geloften met hem te wisselen; om te vergeven en vergeven te worden over de een of andere dwaasheid tusschen minnenden, die juist om het dwaze daarvan te gewichtiger in hunne oogen wordt. (WordS vervolgd.) --- BUITENLAND. Griekenland en Turkije. Uit Konstantinopel wordt gemeld, dat in de Donderdag gehouden bijeenkomst der vredesonderhandelaars weder enkele opengebleven punten van het vredestractaat zijn geregeld. Nog zijn de verschillen over de regeling der schadeloosstelling voor particuliere verliezen niet bijgelegd. Ook tegen de scheepvaart-bepalingen, die in strijd zijn met art. 7 der preliminairen, hebben de Grieksche gevolmachtigden protest aangeteekend. Yrijdag waren de onderhandelaars weder langen tijd vergaderd; maar de meening der Turksehe bladen, dat de vredesvoorwaarden reeds voor de onderteekening gereed zouden zijn, is voorbarig. Heden wordt op nieuw vergaderd. De Grieksche gevolmachtigden meenen, dat er nog wel enkele dagen zullen verloopen, voor het groote werk zal zijn tot stand gebracht. Het bericht, dat de commissie voor de grensregeling Nezero aan de Turken heeft toegewezen, blijkt onjuist te zijn; integendeel heeft de meerderheid der commissie besloten, dat Nezero aan Griekenland zal worden gelaten. Het protocol betreffende den terugkeer der bewoners van Thessalië is gister geteekena; behalve de reeds bekende voorwaarden is bepaald, dat een recht zal worden geheven op den oogst. De terugkeer van de ontslagen reservetroepen is verboden. Reeds zijn 16000 Thessalische vluchtelingen naar hunne haardsteden teruggekeerd. Frankrijk. Nu de aanval op het proces-Dreyfus al meer en meer nadert, begint men, tusschen het hevig protesteeren van de anti-semietische pers door, de zaak'thans ook ernstig te gaan beschouwen. Reeds wordt in de wetboeken gesnuffeld om te zien ep welke wijze een hernieuwing van het onderzoek te verkrijgen zou zijn. Men heeft de volgende artikelen gevonden, die op het geval van toepassing kunnen zijn: Art. 443 van het Wetboek van crimineele strafvordering, gewijzigd bij een wet van 8 Juni 1895, noemt als vierde geval, waarin een pioces herzien kan worden : «Wanneer zich na de veroordeeling een feit voordoet of bekend wordt, of tot dusverre onbekende stukken bekend worden." Yolgens dit artikel kan de rechter dus eischen, dat de stukken of feiten, die de beschermers van Dreyfus eventueel zullen toonen of noemen, bewijzen, dat hij de misdaad, waarvoor hij veroordeeld is, niet begaan heeft. Omtrent de formaliteiten zegt art. 444 van hetzelfde wetboek: »Het recht van herziening vragen van een proces behoort in zulk een geval uitsluitend aan den Minister van Justitie, die zijn besluit daaromtrent niet zal nemen dan na advies van een commissie, samengesteld uit de directeurs van zijn Departement en van drie raadsheeren van het hof van cassatie, jaarlijks door haar benoemd en gekozen buiten de Kamer voor crimineele zaken". Zooals men weet, heeft de heer Scheurer Kestner tot nu toe nog geen documenten, ter zake dienstig, aangebracht. Nu de naam van kapitek 'Dreyfus weder op aller lippen is, zal men gaarne iets naders vernemen van de echtgenoote van den veroordeelde. Mevrouw Dreyfus is van zeer goede en rijke familie en heeft een uitstekende opvoeding genoten. Óp twintigjarigen leeftijd trad zij met kapitein Dreyfus in het huwelijk en er scheen voor haar een schoone toekomst te zijn weggelegd. Zij heeft twee aardige flinke kinderen, een jongen en een meisje, aan wien zij verteld heeft dat hun vader een groote reis onderneemt. Zij schrijven hem dikwijls : »Blijf niet zoolang weg, lieve papa! kom spoedig terug!" Mevrouw Dreyfus is volstrekt niet gebroken door den slag, die haar gelukkig leven vernietigde. Toen de vertwijfeling van het oogenblik voorbij was, heeft zij' zich opgericht en nu werkt zij reeds drie jaren met onvermoeide geestkracht en nooit falenden moed aan de groote taak die zij zich heeft gesteld: haar man de verloren eer terug te geven. Zij is thans 27 jaar, dus nog een jonge vrouw, zelfs niet veranderd door het verdriet. Zij is groot en blank, geen schoonheid, maar een voorname verschijning. Zij woont bij haar ouders te Parijs en wie haar kennen, zeggen dat het ongeluk sluimerende krachten in haar heeft gewekt en haar liefde voor haar man nooit zoo groot is geweest als nu, nu hij in zijn ellende geen andere hoop heeft dan zijn vrouw. Yoor het militaire Frankrijk was het verleden Yrijdag een gewichtige dag, want den 5 Nov. trad het besluit in werking tot wederoprichting van de vierde bataljons, nadat er tien jaren sedert hunne afschaffing verloopen waren. Er zullen in 't geheel 146 nieuwe bataljons opgericht worden; de aan de oostelijke grens liggende bataljons worden uit vier compagniën samengesteld, die in het midden uit drie, die in westelijk Frankrijk uit twee. Of zij in de eerste jaren op volle sterkte zullen worden gebracht, valt te betwijfelen, omdat het voorloopig ontbreekt aan de noodige manschappen. Duitschland. Uit goede bron verneemt men, dat de zitting van den Rijksdag op 30 November zal worden geopend. Oostenrijk-HongarUe. Ondanks het tumult en het schreeuwen, tieren, schelden en razen der afgevaardigden in de Oostenrijksche Kamer, schijnt in de zitting van Donderdag, die den geheelen nacht en tot Vrijdagmorgen 10 uur voortduurde, een stemming over het compromis met Hongarije te hebben plaats gehad. Niemand heeft er een recht begrip van hoe en wanneer er gestemd is, maar het bureau der Kamer heeft kennis gegeven: dat het compromis in eerste lezing is goedgekeurd en aan de begrootingscommissie is toegezonden. De Foss. Ztg. zegt: «Afgezien vau het feit, dat dit besluit verkregen is door een reeks schendingen van het huishoudelijk reglement, die de verbittering der Duitschers, afgevaardigden en kiezers nog meer hebben opgewekt, is ook aan de behandeling in tweede en derde lezing niet te denken, hoewel de rechterzijde alle moeite doet om den schijn aan te nemen, dat het compromis ter rechter tijd zal zijn goedgekeurd en de delegaties reeds voor 16 November te Weenen zijn bijeengeroepen. »Ook de toestand van het Kabinet-Badeni wordt er niet door verbeterd, te meer nu aan de overzijde der Leitha een onverwachte hinderpaal ontstaan is tegen het plan, om, wanneer de goedkeuring van het compromis langs parlementairen weg onmogelijk blijkt, een Keizerlijk besluit af te kondigen op grond van § 14 der Oostenrij ksche grondwet. »De Hongaarsche onafhankelijkheidspartij, waarvan Franz Kossuth de leider is, heeft besloten in dat geval zich tegen het compromis te verzetten, omdat § 25 van de wet van 1867 de uitdrukkelijke voorwaarde stelt, dat het compromis op volkomen wettige wijze moet zijn tot stand gekomen. »En wat deze bedreiging beteekent in Hongarije, waar het reglement der Kamer het sluiten van het debat niet toestaat, is duidelijk voor wie de obstructionistische staatkunde van Kossuth kent." Hoe het ook zij, de begrootings-commissie is Zaterdag met de beraadslagingen over het compromis begonnen. De Duitsche leden der commissie hebben ernstig protest aangeteekend tegen de wijze waarop de Kamer over het ontwerp gestemd heeft, en in verband daarmede verklaard : »de behandeling en de besluiten der begrootingscommissie voor zoover deze het compromis betreffen als strijdig met de constitutie en met de wet te beschouwen." Bij de opening der OostenrijkscWe Kamerzitting Van gister keurde de vice-president Abrahamovicz ten sterkste de uitdrukkingen af, die in de laatste zitting werden gebezigd en spewrde hij de vergadering aan een meer behoorlijken toon aan te slaan. De afgevaardigden Wellenhof, Gross en Zeiler bestreden de verklaring, die de Minister van Financiën Zaterdag in de begrootingscommissie heeft afgelegd en verklaarden dat de invoering van het Ausgleichsprovisorium met Hongarije krachtens artikel 14 in strijd zou zijn met de grondwet. De Kamer hervatte daarop de geheime zitting, die den 4en November was geschorst. Italië. Het Hof van Cassatie te Rome heeft gister het hooger beroep van Crispi behandeld tegen het vonnis van de Kamer van in beschuldiging stelling van het Hof van Appèl te Bologna, betreffende de onbevoegdheid van de rechterlijke autoriteit om tegen Cricpi op te treden. Het Hof van Cassatie besliste dat de gewone rechterlijke autoriteit niet bevoegd is en casseerde in hoogste instantie het vonnis van de Kamer van in beschuldiging stelling. > Spanje. De Ministerraad heeft besluiten uitgevaardigd waarbij tot Cuba en Porto Rico dezelfde constitutioneele voorrechten worden uitgebreid, als de bewoners van Spanje bezitten, in het bijzonder wat betreft de toepassing van uitzonderingsmaatregelen. De Spaansche kieswet zal er toegepast worden. Een telegram uit Havanna meldt dat de autonomisten besloten hebben de openbare betrekkingen welke hun zouden worden aangeboden te aanvaarden. Romero Robledo heeft te Madrid eene redevoering gehouden, waarin hij de leden van het bestuur der conservatieve partij bestrijdt; hij sprak met grooten lof over Weyler en gelooft dat de eenige ware staatkunde, die op Cuba moet gevolgd worden, de oorlog is. Hij is voornemens Weyler te gaan toejuichen. Een nieuwe bijeenkomst is tegen morgen belegd, om te protesteeren tegen de vervanging van Weyler en een partij met een programma te organiseeren. Brazilië. In het land der militaire pronunciamientos is het zeker niet bijzonder opmerkelijk, dat een soldaat getracht heeft den President der Republiek dood te schieten. Dr. Prudente de Moraes is de eerste burger, die aan het hoofd van den Braziliaanschen staat geplaats is; hij heeft zich onthouden van geweldenarijen, zooals onder zijn beide voorgangars, generaal Floriana da Fonseca en Peixoto, zijn gepleegd. En nu wordt hij beschuldigd van zwakheid, wat na de «krachtige regeering" der militairen geen verwondering baren kan. Reeds het feit, dat hij geen soldaat is, heeft bij het leger vooringenomenheid tegen hem doen ontstaan; en daarbij komt nu nog, dat hij de legersterkte heeft verminderd en een gro«t aantal bezuinigingen heeft ingevoerd. De Minister van Oorlog, maarschalk Carlosde Machado Bitteucourt, is wat minder meegaand dan de President, maar ook hij heeft in het leger een slechten naam, door den steun dien hij aan de plannen van den President schonk. In Mei, teen er een oproer aan de krijgsschool te Rio nitbrak, dwong de Minister persoonlijk de opstandelingen tot onderwerping — een daad, die door het leger en de Vertegenwoordiging werd afgekeurd. Een voorstel, bij de Kamer ingediend, om der Regeering geluk te wenschen met haar krachtig optreden in de dagen der onlusten, werd zelfs door de Kamer verworpen met alle stemmen, behalve die van den voorsteller. Hieruit bleek reeds, dat het oproer onder de officiereu een dieperen grond had dan de vermeende giieven, en gericht was tegen der burger-President en zijn Ministers. Het is wel opmerkelijk, dat thans de aanslag op den President verijdeld is, maar dat de Minister van Oorlog als slachtoffer van den moordenaar is gevallen. Of hierbij aan een gewonen moordaanslag — dan wel aan een samenzwering moet worden gedacht, is uit de berichten uit Rio nog niet op te maken. Uit Rio de Janeiro wordt nader gemeld dat de Minister van Oorlog Bittencourt tien minuten na den aanslag, aan de wond die hem toegebracht werd toen hij den moordenaar wilde ontwapenen, overleden is. Hij is op staatskosten begraven, in tegenwoordigheid van meer dan 20,000 menschen. De naam van den moordenaar was door den telegrafist verminkt: de man heet Marcellino de Mello. Een telegram, gister te Parijs uit Rio ontvangen, bevat het bericht dat een officier en zeven jacobijnsche afgevaardigden in de Kamerzitting van gister President Moraes beleedigd hebben in verband met den moord op den Minister van Oorlog. Nog seint men uit Rio de Janeiro, 8 Nov.: De Regeering is vast besloten met energie op te treden tegen de onruststokers. Vijf afgevaardigden van de oppositie hebben zich bij de Regeeringspartij aangesloten. Het Gouvernement heeft als voorzichtigheidsmaatregel, daar het Congres niet bijeen was, een boodschap uitgevaardigd, waarbij de staat van beleg wordt afgekondigd in het bondsdistrict Nicktheroy. Venezuela. Aangezien Venezuela lijdt onder een fiuanciëele crisis is de betaling der coupon van de Duitsche leening uitgesteld. De salarissen van de staatsambtenaren zijn met 3U pCt. verminderd. De invoerhandel is verlamd. De banken weigeren te disconteeren. De Carenero Railway and Navigation Company staakte het vervoer. Er wordt gezegd, dat de lijn binnen enkele maanden zal worden verkocht. De aankomst van generaal Andrade, den nieuwgekozen President, wordt met spanning tegemoet gezien. West-Afrika* De Times beschuldigt de Franschen in WestAf rika van een reeks misdrijven die »een bewuste of onbewuste schennis vormeu van alle wetten van het volkerenrecht en van de verdragen die door beide partijen in den vorm zijn gesloten." Zij beweert dat de Franschen in het Hinterland van Lagos meer dan twaalf plaatsen hebben verbrand die zich onder bescherming van Groot-Britannië hadden geplaatst. Andere plaatsen zijn met geweld bezet, ondaDIs de verdragen die met Engeland waren gesloten. Inlanders zijn gewapend en opgeruid tegen hoofden, wier verknochtheid aan het Britsche rijk wel bekend was. Dank zij den Franschen heerscht er anarchie in Boessa en Borgoe, landen waarop Engeland aanspraak maakt als Hinterland van zijn bezittingen. Tot dusver is, zegt het Londensche blad, over deze feiten het stilzwijgen bewaard om een discussie te vermijden en de moeilijkheden met Frankrijk niet onnoodig te vergrooten. Transvaal. Uit Johannesburg verneemt de Times dat Kruger verscheiden intervieuws gehad heeft, waarin hij zijn vroegere gedragslijn tegenover de mijnindustrie nog eens uiteenzette. De onderhandelingen zijn hervat over het ineensmelten van de Kamer van Mijnwezen en den Mijnenbond te Johannesburg. De Volksraad heeft de overeenkomst tusschen de Transvaalsche Begeering en Portugal over den aanvoer van inlandsche werklieden bekrachtigd. Britscü-Intlië. In het kamp van generaal Lockhart meent men, dat de georganiseerde tegenstand van de stammen aan de Indo-Afgaansche grens thans gebroken is, maar men vreest, dat nu het tijdvak van de guenlla beginnen zal, en in dit opzicht zijn die bergstammen berucht. De bergen in den omtrek van het kamp, dat nu in de Tirahvallei, het hart van het gebied der Afridi's, opgeslagen is, zijn vol gewapende inboorlingen, en de konvooien worden onophoudelijk beschoten, tot vlak bij het kamp. lederen dag worden soldaten op die wijze gedood of gewond, 's Avonds is de weg naar Arhanga onveilig en de telegraaflijnen worden telkens doorgesneden. Evenals meestal in zulke gevallen wordt de werkeloosheid van de Britsch-Indische troepen aan vrees of onmacht toegeschreven. Zaterdagnacht is luitenant Giffard gedood en kapitein Sullivan gewond bij het beschieten van het kamp. Men verwacht gezantschappen van eenige clans van de Afridi's en Orakzai's, maar de ZakkaKhels, de belangrijkste van alle, toonen niet de minste neiging om zich te onderwerpen. De Begeering schijnt nog niets beslist te hebben ten aanzien van de al of niet blijvende bezetting van de Tirah-vallei. Gisteren is een verkenning gemaakt in de Kuram vallei. De tocht had succes, daar de inboorlingen verrast werden door de troepen, maar bij het terugkeeren kregen de Engelschen eenige dooden en gewonden. ---