Zij, die zich met ingang van Zij, die zich met ingang van 1 Oct. 1902 op de Provinciale Drentsche en Asser Courant abonneeren, ontvangen de tot dien datum verschijnende nummers gratis. --- Buitengewone Schouw. BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Assen doen te weten, dat tusschen den zesden en elfden October e.k. en, zoo noodig, op volgende «lagen een buitengewone ecboow zal worden gehouden over de Waterleiding achter Vredeveld (blad 31 van den legger), dat, volgens het reglement op de waterleidingen in Drenthe, bij het onderhoud in acht moeten genomen worden de volgende bepalingen van dat reglement: Art. 11. Het onderhoud der waterleidingen is ten laste van de aangelande eigenaren, tenzij anderen daarmede bezwaard zijn. Art. 12. De onderhoudplichtigen zijn gehouden, ieder voor zoo veel hem aangaat, de waterleidingen te brengen en ten allen tijde te onderhouden in zoodanigen ataat, dat zij geschikt zijn om het water naar behooren te ontvangen en af te voeren. De breedte en diepte, welke de waterleidingen daartoe behooren te hebben, wordt door het toezichthebbend bestuur, onder goedkeuring van Ged. Staten, bepaald. Daarbjj wordt in acht genomen, dat aan de waterleidingen, naarmate ze in haren loop meer water moeten ontvangen, ook een meerdere breedte of diepte moeten gegeven worden. Art. 13. De onderhoudplichtigen moeten vóór elke schouw de waterleidingen brengen op de naar het vorig artikel bepaalde breedte en diepte, haar zuiveren van alle biezen, ruit en andere waterplanten, daarin de zandplaten wegruimen, de kanten afsteken en al het losgemaakte uit de waterleiding dadelijk ophalen en op den wal zetten of wegvoeren. Art. 14. De voorwerpen tot de waterleiding betrekkelijk zullen in zoodanigen staat worden gebracht en onderhouden, dat ze een voldoend vermogen voor den waterafvoer hebben en dien niet belemmeren. Art. 15. Wanneer de eigendommen der onderhoudplichtige aangelande eigenaren op het terrein niet door zichtbare kenteekenen, ten genoegen van het schouwvoerend bestuur, van elkander zijn afgescheiden, gelijk mede wanneer het onderhoud der waterleidingen in panden of slagen is verdeeld, zal die afscheiding en het Sand of slag worden aangeduid door een nummerpaal, oor de onderhoudplichtigen te plaatsen aan het begin van hun eigendom, pand of slag en door hen in goeden staat te onderhouden. Deze paal moet wit geverfd zjjn, en met ingesneden ». wart geverfde duidelyke cijfers het nummer vermelden, t . aaronder de onderhoudplichtige op den legger voorkomt. Assen, 16 September 1902. Burgemeester en Wethouders voorn., M. A. D. JOLLES. De Secretaris, I. M. J. VAN ROSSEM. --- OVERZICHT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. Oize telegrammen van heden uit België, brengen sensationeele tijdingen over een incident, dat zich in de Koninklijke Belgische familie heeft voorgedaan, en wel tusschen den Koning en Prinses Stephanie. Tot goed begrip diene eerst even het volgende: Prinses Stephanie Clotilde Herminie Marie Caroliue, geboren den 21en Mei 1864, is het derde kind van Koning Leopold en de overledene Koningin. De Prinses trouwde den lOen Mei 1881 l iet Aartshertog Rudolf van Oostenrijk en werd dientengevolge vermoedelijke troonopvolgster van Keizerin Elizabeth, toen het drama van Meyering ineens de schitterende toekomst kwam verijdelen. De Prinses is later in het huwelijk getreden met graaf Lónyay en Koning Leopold is zeer onaangenaam getroffen geweest door deze familie-kwestie. Toen nu gisteravond de Koning te Spa aankwam, wachtte Prinses Stephanie hem op, doch hij weigerde haar te woord te staan. Zij moest zelfs op bevel van den Koning het paleis verlaten. Zij werd door Prinses Clementine weggebracht in een rijtuig dat te harer beschikking was gesteld en kwam schreiende terug in het hotel Bellevue; vervolgens pakte zij haar koffers en vertrok om 6.20 in een huurrijuig naar het station: met den trein van half zeven kwam zij te Brussel aan, waar zij een appartement in het Hötel de Flandre had hesproken. De menigte riep bij het vertrek van den trein: Leve prinses Stephanie! Leve prinses Lónyay ! De prinses antwoordde aan het portier: „Dank, waarde medeburgers." Volgens de Chronique lag Prinses Stéphanie te bidden in de chapelle ardente, toen de Koning aankwam, die verlangde dat de Prinses heen zou gaan voordat hij binnenging. Prinses Clémentine ging hare zuster halen. Geen enkele hofdignitaris kwam Prinses Stéphanie bij haar vertrek begroeten. Onmiddellijk na het heengaan van Stéphanie ging de Koning de kapel binnen met Clémentine en bad daar gedurende 25 minuten; vervolgens ging hij heen en gaf bevel dat het publiek zou worden toegelaten om voor de lijkkist te defileeren. De Koning zei dat hij den stap van gravin Lónyay niet afkeurde, maar dat hiermede de fainilie-quaestie niet was verdwenen. De Réforme vertelt, dat het vertrek van Stéphanie zou plaats gehad hebben na een gesprek met Clémentine in de chapelle ardente. De beide zusters kwamen naar buiten, elkander bij de hand houdende, liepen het park door en richtten zich naar het rijtuig waar Stéphanie snikkende in stapte Hetzelfde blad zegt dat Prinses WindischGraetz, de dochter van Stéphanie, met haar man zich naar Stéphanie te Brussel zullen begeven. Te Brussel verspreidde zich snel het gerucht van den twist in de Koninklijke familie, en bij aankomst van den trein stond er een ontzaglijke menigte aan het station. Toen de Prinses uit den waggon stapte boog iedereen met ontblooten hoofde; er werd herhaaldelijk geroepen: Leve prinses Stéphanie! Leve gravin Lónyay! Buiten het station begon het gejuich opnieuw toen de Prinses in een landauer stapte. Men zegt dat Stephanie morgenavond naar Hongarije vertrekt en dat haar echtgenoot niet naar Brussel zal komen. Voor verdere bizonderheden aangaande deze onverkwikkelijke geschiedenis verwijzen wij naai de rubriek „Telegrammen". De Koning heeft verklaard, dat hij Donderdag na de begrafenis weer naar Luchon zou vertrekken. Naar de Ind. Beige meldt zou de begrafenis der Koningin van fielgie een eenigszins eenvoudig karakter dragen, ten einde den buitenlandschen Staten de noodzakelijkheid te besparen om buitengewone gezantschappen voor de plechtigheid te zenden. Het is nog niet genoeg, dat de Fransche overste de Saint-Rémy die weigerde zijn plicht te doen, daarvoor één dag gevangenisstraf kr eeg ; het is niet genoeg, dat hij, na het geven van zijn allerslechtst voorbeeld, door een goed pensioen gedekt, gaat bluffen op een houding, welke een gewoon soldaat minstens een jaar gevangenisstraf zou gekost hebben, — de Autorité is thans begonnen met bijdragen te vragen ter eere van dezen plichtvergeten hoofdofficier. Het blad wekt op tot nationale hulde. Reeds zijn bijna 4000 fr. geteekend. Wil men een paar van de bijschriften hooren ? Een officier in garnizoen te Tbulouse, katholiek en royalist. Twee vijanden van de schandalige Regeering, waaronder wij gebukt gaan. Oorlog aan de infame Republiek, het „Carthago moet verwoest worden" van alle eerlijke borsten. En tusschen die inschrijvingen door kraait er telkens een zijn : Leve het leger! uit. En de discipline dan ? En het van boven gegeven voorbeeld van ongehoorzaamheid ? Een daad als die van den overste de SaintRémy is tot eene zekere hoogte te eerbiedigen. Maar het zijn toch droever fanatici, die dezen bijna niet gestraften officier — want in het leger te blijven kan hij niet gehoopt, zelfs niet gewenscht hebber. — openlijk hulde wilde brengen, dan die te Tréguier een standbeeld wenschen op richten ter eere van Renan. Waarom heeft de Saint-Rémy de schade aan het leger gedaan niet voorkomen door, voorziende wat gebeuren moest, zijn ontslag uit den dienst te verzoeken? En hoe kan deze militair en katholiek er vrede mede hebben dat om zijn daad men hem huldigen wil met een geschenk, dat vooral door politieken hartstocht zal worden bijeengebracht? De Minister-president Combes woonde gister een feestmaal ter eere van de overwinning der republikeinen in Charente Inférieure bij. Hij hield daar een redevoering, waarin hij zich beijverde om aan „zekere redevoeringen" — luister, meneer Pelletan; dit gaat u aan! — welke onlangs zijn uitgesproken in het vuur der improvisatie, elk politiek karakter te ontnemen waarvoor het Kabinet zou kunnen aansprakelijk gesteld worden. De Regeering, wier politiek ten doel heeft de goede betrekkingen met het buitenland te handhaven en te versterken, weet haar gedrag in overeenstemming te brengen met hare woorden. De tegenstanders slaan munt uit het bedoelde incident, maar het kan hun toch niet onbekend zijn dat de regeering nooit gehouden is doorindividueele verklaringen der Ministers. De leider van het kabinet alleen is aan de Kamer en het land verantwoording schuldig voor de politieke richting; het geheele Ministerie kan niet aan banden gelegd worden door een slecht weergegeven phrase. Waar het de buitenlandsche politiek betreft, heeft de Minister van Buitenlandsche Zaken alleen tot taak te spreken. De Deutsche Wochenzeitung heeft het artikel van de Kölnische Zeitung, waarin den Boerengeneraals het plan werd toegedicht om in Daltschland een agitatie tegen Engeland te beginnen door nu eens zonder omwegen een boekje open te doen van den oorlog, onder de aandacht van de generaals gebracht en gevraagd of zij er niets van zeggen wilden. Uit naam der generaals is bericht teruggekomen, dat zij de moeite niet zouden doen de insinuatie tegen te spreken. Engeland. Lord Salisbury is volgens een nader Reuter-telegram niet erger; eergisterenmiddag verwachtte men dat hij het bed zou kunnen verlaten. De Staatsman bevindt zich in het hotel Schweizerhof te Luzern, hij wordt door een geneesheer uit die stad behandeld. B>nnen een paar weken zou hij waarschijnlijk weer op reis kunnen gaan. Berichten uit particuliere bron, te Londen ontvangen, stellen echter Salisbury's toestand minder gunstig voor, zonder echter bijzonderheden te geven. Een (met voorbehoud te aanvaarden) telegram uit Algiers aan de Petit Bleu meldt, dat Grootvorst Paul Alexandrowitsj, die uit Rusland was gevlucht met de vrouw van een ingenieur, in die stad is aangekomen den 13en September. Zijne gezellin verbleef in het Hotel de 1'Europe, waar zij zich liet inschrijven onder den naam van mevrouw Legosnieux uit Petersburg. In den nacht van den 15en kwam Grootvorst Paul haar bezoeken. Hij was eenige minuten daar, toen men een schot hoorde. Men snelde toe: de Prins lag bewusteloos op den grond. Hij had zich een kogel door het hoofd geschoten. De Russische cousul werd verwittigd en men bracht den gekwetste naar het gasthuis van den Bey. Men beweert, dat het 't verlangen van „mevrouw Legosnieux" om naar Petersburg terug te keeren, den Prins tot de daad gedreven heeft. De gekwetste is nu aan de betere hand. --- Staten-Generaal. Staatsbegrooting 1903. Hoofdstuk IV (Justitie). Uitgetrokken is f 32.100 voor aankoop van dertien huizen in de onmiddellijke nabijheid van de bijzondere strafgevangenis voor mannen te Leeuwarden, die een hoogst ongeschikte belending vormen met het oog op de rust en de veiligheid dier gevangenis, omdat zij de gemakkelijke gelegenheid bieden tot het uitlokken en onderhouden van gemeenschap met veroordeelden. Van de beschikking over die woningen met terreinen zal tevens gebruik kunnen worden gemaakt om te voorzien in de behoefte aan bewaarderswoningen in de nabijheid van het strafgesticht. Voorts is f 45.000 als eerste gedeelte uitgetrokken voor vergrooting van de bestaande strafgevangenis te Zutphen met ongeveer 107 cellen, teneinde in de behoefte aan cellen te voorzien in verband met de voorgenomen opheffing van de gevangenis te Deventer, die in geenen deele aan de tegenwoordige eischen aan straf gesticht en gesteld voldoet en het voornemen om in 1906 aan de gestichten te Zwolle, Almelo, Heerenveen en Assen uitsluitend de bestemming van huis van bewaring te kunnen geven. Een post van f 11.000 komt op de begrooting voor het maken van een inrichting tot zuivelbereiding en aanschaffing van gereedschappen bij het Rijks-opvoedingsgesticht Veldzicht te Avereest. Voor de stichting van een huis van bewaring te Arnhem is als eerste gedeelte uitgetrokken f 40.000, daar het aldaar nog in gebruik zijnde in geen enkel opzicht aan de eischen van den tegenwoordigen tijd voldoet. Het is de bedoeling gelijktijdig uit te voeren een verbouwing van het Paleis van Justitie te Arnhem, ten einde te kunnen verkrijgen een betere en brandvrije bergplaats voor de registers van den burgerlijken stand, de gerechtelijke archieven en de minuten en registers van notarissen, alsmede betere huisvesting voor het kantongerecht. Hoofdstuk Vllb (Financiën). Voor 1903 wordt geraamd f 25,734,131,080 of f 221,550.88 meer dan voor 1902 is toegestaan. Ten aanzien van deze verhooging van het eindcijfer wordt in 't algemeen opgemerkt dat de uitkeering aan de gemeenten, ingevolge de wet van 24 Mei 1879 f 243.000 hooger geraamd is moeten worden. De kosten van het muntwezen zijn voor 1903 geraamd op f 185,241. Deze lagere raming — in 1902 is f 217,140 toegestaan — vindt haren grond in het feit, dat in 1903 geen bronzen munten zullen worden vervaardigd. Gelden zijn uitgetrokken voor het overbrengen naar 's Rijks munt van het beheer der poststempelfabriek. Tot dusverre werd deze fabriek beheerd door het Dep. van Waterstaat. Aan twee draaiers-bankwerkers aan deze fabriek is een personeele toelage tot een gezamenlijk bedrag van f 400 uitgetrokken. Ten aanzien van de tractementen der Rijksklerken, werkzaam bij de bewaarders van de hypotheken en het kadaster en bij de ontvangers, worden thans gelden op de begrooting aangevraagd voor eene nieuwe regeling dezer bezoldigingen. Het doel dier regeling is tweeledig: 1. hunne bezoldiging los te maken van die der bewaarders en ontvangers; 2. hen in het genot te kunnen stellen van periodieke tractementsverhoogingen. De losmaking van den financieelen band zal moeten geschieden door de tractementen van de klerken voor rekening van den Staat te nemen, hetgeen gepaard moet gaan met de bepaling van een vast bedrag, dat de bewaarders en ontvangers in 's lands kas zullen hebben te storten. Wat de bezoldiging van deze rijksklerken betreft, gaat de overgenomen regeling uit van eene rangschikking dier klerken in drie klassen. Het aanvangstraktement bedraagt: voor de rijksklerken der le klasse f 600 's jaars, voor die der 2e klasse f 450 's jaars en voor die der 3e klasse f 360 's jaars. In geval van onberispelijken dienst wordt dit traktement na elke 3 jaren dienst verhoogd met: f 100 voor de le klasse; totdat een maximum van f 1200 is bereikt; met f 75 voor de 2e klasse, totdat een maximum van f 900 is bereikt; met f 40 voor de 3e klasse totdat een maximum van f 600 is bereikt. Voor de rijksklerken op bepaald aan te wijzen plaatsen, waar de levenswijze betrekkelijk duur is, worden deze traktementen verhoogd met bedragen, welke èn voor die plaatsen èn voor de drie klassen zullen verschillen, doch niet hooger dan f 300 per jaar, voor rijksklerken der le kl. te Amsterdam en Rotterdam) en niet minder dan f 50 per jaar zullen bedragen. De kantoren zullen worden onderscheiden in de zoodanige waar klerken van alle drie klassen, van de 2e en 3e klasse of alleen van de 3e klasse kunnen worden geplaatst. Deze regeling zal voor 1903 f 14,200 van de schatkist vorderen. Voorgesteld het traktement voor alle directeurs der registratie en domeinen te bepalen op f 4500. Wegens de oprichting van een 2e kantoor van het buitengewoon zegel te Amsterdam is de aanstelling van een vierden controleur noodig geworden. In 1903 zullen hoogstens 15 adspirautlandmeters tot landmeter worden bevorderd. Het voornemen bestaat om het aantal teekenaars van het kadaster met 10 te vermeerderen. Gelden zijn aangevraagd voor aanschaffing van een paar hoogaarsen ter versterking van het toezicht in de Zeeuwsche wateren, wegens de toegenomen onveiligheid op sommige banken. Hoofdstuk Vila (Nationale Schuld). De eerste afdeeling van het hoofdstuk der Nationale Schuld (Interesten enz.) wordt voor den dienst 1903 voorgedragen tot f 31,352,842.78, hetgeen f 131,538 minder is dan voor 1902 is toegestaan. De tweede afdeeling (Amortisatie en aflossing) wordt voor den dienst 1903 voorgedragen tot f 3,381,000, hetgeen f 134,000 meer is dan voor 1902 is toegestaan. De voor den dienst 1902 tot amortisatie en aflossing van Nationale Schuld toegestane som van f 3,247,000, is zoo na mogelijk besteed tot inkoop van een nominaal kapitaal van f 1,103,900 2'/, percents en van een nominaal kapitaal van f 2,413,850 3 percents Nationale Schuld. Iu het geheel wordt uitgetrokken voor amortisatie van rentegevende Nationale Schuld f 3,381,000. --- BINNENLAND. H. M. de Koningin heeft Zaterdagochtend haren adjudant van dienst, den majoor baron Van Tuyll van Serooskerken, opgedragen zich te begeven naar de woning van den Belgischen gezant en aan graaf de Grelle Rogier de deelneming van H. M. over te brengen met het overlijden van de Koningin van België. Ook ontving de gezant het bezoek van baron Melvil van Lynden, onzen Minister van Buitenlandsche Zaken, die hem deelneming kwam betuigen. De Minister van Binnenlandsche Zaken heeft 1. bepaald: dat het examen ter verkrijging van akten van bekwaamheid voor huis- en schoolonderwijs in de vrije- en orde-oefeningen der gymnastiek voor het jaar 1902 zal aanvangen op 15 October e. k. en dat de commissiën, met het afnemen van dit examen belast, zitting zullen houden te Nijmegen, Rotterdam, Haarlem, Deventer, Groningen en Venlo; 2. benoemd in de commissie te Groningen: a. tot lid en voorz., dr. J. D. R. Scheffer, schpolopz. in 't district Winschoten; b. tot leden: 1 C. A. M. van Riet, onderwijzer aan de Rijkskweekschool}' "voor onderwijzers te Groningen; H. Edelman, leeraar aan de hoogere burgerschool te Winschoten; mej. P. S. L. van Deinse, .leerares aan de hoogere burgerschool voor meisjes te Groningen; 'mej. R. J. W. Biekart, onderwijzeres te Leeuwarden; c. tot plaatsvervanger van den voorzitter, dr. B. van der Meulen, schoolopziener in het district Assen; d. tot plaatsvervangende leden: P. Wessels, onderwijzer aan de Rijksnormaallessen te Oude-Pekela; mej. S. J. Stoett, onderwijzeres te Leeuwarden. Het jongste nummer van de Temps bevat het vijfde interview over de mogelijkheid van een Nederlandsche alliantie, en wel met een der meest bekende Nederlandsche kooplieden, dr. R. P. Mees, lid der Tweede Kamer. De heer Mees begon met de verklaring, dat hij in Nederland niets had gemerkt van een strooming ten gunste van eenige aansluiting bij een der groote Mogendheden. De voornaamste bladen, die het denkbeeld bespraken, verwierpen het geheel.. En terecht. Wij hebben alles te verliezen, niets te winnen bij dergelijken afstand van onze onafhankelijkheid. Want hier is ons nationaal bestaan mee gemoeid. Eenmaal in de sfeer der „overeenkomsten", der „toenaderingen" en der „conventies" geraakt, zullen wij er niet meer uitkomen en dat zou tot de inlijving van ons land leiden. En wij willen blijven wat wij zijn : een onafhankelijke natie. „Ingeval van een Europeeschen strijd zouden wij zoo mogelijk een absolute neutraliteit moeten bewaren", ging de heer Mees voort. „Ik zeg: zoo mogelijk. Want niemand kan voorspellen wat de gevolgen van zulk een conflict kunnen zijn. Worden wij aangevallen of bedreigd, dan moeten wij, als klein land, zien aan welke zijde ons belang staat. „Maar voor het oogenblik zie ik er volstrekt geen nut in om te spreken over de vraag van een toenadering en nog minder van een verbond. Integendeel: spreken over die quaestie, is haar toelaten, en haar toelaten beteekent zich er gemeenzaam mede te maken. En dat moeten wij juist tot eiken prijs vermijden". De interviewer was met dit categorische antwoord nog niet tevreden. Hij wilde weten, bij welke groep de heer Mees zich ingeval van nood het liefst zou aansluiten ; bij het Drievoudig Verbond of bij het Fransch—Russisch Verbond ? De heer Mees antwoordde: „Tot nog toe heb ik mij die vraag nog niet gesteld;, en als tegenstander van elke „toenadering" heb ik geen voorkeur. Al wat ik u zeggen kan, is dat de alliantie tusschen Frankrijk en Rusland, tusschen de Republiek en de autocratie, ons steeds iets onnatuurlijks heeft toegeschenen. En daarom zou een toenadering tot Frankrijk en Rusland — en vooral tot Rusland — nooit in ons brein opkomen." — En tot Duitschland en het Drievoudig Verbond ? — „Laten wij over het Drievoudig Verbond niet spreken, maar alleen over Duitschland, het land dat aan het onze grenst. Sedert eenige ja,ren zijn onze betrekkingen met Duitschland — die wellicht niet steeds hartelijk wareu — veel verbeterd. Wij leven als goede buren naast elkander. Daarom juist, en in het welbegrepen belang der beide volken, moet die buurschap niet overgaan in intimiteit. Bovendien heeft de verbetering onzer betrekkingen met Duitschland bij ons niet het minste verlangen doen ontstaan naar een politieke toenadering. De Duitschers zijn wellicht minder tegen een verbond met ons. Later kwam het gesprek op de mogelijkheid van een douane-unie of van een postunie. Tegen het laatste had de heer Mees geen bezwaar; hij ziet geen gevaar in een wederkeerige verlaging der posttarieven. Het sluiten van een douaneunie acht hij bezwaarlijk, vooral daar de douanetarieven der beide landen zeer verschillen. Duitschland zou van ons allerlei concessies eischen en ons daaroor niets in de plaats geven. Nederland is voor vrijhandel, Duitschland is protectionistisch. Daarom is de heer Mees een beslist tegenstander van een douane-unie met Duitschland, die het begin wezen zou van onzen nationalen ondergang. Bovendien zou een Zollverein met Duitschland, afgescheiden van elke politieke everweging, verderfelijk zijn voor de beide groote handelshavens, Rotterdam en Amsterdam, tenzij deze in vrijhavens werden veranderd, zooals Hamburg bijvoorbeeld ; maar ook dat zou zijn eigenaardige bezwaren hebben. Ten slotte zeide de heer Mees: om al de redenen, die ik u heb opgenoemd en om honderd andere daarenboven, ben ik beslist tegen eiken maatregel die, onder welken vorm dan ook, onze nationale onafhankelijkheid zou aantasten. Doch ik ben daar heel gerust op. Zelfs als dr. Kuyper — wat ik niet geloof — onderhandelingen aangeknoopt had met vreemde staatslieden, zou het Parlement het laatste woord hebben. Art. 59 der Grondwet zegt het uitdrukkelijk. „In en buiten het Parlement is er slechts één meening: wij eischen voor ons vaderland niets dan de algeheele onafhankelijkheid", besloot de heer Mees. In ons jongst verschenen nummer deelden wij mede, dat volgens den Haagschen berichtgever van het Hbld. de ministeriëele portefeuille voor Koloniën zou zijn aangeboden aan den burgemeester van Arnhem, den heer Sweerts de Landas. Die berichtgever meldt thans verkeerd te zijn ingelicht. Van elders wordt weer gemeld, dat de kanten voor het Kamerlid Idenburg zeer sterk worden geacht. Het Vaderland bevestigt zulks, doch voegt er voorzichtig aan toe, dat het niet onmogelijk zou zijn dat de keuze van den Kabinets-formeerder toch op een auder viel. Met andere woorden: Als Idenburg het niet wordt, dan wordt het... . een ander! Onder al die bedrijven zal intusschen de benoeming van een nieuwen Minister nog wel een paar dagen op zich laten wachten. De Tijd weet mede te deelen, dat met de in de Troonrede aangekondigde afschaffing deiStaatsloterij bedoeld wordt een geleidelijke afschaffing, welke zich zou uitstrekken over een niet te gering aantal jaren. En de „inperking" van den vaccinedwang zou hierin bestaan, dat aan de scholen, welke erom vragen, vrijheid zal worden gegeven, ook niet-gevaccineerde kinderen op te nemen. liet Vaderland verneemt uit wel-ingelichte bron, dat de Regeering met de ziekte- en ouderdoms-verzekering een goed eind is gevorderd. Voor Het Vaderland was bij de verkiezing in Amsterdam IX de anti-protectionist Troelstra het kleinste kwaad en hij had, meent het blad, dit ook moeten zijn voor Amsterdam, dat leeft van den vrijhandel. „Vreesden de Amsterdamsche liberalen inderdaad, dat Troelsta in de Kamer gevaarlijker tegenstander zou zijn van privaat-eigendom en koningschap dan daarbuiten? „Och arme, wat is dan het zelfvertrouwen van die heeren zwak. Koningsehap en privaateigendom beide staan onaanvechtbaar en daarom juist bewijzen zij, wie daaraan blijkens hun daden twijfelen, aan de zaak, die hun lief is, een slechten dienst." In ons vorig nummer spraken wij het vermoeden uit, dat de Boerengeneraals wel direct naar Nederland zouden terugkeeren, nadat de dood van de Koningin van België elke feestelijke ontvangst te Brussel onmogelijk heeft gemaakt. Dat vermoeden is gedeeltelijk bevestigd: Louis Botha is van Antwerpen doorgereisd naar Brussel, doch De Wet en De la Rey zijn Zaterdagavond met hunne familiën in het hotel Den Ouden Doelen te 's Gravenhage teruggekeerd. Aan de provinciale hoofdsteden zal nu spoedig het aangekondigde bezoek gebracht worden. In het laatst dezer week verwacht men de generaals te Dordrecht. In ons plaatselijk nieuws staat reeds vermeld, dat de juiste data van het bezoek aan Groningen en Leeuwarden nog niet bekend zijn, doch men is daar reeds met ijver bezig een meer uitgebreid comité van ingezetenen te vormen voor de onvangst der drie groote mannen. Naar wij vernemen, zal het vervoer van President Steijn naar Monfreux geschieden in het salon-ziekenrijtuig van de Maatschappij tot Exploitatie van Staatsspoorwegen. Dit rijuig bestaat uit een salon-afdeeling met canapé, die tot rustbed voor den lijder ingericht kan worden, en twee gewone coupé-af deelingen; is verder voorzien van toilet- en retirade-inrichting, Westinghouse- en Henry-rem, terwijl de verlichting door vetgas geschiedt. De salon-afdeeling is voorzien van dubbele portieren, die, opengeslagen, zooveel opening geven dat een zieke zoo noodig per draagbaai naar binnen gedragen kan worden. {N. R. Ct.) Eenige ingeze enen van Ginneken hebben het plan gemaakt in de eerste helft van November een tentoonstelling van bloemen te houden — hoofdzakelijk van chrysanthemums — waarvan de bruto opbrengst ten bate zal komen van Zuid-Afrikaansche Boeren. Over onderwijs en onderwijzers meldt het Christelijk Schoolblad het volgende: We hebben ook berichten uit Zuid-Afrika en van elders. Verkort deelen we ze mede. Om twee redenen moet spoed gemaakt worden met de regeling van het bijzonder onderwijs. Eerstelijk zouden bij langer dralen de posten door Engelsche scholen bezet zijn en in de tweede plaats zouden de onderwijzers uit nood betrekkingen in die gouvernementsscholen of buiten het onderwijs aannemen en zoo voor het nationale onderwijs verloren raken. Bericht kan worden, dat waarschijnlijk zeer spoedig twea groote buitenscholen zullen ■geopend worden, de eene te Witfontein, distr. Krugersdorp, onder den heer H. van Putten, en de andere te Elandskraal, wijk Hexrivier, distr. Rustenburg, onder den heer A. de Ridder. Uit de correpondentie blijkt, dat voorshands de ouders maar heel weinig zullen kunnen betalen. Eene tijdelijke schikking is aangeraden met het doel om de oudeis zooveel mogelijk spoedig den kostenden prijs te laten betalen en de school van de ondersteuning onafhankelijk te maken, die thans nog onontbeerlijk is. Dit Portugal is de heer J. de Bruyn te Pretoria aangekomen. Reeds is hij in bespreking met de Boeren, bij wie hij vroeger school gehouden heeft. Ook is er uitzicht op de stichting van eene school te Rustenburg. „Er is nu een begin. Een stekje is geplant in den grond, doorweekt van bloed en tranen. Het is geplant met een biddend hart. Dat het onder den zegen des Heeren moge opgroeien tot een krachtigen boom, die zijne vruchten draagt tot heil van geheel Zuid-Afrika." De heeren H. Betist en J. F. Kastein hebben we bij ons gezien. Eerstgenoemde draagt in zijn wang nog het teeken van den kogel, die tot zijn keel doordrong en door hem uitgehoest werd. Een van beiden (of misschien beiden) zal een redactie-arbeid aanvangen, waarvoor een uitgever ons aanwijzing van een Hollandsch onderwijzer uit Zuid-Afrika gevraagd had. Den 28sten Augustus bevond zich de heer H. Lampen nog te Amritsar in het fort Goviudgahr. De correspondentie is nog altoos belemmerd door de censuur. De groote warmte, die te dier plaatse en binnen dat fort heerscht, schijnt het hoofdhaar bij de gevangenen te doen uitvallen. Ook werkt ze uitputtend. Zoo zoekt Engeland zeker deze onverzoenlijken in hun kracht te breken. En bij de voorwaarden van overgave te Vereeniging is geen termijn gesteld, waarop de gevangenen teruggevoerd moeten zijn. Ten einde het schieten met marga-patronen te bevorderen, zal door het Rijk op de terreinen van een der verlaten Rijkswerkplaatsen (vermoedelijk de voormalige kogelgieterij) te Delft een marga-schietbaan worden aangelegd. Van 't Kampereiland wordt gemeld, dat, wanneer de thans gunstiger weergesteldheid blijft aanhouden, men spoedig drukke scheepsverzendingen met hooi verwachten kan, daar in den laatsten tijd nogal wat opgekocht wordt, meest tegen den prijs van f 14.50—f 15 de 500 Kg., enkele partijen le soort iets hooger. Het nagewin heeft door de vele en zware regens erg geleden, dat voor vele pachters een belangrijke schadepost is. De Blaricumsche kolonie heeft, naar wij vernemen, den kleinhandel in groenten langs de huizen gestaakt en houdt zich nu slechts met den groothandel bezig. Daarenboven fabriceert de kolonie thans limonade, waarvoor de vroegere groentenverkooper, de candidaat in de theologie de Vries, als reiziger het land doortrekt. ( Vad.) Bij Kon. besluit van 9 Sept. jl., no. 32, is gehandhaafd het besluit van Ged. Staten van Friesland, waarbij afwijzend is beschikt op het verzoek van een onderwijzer van bijstand bij het openbaar lager onderwijs te Leeuwarden op zijn verzoek, om het agentschap eener levensverzekering-maatschappij te mogen waarnemen, van welke beschikking hij bij de Koningin in beroep was gekomen. Ofschoon het hier een onderwijzer van bijstand betrof, werd bij het Kon. besluit overwogen, dat door Ged. Staten terecht de gevraagde vergunning was geweigerd, omdat de vrees bestaat, dat onder behoorlijke waarneming van een agentschap als het bedoelde, het vervullen der plichten, aan de betrekking van onderwijzer verbonden, allicht evenzeer, zij het ook niet in die mate, zou lijden als indien het betrof het hoofd eener school (ten wiens aanzien evenzoo was beslist bij Kon. besluit van 28 Januari j.1. _no. 18). --- Negende Hoofdstuk. Zoowel de bemanning als het aantal passagiers van de „Siegfned' was niet groot. Het feit, dat de moordenaar zich noodzakelijk in hun midden moest bevinden, werkte verlammend op de algemeene stemming. Ieder beschouwde den ?-'i , el '. , me ' J a , r S w aan en de vroegere vertrouwelijkheid tusschen enkele passagiers onderling was verdwenen. De Hollanders ,en de consul voelden zich in hunne hutten niet meer veilig, ja, de laatstste ging zelfs zoo ver, dat hij 's nachts de deur van zijne kamer barricadeerde. De inspecteur beschouwde het nu als zijn eerste en noodzakelijke plicht de bezittingen van de pseudo-echtgenoote van den vermoorde te doorzoeken. Niet alleen moest Elisa zich een nauwkeurige doorzoeking van haar persoon door hare bewaakster en eene vrouwelijke gedienstige van de boot laten welgevallen, maar de politiebeambte doorsnuffelde ook al hare bagage. Echter zonder eenig resultaat. De wissel bleef het eenige bezwarende bewijsstuk, dat echter aan het groote aantal van de tegen Elisa getuigende psychische momenten eene grootere beteekenis verleende. Niet veel meer succes had hij met zijne andere onderzoekingen. Het doorzoeken van de hut, naast die van den vermoorde, leverde evenmin eenig resultaat op als van het tusschendek en de ruimten voor de bemanning. Van de bewoonsters der hutten rechts en links van Eliza wist niemand iets van belang mee te deelen, het verhoor der stewards, der matrozen en van vele der passagiers leidde evenmin tot iets. Onder andere omstandigheden zou het totaal vruchtelooze van al zijne bemoeiingen den inspecteur zeker ontmoedigd hebben; hier echter was dat, vreemd genoeg, niet het geval. Hij glimlachte slechts sarcastisch, wanneer hij van eene vergeefsche nasporing in zijne hut terugkeerde. Zijne overtuiging ten opzichte van den moord stond onwrikbaar vast en elke nieuwe vruchtelooze poging kon en moest hem daarin slechts versterken. Hem ontbrak echter nog iets, dat hem tot een beslissenden stap het recht gaf, maar al zijne pogingen om dat te verkrijgen, bleken tot dusver ijdel te zijn. De begrafenis van den vermoorde vond reeds den morgen na de ontdekking van de afschuwwekkende daad plaats. Kapitein Frank wilde een langer bewaren van het lijk niet toestaan, wijl hij daaruit bij de heerschende warmte voor de aan zijne hoede toevertrouwde passagiers gevaar duchtte. De inspecteur kwam hier wel tegen in verzet, maar de commandant van de „Siegfried" vond een sterken bondgenoot in dokter Wehrmann, zoodat de ander zich ten slotte wel moest schikken. Er was immers ook alles gebeurd, wat er kon gebeuren; het lijk en de kamer, zoowel als de muren, waren gephotografeerd, ook had men het voorval en al de daarmee samenhangende omstandigheden nauwkeurig omschreven. Reeds waren een paar matrozen bezig, het lichaam van den doode in de kist, welke de timmerman in allerijl had gemaakt, te leggen, toen professor Gerold in gezelschap van den inspecteur en van den scheepsdokter binnentrad en de mannen beduidde voor een oogenblik hun werk te staken. „Wat verlangt u nog te constateeren?" vroeg de inspecteur. „Ik zou nog gaarne eenmaal de wonden onderzoeken," antwoordde Holm met den ijver van den man van het vak. "Óm dezelfde reden, welke ik u reeds gisteren morgen heb meegedeeld. De beide kwetsuren maken op mij een indruk, welke ik niet anders dan vreemd kan noemen." „Maar waarom vreemd ?" vroeg dokter Wehrmann, terwijl Holm nogmaals bij het lijk nederknielde, om de wonden te bezichtigen. „Dat weet ik zelf niet," antwoordde de professor schouderophalend. „Dat weet ik zelf niet, maar ik — ik zal het wel uitvinden. Het komt mij steeds voor alsof er aan deze wonden iets bijzonders is. In elk geval acht ik het noodzakelijk, ze nauwkeurig af te beelden, om eventueel het bewijs te leveren, dat zij werkelijk den aanblik boden, welke mij zoo eigenaardig,toeschijnt.' „Zij zijn gephotografeerd en de vorm en gesteldheid daarvan is in de schriftelijke verklariun uitvoerig beschreven," deelde de inspecteur met het voorkomen van iemand mede, die zich bewust is, alle noodige maatregelen genomen te hebben. Hij keek daarbij den geleerde meteen blik vol wrevel en tevens belangstelling aan, wijl hij niet wist, of hij gewicht moest hechten aan de met zulk eene hardnekkigheid volgehouden en toch op geenerlei wijze verklaarde waarnemingen of die slechts als een gril van denphysioloog moest beschouwen. „Laat mij de schriftelijke verklaring zien," riep de professor. Dokter Wehrmann reikte hem die toe. Aandachtig las hij de aacteekeningen. _»Dat is voldoende," zeide hij, met een knikje zijne tevredenheid te kennen gevend, waarop hij ijlings de hut verliet om zich voor de begrafenis te kleeden. Deze had een kort, maar plechtig verloop Op zich zelf is een sterfgeval tijdens zulk eene reis reeds een gewichtige gebeurtenis, hetwelk de snaren van onze gevoelens ernstiger en diepere tonen ontlokt, dan in den sleur van ons gewoon dagelijksch leven. Slechts de achterblijvenden en intieme vrienden en bloedverwanten worden in het algemeen door het verdwijnen van een menschenleven diep geschokt, het meerendeel der toeschouwers gaat meestal achteloos of met nauwelijks oprecht leedwezen of ook met opzettelijk gesloten oogen en een gevoel van afgrijzen en weerzin een lijkstoet voorbij. Anders is het op eene reis, vooral wanneer die in de beperkte ruimte van een schip wordt volbracht. Daar wordt in korten tijd de medereiziger een halve bloedverwant, een vriend, hij staat ons gevoel nader en zijn uiteinde gaat ons niet alleen meer ter harte wijl het als een bijzonder voorval in ons reisjournaal wordt aangegeven. (Wordt vervolgd.) --- Aan boord van de „Siegfried." ROMAN VAN FRIEDRICH THIEME. :24 .„Uw plicht, mij terug te brengen?" snikte d® ongelukkige vrouw met alle teekenen van de grootste ontsteltenis. „Terug naar de mijnen, naar mijne vrienden en kennissen, daarheen^ waar men mij als eene onteerde, een geschandvlekte ontvangen, mij verachten en bespotten zal? Slechts dat niet, slechts dat niet!" Smeekend strekte zij plotseling beide handen naar hem uit. „O wees genadig, ik heb immers niets anders gedaan, dan wat u een onvrouwelijken stap noemt, ik heb mij ook niet éen penning van het op onrechtmatige wijze verkregen geld willen toeëigenen! Laat mij heengaan, waarheen ik wil, mijnheer de inspecteur, ik zal dood zijn voor de mijrc.i en de wereld, nooit, nooit weer van mij laten l ooren! Breng mij echter niet in de ontzettende noodzakelijkheid de blikken vol haat en afsch . ,v van de menigte te verdragen. O, mijn Ood, mijn God", kermde het jonge meisje handrage^!'® 611 ^' ^ an ' ^ ^ an ^at n * et ver " , J«ler moet voor de gevolgen van zijne eigene and ei wij ze instaan", bracht de inspecteur op öwilgen toon in het midden. Daarop belde hij n oeval den binnenkomenden steward, eene der oppasseressen te halen. J '? sa '. "ie nu inzag, dat hare smeekbeden rnrT-? i?°, s waren i droogde hare tranen endeed moeue kalmer en bedaarder te schijnen. In genschap van de oppasseres, die van nauwkeurige instructies weid voorzien, keerde zij eenige minuten later, met gebogen hoofd, neergeslagen oogen en doodsbleek gelaat naar hare hut terug. Zij durfde niet naar rechts of links kijken, maar toch herkende zij den professor, die juist door de gang liep. Diep beschaamd keerde zij haar gelaat naar den muur, deze ontmoeting verscherpte haar lijden tot eene vlijmende smart. Holm bleef een oogenblik staan en bewoog de lippen alsof hij haar wilde aanspreken, daarop scheen hij te vermoeden wat er voorgevallen was en liep haastig door. Ook Elisa haastte zich om haar toevluchtsoord te bereiken, zij wierp zich daar op hare sofa, verborg haar gelaat in beide handen en weende bitter. De kleine Hilde trachtte haar door liefkozingen^ en kussen te troosten en ook de medelijdende oppasseres sprak haar op hare wijze moed m. Te vergeefs. De ongelukkige was tot in het diepst van haar hart getroffen. ---