Kohieren 's Rijks direete belastingen. De BURGEMEESTER van Assen brengt ter kennis van belanghebbenden, dat het kohier der Grondbelasting op de gebouwde en ongebouwde eigendommen, over het dienstjaar 1898, aan den Ontvanger ter invordering is ter hand gesteld en ieder daarop voorkomende belastingschuldige verplicht is zijnen aanslag op den bij de wet bepaalden voet te voldoen. Assen, 22 Jan. 1898. De Burgemeester voornoemd: M. A. D. JOLLES. --- BUITENLAND. Frankrijk. Bij de Zaterdag gehouden Kamerzitting waren de tribunes stampvol. Er heerschte zeer groote belangstelling. Cavaignac ontwikkelde zijn interpellatie op grond van de Havas-nota. Hij bevestigde de verklaringen van kapitein Lebrun-Renaud, die neergelegd zijn in twee documenten, welke de Regeering weigert te publiceeren. De vraag is, of de Regeering door te zwijgen niet de commentaren op de gewijsde zaak begunstigt. (Applaus links.) Is de Regeering niet te kort geschoten in eerbied voor het gewijsde door het tweede proces aanhangig te maken? (Applaus.) Als de Regeering meent, dat er gevaar in schuilt den naam van een mogendheid, welke in het rapport genoemd wordt, publiek te maken, zal niemand hierop aandringen. (Geroep van: »zeer goed!") Cavaignac gaat voort en zegt dat hetgeen vooral de ongerustheid gaande maakt niet zoozeer is de weigering om het rapport mede te deelen, als wel de tegenstand van de Regeering. De spreker verwijt het Kabinet dat het dubbelzinnige verklaringen heeft afgelegd. (Applaus links.) Hij constateert tegenstrijdigheden in het gedrag der Regeering en vraagt haar het bevrijdende woord uit te spreken, dat een onverklaarbare oorzaak haar op de lippen terughoudt. (Applaus links.) Minister Méline zegt de verklaring van kapitein Lebrun niet te kunnen overleggen. Het rapport bestaat. (Langdurige toejuichingen rechts.) De nota van Ilavas heeft dat gezegd op een wijze die duidelijk genoeg was. Wij hebben gemeend het rapport niet te moeten publiceeren, omdat wij van oordeel zijn dat een parlementaire discussie het rechterlijk karakter der zaak zou veranderen. (Applaus van het Centrum.) Eenmaal de beraadslaging geopend, zou het onmogelijk zijn haar te stuiten. En de Kamer zou ten slotte revisie van het vonnis leveren. De reden, waarom de publicatie niet mogelijk is, is dezelfde die de behandeling met gesloten deuren noodig maakte. Ik erken intusschen, dat deze reden van geen buitengewoon ernstigen aard is. De gewoonte brengt mede een spionnagezaak te behandelen met gesloten deuren. (Toejuichingen.) Natiën moeten de geheimen van haar informatiedienst niet aan de groote klok hangen. De Minister gaat het verloop der zaak-Dreyfus na, die het uitgangspunt werd van een betreurenswaardige campagne. Een beroemd schrijver onteerde het leger. (Heftige tusschenroepen; toejuichingen van de uiterste linkerzijde.) De Minister gispt de journalisten, die de campagne ten gunste van Dreyfus leiden. (Hevige woordenwisseling tusschen den socialist Faberot en graaf De Bernis.) De heer Méline gaat voort en zegt, dat hij zijn plicht heeft gedaan door zich te beroepen op de wet en het artikel van Zola aan het oordeel der justitie te onderwerpen. Wij hebben vertrouwen in de vrije burgers; de jury zal de eer van het leger weten te verdedigen. Wat _ betreft de generaals van het leger, de Regeering heeft hun eer niet willen onderwerpen aan de appreciatie van de jury. (Langdurige toejuiching van het Centrum; heftige interrupties van de uiterste linkerzijde. Men schreeuwt: »Dat is het régime van de sabel!" »Leve de Keizer!" »Gij beleedigt de jury!") De voorzitter, de heer Brisson, verzoekt der Kamer zich te kalmeeren. Méline gaat voort: wij hebben ons niet willen leenen tot een onwettigheid. Wij hebben niet gewild dat een revisie werd ingesteld. Het schandaal zal neerkomen op de hoofden van hen die het hebben uitgelokt. Wat de ongeregeldheden op straat betreft, wij zullen er een eind aan weten te maken; wij zullen de orde weten te herstellen. De aanvallen van den heer Jaurès worden met groote voldoening vernomen door de vijanden van Frankrijk. Het is door deze middelen dat men een herhaling van de débacle voorbereidt. (Tumult onder de uiterste rechterzijde. Verschillende afgevaardigden moeten tot de orde geroepen worden.) Wij hebben op onzen weg gevonden een zaak die reeds gaande was. Wij zijn genoodzaakt een crisis in te toornen; wij moeten weerstand bieden. Wij hebben noodig dat het land wete dat wij een meerderheid achter ons hebben. (Een dubbel salvo van toejuichingen van het Centrum en de rechterzijde. Méline _ wordt met geestdrift gelukgewenscht.) pavaignac werpt het verwijt van zich af, dat hij als partijman zou gesproken hebben. Hij constateert, dat het moreele resultaat, dat hij wenschte, bereikt is. Hij trekt zijne interpellatie in. (Beweging van verbazing rechts.)] Jaurès herneemt de interpellatie. Het schijnt hem onmogelijk, dat het debat zonder resultaat zou afloopen. Hij verwijt den heer de Mun, dat deze de Regeering op den weg der reactie brengt, en de débacle voorbereidt. (Tumult rechts en in het centrum.) laurès zegt, dat de Regeering, door te gehoorzamen aan de rechterzijde, tweedracht zaait in het republikeinsche kamp. Wij zijn getuigen van het begin eener clericale commune. De republiek, gaat Jaurè3 voort, sterft in dubbelzinnigheid, leugen en laagheden. (Langdurige toejuichingen bij de uiterste rechterzijde. Bernis valt den spreker op woedende wijze in de rede en scheldt hem uit voor een ellendigen lafaard. Hij werpt zich op Gérault-Richard, een ander socialistisch afgevaardigde, en stompt hem met de vuist. Er ontstaat een algemeen verward gevecht. De heer Brisson, de voorzitter, zet den hoed op. Het regent slagen. Bernis beklimt de tribune en slaat Jaurès. Het wordt een ware bataille door de geheele zaal. De voorzitter ziet geen kans de orde te handhaven en verlaat de tribune.) De ongeregeldheden blijken veroorzaakt te zijn door graaf De Bernis, die gezegd had tot Jaurès: Gij zijt de advocaat van het syndicaat. Jaurès noemde Bernis een ellendigen lafaard. Een vreeselijk handgemeen volgde. GéraultRichard wierp zich op Bernis. De rechterzijde en de socialisten werden handgemeen. De bewaarders der orde bleken machteloos. Bernis sloeg Jaurès op het hoofd. De geheele uiterste linkerzijde verliet haar zetels en wierp zich op de leden der rechterzijde. De socialisten drongen naar de bank der Ministers, van waar andere afgevaardigden hen verdreven. Te gelijkertijd hoorde men hevige woordenwisselingen op de tribunes. De president ontving eenige slagen van Gérault Richard, die voor Bernis bestemd wareu. De heer Brisson kondigde daarop aan, dat de procureur-generaal waa gewaarschuwd en dat de zitting werd geschorst. De tribunes werden ontruimd. Het bureau van de Kamer kwam bijeen om te beraadslagen over de vraag of de zitting moest hervat worden. Een compagnie infanterie verscheen in de couloirs, doch werd teruggezonden. Er ontstond een nieuwe woordenwisseling in het «Salon de la Paix", waar Deville Bernis een inktkoker naar het hoofd wierp. De zitting van het bureau werd geschorst tot 5 uur. Op verzoek van den President kwamen de parlementaire groepen der Kamer bijeen en gaven advies over hervatten of niet hervatten van de zitting. De heer Brisson beslfste op eigen verantwoordelijkheid, dat de vergadering niet Zaterdag zou hervat worden, uit vrees voor een herhaling der handtastelijkheden als de beraadslagingen werden voortgezet. Ten slotte werd bekend gemaakt, dat de Kamer tegen Maandag opnieuw zou bijeengeroepen worden, hetzij door een kennisgeving in het Journal Official, hetzij door een schrijven aan ieder der leden afzonderlijk. De correspondent van het Hbld. te Parijs geeft van de vechtpartij in de Kamer het volgend verslag : De heer de Bernis, afgevaardigde van Nimes, verdediger van de stierengevechten en van de belangen van den wijnbouw, die reeds de geheele zitting erg rumoerig geweest is — zijne vrienden verzekerden dat hij dronken was — viel Jaurè3 in de rede, zeggende, »gij zijt de advocaat van het syndicaat Dreyfus". Jauiè3 vroeg na en daarop herhaalde de graaf de Bernis zijne beleediging. De socialistische leider antwoordde hem: »gij zijt een ellendeling en een lafaard". De socialist Gérault gaf de Bernis een klap na hem te hebben uitgescholden voor een »laffe schoelje" en toen vlogen de partijen op elkaar af. Er werd geslagen en gestompt, gevloekt, geschreeuwd, in het kort, het was zulk eene vechtpartij — hoofdzakelijk tusschen rechterzijde en socialisten, maar het centrum was ook een weinig aangestoken — dat men niets meer kon onderscheiden. Van de perstribune af zag de Kamer er uit als een hoop straatjongens, waaronder brooddronken studenten stuivers te grabbel gegooid hebben. Slechts één feit is duidelijk zichtbaar geweest. Jaurès stond op de tribune toen de Bernis deze opklom, en verraderlijk den redenaar, die het bedaren van het tumult afwachtte, van achteren een stomp in den nek en een trap gaf. De held de toreadors liep vlug weder heen voordat Jaurès van dien onverhoedsehen aanval bekomen was. De houding van de Bernis wordt door niemand verdedigd. De heer Brisson had de zitting reeds geschorst en was met het bureau heengegaan. De tribunes applaudisseerden Jaurès en werden daarop ontruimd. Onder de aanwezigen was graaf Badeni, die gedacht moet hebben: zulk een rumoer ken ik wel. Wat de gevolgen van de vechtpartij aangaat kan het verhaal van dezen Parijschen correspondent nog worden aangevuld met enkele bijzonderheden, zegt het Hbld. Toen het gevecht in de zittingzaal op zijn hevigst was, zag men in de couloirs een compagnie infanterie aanrukken. Op het protest van een aantal afgevaardigden werden de soldaten echter weer weggezonden. Het optreden der militaire macht werd door tal van afgevaardigden sterk afgekeurd; men vroeg elkander af wie daartoe bevel zou hebben gegeven en besprak de wenschelijkheid om het geval in de Kamer ter sprake te brengen. Het tooneel met den inktkoker viel voor in de Salie Casimir Perier. De militaire commandant van Parijs trachtte graaf de Bernis tot bedaren te brengen, toen de heer Delville kwam binnenstormen, den graaf voor ellendeling schold en hem een gevulden inktkoker naar het hoofd wierp. Toen de heer de Bernis in de zaal terugkeerde, vertelde hij dat hij een kom vol water noodig gehad om zijn gelaat van inktvlekken te zuiveren Graaf de Bernis heeft nog den treurigen moed gehad zich ter beschikking van Jaurès te stellen, doch deze liet hem door twee zijner vrienden weten, dat hij aan de beleediging geen gevolg kan geven, omdat het optreden van den graaf gelijk staat met dat van een »slachtersknecht". De avond is Zaterdag te Parijs kalm voorbijgegaan. In de Rue Allemagne heeft een bijeenkomst plaats gehad, welke zonder incidenten afliep. Eeuige anarchisten hielden een lofrede op hunne denkbeelden en namen den handschoen op voor Dreyfus. De prefect vau politie heeft aan den Minister van Binnenlandsche Zaken bericht uitgebracht van de maatregelen welke genomen zijn om de orde te verzekeren met het oog op de manifestatie, welke gister op touw gezet was tusschen de Place de la Concorde en den Are de Triomphe en die door de autoriteiten werd verboden. De militaire autoriteiten zouden de orde verzekeren en zorgen voor uitvoering van de beslissingen der Regeering. Bedoelde manifestatie is betrekkelijk nog al kalm afgeloopen. Het volgende wordt daaromtrent gemeld: De groote meeting, georganiseerd door het protest-comité, werd gistermiddag in de zaai »Mille Colonnes" te Parijs gehouden. In den omtrek was een groote menigte op de been. Een groot aantal politieagenten zorgde voor de orde. De voorzitter van het comité, de heer Guérin, opende de zitting met een uiteenzetting van het doel van de bijeenkomst, dat zijn inziens was betoogen tegen de internationale coalitie, die het leger wil aantasten. Da toespraak werd beantwoord met den kreet: «Dood aan de Joden !" De heer Thiebaut werd tot voorzitter benoemd. Hij wilde spreken, maar de anarchisten overschreeuwden hem, waarop groot rumoer ontstond en velen dezer tegenbetoogers uit de zaal werden verdreven. De heer Thiebaut noodigde daarop de vergadering uit uiteen te gaan en naar de Place de la Concorde te trekken om een krans neder te leggen aan het beeld der stedemaagd van Straatsburg. Zoodra de betoogers uit de zaal kwamen, werden zij door de agenten uiteengejaagd. De onder-prefect van politie verklaarde, dat hij geen betoogingen op straat zou dulden. De Place de la Concorde was zonder eenig ODgeval door de agenten ontruimd; de prefect, die aanwezig was, gaf bevel de afzetting te handhaven. Omstreeks zes uur kwam een duizendtal manifestanten de Rue Lafitte af roepende: »Weg met Zola! Dood aan de Joden !" De stoet trok naar den »Cercle militaire", maar stootte in de Chaussé d'Antin op een sterke afdeeling politie, die de betoogers verspreidde. Te Nantes zijn alle brigades gendarmerie uit het arrondissement Ancenis saamgetrokken, uit vrees vrees voor ongeregeldheden. Te Havre had men Zaterdagnacht opruiende biljetten aangeplakt. De maires van Algiers en Bordeaux hebben proclamatiën uitgevaardigd om de inwoners aan te sporen tot het bewaren van de orde. In Algiers hebben heftige antisemietische betoogingen plaats. Gedurende een antisemietische meeting te Mustapha begaf zich een bande van 300 Joden, met stokken gewapend, naar het terrein der meeting, maar werd verstrooid voordat zij de anti-joodsche betoogers had bereikt. Ean paar bezoekers, die op het terras voor een koffiehuis zaten, werden bij het opstootje gewond. In Algiers zelf namen de onlusten geheel het karakter van een oproer aan. Een groot aantal Joodsche winkels aan de straten Barbaroum en Babel-Oned werden geplunderd en de koopwaren verbrand. De troepen en de politie waren onmachtig om de orde te herstellen. Een persoon werd gedood, velen bekwamen verwondingen. De overopgewonden stemming houdt aan. (Zie telegrammen.) De drie schriftkundigen Belhomme, Varinard en Couard, die tegen Zola een klacht ingediend hebben, eischen elk 100,000 frs. schadeloosstelling, benevens openbaarmaking van het vonnis in twintig Parijsche en 100 provinciale bladen. Onder de telegrammen in't vorig nommer doelden wij mede, dat de Aurore een tweeden brief van Zola, thans aan het adres van do Minister van Oorlog, had gepubliceerd. De inhoud van bedoelden brief luidt iu hoofdzaak als volgt: »Als antwoord op mijn aanklacht tegen u, tegen uw Pairs en tegen uw ondergeschikte'' laat. u mij, zegt Zola, voor de gezworenen dor Seine dagen. Ik zal op het rendez-vous tegenwoordig zijn, om aan de beraadslagingen bij helder daglicht deel te nemen. Maar hebt u mijn beschuldiging niet gelezen, mijnheer de Minister ? Wie heeft u dan toch gezegd, dat ik alleen deu krijgsraad heb beschuldigd, dat hij on bevel een onrechtvaardig vonnis heeft geveld ? Maar zulk ecu aanklacht zou voor mijn behoefte aan rechtvaardigheid niet voldoende zijn geweest. Als ik behoefte aan licht gevoel, dan is het daarom, omdat ik het voor de oogen van alle Franschen wil laten schitteren. Daarom heb ik de beschuldigingen, welke u goed gevonden hebt tegen mij te doen gelden, aangevuld met andere beschuldigingen, welke niet minder beslist en duidelijk zijn." Zola herhaalt dan alle beschuldigingen, die hij in zijn brief aan den President heeft uitgebracht tegen de hoogere officieren, de beide Ministers van Oorlog, de krijgsraden, de schriftkundigen en de bureaux van het Ministerie van Oorlog en gaat aldus verder: »Lees toch den woordelijken inhoud van mijn beschuldiging eens nauwkeurig na, mijnheer de Minister. Denk van mijn koenheid wat gij wilt, maar erken dan doch ook ten minste, dat ik niet gefaald heb door gebrek aan vastberadenheid of duidelijkheid. Wanneer u gedwongen is, deze duidelijkheid en klaarheid te erkennen, zeg mij dan, waarom u na een aarzeling van vijf dagen, na heen- en weervragen uw heil zoekt in een terugtocht. Wat? Ik mag schrijven,dat Paty de Clam enz " Hier somt Zola al zijn beschuldigingen nog eens weer op, achter elke beschuldiging neerschrijvende : »Zulk een beschuldiging kan ik schrijven, openbaar maken en ik word niet vervolgd!" — Ik heb beschuldigingen uitgesproken, zoo gaat hij dan verder, en ik houd ze staande. »Is het mogelijk, dat u na zulke duidelijk geformuleerde beschuldigingen een openbare verhandeling niet durft aan te nemen ? Ik heb op loyale wijze onder de oogen vau allen beschuldigingen uitgesproken en men heeft den treurigen moed mij te antwoorden met het geschreeuw van benden, die door de katholieke vereenigingen op de straat worden losgelaten. Ik neem acte van uw volharding, om u met duisterheid te omgeven. Ik voeg er op loyale wijze aan toe, dat zulks u niet kan baten. U gelooft zeker dat allen, die ik heb beschuldigd, rustig zouden kunnen zijn; u gelooft zeker, dat het mij niet mogelijk zou zijn bewijzen voor mijn beschuldigingen te leveren. Welnu, dan vergist u zich. Ik waarschuw u vooruit dat u slechte raad wordt gegeven. Eerst wilde men mij voor de correctioneele rechtbank dagen, waar ik vrijheid tot spreken zou hebben; maar men heeft ingezien, dat het Hof van Cassatie het gansche proces omver zou hebben geworpen. »Nu heeft men mij een ongelijken strijd opgedrongen en om het licht te bedekken heeft men zijn toevlucht genomen tot advocaten-streken. Om u te redden heeft men de wet van 29 Juli 1881 opgeslagen en daar het artikel 52 gevonden, dat alleen het bewijs voor die beschuldigingen toelaat, die in de dagvaarding genoemd zijn. U hebt vergeten dat ik tot rechters zal hebben twaalf onaf handelij ke burgers. Ik zal overwinnen door de kracht der gerechtigheid. Ik zal in de harten der Franschen licht verspreiden door de waarheid. Reeds bij het begin van de verhandelingen zal de noodzakelijkheid der bewijslevering al de beraamde knepen doen verdwijnen. »De wet beveelt mij, dat ik het bewijs moet leveren en de wet zou leugenachtig zijn, wanneer zij mij dien plicht oplegde en toch mij de middelen daartoe ontzegde. Hoe zou ik echter het bewijs der beschuldigingen leveren, wanneer ik niet de gansche keten van feiten aan den dag mag brengen, en wanneer men mij belet, om de gansche aangelegenheid aan het daglicht te brengen. De vrijheid van het leveren van het bewijs, dat is de kracht waarop ik bouw." Vrijdag is in de Kamer de begrooting van eeredienst behandeld. Bij art. 21 vroeg Le Hérisö, wat de Regeering dacht te doen tegenover de bemoeiingen van den grootrabbijn van Frankrijk, Zadok Kahn, met een zaak, welke het land in beweging bracht (Dreyfus). De Beauregard stelde een traktementsvermindering van den rabbijn voor. De abt Lemire verklaarde zich daartegen, omdat hij niet wilde, dat men met twee maten mat. Niettemin verzette hij zich er tegen, dat men de Roomscne geestelijkheid met de Israëlitische gelijk zou stellen (protesten links). Hij vond het voorstel kinderachtig. De republikein Goujon sprak de hoop uit, dat de Regeering de rabbijnen evenzeer tot de orde zou roepen als de leden der Katholieke geestelijkheid, als het noodig was. De wet van 1838 bepaalde, dat zij de wetten moesten eerbiedigen, die 's lands verdediging verzekeren. Het is de plicht van de Minister van Justitie hun dit artikel in herinnering te brengen. De Regeering was het geheel eens met dezen spreker, maar verzette zich tegen het voorstel van Beauregard, omdat het traktement toekwam aan het ambt, niet aan den persoon. De Mahy zeide, dat als eenige geestelijkheid er thans naar streefde de republikeinen »het huis uit te zetten", het de hooge Israëlitische en de hooge Protestantsche geestelijkheid was. (Geraas). Dat optreden was heel wat gevaarlijker dan de inmenging van den Paus. Ook met de Protestantsche zendelingen moest men oppassen. De vreemdelingen van dezen en van den Joodschen godsdienst maakten Frankrijk onveilig. Onder hevige protesten van de uiterste linkerzijde, van welke een paar leden tot de orde geroepen werden, kwam de redenaar zoo langzamerhand op de Dreijfus-beweging. Maar aangezien hem het voortspreken zeer bemoeilijkt werd, hield hij op en ging de Kamer stemmen. Het amendement tot vermindering van het traktement van den groot-rabbijn werd verworpen en het budget van eeredienst aangenomen. België. Tot aanvulling van het incident in de rumoerige Kamerzitting van Yrijdag diene het volgende: Demblon was heftig aan 't uitvaren, en Beernaert trachtte de woede van de linkerzij over zijne woorden te stillen met het gezegde, dat Demblon ontoerekenbaar was : »Als er hier ontoerekenbaar zijn, dan zijn het de personen, die, als ze een laagheid willen doen, niet de waardigheid en de kieschheid hebben om behoorlijk naar een spreker te luisteren." Beernaert zeide zich verder niet met Demblon te zullen bemoeien, en stelde voor, de censuur op Demblon toe te passen, waartegen deze hevig protesteerde. »Dat de president zich niet met mij bemoeien wil, daar heeft hij gelijk aan", zeide hij, »want ik ben vlekkeloos, en wie dat niet kunnen zeggen, zouden een zeer treurig figuur maken naast mij." En verder : »Ik zal toonen wat voor een man dat is, die voorzitter van de Kamer is, maar in de kast moest zitten!'' De Minister van Landbouw, Nijssens en AVoeste, anders geen vriend van Beernaert kwamen tegen deze onwaardige bewering op, en Woeste stelde voor, Demblon eenige dagen uit te sluiten. Aldus werd na veel rumoer besloten, maar Demblon dacht er niet over om weg te gaan, en bleef kalm zitten. De voorzitter sloot de vergadering, en volgens het reglement is Demblon nu voor acht vergaderingen uitgeloten. Oostenry k-Hongarfj e. De Staatscourant te Budapest bevat een besluit waarbij baron Josika von Branyicska wordt ontheven van het ambt van Minister a latere in het Hongaarsche Ministerie. De Oostenrijksche Ministers zijn naar Weenen terug vertrokken. In de te Budapest gehouden besprekingen gaven zij als hun overtuiging te kennen, dat het mogelijk zal zijn te komen tot een normalen toestand ten aanzien van de Quoten- quaestie. Te Budweis in Bohemen is de orde hersteld. (Ter verduidelijking het volgende: De ongeregeldheden zijn daar ontstaan wegens de overwinning der Duitschers bij de Gemeenteraadsverkiezingen. De opgewondenheid onder de bevolking, als een gevolg daarvan, was zóó groot, dat militaire hulp moest worden ingeroepen. De volksmenigte wierp de ruiten bij de Duitschers in; de districts-commissaris werd ontvangen met steenworpen en ook een inspecteur der politie werd gewond.) De Gouverneur van Bohemen antwoordde Zaterdag in den Boheemschen Landdag op de interpellatie der Duitschers over het verbod van het dragen van insignes, dat de maatregel voorloopig is en evenzeer van toepassing is op de Slaven als op de Duitschers ter voorkoming van moeilijkheden. De Landdag verwierp met 114 tegen 54 stemmen de verwijzing naai een speciale commissie van het voorstel-Schiesinger tot intrekking van de taalverordening. Het bedoelde voorstel is dus verwezen naar de commissie, benoemd om te onderzoeken het voorstel-Buquoy. De beraadslagingen werden op zeer opgewonden toon gevoerd. Italië. Koning Umberto heeft gister een besluit geteekend, waarbij de invoerrechten voor graan tot 30 April 1898 worden verlaagd van 7.5 lire tot 5 1. Het besluit treedt den 25sten Januari in werking. Spanje. Een telegram uit Havana meldt het volgende: Generaal Giminez ontving bericht, dat de opstandelingen en het bewind der opstandelingen zich versterkt hadden te Siërra Cubita. Hij begaf er zich heen met 2700 man en 2 kanonnen en opende het beleg. Na drie dagen slaagde hij er in het dorp binnen te rukken en vond er 800 welgewapende insurgenten, die verslagen en achtervolgd werden. De Spanjaarden vernielden alle huizen en gebouwen van het bewind der opstandelingen. Er hebben langen tijd geruchten geloopen, en die geruchten werden steeds weer geëxploiteerd, over de wreedheden, waaraan de Spaansche anarchisten in de gevangenis van Montjuich hebben bloot gestaan. De beschuldigingen, dienaangaande tegen de overheid uitgebracht, waren hoofdzakelijk afkomstig van de El Pais en de 1El Progreso. Er zal nu misschien binnenkort blijken wat er van deze beschuldigingen, die thans weer de gansche pers van Madrid bezig houden, waar is. Van Regeeringswege is namelijk een proces tegen de genoemde bladen op touw gezet. Griekenland. Het eerste gedeelte van het rapport van den Griekschen Kroonprins, verleden jaar opperbevelhebber van het leger in Thessalië, is aan de militaire commissie van onderzoek ter hand gesteld. De Prins is zeer scherp in zijn oordeel. Toen hij aan de grens kwam, vond hij daar troepen die slecht georganiseerd waren en aan alles gebrek hadden; later werden zijn bevelen niet uitgevoerd. Noch te land, noch ter zee werden zijn pogingen gesteund. Transvaal. De Volksstem neemt een loopje met de bewering van enkele Londensche bladen, dat de verbanning van den heer Lionell Phillips door de Regeering der Zuidafrikaansche Republiek niet anders kan worden opgevat dan als een vijandige daad tegen Engeland. De Presidentsverkiezing gaat den gewonen gang te midden van de grootst mogelijke kalmte. Zij zal in Februari afgeloopen zijn. De spoorwegbesturen der Kaapkolonie hebben toegestemd in een verlaging der tarieven voor middelklasse-waren. Oost-Azië. Volgens een Reuter-telegram uit Peking schieten de onderhandelingen over de Engelsche-Chineesche leening slecht op. De Russische zaakgelastigde gaat voort met zijn bedreigingen. Tot de voorwaarden, door Engeland gesteld, behoort ook, dat de stoomvaart op de Chineesche rivieren vergemakkelijkt zal worden. De Britsche en de Japansche gezant, zegt het telegram, handelen in gemeen overleg. De nieuwe Russiche militaire adviseur van de Chineesche Regeering, kolonel Nazinof, vertrekt naar het kamp van generaal M-eh, te Loe-tai, dertig mijlen ten noordoosten van Tientsin. Verspreide Berichten. De vereeniging van machinebouwers en het comité der vakvereenigingen in Engeland hebben aanbevolen de voorwaarden der werkgevers, waardoor de arbeid op 31 Januari zou kunnen hervat worden, te aanvaarden. --- PRINSESJE WILDZANG. VAN HANS VON SPIELBERG. 12 «Lieve prinses, luister eens bedaard naar mij !" zeide Charlotte eindelijk ernstig maar toch vriendelijk. »Wij willen als twee werkelijke vriendinnen, wanneer gij het toestaat, gamen spreken. Ontvang dan van mij als oudste den raad deze ongezonde ideëen uit uw hoofdje te zetten. Ia het gewone leven noemt men dat een bakvischdweperij en men hecht er niet veel aan, want men beredeneert terecht: Let zal wel overgaan. Maar bij een vorsteakind is het een ander geval: een prinses is meer aan het oordeel der wereld blootgesteld en moet zich daarom ook van hare jeugd af meer leeren beheerschen, mag hare gevoelens niet verraden, moet er met kracht tegen strijden, wanneer die eene verkeerde richting nemen —" In het begin had de prins s tamelijk bedaard geluisterd. Nu echter viel zij heftig uit: »Neen, Lotti, neen ! Dat kan en wil ik niet! O, ik ben volstrekt niet zoo kinderachtig en dom als gij allen wel denkt; ik heb reeds alles bij mij zelve overlegd. Ik wil met hem trouwen —" «Maar uwe Doorluchtigheid —" «Waarom dan niet ? Is een oom van mij niet met eene balletdanseres getrouwd ? En prinses Wennigstedt met een stalmeester? Bah, ik zal myn wil wel doorzetten! Papa doet ten slotte toch altijd, wat ik wil. En hij mag hem zelfs zeer gaarne, dat heeft papa mij onlangs nog gezegd. Gij zult het zien, Lotti, gij zult het bejeven 1 En wanneer het volstrekt niet anders gaat, dan moet hij mij schaken —" Dat alles vloeide onstuimig over de lippen der prinses, en dat alles — beredeneerde C'iarlotte bij zich zelve — waren phantasiëa van een verwend kind, in wiens hart voor het eerst de sluimerende ziel was ontwaakt. Maar mogelijk, zoo dacht zij ook, kou er wel opi echte genegenheid, werkelijke liefde onder schuilen. E b juist dat hinderde haar onbeschrijfelijk. Zoo sprak zij dan eindelijk het harde woord : »Maar, prinses, weet u dan, of hij u ook lief heeft J" De naam wilde haar niet over de lippen en hoe kalm de toon van de vraag ook mocht klinken, beefde er toch iets als angst in, dat het antwoord anders zou uitvallen dan zij verwachtte en hoopte. Da prinses keek haar eerst met groote, verwonderde oogen aan, zonder te antwoorden. Het kind, dat van iedereen tot dusver slechts liefde en vereering had ondervonden, scheen den zin der vraag niet dadelijk te vatten. Zoo dikwijls was haar te kennen gegeven, misschien ook ronduit gezegd, dat zij de algemeene lieveling was, dat jij, ondanks alle bescheidenheid welke in haar aard lag, niet anders kon gelooven dan dat een man, dien zij liefhad, haar ook moest liefhebben. Er lag iets aandoenlijks in dit kinderlijk geloof. Maar nu vond toch langzamerhand het denkbeeld, dat het wel eens anders kon zijn, ingang bij haar. Hare oogen verloren iets van hun glans, en zacht en aarzelend, bijna angstig zeide zg : »Ik weet het niet —" Doch nauwelijks was dit woord er uit, of zij jubelde weer: »Maar Lotti, Lotti, wanneer ik hem zoo van harte hef heb, dan zal hij wel leeren mij ook lief te hebben. En ik wil om hem strijden, lijden wil ik om hem." En bij de herinnering aan dit «strijden", dat zij zich in haar jong hoofdje zeker zeer eigenaardig voorstelde, zuchtte zij en voegde er, plotseling weer i glimlachend, bij : «Och, wat zijt gij er gelukkig aan toe, Lotti! Wanner gij een man lief hebt en hij u — punctum — dan trouwt gij samen!' Dit kwam er zoo komiek uit, dat ook over het ernstige gelaat van Chatlotfe een glimlach gl :ed; zij schudde echter zacht het hoofd. «Mijn liff prinsesje, hoe weinig kent gij de wereld en de menschen nog!" zeide zij. terwijl zij teeder den arm om de slanke taille van het vorstenkind legde. »De wereld is zoo geheel anders als gij u die in uw hoofdje voorstelt." Charlotte haalde diep adem. Een oogenblik keek zij zwijgend in het groene loof aan den anderen kant van den weg en ging daarop voort: »Ik heb eena lieve vriendin, die even oud is als ik en ook ongeveer in dezelfde levensomstandigheden verkeert. In een vertrouwelijk uur vertelde z'g mij eene zeer treurige geschiedenis. Zij bemint al sinds jaren een jongen officier. Hij is hare genegenheid waardig, is braaf, van goeden huize, is van top tot teen een man van eer, bij zijne superieuren zeer gezien, en bij zijn ondergeschikten zeer geliefd —" »En heeft hij haar ook lief? Niet waar, hij heeft haar ook lief ?" bracht prinses Uh'ike levendig in het midden. »Zij — zij gelooft het, zij hoopt het, maar zij vreest het ook. Want, lieve priEses, die beide menschen zijn zoo arm als kerkratten. En zij kunnen zich daarbij niet als deze iu een stil hoekje verschuilen, kunnen niet in een beperkten kring gelukkig zijn. Wanneer hij met haar trouwen wilde, moest hij wellicht zijn afseheid nemen, en zij weet, dat dit voor hem. dia met hart en ziel soldaat is, het zwaarste offer van zijn leven zou zijn. Eu ook, wanneer hij den dienst niet verliet, zou hij door ziin huwelijk in zeer bekrompen omstandigheden komen, waarvoor hij — en, naar ik geloof, ook zij — niet geschikt zijn.'' »0, o !" zeide de prinses. »Wanneer men elkaa r zoo van harte liefheeft, kan men, dunkt me, oojj in een hut gelukkig zijn 1" Een bitter lachje vertoonde zich op het mooie gelaat der hofdame. »Dat is een romanphrase, prinsesje. Gelukkig zyn, dat is mogelijk! Maar gelukkig bleven — nooit! Eu hoor nu verder. Mijne vriendin is esn verstandig meisje, zij weet zich te beheerschen. Maar gezellige bijeenkomsten brengtn haar dikwijls — met haar vriend ta zamen en zij heeft dan toch niet de kracht hem geheel te ontwijken, want reeds zijn aanblik, elk woord van zijne lippen, maakt haar gelukkig —" »Dat kan ik mij voorstellen. Dat weet ik van mij zelve, Lotti," zuchtte Ulrike en glimlachte daarbij in zalige verrukking. »Maar, prinses, elke minuut, dat zij met ham samen is, is voor mijne vriendin ook een groote marteling. Want zij is voortdurend in angst, dat hij eene beslissende vraag zal doen. Hij heeft haar nog nooit van liefde gesproken, maar dat deze vraag eens komen moet, weet zij. En dan komt voor haar tevens da treurigste plicht, dan moet zij hem met «en blooden d hart hare hand weigeren." Charlotte's stem daalde tot een toonloos gefluister, vol weemoed, toen zij voortging : »Weigeren, prinses! Zij zal niet tegen hem zeggen : »Ja, mijn vriend, ik heb ja lief — maar de omstandigheden scheiden ons !" Zsj weet maar al te goed, dal hij spoediger en gemakkelijker zal overwinnen, wanneer zij tegen hem zegt: »Ik acht je, maar ik heb je niet lief!" Beter een groot verdriet dan ht t leed dagen, weken, jarenlang met zich ronddrage n! Zijne wonde zal genezen — misschien spoedig, zeer spoedig — hij zal en moet een ander geluk vinden! Haar hart echter zal breken —'' Zij hield op. En toen de prinses haar nu aankeek, eag zij e«'n groote, zware traan, langzaam over de wang van het jonge meisje vloeien, en zij riep verschrifct: «Charlotte, lieve Lotti — gij — gij zelve —" E q ditmaal legde de oudste, alsof zij troost zocht, haar hoofd tegen de wang der jongste en beiden weenden. Monsieur Dututel was bij Srarjissiraus ontboden. Hij was daar zeer opgewonden over, want dit was hem in zijn leven nog maar tweemaal g-b iird, en wel bij het overlijden van zijne wederhelft, toen de vorst hem persoonlijk do hand had v illen drukken, en de tweede maal, toen het zijne majesteit de keizer behaagde een lunch te Elwfrsburg te gebruiken. Wegens het menu had er toen een groote conferentie plaats gehad, aangezien »boven" het ontwerp als te gecompliceerd was verworpen. Wat er nu ditmaal aan de hand was, vermoedde Dututel niet. Weingartner, die hem het bevel overbracht, had slechts diplomatisch geglimlacht. Er was absoluut niets uit hem te krijgen geweest, ofschoon Dututel hem behandelde als een citroen onder de pars. jEindelijk had de groot kookkunstenaar niet ten onrechte gedacht: «Hij zet maar zulk een geheimzinnig gezicht, wijl hij eigenlijk niets weet!" En hardop gezegd : »Wat moet ik aantrekken ?" »Zooals gij daar zijt, moet gij komen ! Onmiddelijk héaft Serenissimus bevolen. Dat wil dus zeggen in ambtsgewaad." In ambtsgewaad! Wat z-iide Weingartner dat ironisch! Nu, monsieur Dututel behoefde zich niet over zijn wit jasje te schamen. Snel deed hij een schoon voorschoot voor, ram een punt daarvan coquet op en stak dien vast, streek zich nog eens door het kort geknipte haar, klemde de witte muts in de hand en ging schijnbaar onverschillig de trap op. (Wordt tenrolgd.) ---