BEKENDMAKING. Bezwaren tegen de begrooting van het waterschap Havelte voor 1900. De GEDEPUTEERDE STATEN der provincie Drenthe maken bekend, dat door W. AHENDS C.b . te Ruinerwold, zich noemende ingelanden van het waterschap Havelte, aan hun College een adres is ingediend, houdende bezwaren tegen de begrooting van dat waterschap voor 1900 en dat, ingevolge art. 9 der instructie van dit College, goedgekeurd bij Koninklijk besluit van 4 Augustus 1883 no. 20 en opgenomen ia Provinciaal Blad no. 66 van dat jaar, bedoeld adres in eene nader te bepalen openbare vergadering van dit College zal worden behandeld, nadat vooraf een voorbereidend ondersoek der zaak heeft plaats gehad. Onbekende belanghebbenden worden uitgenoodigd om, zoo zij dit noodig achten, hunne memorieën en bewijsstukken, de memorieën door of namens hen onderteekend, binnen vier weken na heden, alzoo vóór 23 Maart e.k., aan dit College in te dienen. Gemeld adres, het daarop uitgebracht bericht van het Bestuur van genoemd waterschap, de bijlage van dat bericht, gemelde begrooting en de daarbij behoorende memorie van toelichting liggen gedurende dien tijd en de nog in te dienen schrifturen en bewijsstukken van af het oogenblik dat ze zijn ingekomen ter inzage ter Provinciale Griffie te Assen, alwaar afschriften daarvan tegen betaling der kosten kunnen worden bekomen. Assen, 23 Februari 1900. De Gedeputeerde Staten voorn., VAN SWINDEREN, Voorzitter. G. W. VAN DER FELTZ, Griffier. --- De GEDEPUTEERDE STATEN van Drenthe De GEDEPUTEERDE STATEN van Drenthe doen te weten, dat door de Staten dier provincie in hunne vergadering van 14 November 1899 is vastgesteld hetgeen volgt: No. 8. De Staten der provincie Drenthe: Op de voordracht van Gedeputeerde Staten, om, overeenkomstig de daartoe door stembevoegde ingelanden van het waterschap Annerveen uitgesproken wenschen, het reglement voor dat waterschap (Prov. Bladen nos. 70 van 1883, 89 van 1887 en 78 van 1891) nog nader te wijzigen; Besluiten, onder goedkeuring der Koningin, dat reglement nog nader te wijzigen als volgt: Eenig artikel. Het eerste lid van artikel 13 van het reglement vervalt en wordt vervangen door eene nieuwe alinea van dezen inhoud: »Geen buitenwater zal door pompen of op «andere wijze in het waterschap mogen worden »ingelaten, noch zullen wijken mogen worden «afgedamd, dan na verkregen schriftelijke ver»gunning van het bestuur; die vergunning is «onderworpen aan de goedkeuring van Gedeputeerde Staten". Assen, 14 November 1899. Da Staten voornoemd, VAN SWINDEREN, Voorzitter. G. W. VAN DER FELTZ, Griffier. Goedgekeurd bij Koninklijk besluit van 7 Februari 1900 no. 45. Gegeven te Assen den 16 Februari 1900. De Gedeputeerde Staten voornoemd, VAN SWINDEREN, Voorziter. G. W. VAN DER FELTZ, Griffier. --- BUITENLAND. Zuid-Afrika. Een bericht van Roberts van Paardeberg d.d. 27 Feb., 11 uur 's morgens, zegt: Volgens een inlichting, verstrekt door den verkenningsdienst, werd het duidelijk, dat de macht van Cronjé meer in het nauw kwam en dat de ontevredenheid der troepen en de tweedracht der leiders snel aangroeide. Deze gezindheid werd ongetwijfeld versterkt door de teleurstelling over de nederlaag der boeren versterkingen Roberts besloot daarom den 23sten Febr. den vijand meer in het nauw te breDgen ; des nachts werden de loopgraven verder gelegd in de richting vaa het vijandelijk laager om geleidelijk zijn stelling samen te trekken en gelijktijdig bombardeerde Roberts het hevig met artillerie, die gister hoofdzakelijk bijgestaan werd door de aankomst van de vier houwitsers, gerequireerd uit de Aar. De balloncaptif was van veel dienst door de inlichtingen, die zij verschafte over de schikkingen en bewegingen van den vijand. Een zeer heftige aanval v n Canadeesche en Engelsche troepen hedenmorgen om drie uur had tot resultaat, dat de Engelschen een punt bereikten, dat 600 yards dichter bij den vijand en op 80 yards afstand van zijn verschansingen was, waar de Engelschen zichzelf verschansten en hun stellingen handhaafden tot den morgen. Deze daad kwam ons op betrekkelijk geringe verliezen te staan. Bij het aanbreken van den dag werd er een brief, geteekend Cronjé, waarin ge meid werd dat hij zich onvoorwaardelijk overgaf, met de witte vlag gebracht. Roberts antwoordde, dat Cronjé zich zelf kon aanmelden bij het Engelsche kamp en dat zijn legermacht uit het laager moest komen na de wapenen te hebben neergelegd. Cronjé kwam zeven uur 's morgens aan. Hij vroeg om een welwillende behandeling en verzocht dat zijn vrouw, zijn kleinzoon, zijn particuliere secretaris, een adjudant en zijn bedienden hem zouden mogen volgen, waarheen hij ook gezonden zou worden. Roberts stelde hem gerust en zeide, dat zijn verzoek zou worden toègestaan. Een opperofficier zou met hem naar Kaapstad gezonden worden, om te zorgen, dat hij met den vereischten eerbied behandeld zou worden. Cronjé vertrekt hedennamiddag naar Kaapstad. De gevangenen, ten getale van ongeveer drieduizend, zullen in commando's worden ingedeeld onder hun eigen officieren. De gevangenen vertrekken heden naar Modderrivier, vanwaar zij per spoor in detachementen naar Kaapstad gaan. Een ander telegram van Roberts van 27 Febr. meldt: Het getal der Boerengevangenen is ongeveer 4000, waaronder ongeveer 1150 Vrijstaters zijn en de rest Transvalers. De officieren zijn 29 Transvalers en 18 Vrijstaters. De kanonnen, die genomen zijn, bestaan uit drie 7.5 centimeter Krupp-kanonnen, negen een ponders en een maxim-kanon uit Transvaal en een krupp-kanon en een maxim-kanon uit den Oranje-Vrij staat. Het Ministerie van Oorlog heeft een lijst uitgegeven van manschappen, die te Paardeberg gewond zijn, ten getale van 740. Er is ook een aanvullingslijst van gewon ie officieren ten getale van zes. Over de capitulatie van Cronjé laat de Tel. zich aldus uit: Het is geschied. De heldhaftige schare, eenvoudige mannen, die, strijdend voor hun recht, vrijheid en onafhankelijkheid en daardoor sterk, meer dan een week stand wist te houden in de bedding der Modderrivier, achter klippen en inderhaast opgeworpen verschansingen, tegenover het vuur van honderden kanonnen, die ieder schuilplaatsje, dat ontdekt werd, met een hagel van projectielen overstroomden, onder den verstikkenden damp der lyddietbommen, ingesloten aan alle kanttn door een groote troepenmacht, onder den Engelschen opperbevelhebber, bijgestaan door Engelands bekwaamste generaals, heeft ten langen leste zich moeten overgeven. Wij hadden 't anders gehoopt en verwacht. De geheele beschaafde wereld heeft met ingehouden adem de lotgevallen gevolgd van het ingesloten Boerenleger; er is gehuiverd bij de berichten der dagbladcorrespondenten omtrent het verdelgende vuur, uit honderden kanonnen over het lager der Boeren uitgebraakt; er is gebeden om uitredding voor die wakkere mannen. Dan bleven de berichten uit en troostte man zich met optimistische veronderstellingen; de zaak der Boeren was zoo eerlijk, zoo sympathiek, dat men niet kon aannemen, drt zooveel strijd voor een goed dotl zou eindige,* jaet een capitulatie. Cronjé — er is geen naam te bedenken, die in de laatste dagen met zooveel bf wondering in geheel Europa is uitgesproken. Er zijn ook in de geschiedenis maar weinig legeraanvoeders geweest, wien zoo van harte een uitredding is toegewenscht uit de moeilijke omstandigheden, waarin de afwisselende krijgskans hem had gebracht. En juist op den dag, waarop in tijden van vrede in alle plechtigheid de Boeren van heinde en verre te Pretoria bijeenkwamen, waar de duizenden wagens met hun witte huiven en bruine bokzeilen een groot kamp vormden, waaronder de Boerenfamilies huisden, die naar de hoofdstad waren gekomen om daar in allen ootmoed in de kerken en op de marktpleinen den dag te herdenken, die da onafhankelijkheid van Transvaal, al was het dan ook eerst onder enkele bindende voorwaarden, met zich had gebracht — juist op dien dag moest de treurmare komen. Het is diep treurig en wel mag men op het oogenblik medelijden hebben met den grijzen staatspresident, die jaren lang onvermoeid voor zijn land en ziju voik heeft gestreden en geleden, tegenover de talrijke intriges van Engeland's Ministers en tegenover de lagen, die door andere individuen gelegd werden, om zich meester te maken van de rijke voortbrengselen, die in den bodem van de republiek waren verborgen. Voor hem zal deze slag zwaar zijn; maar ook voor de burgers, die zich dadelijk bereid verklaarden zich te scharen aan de zijde der mannen die hen tot nu toe steeds goed geleid hebben. Groot zal de verbittering zijn en met grooter woede zal de strijd worden voortgezet, tegen den dwingeland, die de Boerenbevolking wil ten onder brengen. Want met de overgave van Cronjé en zijn dapperen is allerminst het einde van den oorlog gekomen. Het is voor de bondgenooten een zware slag, maar tevens een aansporing om met meer kracht door te strijden, om voor goed de indringers terug te drijven. En zal Europa nu nog langer de stem van zijn geweten smoren? De N. Rott. Gt. noemt de capitulatie van Cronjé, na het ongeluk van Elandslaagte, de eerste wezenlijke nederlaag voor de boeren, de beteekenis waarvan men niet mag verkleinen. Let men alleen op het verlies, dan is deze nederlaag niet allee i ongelijk veel grooter dan welke tegenslag ook, dien de Boeren nog ondervonden hebben, maar zoo zwaar als zij zelfs hun vijand in dezen oorlog niet toegebracht hebben. De Boeren verliezen Pite Cronjé, een van Transvaals bekwaamste generaals, den man in wien zij misschien het grootste vertrouwen stelden; den uitnemenden bevelhebber, die de Engelschen den slag bij Scholtznek toebracht; aan wiens meesterlijk geleiden terugtocht, toen — nu een veertien dagen geleden — de overmacht van lord Robeits' leger te groot bleek, vriend en vijand om strijd hulde hebben gebracht; den kalmen, genialen veldheer, eerbied afdwingend tegelijk door zijn eenvoud, zijn onverschrokkenheid, — de Boeren verliezen in hem den man, die, naar het getuigenis van de Engelschen zelf, alles gedaan heeft wat de eer van hem eischte. Hoe is het, dat deze man zich heeft overgegeven? Hij heeft het hopelooze van langer verzet ingezien. De Eagelsehe kanonnen — hoeveel waren het er? vijftig of zestig ? of meer? — beschoten hem van alle kanten. Daartegen had hij geen dekking genoeg hier, en hij kon er geen zwaar geschut, tegenover stellen. Van alle kanten was hij omsingeld. Aanvoer van levensmiddelen en munitie was hem afgesneden. Misschien — het is al van Engelsche zijde gezegd — raakten de patronen voor zijn burgers op. Tot een aanval ging lord Roberts niet over. Hij liet maar zijn artillerie, buiten het bereik der Mausers, op de Boeren spelen. Dat werd een slachting aan ééne zijde. Nu moest Cronjé zich overgeven. Naar het in een telegram van Central hews heet, beproefde hij in de laatste dagen een voorwaardelijke overgave te verkrijgen, misschien aftocht van zijn burgers met achterlating van wapens en munitie, maar er bleef geen keus. Hij moest zich zonder beding overgeven. Een zware slag voor de Boeren is deze nederlaag, ook om de gevolgen, om de uitwerking die hij op de halfhartige Kapenaars zal hebben, en misschien ook op ontmoedigde Vrijstaters. Het onmiddellijke gevolg van deze nederlaag zal wezen, dat de oorlog nu snel naar het gebied der Republieken verplaatst wordt; misschien zal Joubert nu ook Ladysmith prijs geven, ofschoon dit allerminst vast staat, maar met het verlies van, laat het zelfs acht of tien duizend man zijn, is de macht der verbonden Zuid-Afrikaners nog niet gebroken. Het is er verre vandaan. Hun hulpbronnen zijn nog groot, hun strijders tellen een heel eind naar de honderd duizend toe. Bloemfontein zal nu wellicht spoedig vallen, al is het lang niet zeker, dat de troepen, die tot ontzet van Cronjé zijn aangerukt, den opmarsch daarheen onbetwist zullen laten, maar dan is Transvaal er nog, en de oorlog daar moet nog beginnen. Het telegram van Roberts, dat de overgaaf van Cronjé meldt, wordt te Londen natuurlijk met gejubel begroet door de oorlogzuchtige pers, omdat de overgaaf geschied is op den dag van Majuba, hetgeen de bladen niet nalaten te herinneren. Sommige jingo-bladen plaatsen Roberts' telegram onder het opschrift «Majuba gewroken" en soortgelijk. De Westminster Oaxette pleit daartegen in een hoofdartikel. Zij betoogt, dat het in het toekomstig belang van Zuid-Afrika is, Majuba evenzeer als Koedoesranddrift te vergeten, want gedachten aan een wraakneming voor Majuba moeten een kwaadaardigen invloed hebben. De redactie van het blad vraagt zich met den militairen medewerker af met hoeveel Boeren Cronjé zich heeft overgegeven en of er ook geschut van de Boeren in handen van de Engelschen is gevallen. De militaire medewerker denkt dat Cronjé nauwelijks vierduizend Boeren bij zich had, en hij schijnt er aan te twijfelen, of de overgaaf van Cronjé merkbaren invloed zal hebben op den loop van den oorlog. Da Vrijstaters blijken zich al voor te bereiden op de ontruiming van Bloemfontein, terwijl volgens den corresjiont van de Daily News vijfduizend Vrijstaters uit Ladysmith zich samentrekken buiten Bloemfontein, vermoedelijk ten noorden van de stad in den omtrek van Brandfort, waar een sterke natuurlijke stelling is, ofschoon Aasvogelkop, ten westen van Bloemfontein, een even goede stelling aanbiedt. Tegelijkertijd werd de hoofdstad van den Oranje-Vrijstaat overgebracht naar Winburg. Het hoofdartikel van de Westminster Gaxette gaat aldus voort: »Wij moeten in aanmerking nemen, dat tegenover Cronjé 's overgave met minstens 4000 Boeren het feit staat, dat minstens 50,000 gewapende Boeren ons elders nog weerstaan. Wij gelooven niet dat de Oranje-Vrijstaat afvallig zal worden, maar het is duidelijk, dat wij de toekomst in onze eigene handen hebben. In het vervolg zal evenveel afhangen van onze politiek als van ons krijgsbeleid. Verlangt onze Regeering inderdaad den oorlog te bekorten en het sluiten van den vrede te verhaasten, dan behoort zij aanstonds de wereld te verkondigen wat zij van plan is te doen." Da Westminster Oaxette prijst dan het beleid van Cronjé en den moed van dezen veldoverste en van zijn Boeren. Cronjé's overgave is, zegt zij, voor de Boeren niet schandelijker dan voor Colley zijn nederlaag en dood op Majuba. De Parijsche Temps wijdt, buiten de beschouwingen onder haar oorlogsnieuws, een afzonderlijk artikel aan de capitulatie van Cronjé, «Hulde aan beide strijders" betiteld. Het blad stelt zich voor de ontmoeting van Roberts en Cronjé, de aandoening en waardigheid waarmede zij elkander begroet zullen hebben. De Temps schrijft verder: Twee stammen, twee volkeren, elkaar ten volle waardig, zijn in Zuid-Afrika in botsing gekomen. Zoo de Boeren de wereld verbaasd hebben door hun klassieken en wonderbaarlijken heldenmoed; Engeland heeft de aandacht der wereld geboeid door de onwrikbare standvastigheid waarmede het in den aanvang zijn nederlagen gedragee heeft en waarmede het die nadeelen heeft weten te herstellen. De Engelsche natie heeft de misslagen van haar Regeering goedgemaakt. De toeschouwers van dezen kamp kunnen slechts uitroepen: Hulde aan beide strijders! Hei is ondenkbaar, dat wederzijdsche gevoelens van eerbied en hoogachting niet doordringen in deze twee volkeren, die eerder bestemd schijnen om samen te strijden in het belang der beschaving van Afrika, dan om elkaar te verdelgen. Daze gevoelens behoorden ook te leiden tot een snellen, rechtvaardigen en edelmoedigen vrede. De Liberté zegt: Nu Engeland Majuba gewroken heeft, bahoort het den eersten stap te doen tot het herstel van den vrede. Geheel Europa verlangt naar het einde van de vijandelijkheden. Men seint uit Berlijn aan de N. Rott. Ct., 27 Febr.: Men is hier algemeen zeer bewogen met het lot van Cronjé en zijne dapperen. Toen omstreeks het middaguur de eerste extra-bladen verschenen, kon men overal de luide betuigingen van het diepste leedwezen hooren, en de vanavond uitgekomen bladen van alle richtingen spreken hunne deelneming uit. Da als deskundige zeer bekende militaire medewerker van het Tageblatt, Fritz Honig, schrijft: «Het is op 't oogenblik nog niet mogelijk de beteekenis uit politiek en militair oogpunt volkomen vast te stellen. Maar het is belangrijk, dat de voornaamste militaire persoon met de kern van de Vrijstaatsche troepan niet meer aan den oorlog kan deelnemen, en iedereen weet hoeveel er in dien oorlog van zoo'n persoon, als generaal Cronjé is, afhangt. Wij moeten bedenken dat zijne troepen slechts langzamerhand bijeen zijn gebracht en onder zijne leiding da heldendaden op de geschiedbladen hebben geschreven, waar de namen prijken van Balmont, Graspan, Modderrivier, Magersfontein, met Cronjé's onverschrokken marsch vaa Kimberley, tusschen de Engelsche colonnes door, naar Paardeberg, met den bloedigen slag aldaar op den 18an Februari, en met zijn standhouden tot de overgaaf. Het is nog niet bikend, welke verliezen generaal Cronjé met zijn kleine heldenschaar den Engelschen heeft toegebracht; en misschien zal Engeland reden hebben den daarover liggenden sluier nooit geheal op te lichten. Dit echter is wel zeker, dat de krijgsgeschiedenis geen voorbeeld oplevert hetwelk naast dat van Cronjé kan worden gesteld, en daarom zal, hoe tragisch zijn ondergang moge wezen, zijn naam, met dien van zijne dappere Boeren, in de geschiedenis altijd eene eereplaats innemen." De Berliner Local-Anaeiger is van oordeel: «Beschouwd als militaire daad is deze overwinning der Engelschen van niet veel beteekenis. De Britsche troepen hadden zoo'n sterke overmacht, dat zij en hunne aanvoerders eigenlijk zuivere wonderen van onbekwaamheid hadden moeten doen, om te maken dat voor de Boeren deze zaak anders afliep dan gaschied is. Intusschen is de moreele overwinning, door de Engelschen verkregen, onmiskenbaar aanzienlijk." Ook de Voss. Ètg. verwondert er zich over dat er niet ter rechter tijd versterkingen voor Cronjé zijn aangekomen. In elk geval, meent dat blad, «kan men overtuigd zijn, dat Cronjé tot den laatsten druppel bloeds gevochten zou hebben als er nog een vonkje hoop was geweest j om nog met eere te ontkomen. Hij trooste zich op dezen droevigsten dag zijns levens, dien de ironie des lots heeft laten vallen op den herinneringsdag van Majuba, met de overweging dat zijn naam als veldheer ongedeerd blijft, immers Cronjé is niet overwonnen, maar heeft moeten wijken voor de zeer sterke overmacht." De Berliner Ztg. zegt: »Cronjé viel met eere, zoodat hij als soldaat het hoofd omhoog kan blijven dragen, al moet hij als patriot de diepste smart lijden. Het ercste van zijne nederlaag is, dat er voor de Boeren geen kans bestaat, wat zij aan menschen verloren hebben, weder aan te vullen." * Pieter Andries Cronjé, die thans zoo ongelukkig voor de geweldige overmacht heeft moeten bukken, was na generaal Joubert wel de voornaamste «vechtgeneraal" der Transvalers. Hij was een jager en een buitenman in zijn hart. Nooit heeft hij in een stad kunnen wonen en van daar dan ook dat hij nooit candidaat is geweest voor het presidentschap, hoewel menigeen hem daarvoor uitstekend geschikt achtte. Maar Piet Cronjé voelde zich thuis in de wildernis of op zijn hoeve. Yroeg joeg hij op leeuwen en later op Engelschen. In December 1880 was hij het die met een kleinen troep Bezuidenhout uit de handen der Engelsche beambten bevrijdde, die den man reeds hadden gegrepen, daar hij zijn belasting niet wilde voldoen. Daarna, in den oorlog, voerde hij het bevel over de belegeraars van Potchefstroom en, gelukkiger dan nu voor Kimberley, wist hij het Engelsche fort tot overgave te dwingen. "Wat hij in de Kaffer-oorlogen heeft gedaan, is minder schitterend wellicht, maar niet minder verdienstelijk. Doch vooral heeft hij daarna naam gemaakt als de bedwiDger van Jameson. Hoe deze door de schrandere beschikkingen van Cronjé in de val liep, ligt nog versch in 't geheugen. En toch, toen daags na die zegepraal Cronjé door de straten van Pretoria reed, ging er geen enkele juichkreet op. De Boeren snoeven nu eenmaal niet op hun overwinningen en kunnen daardoor wellicht ook hun nederlagen gemakkelijk dragen. Cronjé was lid van den Uitvoerenden Eaad. Hij woonde bij Potchefstroom op zijn boerderij, die 6000 morgen besloeg en waar zijn eenvoudige, slechts één verdieping hooge woning staat. »A1 zijn meubels", zoo leest men in het verhaal van den heer Penning, »zouden bij verkooping nog geen duizend gulden opbrengen." Yolgens Reuter's correspondent heeft de luchtballon den Engelschen goede diensten bewezen. In den ochtend van den 24sten steeg hij tot een groote hoogte op en ontdekte vier ammunitiewagens in de bedding van de rivier. Met behulp van de aanwijzingen van den ballonist, opende de Engelsche artillerie er het vuur op en een uur later vlogen de wagens de lucht in. Ook werden een aantal paarden, die ait den ballon waren waargenomen, met granaatkartetsvuur bestookt. Het is gebleken, dat de hulp, die afgezonden werd om Cronjé te ontzetten, ontoereikend was en werd afgeslagen. Zaterdag poogde De Wet nog de liniën van de Engelschen door te breken. Maar ook hij slaagde daarin niet. Met 500 man beproefde De Wet een bres te maken in het 40,000 man sterke Engelsche leger. Op den linkervleugel trachtte hij een kopje te bezetten; doch de Schotten, die het bezet hadden, ontvingen hem met fel geweervuur. In galop poogden de Boeren een tweede kopje te bereiken, doch ook dat was bezeten werd door de Schotten verdedigd. Toen deed De Wet een derde poging; doch het resultaat was hetzelfde. Dit scheen de Boeren in verwarring te brengen. Maar toch waagden zij een vierde poging; een kopje werd bezet. De Yorkshires en een afdeeling Schotten rukten op, met artillerie, en slaagden er in de Boeren van dit kopje te verdrijven. Wel was de strijd hardnekkig maar de overmacht aan de Engelsche zijde was te groot. En De Wet moest terugtrekken, tachtig zijner manschappen in 's vijands handen latend. Zondag werd een tweede poging gedaan door een Boerenafdeeling om Cronjé te ontzetten; maar ook deze mislukte, en met een verlies van honderd krijgsgevangenen, onder wie een commandant en eenige veldcornetten, moesten de Boeren terugtrekken; hunne dooden en gewonden achterlatend op het slagveld. Maandag nog werd, volgens een Central Newstelegram uit Kaapstad, door Cronjé gepoogd den geest en den moed zijner officieren aan te wakkeren, door de verzekering, dat een groote troepenmacht uit Colesberg oprukte, om hen te ontzetten. Maar de correspondent voegde er bij, dat de geheele Boerenmacht, die in het veld is, niet zou kunnen beletten dat lord Roberts Cronjé dwingt zich over te geven of dat hij door de Engelschen wordt vernietigd. En Zondagavond had Cronjé door vuurpijlen op te laten aan hen, die hem wellicht nog konden helpen, berichten willen geven van zijn toestand.... Maar de hulp bleef uit. Als in een ijzeren kring had lord Roberts Cronjé en zijn dappere schaar ingesloten. Een beschrijving van het terrein in de Westm. Oazette doet zien, hoe wanhopig het was voor generaal Cronjé den strijd nog langer voort te zetten. Zijn kamp lag aan beide oevers van de Modderrivier; daarheen loopt het omliggende gebied hellend af. Alle hooggelegen punten in den omtrek waren bezet door de Engelsche artillerie, die hem voortdurend beschoot. En met zijn infanterie en de cavalerie van French was lord Roberts steeds in staat een plotselinge poging, om Cronjé ter hulp te snellen, af te slaan... De correspondent van de Daily Mail deelt over het gevecht van Zondag 18 dezer bij Paardeberg — de correspondent noemt het gevecht bij Stinkfontein — nog het volgende mede: Het gevecht werd gekenmerkt door de zelfopoffering van de Hooglanders-brigade en den wossten stormloop van de Cornwalls, Canadeezen en Cordons op de vijandelijke stellingen. Deze troepen, en twee brigades van de 9a divisie, hadden het meest te lijden. Generaal Macdonald werd reeds in het begin van den strijd gewond. De strijd begon met het aanbreken van den dag. De bereden infanterie beschutte eerst de oprukkende troepen. Daarop kwam de 9e divisie, op den linkeroever van de rivier, onder het vuur van de Boeren, zij nam gunstige stellingen in. Bij het oversteken van een kale vlakte werden de zwaarste verliezen geleden. De Hooglanders-brigade veroverde een alleenstaanden heuvel, Stinkkop genaamd, na een stormloop, zooals bleek uit een groepje Seaforths, die men er den volgenden ochtend vond liggen, dood, met de bajonet nog op het geweer. Het geschut, dat opgesteld werd toen het terrein zoover schoongeveegd was, dwong de Boeren om dekking te zoeken langs de bocht van de rivier. Weldra was de vijand ook uit het westelijk gedeelte der stellingen verdreven. Generaal Smith-Dorrien trok de rivier over, door de Paardebergdrift, met een deel van de 19a brigade, terwijl het andere deel het gevecht voortzette op den suidelijken oever. Op den rechteroever deden de Cornwalls en de Canadeezen een aanval op de verschansingen van de Boeren. Zij bereikten de eerste rij loopgraven, maar moesten terug. Kolonel Aldworth viel, door een kogel in het hoofd getroffen, dood neer. Hoe zwaar ook de verlieven waren, in den loop van den dag geleden, de aanval had, volgens den correspondent, toch succes gehad, daar de Boeren verdreven waren uit al de stellingen van waar zij het voortrukken der Eügelschen ernstig konden hinderen; zij waren teruggedrongen in een positie die bestreken werd door het Engelsche geschut. Tot hoever de Engelschen voorbij de Tugela Ladysmith zijn genaderd is moeilijk uit te maken, zegt het Hdbl. Het was bekend, dat het nooit in de bedoeling der Boeren heeft gelegen de Tugela-stelling ernstig te verdedigen en dat hun hoofdstelling noordelijker gelegen was. Slechts toen de Engelschen bij den eersten aanval de Hlangwane-heuvels niet aantastten, werd die stelling behouden. Met Hlangwane in het bezit der Engelschen was Colenso niet te verdedigen. Nu doet een telegram aan de Guardian vermoeden, dat de Boeren hun hoofdstelling nog geheel behouden hebben. Dit telegram, Zaterdag 1.1. van Colenso verzonden, luidt: De Boeren houden een positie bezet, die altijd bestemd was hun tweede positie te zijn. Het verlaten van de ruggen van Colenso alleen beteekende niets, en was een gevolg van het verliezen van den Groenenberg en Hlangwane. Toch bewijst het feit, dat zooveel bagage genomen is, dat het vertrouwen der Boeren eenigszins geschokt is. Winston Churchill, de correspondent van de Morning Post in Natal, geeft een uitvoerige beschrijving van den strijd ten noorden van Colenso in de vorige week. Woensdag trok Buller de Tugela over met drie brigades infanterie, vijf batterijen en Thorneycroft's ruiterij. Het verzet van de Boeren was vinnig. De Lancasbires, die kopjes ten noorden van Colenso bezet hielden, hadden 's middags en 's nachts een hevigen aanval van de Boeren te verduren, waarbij het verlies honderd vijftig man bedroeg, waaronder generaal Wynne, die gewond werd. Den geheelen Donderdag werd er hevig gevochten, en Donderdagnacht was er een vinnige en bloedige strijd van man tegen man, waarbij de verliezen aan beide kanten ernstig waren en beide partijen mannen gevangen namen en een jeugdige Kruger sneuvelde. Yrijdag werd de bloedige strijd voortgezet. De troepen van Buller vielen de verschansingen van de Boeren bij Pieters aan. Een halve brigade marcheerde langs den spoorweg, aanvankelijk beschut door kopjes, maar bestreken door het ver dragende kruisvuur van de Boeren, waar zij de vlakte over moest, die gevormd werd door een bocht in de rivier. Toen moesten de Engelschen den loop van de rivier volgen, wat tijdverlies veroorzaakte, zoodat het namiddag werd, voordat de Engelschen den heuvel, waarop de Boeren verschanst waren, konden beginnen te bestormen. Een geweldig vuur begroette toen de bestormers, waarbij deze, evenals trouwens de verdedigers, leeuwenmoed aan den dag legden. Verschillende bataljons van de Iarsche brigade poogden de schansen van de Boeren op den heuveltop stormenderhand te vermeesteren, maar waren niet in staat, ooit verder te komen dan op een afstand van 450 meter van de stellingen van de Boeren, neergemaaid als ze werden door hun moordend vuur. Eindelijk gingen de bestormers liggen en maakten stevige borstweringen, waarachter zij overnachtten. Het regiment jagers uit Dublin, dat een groot aandeel heeft gehad in de bestorming van Grobler's Kloof, telt volgens een berichtgever thans nog geen 200 van 850 man, waaruit het oorspronkelijk bestond. Tot de officieren van Buller's legermacht, op den 22en en 23en gesneuveld bij de bestorming van de stellingen der Boeren op den noordelijken oever van de Tugela, behooren de luitenantkolonels Thackeray, Thorold en Sitwell. Uit Chieveley wordt, van den 26en dezer, aan de Times geseind: Men zegt dat generaal Joubert hoeveelheden munitie en levensmiddelen over de Kliprivier heeft laten brengen, en men beschouwt dit als eene voorbereiding van het terugtrekken van de Republikeinen, in geval hunne stelling onhoudbaar werd. Er is sprake van, zegt de correspondent van de Exchange te Kaapstad, te Kimberley een standbeeld op te richten voor Cacil Rhodes, »ter herinnering aan de diensten die hij tijdens het beleg bewezen heeft". Rhodes heeft van zijn broeder Frank uit Ladysmith bericht ontvangen dat hij het goed maakte. In het Lagerhuis heeft Wyndham gister aangekondigd, dat de 8e divisie naar Zuid -Afrlka zal vertrekken, zoodra de vereischte scheepsgelegenheid er voor verkregen is. Majuba-dag. Amajuba! Amajuba! Het klinkt als een krijgsgeschreeuw, als een aanvurenden voorwaartsroep. Amajuba! Amajuba! Vooruit! Vooruit! En dat zal het blijven, in weerwil van alle rampen. Daar stond, tegen het Drakengebergte, tusschen de twee legers, op 27 Februari 1881 de Majuba of Amajuba, een »spitskop", zooals er zooveel »spitskoppen" zijn in het bergland van de Boeren. Zijn grauwe, schilferige flanken gleden weg in 't struikgewas, maar zijn dikken, platten kop stak hij hoog op over den omtrek. Hij kon zien wat er omging in de witte tenten daar bij Hatley's Hotel. Ea hij kon kijken, over de andere kopjes heen, in de stellingen van Langsnek waar de zwara lange wagens rustten en de trage ossen graasden. En zooals het meer gaat met iemand die boven de anderen uitsteekt, de Majuba trok ieders aandacht. De Engelschen hadden reeds lang gezonnen op het bezetten van dien kop, de Boeren echter hadden er steeds trouw voor gewaakt. Maar in dien nacüt, toen de Engelschen juist een poging zouden wagen om den kop te bezetten, wai er, door een misverstand, geen Transvaalsche wacht voor Majuba, zoodat Colley aan 't hoofd van zijn manschappeu er ongehinderd op kwam. Zijn kanonnen kon hij echter niet medenemen, zelfs de gatlings niet, hoeveel moeite ook de marinetroepan er toe deden. En in die omstandigheden vond een van Colley's stafofficieren zelfs aanleiding om dan maar liever terug te trekken; zonder kanonnen zat men daar op dien hoogen kop wel wat al te geïsoleerd. Doch zijn raad werd in den wind geslagen. Hoe de aanwezigheid van de Engelschen op den berg ontdekt werd door de Transvalers, vertelt de heer Wormser in zijn levensschets van generaal Joubert. Mevrouw Joubert, die 's Vrijdags was gekomen en juist tot Zondag den 27e zou blijven om ds. Neethling te hooren preeken.keek toevallig naar den spitskop en zag daarboven menschen bewegen. Zij zei het aan haar man. Generaal Joubert dacht dat het een Pretoriacommando zou zijn dat verwacht werd en vermoedelijk wat van den weg was geraakt. »Neen", antwoorde mevr, Joubert, die inmiddels een verrekijker had genomen, »dat is Rooinekke." Of toen generaal Joubert werkelijk aanstonds den last heeft gegeven om da Engelschen van den kop te verjagen, schijnt niet zeker. Meestal wordt aangenomen dat generaal Joubert zou hebben geroepen: »Daar is die Rooineks op den kop; julle moet hulle nou daar afhaal!" Dit klopt met het rapport van Ferreira, een van de aanvoerders der Boeren bij de bestorming. Daze immers zegt: »De generaal gaf toen order om den kop te bestormen." Doch het is vlak in strijd met de uitvoerige mededeeling van den , anderen aanvoerder, Roos. Deze verklaart in zijn j rapport dat hij »aan het hart voelde", dat »ons : di kop moet neem". Hij sprak er met zijn mannen over en die waren het met hem eens. »Toen sê ek ver hulle: Mar hiir moet ons met makaar 'n verbond maak, om di kop te neem of om almal te val. Want as ons ons anval k aak, en di kop ni neem ni, sal generaal Joubert baing kwaad wees ver Ferreira en ver my, dat ons teen syn orders di kop bestorm het (want syn order was om ni die kop te bestorm ni)". In het officieele rapport van generaal Joubert vindt men geen opheldering. E" staat niets van een bepaald verbod maar ook niet van een uitdrukkelijken last. Hoe dit ook zij, Roos en Ferreira maakten het plan om den kop te bestormen. En nu merke men op hoe hierbij het natuurlijke krijgsmanstalent van den Boer aan den dag kwam. Roos, die toen toch maar adsistentveldkornet was, maakte aanstonds het volgende schrandere plan: »Ek siin net mar éen plan om di kop te neem. On3 moet ver ons in 2 klompe verdeel. Di een klomp moet reg têën di top opklim van di een afset (rotswal, waarachter men beschut zou zijn) na di ander; en di ander klomp moet 'n kopje neem, wat eenkant van di groot kop uitsteek. Dan kan ons perbeer om o'er en weer skuins makaar los te skiit, en so al hoger op te klim." Zoo geschiedde het. Ferreira zou het bewuste kopje nemen en Roos tegen den eigenlijken kop opklimmen. En met veel overleg liet Roos bij den eersten »afset" een troepje achter (hij en Ferreira samen hadden slechts 70 a 80 man!) om een mogelijke poging tot afsnijding te voorkomen. Het plan werd met het beste gevolg uitgevoerd : »Toen ons agter di twede afset was, gaan on3 'n bitji rus agter di krans (steile helling), dat ons agterste manne kan bijkom. Ons siin toen, dat Ferreira en syn manne al an di veg was, want daar was al Engelse op di koppi, wat hij moes neem. Gelukkig kon ons di Engelse, wat op di koppi was, sïuins van agter beskiet, terwijl bij hulle van voor beskiit. Hulle vlug dan oek gou, toen hulle di vuur van 2 kante krij, want daar was ni veul skuiling op die koppi ni. »Teiwijl ons dus ver Ferreira help, om di koppi te neem, kom mijn agterste manskap bij, ea dit las nog mar altyd agteran (voegde zich bij) van di, wat nog altyd bykom. Ek gé toen weer diselfde order, dat party van myn manskap agter di middelste rant mo n t biy, om di Engelse terug te skiit agter di bo'enste rant, wat elk nou moes perbeer om t8 neem. En elk het gesiin, dat ons daar hard sou moes veg, want daar sou ons bors an bors met di Engelse kom, en daar moes ons win of verloor. »En so was dit ook. Toen ons agter di middelste rant uitkom, skiit di Engelsa net hard op ons. Mar gelukkig kom Ferreira en syn manskap toen net uit op di koppi, en se kon hulle weer ver ons losskiit, net soos ons ver hulle los geskiit het. So skiit ons skuins o'er en weer makaar los. Ek siin toen, dat onze God ver ons help, en sê dit ver myn manskap wat by ons was, en ons vat nu we moed." Zoo ging het voorwaarts, naar den verraderlijken top, die eerst de Engelschen omhoog had gelokt en nu den Boeren gelegenheid gaf om, kruipend op den buik, schuilend achter hooge graspollen en rotsblokken, den Engelschman te besluipen. Dank zij de aanwezigheid van Ferreira en zijn mannen op het andere kopjes durfden de Engelschen niet goed voor den dag te komen om Roos en de zijne te verjagen. Dezen bereikten dan ook eindelijk den bovenkant van den kop, d'e plat is en met rotsblokken omzoomd. De Engelschen lagen nog achter die blokken zoodat Roos kon schrijven: »Toen veg ons amper bors an bors mer di Engelse, mar sonder dat ons amper makaar siin." Slechts de rotsblokken scheidden de vechtenden. Doch de Engelschen moesten wijken en Roos keek boven den rand uit: »Ek was di voorste van myn manskap en tel myn kop op om o'er 'n klipkoppi bo op di kop te kijk. Mar ek skrik, toen ek di mag van Engelse bo op di kop siin, hoewel 'n end van ons af was di digte trop, en an di ander kant veg hulle hard weer (hulle het my ni gewaar ni), en ek kyk om. Toen siien ek eers, hoe min manskap by my is, en hoe enkeld en uit makaar myn nsense ankom. »Ja onse lieve Heere weet dit, toen siok myn moed ver'n o'enblik weg. Ek dag: ag, di Engelse kan kom en vang ons klompi hiir met di hande, en maak ons almal vas. En dan het ek geweet, as dit tot di uiterste kom, sal di Engelse ons storm met di baionette. En ek wil ni ontken ni, toen het ek gebruik gemaak van 'n leuen. Ek hoop, onse iiwe Here het my dit vergewe! Ek wenk toen met myn hoed en ek skré: »«Kerels, kom nou! Kom gou! di Engelse vlug!" " A ja, toen borl myn kerels agter di klippe uit, en di agterste kom an, dat dit help. Ons storm toen somar bo op di rant, ek denk, ons was daar omtrent 'n 40 of 50 man, en di Engelse was 'n 30 of 40 tré van ons af." Zoo hard als maar mogelijk was werd toen op de Engelschen gevuurd, die open en bloot stonden. Ferreira liet zich ook niet onbetuigd. En van ean derden kant kwamen Trichardt en Malan te hulp. Colley was reeds gesneuveld; hij lag met het hoofd op den zakdoek, dien hij klaarblijkelijk als witte vlag had willen opsteken. Vele Engelschen gaven zich over en moesten, op bevel van R009, die bang was voor verraad, wanneer zij zagen hoa gering het aantal der Boeren was, plat op den grond gaan liggen. De overigen, voor zoover ze niet gewond of gesneuveld waren, vluchtten in allerijl en menigeen viel van de rotsen en liet aldus het leven. De aao den voet van den berg geblevenen werden weldra ook verjaagd en de strijd was om vijf uur beslist. Nog verder werden de Engelschen teruggedreven, doch (oen kwam er een dichte mist op en de Boeren, die hierin eene vingerwijzing Gods zagen om niet verder te trekken, staakten de vervolging. Zij hadden één doods en zes gewonden, waarvan er later nog een stierf. De Engelschen verloren : aan dooden 4 officieren en 86 man (waaronder de opperbevelhebber), aan gewonden 8 officieren en 125 man en aan gevangenen 6 officieren (waa onder een luitenant-kolonel)en 51 man. Dat was de roemrijke dag van Majuba, waarvan de negentiende verjaring gister zoo droevig zou worden gevierd. Maar geen nederlagen, geen zwichten voor verpletterende overmacht, kan d@ glorie van Majuba doen vergeten. Al zal de capitulatie van Koedoesrand wel voor immer een schaduw werpen over den ; ! I , j : Majuba-dag, laat ons niet vergeten, dat er nog vele bergen zijn vóór Pretoria. En eiken berg weten de Boeren tot een monument te maken. (Hbld.) Engeland. Officieel wordt medegedeeld, dat nu de voorbereidingen voor eene eventueele reis van de Koningin naar Bordighera zijn gemaakt; een definitieve beslissing kan evenwel nu nog niet worden getroffen. Frankr(|k. De Hertog van Orleans heeft, met het hem eigen gebrek aan opvoeding, aan den Parijschen teekenaar Wülette, die de grofste carricaturen tegen Engeland gepubliceerd heeft, een felicitatiebrief, waarin hij Engeland »onzen erfvijand" noemt, gezonden. De zaak werd in Engeland bekend en verwekte algemeene verontwaardiging, te meer daar de Prins en zijne geheele familie zich altijd in groote voorkomendheid bij de Koninklijke familie verheugd heeft. Daar hij, tengevolge van dit incident, in de gezelschappen wel niet meer geduld zal worden, blijft hem niets over, dan zich een ander land tot verblijf uit te kiezen. Volgen3 de Hatin is de gezondheidstoestand van generaal De Galliffet slecht; de geneesheeren vreezen voor een longontsteking. Maandag is voor het Hof van Appèl te Parijs het proces in hooger beroep van de paters Assomptionisten begonnen. Da paters houden vol, dat zij niet schuldig zijn aan overtreding van de wet op de vereenigingen, daar geestelijke broederschappen in tegenstelling met gewone vereenigingen een permanent karakter hebben en een godsdienstig doel. De politiek werd slechts door enkoio leden der congregatie beoefend, die, hoewel geestelijken, zich niettemin evenzeer burgers gevoelden. Het proces zal wel eenige dagen duren. Bulgarye. In Bulgarije heeft man met moeite een Ministerieele crisis kunnen voorkomen. Een luitenant had op klaarlichten dag, op den openbaren weg te Sofia, een koopman, reserve-luitenant, overhoop gestoken. De prefect der stad liet den officier gevangen nemen, doch de plaatselijke commandant vroeg om uitlevering. De prefect wilde niet en de militaile gouverneur liet zijn troepen onder de wapenen komen om den koppigen burger mores te learen. Toen bemoeide de Minister van Oorlog er zich mee. Hij beval dat de luitenant aan de militaire overheid zou worden uitgeleverd en strafte tevens den kolonel; en zijn collega van Binnenlandsche Zaken liet den prefect afzetten. Doch de strijd tusschen burgerlijke en militaire overheden bleef voortduren en liep zelfs zoo hoog, dat de Minister van Oorlog zijn portefeuille neerlegde. Met veel moeite werden echter de hartstochten nog gesust en kon men den verbolgen Minister bewegen op zijn besluit terug te komen. Torkfje. Een lid van een der gezantschappen te Konstantinopel — de naam wordt niet genoemd — is in Para, een der drie wijken der stad, door een Turksch soldaat aangevallen. De aangevallene was echter voor geen klein gerucht vergaard ; hij wist zijn belager onder te krijgen en hem zelfs naar het gezantschapsgebouw te sleepan, waar da man werd afgerost en op straat gezet. Het incident heeft een uitwisseling van nota's tusschen de Porte en de betrokken Regeering ten gevolge gehad. Verspreide Berichten. Nadat Luccheni, de moordenaar van de Keizerin van Oostenrijk, een moordaanslag gepleegd heeft op den directeur van de gevangenis te Genève, waar hij zijn levenslange straf moet ondergaan, is hij overgebracht naar de onderaardsche cel, waar hij de eerste drie maanden na zijn veroordeeling ook opgesloten is geweest. Waarschijnlijk zal er opnieuw een onderzoek naar zijn geestelijke gesteldheid worden ingesteld. --- Op een haartje na. ROMAN VAN HEADON HILL. 11 Volborth trad de eetzaal binnen rret Boris Dubrowski, dien gravin Vassili, dis met Ilma leeds aan een ietwat afgezonderd tafeltje zat, als waan zinnig toewenkte. Da oude dame had een plaats naast zich voor Boris opengehouden, ofschoon deze den geheelen d8g moeder en dochter uit den weg was gebleven en nu moeite deed, om een tafeltje, zoo ver mogelijk van hen verwijderd, te vinden. »Hier is wat voor ons, Dubrowski", zeide Volbortb, die de zaak doorzag en den maar al te gewilligen officier naar een tafeltje aan het andere eind der zaal dirigeerde, waaraan slechts plaats voor twee personen was. »Wij willen en gar?on dineeren. Ik heb den geheelen dag den beminnelijke bij de dames gespeeld, maar ik beken, dat ik wel eens zonder die lieve wezens wil zijn." »lk deel deze gevoelens volkomen, Paul", antwoordde Boris en trachtte te vergeefs, plaatsnemend, een «cht Russisch geeuwen te onderdrukken. »Het zou wat heerlijk zijn, als Hsre Majesteit in de stemming bleef, welke het gerucht hair van daag toeschrijft, namelijk dat zij ons in Kiew verlaat en hare zwerm katten mee naar Petersburg nemen wil. Bij zulke gelegenheden zijn zij eene plaag het reizen maakt ze zenuwachtig — en dan krab ben zg." In dit oogenblik kwam een kellner met de spijskaart op hen toe en gaf deze het eerst aan Volborth, die met den rug tegen den muur zat, zoodat hg kon den, wat er in de zaal voorviel. Nadat hij zijne keuze had gedaan, overhandigde hij Boris de kaart, die tegenover hem zat en de kellner ging naast den officier staan. Dat stelde Volborth in staat den dienstbaren geest nauwkeurig op te nemen. Evenals al de andere met zorg gekozen kellners droeg Lg een keurigen rok en toonde een sneeuwwit overhemd, maar niet gelijk de anderen, die voor het meeree deel donkerkleurige Italianen uit Istrië waren, had hg een teint, dat veel overeenkomst met baksteens'.of had en volstrekt niet bg lijne koolzwarte haren paste. Het was een gelaat, dat volgens alle regelen der natuur door lokken van eene meer roodachtige kleur had moeten omgeven worden. Volborth leunde achterover en beschouwde den man, terwgl hij naar de bevelen van Dubrowski luisterde, en daarbij bemerkte hg, dat hg door den kellner eveneens werd opgenomen, wel niet openlijk, doch diens blik had iets waakzaams en loerends en zijne gedachten, zooals Volborth met zijni ervaring bij zich zei ven beredeneerde, bepaalden zich niet alleen bg de zaak van het oogenblik. Dezelfde heimelijke waakzaamheid was merkbaar, toen de kellner met het eerste gerecht terugkeerde, doch Volborth deed, alsof hij niet verder op hem lette. De vele lichten, het blinkende zilver en da uitstekende militaire muziek verdreven Boris' slecht humeur voor een tijdlang en hg praatte als een uitgelaten knaap over de genoegens welke hen in Parijs te wachten s-onden. Door het geheele gevolg werd de Fransche hoofdstad als het paradijs beschouwd, waarbij de stijfheid van Wtenen en Bre lau, de vervelende huiselijkheid van Kopenhagen slechts het vagevuur vormden. Beide heer en kenden Parijs en zij wedijverden in het verhalen van hunne herinneringen. Toen de kellner zich tijdens dit levendige gesprek een oogenblik verwijderde, sprong Volborth plotseling met een uitroep van schrik op. «Daar schiet mg iets te binnen I" riep hg. »En al bood iemand mij ook duizend roebels, ik zou tiaar niet willen verliezen. Verontschuldig mg voor twee minuten, mijn waarde Boris, maar ik moet haastig even heenloopen en de couden sigarettendoos halen, welke Sarah Bernhardt mij gegeven heeft. Ik heb die op de bank in den waggon laten liggen, en wie weet, of er geen begeerig oog op gevallen is." »Het aandenken aan de goddelijke Sarah moet gg onder alle omstandigheden redden", riep Boris, waarop Volborth uit de zaal snelde, juist toen ae kellner met twee zilveren bladen terugkeerde. Doch niet naar de coupé, waarin hij had gezeten, richtte Vollborth zijn schreden, maar bij liep op een groep politiebeambten toe, welke den keizerlijken salonwagen bewaakte, en wenkte Restofski. «Gij kent toch Serjow van aanzien — hg, die men verdenkt in het jaar 1894 den aanslag te Warschau uitgevoerd te hebben ?" vroeg hij. »Bi ter dan ik u ken," antwoordde Restofski. «Heeft hij mij dit aandenken niet nagelaten ?" Dit zeggende hield de politiebeambte de linkerhand in de hoogte, waaraan de derde vinger ontbrak, di»n de wanhopige nihilist bij eene succesvolle poging, om zich tegen zgna gevangenneming te verzetten, had afgebeten." »Ik heb hem nooit gezien," ging Volborth voort, «doch daar binnen doet een man kellnerdienst, die, naar de portretten te oordeelen, Serjow wel zou kunnen zijn. Gij ,moet hem eens goed opnemen, doch moogt u daarbij niet aan Dubrowski, met wien ik dineer, en evenmin aan den verdachte laten zien. Wij zitten daar links bij het vierde raam, dat op het perron uitziet. Wanneer ik tijd genoeg gehad heb, om mgne plaats weer te bereiken, komt gij en monstert den kellner, die ons bedient. Denkt gg, dat het Serjow niet is, dan klopt gij driemaal zacht tegen de ruit; herkent gg hem echter, dan doet gg verder niets, tot dat gij nadere bivelen hebt gekregen. Er heerscht daar binnen zulk een leven, dat niemand op uw kloppen zal letten." Restofski knikte. E°n zgner vurigste wenschen was, den man, die hem verminkt had, op het spoor te komen, maar hg verried niet, zelfs niet door een trilling zijner oogleden, wat er in hem om ging. Volborth snelde naar de eetzaal terug en vergat daarbij niet de gouden sigarettendoos (die hjj zelf gekocht en als voorwendsel gebruikt had) uit den zak te halen. Bij zijne binnenkomst zag hij, boa Boris, die naar de deur keek, zijne oogen echter dadelijk weer afwendde, iets in den borstzak van zijne uniform schoof — iets duns, wits, dat bijzonder veel op een brief geleek. Ook het gedrag van den adjudant was veranlerd. Hij scheen onrustig te zijn en glimlachte nauwelijks, toen Volborth de sigarettendoos voor zijne oogen heen en weer zwaaide. »Ziet ge, ik hebt 't — het aandenken van Sarah Bernhardt," zeide Volborth, toen hij weer op zijn stoel ging zitten. «Aha, daar is immers ook de zalm — maar waar zit die vervloekte kellner toch ? Nu is hij weer weggeloopen en er staat geen roode paper op de tafel." Biris mompelde, dat de man er nog juist geweest was, maar de opgewekte stemming van daar even scheen den jongen officier geheel verlaten te hebben. Ofschoon hij, als een tijger, bloed rook, was Volborth zoo bedaard als maar ooit. Pas toen hij kon veronderstellen, dat Restofski eene volle minuut voor het raam wachtte, huichelde hij de natuurlijke verontwaardiging van een fijnproever, wiens maaltijd door het ontbreken van een noodzakelijk toevoegsel bedorven werd I »Zeg eens 1" riep hij een der voorbijsnellende kellners toe, nwaar zit toch de man dieo ns bedient ?" De man verklaarde het niet te weten, beloofde echter den oberkellner te roepen, die ook dadelijk verscheen, om «Hunne Excellenties mee te deelen, dat de kellner, die hen tot dusver had bediend, oawel was geworden en de vergunning had verkregen, zich te verwijderen, maar dat hg, de oberkellner, dadelgk een ander zou sturen. Dat deel hij ook. Een andere kellner kwam haastig toegesneld en bij zijn verschijnen klonken da drie zachte tikjes tegen het raam. Later beeft Volborth verklaard, dat hij nooit in zijne geheele loopbaan er zoo na aan toe was geweest, aan zijna grenzelooza ergernis lucht te geven, als in het oogenblik, waarop hg het afgesproken teeken ten opzichte van den verkeerden man hoorde geven. Want daar hg er nu meer dan o it op bedacht was, zgne verhouding tot de politie voor Boris geheim ts houden, kon hg de zaal niet zonder opzienbaren voo' de tweede maal verlaten, om de noodige nasporingea io het werk te stellen. En toch bevestigde het plotseling verdwijnen van den kellner niet alleen zgne verdenking, dat het Sarjow was geweest, maar het deed ook het vermoeden opkomen, dat hij de betrekking van kellner niet zonder een bepaald doel op zich genomen en hg zich onder het voorwendsel van onwelzijn pas toen verwijderd had, toen hg dit doel had bereikt; daarvan was Volborth volkomen overtuigd. Het was echter van het grootste balang. dat Restofski wist, dat de gevaarlgke nihilist zich in de nabijheid van het station ophield of zelfs in het gebouw was. Een kleine toespeling zou voldoende zijn, om Volborth's vertrouwbaren plaatsvervanger de juiste maa'regelen te doen nemen. Haastig schreef hij een paar regels op een blaadje papier, dat hg uit zijn notitieboekje had geseheurd. (Wordt vervolgd.) ---