BIJVOEGSEL BIJVOEGSEL van de Provinciale Drentsclie en Asser Conrant. Maandag 24 Januari 1898. BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Assen noodigen belanghebbenden uit om hunne Rekeningen van gedane werkzaamheden of leveranciën aan de gemeente over 1897 ten spoedigste in te zenden ter Secretarie. Rekeningen, het Gymnasium betreffende, behooren te zijn ingeleverd vóór of op 15 Februari e .k. Assen, 21 Januari 1898. Burgemeester en Wethouders voorn., M. A. D. JOLLES. De Secretaris, G. L. W. VOS. --- BUITENLAND. Frankrijk. Daar de heer Chavoix geweigerd heeft, afstand te doen van de prioriteit van zijn interpellatie, zal vermoedelijk die van Cavaignac heden eerst tegen vier of vijf uur aan de orde komen. Zola en de Axir&re zijn gedagvaard, op grond van de volgende zinsneden uit den brief van den eerste aan den President der Fransche Republiek : 1. Een krijgsraad heeft op bevel het gewaagd eenen Esterhazy vrij te spreken en op deze wijze aan elke waarheid, elke gerechtigheid een slag in het aangezicht gegeven. En daarmee is het uit; de geschiedenis zal schrijven, dat het onder uw Presidentschap geweest is, dat een dergelijke maatschappelijke misdaad kon worden begaan. 2. Gij hebt een onrechtvaardige uitspraak gedaan, die steeds op onze krijgsraden zal blijven rusten en van nu af al uwe vonnissen met verdachtheid zal bevlekken. De eerste krijgsraad kon dwalen, de tweede is door den nood gedrongen misdadig. 3. Ik beschuldig den eersten krijgsraad, het recht te hebben verkracht, omdat hij een beschuldigde veroordeelde op een geheim gebleven stuk; en ik beschuldig den tweeden krijgsraad, dat hij deze onwettigheid heeft gedekt, op bevel, omdat hij van zijn kant de juridische misdaad beging met bewustzijn een schuldige vrij te spreken. Deze zinsneden, zegt de dagvaarding, bevatten veronderstellingen van feiten, die van dien aard zijn, dat zij de eer en den goeden naam van den eersten krijgsraad van het militaire gouvernement van Parijs, die op 10 en 11 Januari van het vorige jaar zitting had, raken. De Aurore maakt de volgende opmerking: ♦Nadat de Regeering acht dagen lang vergaderd heeft over de dagvaarding, welke ons gister is geworden, heeft zij een muis te voorschijn gebracht. Zola heeft de beschuldiging van onwettigheid, vervalsching van feiten, van plichtsverzaking uitgesproken — tegen u, Paty de Clam, tegen den vroegeren Minister van Oorlog, Mercier, en den tegenwoordigen Minister van Oorlog, Billot; tegen den eersten rechter van instructie de Pellieux, en den tweeden rechter van instructie Ravary, tegen de schrift-deskundigen en de bureaux van het Ministerie van Oorlog. Maar weet gij, waarvoor Zola en de Aurore vervolgd worden ? Wegens beleediging en belastering van — den eersten krijgsraad I De Regeering weigert, om de gezworenen te erkennen tot rechters over de handelingen van den generalen staf. Zij staat voor het aanbod van het leveren van het bewijs der waarheid, dat Zola gedaan heeft, en neemt den schijn van vervolging aan, evenals het den schijn heeft aangenomen Esterhazy in het volle licht te willen laten vonnissen. Het is een poging om de zaak op sleeptouw te houden, maar men moet afwachten, of zulks gelukken zal." (Zie telegrammen.) Niet alle der genoemde heeren stellen zich tevreden met de actie der Regeering. De Ind. Beige meldt, dat de drie schriftkundigen tegen Zola en de Aurore een aanklacht hebben ingediend op grond van Zola's beschuldiging dat zij »valsche en leugenachtige rapporten" hebben opgesteld. Waarom is de Regeering niet ingegaan op de beschuldiging, door Zola uitgebracht tegen den krijgsraad die Dreyfus veroordeelde »dat deze het recht had geschonden door den beschuldigde te veroordeelen op een geheim stuk"? vraagt het Ebld. Waarom? Omdat de Regeering het licht niet wil. Deze dagvaarding bewijst, wat menigeen reeds vreesde, dat ook het proces tegen Zola en de Aurore een comedie zal zijn. Het proces-Dreyfus was geheim en — toch is de acte van beschuldiging bekend geworden. Het proces-Esterhazy was ook geheim, althans voor het grootste gedeelte, en toch weet nu ook de Aurora eenige bijzonderheden omtrent de verhandelingen mede te deelen. Het blad, dat in dan laatsten tijd zulk een rol heeft gespeeld in de aangelegenheden, welke Frankrijk in beroering brengen, vertelt het volgende: «Onder de opgeroepen getuigen bevond zich ook de luitenant der artillerie Bernheim, die aan majoor Esterhazy in 1894 zijn «Handboek voor het schieten in het veld" had geleend. Een opheldering omtrent dit punt scheen des te meer wenschelijk, omdat, zooals bekend is, een dergelijk handboek in het bordereau een groote rol speelt. Nauwelijks was echter deze getuige verschenen, als de president van den krijgsraad, generaal Luxer, zich wendde tot den verdediger van Esterhazy, Tézenas, met de vraag of hij een bijzonder gewicht hechtte aan de getuigenis van luitenant Bernheim, wat Tézenas beslist ontkende, waarop generaal Luxer den getuige, zonder een vraag tot hem te richten, zijn afscheid gaf." Demange maakt brieven openbaar, die Dreyfus hem vóór zijn degradatie en een dag er na geschreven heeft, welke brieven het verhaal van de bekentenis vrijwel onmogelijk maken. »Met ontzetting denkende aan morgen, den dood weigerende uit plichtgevoel, als onschuldige", roept hij in den eersten uit, »reken ik altijd op u en op mijn geheele familie om het vreeselijk mysterie te doorgronden". In den tweeden zegt hij: »Het is werkelijk al te tragisch, al te wreed, onschuldig te zijn en veroordeeld te worden voor zoo'n vreeselijke misdaad. Bij God, dat men de onverdiende straf afkorte. Mijn hart heeft heden te sterk gebloed", Te Nantes zijn eergisterenmiddag de Place Royale en de Place Graslin door dragonders en gendarmen afgezet en 's avonds werd het verkeer in eenige hoofdstraten verboden. De schouwburg was op last van de overheid gesloten. De winkels van de joden worden bewaakt, ook de woning van den ondervoorzitter der Rechtbank, die, naar men vindt, zich een te streng rechter betoond heeft. De opgewondenheid te Rouaan is zeer groot geweest, men schatte dat er twintig of vijf-entwintig duizend personen op straat waren. De studenten manifesteerden en conspueerden, en de politie, die verscheiden malen handelend optrad, was niet bij machte om de betoogers uiteen te jagen. Troepen werden in de kazerne gereed gehouden. De antisemieten te Bordeaux hebben alle ruiten vernield in de Nouvelles Galeries, en een aanval gedaan op de hoofddeur; de directeur heeft hen toen met de waterstralen van zijn brandkranen laten wegspuiten. Daarop trok de menigte naar de synagoge, maar de municipale gardes te paard dreven haar uiteen. Zeventien lieden werden gearresteerd, en daarvan hadden er veertien knuppels of stokken met looden knoppen bij zich. Te Rennes zijn de hoogleeraren, die op de lijst van de Aurore geteekend hadden, uitgejouwd, een van de professoren werd tot in de gangen van de universiteit achtervolgd. Yan eenige bladen werd een vreugdevuurtje gemaakt. Te Algiers waren gisteren eenige straten door militairen afgezet. Niet-joden hadden hun winkels kenbaar gemaakt door de aankondiging: »Dit is een Fransch huis". Een paar personen zijn bij de opstootjes gekwetst. Bij anti-semietische betoogingen te Angers werden een aantal ruiten ingeworpen. Een magazijn werd geplunderd. 22 personen werden gearresteerd. Eenige punten zijn door de troepen Dezet. Het antisemietisme, zooals het in Frankrijk zich thans uit, is een vreeselijke »Wahn", die de menschen werkelijk tot hyena's maakt, zegt het Ebld. De Radieal deelt mede, dat de antisemieten thans zelfs anarchisten-manieren aannemen om hun tegenstanders te bestrijden : voor het huis van den heer Hadamard, c'en schoonvader van Dreyfus, is een bom gevonden, die van anti-semietische zijde zou komen. Ongelooflijk als het klinkt, wordt het bericht toch niet onmogelijk, wanneer men bedenkt, hoe de antisemieten optreden tegen Joodsche winkeliers in provinciesteden, die aan de geheele Dreyfus-zaak part noch deel hebben, als men leest dat de »furia" zoo sterk is geworden, dat de antisemieten Zondag een volksbetooging zullen houden, tegen het opzettelijk verbod der Regeering in, en waarbij natuurlijk klappen moeten vallen. De Radieal, dien men misschien niet zonder eenige controle gelooven moet, vraagt thans, of het waar is dat eerst na lang aarzelen in den Ministerraad tot de vervolging van Zola besloten is, dat de President der Republiek er op heeft aangedrongen Zola niet te vervolgen en dat eerst het besluit tot vervolging genomen is, toen generaal Boisdeffre gedreigd had anders in een gemotiveerd schrijven zijn ontslag te zullen nemen. In hetzelfde blad komt een brief voor van den senator Ranc, die heftig verontwaardigd is over het bericht dat de Minister Lebon bevolen zou hebben Dreyfus een maand lang in ketenen te slaan. Toen dit bevel in Guyana aankwam, beweert de senator, heeft het bestuur van het geweigerd dit bevel uit te voeren en heeft nieuwe instructies uit Parijs gevraagd; het bagno was dus menschelijker dan het Ministerie van Koloniën. Merkwaardig is, dat de beide partijen, clericalen en antisemieten, elkaar tot alles in staat rekenen. Niet alleen uit het verhaal van de bom voor het huis van Hadamard blijkt het, ook uit de mededeelingen van het blad Les Droits de l'homme dat de verklaring van kapitein Lebrun—Renard over Dreyfus bekentenis nooit bestaan heeft, dan in de verbeelding van generaal Mercier, maar dat men thans met beloften en bedreigingen zulk een pressie op den kapitein uitoefent, dat de verklaring wel spoedig zal bestaan, zij het dan ook vervalscht. Hetzelfde blad, dat met grooten ijver voor een vrij onderzoek van de zaak-Dreyfus is opgekomen — missehen is de plotselinge dood van zijn redacteur, den heer Henry Delonale, wel mede toe te schrijven aan zijn hartstochtelijk ijveren voor de zaak — verklaart dat zal bewezen worden, dat er geen verklaring van Lebron—Renaud bestond toen overste Henry van kolonel Picquart de leiding van het informatiebureau van het Ministerie van Oorlog op zich nam. En dat was toch geruimen tijd na de Dreyfus-quaestie. Het geschrijf over de zaak-Dreyfus-Esterhazy heeft weder aanleiding gegeven tot een tweegevecht en een uitdaging. Het tweegevecht had Vrijdagmorgen plaats tusschen den heer Vervoort, directeur van de Jour en verdediger van Esterhazy, en Jean Ajalbert, die den heer Yervoort heftig had aangevallen in een artikel in de Droits de l' Eomme, Bij de zesde reprise werd de heer Ajalbert aan den voorarm gewond. Bovendien heeft de heer Yervoort nog een uitdaging ontvangen van den heer Lefèvre, directeur van de Rappel en de XlXe Siècle, wegens het publiceeren van een brief van dezen heer, ondanks diens nadrukkelijk verzoek om zulks niet te doen. België. De Belgische Kamer behandelde gister het ontwerp tot wijziging van de wet op de onderlinge vereenigingen. De socialistische afgevaardigde Demblon interpelleerde op onwelvoeglijke wijze den president Beernaert. De afgevaardigde Ligy, van de rechterzijde, eischte, dat de heer Demblon tot de orde zou worden geroepen. De heer Beernaert merkte op, dat hij zich niet wil afgeven met den heer Demblon, die daarop den president heftig aanviel en hem verweet, dat hij mouchards ten zijnent had ontvangen in den nacht van de zaakPourbaix, toen hij eerste-Minister was. De rechterzijde protesteerde hevig. De Min, Nijssens, Woeste en anderen hielden lofredenen op het onbesmet vijftigjarig openbaar leven van den heer Beernaert. De Kamer sprak met 67 tegen 27 stemmen en 2 onthoudingen de tijdelijke uitsluiting uit over den heer Demblon, die daarop door den president werd aangemaand de zaal te verlaten Toen hij weigerde werd de zitting opgeheven. (Volgens het verslag der zitting in de Indép Beige zou de heer Beernaert niet hebben gezegd dat hij zich niet wil afgeven met den heer Demblon, maar zou deze den president hebben verweten »op zekeren dag" deze uitdrukking te hebben gebezigd. Spanje. Het hoofd der opstandelingen op Cuba, Jean Masso, heeft zich met 110 soldaten en een aantal officieren geheel gewapend overgegeven aan generaal Aquir, die een toespraak tot de bende hield. De opstandelingen antwoordden hierop met geestdriftige kreten. Denemarken. Naar aanleiding van het bericht, dat onlangs vermeld werd, als zou er weer sprake zijn van den aankoop der Deensch-Westindische eilanden door Noord-Amerika, verhaalt een correspondent van de Times het volgende: Tegen het einde van den burgeroorlog kwam de Regeering van de Yereenigde Staten eensklaps tot de ontdekking, dat haar Atlantische kust zeer onbeschermd was, daar alle eilanden nabij het zuidoostelijk gedeelte daarvan in vreemde handen waren. Daarom werd aan de Deensche Regeering voorgesteld, voor de som van één millioen pond sterling hare Westindische eilanden, St. John, St. Thomas en Santa Cruz, af te staan. Het conservatieve Deensche Ministerie, dat toen aan het bewind was, wilde daar echter niets van weten. Tegen het eind van 1866, toen een liberaal Ministerie het oude had afgelost, kwam het aanbod opnieuw ter sprake, en daar Denemarken toen geld erg noodig had voor het bouwen van versterkingen aan de Duitsche grens, werd na eenig vragen en bieden besloten de eilanden St. Thomas en St. John voor 18 millioen gulden aan de Ver. Staten af te staan. De voorwaarde, dat de bevolking van die eilanden daar genoegen mede zou nemen, was daaraan verbonden, en de Ver. Staten stemden in die voorwaarde toe. De Deensche autoriteiten schenen er zeker van te zijn, dat de bevolking van die eilanden niets tegen deze nationaiteitsverandering zou hebben. De Koning van Denemarken maakte der bevolking van zijn Westindische bezittingen de bepalingen van het verdrag bekend, er bijvoegende dat hij met smart de banden zon zien verbreken die jarenlang hen aan het moederland verbonden hadden, dat hij nooit de gevoelens van gehechtheid en toegenegenheid die zij hem betoond hadden, zou vergeten, en dat hij hoopte en geloofde dat niets door de Regeering van het moederland was nagelaten dat had kunnen strekken tot vermeerdering van de welcaart der koloniën. Verder hoopte hij dat het hun onder het nieuwe bestuur goed zou mogen gaan. Eenige maanden later werd het plebisciet gehouden en het bleek dat bijna de geheele bevolking met genoegen bij de Ver. Staten zou willen worden ingelijfd. Op St. Thomas verklaarden zich slechts 22 personen tegen de inlijving, op St. John niemand. Toch wappert nog steeds de witte vlag met het roode kruis van Denemarken boven deze eilanden 1 Waarom ? Omdat na het houden van de volksstemming de Amerikaansche gezant weigerde het verdrag te onderteekenen. Men kan na dit geval niet verwachten dat Denemarken zich zoo heel spoedig aan een dergelijke teleurstelling weder zal blootstellen. Turkije. Sultan Abdul Hamid is, gelijk wel te denken was, in het geheel niet ingenomen met de candidatuur van Prins George van Griekenland voor den post van gouverneur van Kreta. Volgens de Times zal hij op Ruslands bedreigingen, dat ingeval van een weigering Rusland Kreta door Griekenland zal laten inlijven, antwoorden met een nota waarin hij er op wijst dat de candidatuur van Prins George noch vereenigbaar is met de wenschen van de Turksche natie, noch dienstig is voor de handhaving van de integriteit van het Turksche rijk. De toestand op Kreta is, dank zij liet onderlinge wantrouwen en het daaruit voortspruitend nietsdoen van de Mogendheden, weer bijna even verwilderd als voordat zij er zich mee bemoeiden. De Kretenzen vermaken zich weer, zoo ongegeneerd mogelijk, met elkander te belagen en dood te schieten. In Kandia zijn ongeregelde Turksche troepen midden in de stad aan 't plunderen, en bij Kandia hebben geregelde gevechten plaats. Zestig Moslems vielen eergisteren bij Vavaros, niet ver van de stad, de daar gelegerde Christelijke Kretenzen aan, en de Turksche gouverneur moest een compagnie soldaten afzender., om de aanvallers tot rede te brengen. Vier-en-twintig aanvallers werden ingerekend. Bij Finikia hebben vijfhonderd opstandelingen een troep Turken aangevallen en ze met de te hulp snellende soldaten teruggedreven, totdat twee compagniën geregelde Turksche troepen de bedreigden kwamen ontzetten. Vier Turken waren gekwetst. Het wordt werkelijk hoog tijd dat er een eind komt aan de regeeringloosheid op Kreta, die nu juist een vol jaar duurt. Rusland. Naar aanleiding van eene bespreking der benoeming van den gewezen Koning Milan tot commandant van het Servische leger, merkt de Petersburgsche correspondent van de Pol. Corr. op, dat het in Petersburg levendige voldoening heeft verwekt, dat het Kabinet te Weenen trouw blijft aan de beginselen, die graaf Goluchowski in de delegatiën verkondigd heeft. De noodzakelijkheid wordt betoogd, om alles te vermijden wat op deze houding van Oostenrijk-Hongarije een eenigszins nadeeligen invloed zou kunnen uitoefenen. Men mag de verwachting koesteren, dat Rusland en Oostenrijk-Hongarije aan bezonnen, vredelievende politiek zullen vasthouden. Rusland wenscht zijnerzijds te minder aanleiding te verkrijgen tot een optreden op het Balkanschiereiland, omdat het tegenwoordig volledige vrijheid van handelen in OostAzië behoeft. Bulgarije. Volgens den correspondent van de Kölnische Zeitung te Petersburg is-het emigranten-vraagstuk, de quaestie of en onder welke voorwaarden de naar Rusland uitgeweken Bulgaarsche officieren in Bulgarije terug mogen keeren, beslist als volgt. Van de 42 uitgewekenen mogen er 36 terugkomen, en wel Grujef als kolonel, Wazof, Dimitriëf, Saratof en elf anderen als overste, twee als majoor en negentien als kapitein, ritmeester of luitenant. Zij moeten echter dienaangaande eerst een verzoek tot de Bulgaarsche Regeering richten. Grujef heeft nu al vast verzekerd dat hij en zijn wapenbroeders niets liever wilden dan de in Russischen dienst opgedane ondervinding te benutten ten behoeve van hun vaderland en Vorst Ferdinand. De Russische dienstjaren zullen de terugkeerenden worden toegerekend als Bulgaarsche, maar niet de tijd dien zij buiten dienst hebben doorgebracht. Kolonel Pesjkof, de Russische militaire attaché te Konstantinopel, zal te Sofia het protocol betreffende de overneming gaan teekenen. Niet terugkeeren mogen de zes die om andere dan staatkundige redenen zijn uitgeweken, of die zich nog in den laatsten tijd met de Bulgaarsche politiek hebben bemoeid, onder anderen Benderef, Wankof en Belof. Egypte. Een bericht uit Luxor aan de Daily Chronicle bevestigt dat de Engelschen het plan, om dadelijk naar Ktiartoem op te rukken, hebben laten varen Oost-Azië. Naar uit Shanghai aan de Times wordt gemeld, is Duitschland voornemens van Kiao-chau een vrijhaven te maken, evenals Hongkong. Hoe meer bijzonderheden over de op de Duitsche zendelingen in Schantung gepleegde misdaad bekend worden, des te grooter moet de voldoening zijn, dat zulk eene misdaad eindelijk een behoorlijk zoenoffer gevonden heeft. Aan de China Oaxette schrijft men over het gebeurde uit Tsinansu, de hoofdstad van de provincie Schantung: Niet alleen de hier wonende buitenlanders, maar ook vele Chineezen zijn verontwaardigd over den moord, want het Chineesche volk verafschuwt zulke daden, zoolang niemand het uitgetart heeft, evengoed als de Westerlingen. In alle steden en dorpen in den omtrek kan men op markten en bij andere samenkomsten van het volk uitdrukkingen van leedwezen en wrevel over de wandaad hooren. Daarnaast gaan er allerlei geruchten over de straf, die het land spoedig zal treffen. Velen stellen eene geheime vereeniging, de Taboa-hui, d. w. z. de vereeniging der groote messen, voor den moord verantwoordelijk. Daarentegen gelooft niemand aan de bewering der mandarijnen, dat roovers de daders geweest zijn. Dezo geheime vereeniging, die vele letterkundigen als leden telt, kan op de volle sympathie der mandarijnen rekenen, zoodra zij iets tegen de »vreemde duivels" ondernemen wil. De gouverneur Lipingheng, een onverbiddelijke vijand van alle buitenlanders, zal wel vooraf van de voorgenomen misdaad geweten hebben. Na de misdaad te hebben gepleegd, konden de moordenaars zich ongemoeid verwijderen, ofschoon het voor de bevoegde ambtenaren bij eenigen goeden wil eene kleinigheid geweest ware hen te vatten. De angstvallige bedienden hielden zich verborgen, zoolang de bende in huis was, en zij kwamen eerst weer te voorschijn, toen de moordenaars zich verwijderd hadden. Toen vonden zij de beide priesters in hun bloed liggen. Zij hadden bijna geen kleeren aan 't lijf en waren verschrikkelijk verminkt. De een was reeds dood, de ander stervende. Beiden waren door de onmenschen letterlijk in stukken gehakt. Toen het te laat was, verschenen ook de mandarijen met trawanten en soldaten. Zij deden, alsof zij in hooge mate ontsteld waren. Nochtans is tot nu toe ;een mensch gearresteerd. Bij de algemeen berende stemming van den gouverneur Li tegen de vreemdelingen is het alleen een wonder, dat in Schantung niet reeds meermalen zulke daden voorgekomen zijn. Want hoe zullen kwaadwillige menschen terugdeinzen voor gewelddaden tegen zendelingen, als zij weten, dat zij van de hoogste ambtenaren niets te vreezen hebben. De gouverneur L ; trok voor een jaar in eene zendein gen quaestie, die van Schantung naar Peking ?ing, aan het korste eind. Dit verbitterde hem in die mate, dat hij verklaarde, dat hij het den zendelingen zou laten ontgelden. Tot zoover de berichtgever der China Qazette. Li zal intusschen tot zijnen schrik bemerkt hebben, dat de arm van het Duitsche Rijk eenigszins verder reikt dan hij vermoedelijk ondersteld heeft. De buitengewoon spoedige afdoening der zaak is sedert vele jaren eenig in hare soort. Zij vormt de schrilste tegenstelling met vroegere dergelijke gebeurtenissen. Wat zulk een succes in China aeteekent, zullen alleen die diplomaten in den vollen omvang kunnen waardeeren, die van Pekinger mandarijen al eens iets hebben willen bereiken. Menigeen van hen moet bij deeindelooze verdagingen, waarin het hoofdwapen van den Tsung li-yamen bestaat, ten slotte wanhopig geworden zijn. Als voorbeeld van zulk een traineeren dient een voorval uit de laatste jaren, waar de zaak volmaakt duidelijk was. In den herfst van 1895 bracht een Chineesche kruiser gedurende den oorlog met Japan bij Formosa het Engelsche stoomschip »Pathan" op, omdat men het verdacht, wapens en munitie voor de Japanners aan boord te hebben. De matrozen stalen gedurende het doorzoeken van het schip alles, wat zij machtig konden worden. Van oorlogcontrabande werd evenwel geen spoor gevonden. Nochtans duurde het een vol jaar, eer de Chineesche Regeering na veel loven en bieden eindelijk er toe overging, de door de Engelsche Regeering verlangde schadeloosstelling te betalen. Ér zouden gemakkelijk vele dergelijke gevallen aangevoerd kunnen worden. De zaak van Kiao-chau daarentegen werd in weinige weken afgedaan. Transvaal. Naar men beweert, is Lionel Phillips van zins het besluit van de Regeering van de Zuid-Afrikaansche Republiek in rechten te betwisten. Verspreids Berichten. Het ziet er voorloopig nog niet naar uit, dat de strijd in het machinevak in Engeland Maandag uit zal wezen. Te Bolton hebben de machinemakers zich krachtig tegen het aannemen van de nieuwe reglementen der patroons verklaard. Alleen de honger, zeggen zij, zal hen tot onderwerping brengen. De mannen van het district Newcastle en Gateshead hebben op een bijeenkomst besloten, vol te houden en zich bij de patroons niet aan te bieden voor zij daartoe van het hoofdkwartier te Londen bevel krijgen. Een motie van vertrouwen in het hoofdbestuur der A. S. E. werd aangenomen. Een vergadering te Sunderland nam gelijke besluiten. Intusschen gaan verschillende fabrieken in het land voort nog meer machinemakers te ontslaan. Gisternamiddag is bij het opstijgen der werklieden in de mijn Bonue Espérance, behoorende tot de Belgische kolenmijnen te Wasmes, de kabel van de lift gebroken. 15 personen stortten in den put neder en werden verpletterd. --- BINNENLAND. Bij Kon. besluit is benoemd tot hoogleeraar aan de polytechnische school dr. J. L. C. Schroeder van der Kolk, thans tijdelijk lector aan de gemeentelijke universiteit te Amsterdam. De Minister van Justitie breugt in herinnering, dat zij die tot den Nederlandschen adel behooren, gehouden zijn aan het Departement van Justitie kennis te geven van de in hunne geslachten plaats gehad hebbende geboorten, huwelijken en sterfgevallen, door inzending van gelegaliseerde volledige afschriften van de in de registers van den burgerlijken stand ingeschreven akten. De Minister van Oorlog heeft bepaald, dat wanneer na het inschrijven der beoordeelingslijst van eenig officier en vóór dat die lijst opnieuw moet worden ingevuld, zich met den betrokken officier eene omstandigheid voordoet, op grond waarvan het laatstelijk in de beoordeelingslijst omtrent hem uitgebracht oordeel — meer bepaaldelijk voor wat zijn ijver, zijn gedrag en zijne geschiktheid voor bevordering betreft — zou behooren te worden gewijzigd, daarvan, met bekwamen spoed en langs den hierarchieken weg, bij speciaal rapport mededeeling aan het Departement van Oorlog zal worden gedaan. Naar aanleiding yan het gister bij het Departement van Koloniën ontvangen telegram van den Gouverneur-Generaal van Ned.-Indië betreffende de gebeurtenissen in Aljeh schrijft de N. Rott. Ct. het volgende: Het is te betreuren, dat aan Toekoe Oemar de pas niet kon worden afgesneden in het kleine stukje vlak sawahterrein, waaraan Djantoi — op de kaart van Thompson Aloer Lintang genaamd — gelegen is. Volgens Snouck Hungronje is Djantoi een van de zelfstandige moekims, ressorteerende onder de 22 moekims, gelegen aan een zijtak van de Atjeh-rivier tegen den voet van den Goudberg. Dit laatste blijkt nu onjuist te wezen. Die vlakte is niet meer dan een paar kilometers breed en wordt aan beide zijden ingesloten door enkel met alang alang en gras begroeide heuvelruggen, waartusschen de Atjehrivier stroomt. "W ij betwijfelen of onze colonne hem nu nog veel nadeel zal kunnen toebrengen. Hij zal haar met zijn achterhoede weten op te houden en als al onze soldaten na zware vermoeienissen op het zoo sterk geaccidenteerde terrein bij Reung Reung in de vallei der Selimoen-rivier of bij Pantja mochten uitkomen, daa zit hij waarschijnlijk reeds bij zijn vriend Panglima Polim of bij den pretendent-sultan. Onze colonne is niet sterk genoeg en ook zeker niet voldoende uitgerust om hem op dien langen weg te volgen. Zij zal onverrichter zake moeten terugkeeren en dan is het te verwachten dat wij spoedig weder wat anders van onze vijanden hooren. Hoe eerder met hen kan afgerekend worden hoe beter. Aanvallen ligt meer in de tradities van ons Indisch leger dan verdedigen. Als wij aanvallen worden wij gevreesd, als wij ons verdedigen worden wij geminacht. En zoolang de Atjeher ons niet vreest, zal hij wachten met zich te onderwerpen. Van meer dan één kant — schrijft de Stan* daard — is de vraag geopperd, of de dag der Inhuldiging van onze Koningin niet ook een godsdienstig karakter behoort te dragen. »In sommige plaatsen is men zelfs zoover ge,an, dat de feestcommissie de kerkeraden der verschillende gezindheden heeft uitgenoodigd, den morgen van dien dag een godsdienstige samenkomst te houden. »Toch blijft het de vraag, of dit de weg is. »Hoe hoog het ook te waardeeren zij, dat zelfs een- feestcommissie voelt, op zulk een dag niet buiten de Relegie te kunnen, de vraag blijft, en dient hier met nadruk herhaald, of niet de Landsregeering zelve zulk een Biddag heeft uit te schrijven. Verstaat men zulk een Biddag wel, dan moet hij niet zijn een appendix bij illuminatie, maar iets van heel eigen karakter. »De Koningin, de kroon aanvaard hebbende, moet er behoefte aan gevoelen, dat haar volk voor haar bidde, en het volk moet er behoefte aan hebben, om voor de troonsbestijging der Koningin te danken. »Aan die behoefte uiting gevende, zal de Landsregeering zich tot de onderscheidene gezindheden hebben te wenden, met verzoek, dat op den morgen van dien dag, of liever nog op een anderen dag, de gemeenten mochten worden saamgeroepen in haar bedehuizen, en dat gebeden voor de gelukkige regeering van de Koningin tot den Troon der Genade mochten worden opgezonden. »De Koningin spreekt het, zoo dikwijls zij de Staten-Generaal nadert, telkens uit: En hiermede, Mijne lieer en, bevelen wij u in Godes heilige hoede. »Aan die heilige hoede Gods drage al het volk van Nederland op dien dag zijne Koningin op, eni de Hooge Regeering noodige de gezindheden daartoe uit. »Te lang echter wachte de Regeering hier niet mede. 'Onderscheidene commissiën maakten hare plannen reeds gereed ; en in die plannen moet c. q. tijdruimte worden gelaten voor wat aan dien dag het karakter van een Biddag zal geven". Naar wij vernemen, wordt eerstdaags het wetsontwerp tot regeling der ouderlijke macht en der voogdij weder bij de Tweede Kamer ingediend. Een dergelijk ontwerp van het vorige Ministerie is met alle andere aanhangig gebleven wetsvoorstellen, ingetrokken. Het nieuwe, gewijzigde ontwerp zal, als wij wel zijn ingelicht, ook de gevallen waarin het onderzoek naar het vaderschap wordt toegelaten, aanmerkelijk uitbreiden en in verband daarmede voor de wettelijke voogdij van natuurlijke kinderen nieuwe regelen stellen. {Ebld) Gister is plotseling een werkstaking uitgebroken in de drukkerij van het Haarlems Dagblad. Op vier na staakten allen. De eisch der werklieden is invoering der Amsterdamsche loonregeling. Na een korte bespreking heeft de heer Peereboom, directeur-uitgever, toegegeven, onder uitdrukkelijk beding, dat alle Haariemsche drukkerijen dezelfde regeling invoeren. Men meldt uit Ambt-Almelo van 20 Jan.: In de hedenavond gehouden vergadering is het niet tot een schikking gekomen, wat zeer te betreuren is. De heer Hedeman heeft aan verschillende eischen van de stakers toegegeven, geheel of gedeeltelijk, en hij heeft wel getoond genegen te zijn aan zijne arbeiders weder de hand toe te steken. Maar niet alle gestelde eischen heeft hij kunnen en willen aannemen. Een voornaam punt, waarop de onderhandeling is afgesprongen, was het volgende: De stakers eischen, dat allen dadelijk weder zullen worden aangenomen, of dat althans een termijn worde vastgesteld, waarop allen zullen zijn aangenomen. Hiertoe nu wil de heer Hedeman zich niet verbinden ; hij wil het recht behouden in zijn eigen fabriek zooveel arbeiders te nemen als hij wil, en op een tijdstip dat hem voor zijn zaak het meest geschikt voorkomt. De Koninklijke Nederlandsche fabriek van muziekinstrumenten, firma M. J. H. Kesselste Tilburg zendt ons wederom een muziekkalender. Het handige boekje bevat o. a. een 15-tal portretten der eerste Nederlandsche toonkunstenaren en beknopte mededeelingen omtrent de beroemde musici. Volgens de Zntf. Ct. zal op het waarborgsfonds voor de Geldersche tentoonstelling, op Sonsbeek gehouden, ongeveer 95 pCt. gestort moeten worden. Omtrent de begrafenis te Amsterdam van Emilie Culp schrijft het Ebl.: In den mistigen ochtend werd ze uitgedragen, Emilie Culp, de Hollandsche café-chantant-zangeres. Op de binnenplaats van het Israëlietisch Ziekenhuis stonden haar vrienden opgesteld, wachtend tot hun huuraapjes zouden zijn voorgereden. Oude koppen met mummelende mondjes en fletse staaroogen waren achter de ramen, die uitkeken op de binnenplaats, waar het c ngewone gezelschap bij elkaar was. De oude mummel vrouwtjes drongen bij de ramen om toch maar goed te zien. Dat was het laatste publiek geweest, waarvoor Emilie Culp was opgetreden. De lange, lange maanden in de strakke, stijve ziekenzaal had ze dikwijls gezongen haar coupletjes, liggend op haar bed. En de oude en zieke vrouwtjes, die misschien nooit gezien hadden het café-chantant met zijn brutale muziek en zijn schel tooneellicht, ze waren dikwijls geweest onder de bekoring van Emilie Culps ondeugende liedjes. Het café-chantantlied, ontvangen in de Theaters met even een lach, een applaus, had gebracht een afleiding in de ziekenzaal, waar de doodzieke ex-soubrette lag. Nu zong ze niet meer. Voor twee jaar had zij het laatst gestaan in de frischheid van haar jonkvrouwelijk schoon op de planken; nu had zij ook haar laatste couplet gezongen voor dit publiek De mummelvrouwtjes scharrelden voor de ramen om toch vooral te zien hoe de kist zou worden uitgedragen. Aan den overkant van de plaats kwamen de dragers, dragend de baar met de kist, ruw houten planken onder een sjovel dekkleed. Het hoofd der dragers had een wenk gegeven aan het gezelschap, dat gedrongen stond, zwijgend, eerbiedig, onder de ramen waar de oude vrouwtjes nog keken. Men sloot aan. De fluitist Culp en nog andere familieleden; de «Nederlandsche Artisten Vereeniging", het bestuur met groote insignes, voorop, de leden twee aan twee, kleiner de insignes, daarachter; dan de leden van het specialiteitengezelschap Flora ; Leon Boedels, de komiek, met een grooten krans, de tooneelknecht, armoedig, in zijn slechte kleeren achteraan; daarachter verschillende corypheeën van het spectacle-varié; Frits van Haarlem, de laatste directeur van Emilie Culp; Paërl, de vervaardiger van de revues voor Reichshallen en het vroeger «Victoria" ; Van der Spek, de orkestdirecteur van Lorenz; Chretienni, de populaire Holiandsche coupletzanger, nog vele artisten van minder naam, allen aanstellerig-gewoon in het ongewone van uit-hun-doen-zijn. Zoo volgde men de baar. Zoo nam men plaats in de rijtuigen, die buiten klaar stonden. De artistenvereeniging met haar krans in een landauwer, het Floragezelschap met hun vijven in een huurbakje, de tooneelknecht op den bok. En op de straat — de Nieuwe Kerkstraat en de Weesperstraat zwart van de menschen — drong men telkens terug voor de rijtuigen, die den hoek omkwamen. De café-chantant-artisten in de rijtuigen genoten hun populariteit. Men ■wees ze elkaar aan: Chretienne, Paërl, Hartlooper, Frits van Haarlem! Of velen zich nog even goed Emilie Culp herinnerden, de verminkte coupletzangeres, die reeds meer dan een jaar had liggen sterven in het gasthuis, te midden der oude mummelvrouwtjes ? Onder de nieuwsgierigen op straat hoorden wij vragen: »Wie is het die begraven wordt?" En het antwoord: — >;Emilie Culp, de chanteuze. Ze is het laatst in den Parkschouwburg opgetreden, wel twee jaar geleden. TJ kent haar toch" — en de toelichting volgde neuriënd met het refrein van den »dikkert". Zoo was de begrafenis van Emilie Culp, de Holiandsche café-chantant-zangeres. Op de begraafplaats bij Zeeburg werden enkele woorden gesproken door den Israëlitischen leeraar Ph. Elte, door den vice-voorzitter der Artistenvereeniging, den heer Achtsteribbe, door Frits van Haarlem, die ook namens den Eotterdamschen collega Pfliiging een krans op het graf legde, door Leon Boedels namens directie en artisten van »Flora", door den heer Benno voor de Artistenvereeniging. De heer Culp, een broer van de chanteuse, bedankte voor de eer der nagedachtenis zijner zuster bewezen. Bij de te Zwolle gehouden verpachting voor twee jaren van tol II bij Meppel in den grooten weg van de Drentsche grens bij Meppel tot Zwolle, sedert 1 Mei 1.1. verpacht voor f 2232 'sjaars, welke pacht later met f 180 is verminderd, terwijl de pachter met 1 Mei a.s. van de is ontheven, is ingeschreven door J. A. Grootte Nijmegen voor f 1688. De heer B. H. Heldt, lid van de Tweede Kamer, hield Donderdagavond in de Harmonie te Winschoten eene voordracht over het droogleggen van de Zuiderzee, waarvoor een vrij talrijk publiek was opgekomen. Aan het slot der voordracht werd eene motie, strekkende om uit te spreken de uitvoerbaarheid van het werk, het financiëel voordeel en het algemeen belang, door al de aanwezizen aangenomen. Een man uit het volk beklaagde bij het heengaan een ander Kamerlid, n.1. den heer Tijdens; z. i. was het jammer dat deze niet bezemrijs in plaats van aalbessenstruiken had geplant, omdat met het eerste gewas bij eene mogelijke indijking van de Zuiderzee voor dijkmateriaal winst ware te maken. Door den Baad der gemeente Onstwedde is voor het kroningsfeest f 500 toegestaan voor schoolfeesten en f 50 voor illuminatie van het gemeentehuis. Tot gemeente-geneesheer werd benoemd dr. Sluis te Stadskanaal. Afwijzend werd beschikt op een verzoek van den gemeenteontvanger tot verhooging zijner jaarwedde. Door Gedeputeerde Staten van Groningen is de heer W. Timmerman wegens (indirecte) levering van hout aan de gemeente Ylachtwedde, op grond van art. 24 der gemeentewet, vervallen verklaard als lid van den Eaad dier gemeente. Vrylandkolonie te Antimano. Yan den heer L. A. Hartman, le-secretaris der «Nederl. Yrijland-Yereen. ; 'ontving het Volksdagblad een tweeden brief, door de pioniers in Venezuela gezonden en weder geteekend Chr. Koek en F. Heeren. Deze heeren schreven o. a.: «Tot op heden schreven wij u over zaken van algemeenen aard, doch daar wij ons nu thuis gevoelen en al aardig op dreef zijn, schiet er nu wel tijd over om nog het een en ander mede te deelen over onze kolonie op het landgoed van dr. E. Bitchen. Deze woont in Antimano, ongeveer twee uur van Caracas. »Met vreugde werden wij door E. ontvangen en onmiddellijk sloot hij zich bij onze expeditie aan. Zooals wij in den vorigen brief reeds gemeld hebben, bracht hij land en gereedschappen in de gemeenschap. Op dit land nu hebben wij, voor zoover er geen plaats is in de woning van Ritchen, onze tenten opgeslagen en zijn met kracht aan den arbeid: huizen te bouwen voor ons en de te wachten expeditie. De eerstkomenden moeten vooral linnen en zeildoek medenemen, alsmede een goeden voorraad landbouwzaden, die hier zeer duur zijn. «Ook zouden wij gaarne willen, dat bij de volgende expeditie een persoon was die bakker van zijn beroep is, daar wij hier ook een oven bouwen; het brood is hier schandelijk duur. En niet alleen dat wij brood voor de gemeente bakken, doch ook voor de omliggende plaatsen. Daar tot nu toe het brood uit Caracas moet gebracht worden, zal, wanneer wij de bakkerij hier klaar hebben, dit een belangrijk voordeel voor de kolonie zijn «Vrienden, zooals de zaken nu staan, kunnen wij ieder Vrijlander aanraden te komen. Levensmiddelen zijn er genoeg. En daarbij is de bodem zóo vruchtbaar, dat van al datgene, wat wij gezaaid hebben, de vruchten nu reeds ver boven den grond staan. In ieder geval moet hier de vlijtige vooruitkomen. «En nu eindigen wij, in de hoop, dat spoedig de tweede expeditie wordt afgezonden. Schrijf ons datum van vertrek en wij zullen de vrienden van de boot afhalen." ---