Een Zieke. De heer Doppraann zat in een gemakkelijken grooten vaderstoel voor zijn huis en rookte. Voor hem daalde de landweg steil af naar de haven, waarvan een klein blauw plekje zichtbaar was, van uit zijne ramen. De kinderen boven de zeü jaar waren in school, kinderen beneden dezen leeftijd speelden in de nabijheid, zonder zich te storen aan de opmerkingen, waarmee de heer Doppmann hen van tijd tot tijd bedacht. Tweemaal was een bal vlak voorbij zijn hoofd gevlogen en een klein gezelschap met een vlieger van geweldige afmetingen speelde in zijn onmiddellijke nabijheid. Mijnheer Doppmann, die nerveus met de oogen knipte, dreigde tevergeefs. „Goeien morgen, oude brompot," zei eenvroolijke stem achter hem. Doppmann zag naar den jongen man op, die zich ovèr hem heen boog, en keek hem verachtelijk aan. „Waarom bent u toch niet tevreden ?" ging het jonge mensch voort. „Wees toch vroolijk, en lach er eens om. Als u zich een beetje moeite daarvoor geeft, zal het wel gaan. „Bemoei u met uw eigen zaken, Georg Garbers, en ik zal me met de mijne bemoeien", protesteerde de heer Doppmann woedend, „ik heb genoeg van je onbeschaamdheid en ik wil er ntet meer van hooren. En bij mijn huis hoef je niet meer te komen. Ik wil het niet hebben." De heer Garbers lachte. „Bent u weer met het verkeerde been uit bed gestapt?" vroeg hij. De heer Doppman rookte zwijgend verder en richtte zijn blikken op een visschersboot, die aan den voet van den kanaal voorbij zeilde.' „Ik hoor, dat u bezoek van een nicht krijgt?" ging de jonge man voort. De heer Doppmann rookte verder. „Het arme ding!" zei de ander met een zucht. „Lijkt ze op u — van gezicht, meen ik?" „Alsik twintig jaar jonger was, dan ik ben," zei de heer Doppmann ernstig, „zou ik je een pak slaag geven, Georg Garbers." „Ja, die heb ik noodig", vond Garber ook. „Nu, adieu, mijnheer Dot.pmann. Ik kan hier niet den geheelen dag blijven staan om met u te praten." Hij was op het punt zich te verwijderen nadat hij eerst een beweging gemaakt had, als wilde hij den woedenden Doppmann in 't oor knijpen, toen hij een rijtuig bemerktè met een grooten koffer den bok, dat langzaam den heuvel op kwam jjden. „Plezierige wandeling," wenschte Doppmann hem toe. De ander lette er niet op. Het rijtuig kwam nader en eén jong meisje, dat door haar gelaatstrekken in 't geheel niet haar verwantschap met den heer Doppmann verraadde, werd achter den koffer zichtbaar. Ze wuifde met de hand, en mijnheer Doppmann, die zijn pijp uit den mond genomen had, wuifde ook. Garbers trok zich bescheiden een halven meter terug, deed alsof hy geheel onverschillig was en keek onbezorgd om zich heen. Hü groette den koetsier, toen het rijtuig stil hield, en nam toen scherp de verschijning op, die er uitsprong. Toen hield hij den adem in, terwijl het jonge meisje op haar oom toetrad en hem innig kuste. De heer Doppmann was, terwijl hü woedend naar Garbers keek, verl>-'*sd over de uitdrukking van diens gezicht. # Wftt ia het tier mooi," zei het jonge meisje otn zich heen kijkend, „en die heerlijke lucht!" „Zij volgde den heer Doppmann in huis, en de koetsier, een klein oud mannetje, begon aan den geweldigen koffer te trekken. Nu was het juiste oogenblik voor Garbers gekomen. „Laat maar Jochem," zeide hij naar voren tredend. „Ik zal hem voor je naar binnen dragen." Hij zette den koffer op zijn schouder en ging daarop langzaam het huis in. Oom en nicht waren de trap al op, en na een oogenblik aarzelens volgde Garber hen. „Hier heen," zei de heer Doppmann en deed een deur open. „Hallo! Wat doe jij in mijn huis! Zet dien koffer neer. Zet dien koffer dadelijk neer, verstaat u mij niet?" Garbers zag den verbaasde blik van het jonge meisje op zich rusten, en maakte, daardoor een beetje in de war, zulk een scherpe bocht, dat de hoek van den koffer, den gestikuleerden heer Doppmann tegen het hoofd trof, zoodat hü tegen den muur botste. Geen acht slaande op zijn geschreeuw, trad de heer Garbers de kamer binnen en zette den koffer op den grond. „Waar moet ik hem heenzetten?" vroeg hij het jonge meisje eerbiedig. „Maak dat je het huis uitkomt!" bruiste de heer Doppmann, die met de hand aan 't hoofd de kamer binnentrad. Ylug een beetje. Br uit." De jonge man keek hem bezorgd aan. „Het doet me verdriet, als ik u pijn gedaan heb, mijnheer Doppmann," begon hij. „Er uit," herhaalde de ander. „Het was louter toeval," verontschuldigde Garbers zich. „En kom me niet meer over den drempel," zei de op wraak azende Doppmann. „Daarom alleen heb je het er op toegelegd den koffer naar boven te dragen, opdat je er mij een stomp mee tegen het hoofd zoudt kunnen geven." De heer Garbers verweerde zich tegen deze beschuldiging zoo ijverig en daarbij zoo onverwacht beleefd, dat de ander hem vol verbazing aankeek. Toen viel zijn oog op zijn nicht en hjj lachte plotseling boosaardig, terwijl Garbers langzaam en bescheiden de trap afdaalde. „Een van de kwaadste jongens hier uit het dorp, mijn kind," zei hij luid. „Zijn onbeschaamdheid is ongeloofelijk. Al dikwijls heb ik hem een klap om zijn ooren moeten geven." Het jonge meisje wierp verbaasd een eerbiedigen blik op zijn kleine gestalte. „Toen hij nog een jongen was, bedoel ik," ging de heer Doppmann voort. „Nu, hier is je kamer en als je met het uitpakken klaar bent, kom dan naar beneden, dan zal ik je het huis laten zien." Hij wierp verscheiden keer in den loop van den dag een onderzoekenden blik op zijne nicht, waarbij hij alle moeite deed om eene gelijkenis op te merken, eerst met zijne gestorven zuster, toen met zich zelf. Verscheiden malen bekeek hij zich zelf nauwkeurig in den spiegel, maar te vergeefs. Zelfs, wanneer hij zijn schamel baartje met de hand bedekte, was er nog geen gelijkenis te bespeuren. Zijne meening over het uiterlijk van juffrouw Muller werd door de jongelui van het plaatsje ten volle gedeeld. Het moest al een heel ijverig jongmensch zijn, die geen vijf minuten over had, om met zoo'n gelukkigen oom te praten, en in minder dan twee weken merkte de heer Doppmann tot zijne verrassing, hoe groot zijne populariteit geworden was, en met welke belangstelling er naar zijn oordeel over allerlei zaken geluisterd werd. De deemoedigste van allen was de heer Garbers en met een standvastigheid, die zelfs tegen beleedigingen betand bleek, trachtte hij voortdurend den verbaasden heer Doppmann zijn gezelschap op te dringen. Wanneer hem dit niet gelukte, maakte hjj den landweg onveilig, en liep per middag niet minder dan zevenenvijftig keer het huis voorbij. Zijn verliefdheid was voor iedereen duidelijk genoeg. Verstandige menschen sloten hunne oogen echter, terwijl Garbers zelf er erg opgewonden over was, dat de aandacht van iedereen op hem gevestigd was. Zijn vader was op zee en tot groote bezorgdheid van zijn oude moeder begon hij zijn maaltijden geheol te verwaarloozen. De melancholieke gedachte, dat hij langzamerhand wegkwijnde, kwam bij hem op, toen hij bemerkte, dat hij nog slechts twee in plaats van vier boterhammen voor zijn ontbijt kon eten. Zijn boezemvriend, Prits Stelljes, bij wien hij zij» hart uitstortte, deed hem hevige verwijten. „Er zijn nog een massa andere meisjes", vond hij. „Niet zooals zij", sprak Garbers tegen. „Je maakt je in de heele plaats belachelijk", klaagde zijn vriend. Garbers bloosde. „Om harentwil zou ik nog wel iets anders doen." „Dat is niet de juiste wijze", ging Stelljes onge duldig voort. „De meisjes hebben het liefst een man, die flink is; niet een, die altijd rondloopt, zonder een woord, en die er uitziet, als was hij op heeterdaad betrapt, terwijl hij de kat de melk afstal. Waarom ga je haar niet eens bezoeken als de oude Doppmann uit is?" Garbers begon bijna te beven. ,.Dat durf ik niet", bekende hij. De heer Stelljes overlegde met zich zelf. „Ze wou pleegzuster worden voor ze hier kwam," zei hij langzaam. „Als jij nu eens een been of zoo iets brak, zou ze misschien komen om je te verplegen. Ze heeft er grooten lust in, heb ik gehoord." „Maar ik heb nog niets gebroken," verzette de ander zich wrevelig. „Je hebt een fiets," zei Stelljes. „Jij — wacht maar eens even — hij sloot zijn oogen half en weerde met de hand een opmerking van zijn vriend af. „Stel, dat je een ongeluk kreeg, en van je fiets viel, vlak voor haar huis 1" „Ik val er nooit af', zei Garbers kort af. „— De oude Doppmann is uit en ik en Karl Wilms dragen je 't huis in," ging Stelljes voort, en sloot zijn oogen nu heelemaal. „Als je dan weer tot bezinning komt, buigt ze zich over je heen en schreit." Hij deed plotseling zijh oogen weer open, en keek toen scherp, terwijl hij er eentje weer dicht kneep, zijn verbaasden vriend aan. „Morgenmiddag om twee uur," zei hij vastbesloten, „ik en Karl zullen in de buurt zijn en wachten." „En als de oude Doppmann niet uit is?" waagde Garbers nog in 't aWden te brengen. „Die zit vijf van de zes dagen in de herberg," was het antwoord, „als hij er morgen niet is. kan ik er ook niets aan doen." De heer Garbers besteedde zijn avond nuttig met zich te oefenen in 't vallen in een stil straatje en 's avonds laat had hij er al zoo'n handigheid in gekregen, dat hij op den terugweg viel, zondei het zelfs van plan te zijn. De zaak scheen gemakkelijker te zijn, dan hy gedacht had, en den volgenden dag precies om twee uur bracht hü zjjn kennis in praktijk. — Tengevolge van een fcleine fout ?n zyne berekening kwam zyn hoofd lh aanraking met de stoep van des heeren Doppmann's huis, en hij was juist van plan zich half beduusd weer op te heffen, toen Stelljes er ^an kwam snellen en hem met geweld weer neerduwde. Willms kwam er ook aan en gaf hem zoo'n stevige schop, dat hij geheel weer tot bezinning kwam. „Hij heeft het bewustzijn verloren," zeide de heer Stelljes, terwijl hij naar juffrouw Muller opkeek, die juist buiten was gekomen. „U zou hem een halve mijl ver hebben kunnen jjooren vallen," voegde de heer Willms er aan toe. Juffrouw Müller boog zich over den ongelukkige en onderzocht hem nauwkeurig. Aan 't hoofd -ertoonde zich eene gapende wonde, terwijl het feit, dat het lichaam geheel slap was, aanleiding gaf tot groote bezorgdheid. Juffrouw Müller ging ra huis om water te halen en in dien tijd bracht df ondernemende heer Stelljes den patiënt in huis. „Ik was bang, dat hy zou sterven," zeide hij, ftls antwoord op den blik van het jonge meisje. „Gaat naar den dokter," riep ze haastig, „dadelijk!" „Wij zouden hem niet gaarne alleen laten, iuffrouw, gaf de heer Stelljes vriendelijk ten antwoord. Zou het niet te veel zijn, u te verzoeken, zelf heen te gaan ?" Juffrouw Müller ijlde, nadat zij een laatsten blik op den patiënt had geworpen, dadelijk weg. „Waarom heb je dat nu gedaan?" vroeg de heer Garbers, terwijl hij zich oprichtte. „Ik wil geen dokter hebben, die zou mij de heele zaak bederven. Waarom ben jullie niet weggegaan, en hebt ons alleen gelaten ?" ..Ik heb haar naar den dokter gestuurd, opdat wij je naar bed konden brengen, voor zij weer terug is." „Naar bed?" riep de heer Garbers uit? „Vooruit maart" zeide de heer Stelljes kort, „wij zullen haar zeggen dat wij je naar bed gebracht hebben. Er is geen tijd meer te verliezen." Door zijn vrienden voortgeduwd en bij eiken stap staan blijvend om hen minder liefelijke woorden naar 't hoofd te slingeren, werd de heer Garbers in de slaapkamer van den heer Doppmann opgesloten. „Kleeren uit," kommandeerde de aanvoerder van den troep. „Wat scheelt er dan toch aan, Kari Willms?" „Bekommer je maar niet om mij; het zal spoedig weer over zijn", antwoorde deze heer en wischte zich de oogen af. „Ik dacht juist aan den ouden Doppmann." Voordat de heer Garbers een besluit kon nemen, waren hem jas en vest al uitgetrokken en was de heer Wilms bezig hem van zijn schoenen te ontdoen. Binnen vijf minuten was hij al in 't bed van den heer Doppmann gestopt, zijne kleeren lagen heel netjes opgevouwen op een stoel, en de heeren Stelljes en Wilms voerden van louter pret een Indiaansche dans uit voor het venster. „Kom nu voorloopig niet tot het bewustzijn", zei de heer Stelljes, „of, als dat wel gebeurt, vertel dan aan den dokter, datje geen lid verroeren kunt." „Als ze willen probeeren je uit bed te trekken, schreeuw dan, alsof je vermoordt wordt," raadde de heer Wilms aan. „Sssst! Daar zijn ze!" Beneden hoorde men stemmen; juffrouw Müller en de dokter hadden den heer Doppmann voor de deur ontmoet, en een hevige gemoedsaandoening maakte zich van hem meester, toen hij zag dat de indringers waren verdwenen. Hij mopperde nog, toen de heeren Stelljes en Wilms het hoofd over de trapleuning staken en hen verzocht, een beetje minder leven te maken. De heer Doppmann was in drie sprongen boven en zijne gebaren waren zoo verschrikkelijk, dat de heeren Stelljes en Wilms zich aan elkaar vastklampten als om bij elkaar bescherming te zoeken. Toen kreeg hij het bed in 'toog, en hij kon geen woorden vinden om zijn woede te uiten. „Wij hebben het goed bedoeld," stotterde de heer Stelljes. De heer Doppmann liet een krakend geluid in zijn keel hooren en wees, toen de dokter de kamer binnentrad, met sidderenden vinger naar het bed. De andere beide heeren verdrongen zich bij de deur. — „Breng hem weg! breng hem dadelijk weg 1" brulde de heer Doppmann. De dokter wenkte hem, zich stil te houden, en Frius Stelljes en de heer Willms hielden den adem in, terwijl hij met het onderzoek begon. Wel tien minuten lang klopte hij op het bewustelooze lichaam en daarna wendde hij zich tot de twee heeren aan de deur. „Wat is er gebeurd ?" vroeg hij. De heer Stelljes vertelde het hem. Hij voegde er nog aan toe, dat het hem het beste was voorgekomen, den patiënt dadelijk te bed te brengen, nog vóór hij tot het bewustzijn was teruggekeerd. „Heel bost," zeide de dokter en knikte. „Het is een zeer ernstig geval." „Dat kan mij niet schelen, maar ik kan hem hiér niet houden!" viel de heer Doppmann hem in de rede. „Het zal niet voor langen tijd noodig zijn," hernam de dokter, en schudde met het hoofd. „Ik kan hem [hier in 't geheel niet hebben en ik wil dat ook niet. Laat hem maar op zijn eigen bed gaan liggen," sprak de heer Doppmann, en trilde van woede. — „Hij mag niet vervoerd worden," zeide. de dokter op een toon, die geen tegenspraak duldde. „Als hij weer bijkomt en het bed Wil verlaten, moet u hem overhalen er in te blijven." i „Hera overhalen?" bromde do heer Doppmann. „Hem overhalen? Wat heb ik met hem te maken? Mijn huis is geen hospitaal! Trek hem zijne kleeren weer aan en breng hem weg." „Doe niets van dien aard," was het besliste antwoord. „Feitelijk is het beter, dat de kleeren worden weggebracht, voor 't geval hij tot zichzelf komt, en trachten wil zich aan te kleeden." De heer Stelljes ging op de kleeren af en aam het bundeltje met vergenoegden blik onder den arm; de heer Wilms bracht de schoenen in veiligheid. „Wanneer hij tot het bewustzijn zal terugkeeren kan ik niet zeggen," ging de dokter voort, „maar u moet hem volkomen rust verschaffen en niemand bij hem toelaten." „Hoor eens" — begon de heer Doppmann, die door het gebeurde geheel overbluft was. „Wat het diëet betreft, — water," vervolgde de <}okter, terwijl hij rond keek. „Water?" vroeg juffrouw Müller, die stil de kamer was binnengetreden. „Water," herhaalde de dokter, „zoo veel hij wil hebben, natuurlijk. Laat eens kijken; vandaag is het Dinsdag. Ik zal Vrijdag, of uiterlijk Zaterdag terug komen; voor dien tijd mag hij echter niets gebruiken dan koud water." De heer Steiyes keek verschrikt naar het bed, dat toevallig juist op dat oogenblik kraakte. „Maar als hij nu eten wil hebben, dokter?" „Dan mag hij niets hebben," was het antwoord. „Als hij er erg op aandringt," voegde de dokter er' aan toe, terwijl hij zich tot den nog altijd mopperenden heer Doppmann wendde, „dan zegt u, dat hij pas gegeten heeft. Hjj zal dat gelooven, en met het antwoord tevreden zijn." Hij wenkte den heer Doppmann nu de kamer te verlaten, liet toen de gordijnen neer en volgde hem op de teenen naar beneden. Een zacht gemompel van stemmen dead zich beneden hooren, nadat de deur was toegeslagen, en heer Garbers stapte voorzichtig uit het bed. Hij zag de heer Stelljes en Wilms in druk gesprek de straat oversteken. Op de teenen sloop hij naar de deur, en trachtte tevergeefs te hooren, waar het gesprek beneden aan de trap over ging. De heer Doppmann begon nu luider te spreken, maar toch was zijn stem nog zoo onduidelijk, dat hij niets kon verstaan. Daar meende hij iemand te hooren lachen. Hij wachtte, totdat de deur achter den dokter gesloten was en ging daarna weer te bed, terwijl hij trachtte zich zijne positie, die hoe langer hoe geheimzinniger begon te worden, duidelijk voor te stellen. In de donker gemaakte kamer bleef hij liggen, totdat een vroolijk gerinkel van bordjes, kopjes en messen hem verkondigde, dat het tijd begon te worden voor het avondeten. Hij hoorde juffrouw Müller haren oom uit den tuin roepen en met eenig genoegen hoorde hij haar aangename stem. Als zij even zwoeg, lachte de heer Doppmann luid en lang. De maaltijd was afgeloopen, en de lange avond kroop langzaam voorbij. Oom en nicht zaten naar 't scheen in den tuin, maar later kwamen ze binnen, en spoedig was het geheele huis doortrokken van rookwolken uit de pijp van den heer Doppmann. Om tien uur hoorde hij schreden op de trap, en door de halfgesloten bedgordijnen zag hij dat de heer Doppman met eene lange kaars in de hand de kamer binnentrad. „'t Is tijd dat de arme kerel zijn water krijgt," zeide hij tot zijn nicht, die buiten bleef staan. „Dat wil zeggen als hij niet meer bewusteloos is," was het antwoord. De heer Garbers, die zoowel honger als dorst had, opende langzaam de oogen en staarde den heer Doppmann aan. „Waar ben ik ?" vroeg hij met zachte stem. „In het keizerlijk slot," antwoordde de heer Doppmann. De heer Garbers knarste op zijne tanden. „Hoe ben ik hier gekomen ?" vroeg hij eindelijk. „De feeën hebben u iier gebracht," antwoordde de heer Doppmann. Het was, alsof de heer Garbers iemand in zijn vuistje hoorde lachen. Hij sloot de oogen, en trachtte na te denken. Het goede humeur van den heer Doppmann verdween nu, en zijn gezicht begon een uitdrukking van groote misnoegdheid te vertoonen. „Waar is het avondeten van dien armen kerel?" vroeg hij. „Ik geloof wel niet, dat hij iets naar binnen zal kunnen kriigen, maar hij kan het in ieder geval probeeren." Hjj ging naar de deur, en een zacht gevoerd tweegesprek volgde. Eerst werd er lang en breed geredeneerd over gevogelte en pasteien, als ziekenkost. Eindelijk zeide juffrouw Müller dat gevogelte en portwijn het beste was. „Ik zal hem dus maar zeggen, dat het gevogelte en portwijn is", zeide de heer Doppmann, terwijl hij met een karaf met water en een glas binnentrad, on die op een klein tafeltje bij het bed neerzette. „Maar laat hem toch vooral niet te veol eten," hoorde men beneden mot angstige stem zeggen. De heer Doppmann nu zei, dat hij daar wel op zou passen. De jonge man keek hem strak aan, en daGht er alleen maar aan, hoe hij het beste zou kunnen ontsnappen. „Ik voel mij veel beter," zei hij langzaam; „als u zoo goed zou willen zijn mijne kleeren even te halen, dan ga ik nu heen." „Kleeren!" riep de heer Doppmann uit, ten hoogste verbaasd, B maar u hebt immers niet eens kleeren!" De heer Garbers ging plotseling rechtop n. en zeide met verschrikte toon : „Hoor eens." „De feeën hebben u hier gebracht, zooals u hiel ligt", riep de heer Doppmann met een verschrik kelijke grijnslach voort. Een kort afgebroken gesnik weerklonk van beneden, de trap kraakte, ©n de deur werd met geweld dicht getrokken. „U zult mij mijne kleeren geven!" schreeuwde de heer Garbers in hevige woede, en sprong uit het bed. De heer Doppmann trad terug en sprak haastig: „Ik zal ze gaan halen." Hy snelde naar beneden, en de jonge man bleef op den rand van het bed zitten wachten. Tien minuten gingen voorbij' Daarna hoorde hij den heer Doppmann met zijne nicht bovenkomen. Vlug ging hij weer te bed. „Zijn verstand is weer geheel in de war," hoorde hy den heer Doppmann zeggen op een zalvelden toon, dien hij in zulke gevallen altijd scheen aan te slaan. „Ny wil hij zijne kleeren hebben; straks verlangt hij misschien weer wat anders. Enfin, de dokter heeft gezegd, dat w ij moeten doen, wat hij wil." Hy opende de dèur, zag den patiënt met een welwillend lachje aan, en wierp een boord en een strik op het bed, waarna hij snel weer heen ging, de deur achter zich sloot, en de sleutel omdraaide. De ontstelde gevangene hoorde hem weer naar beneden gaan, ging met een glas water voor 't raam zitten, en trachtte na te denken. Daarna stond hij op, rammelde aan de de deur, maar hield na een hevigen ruk de kruk in de hand. Eindelijk ging hy vermoeid weer naar bed, en sliep uitstekend tot den volgenden morgen. Na het ontbijt kwam de heer Doppmann hem weer een bezoek brengen, maar stak voorzichtigheidshalve alleen zijn hoofd door een kier van de deur, terwijl juffrouw Müller voor 't geval van nood buiten bleef. De geuren van het middagmaal waren zeer onaangenaam voor hem, maar hy liet dat op geen enkele wijze blijken. Daar werd plotseling aan de deur geklopt. De deur werd geopend, en hij kon nauwelijks zijne oogen gelooven, toen hij zag, dat zijne kleeren in de kamer werden geworpen. D6 honger was vergeten, en hy lachte bijna toen hij zich aankleedde. In nadenken verzonken ging hy naar beneden. Het vriendelijke gezicht van juffrouw Müller zag hij nu in de deur van de woonkamer. „Beter?" vroeg ze glimlachend. De heer Garbers werd rood en gaf, terwijl hij kaarsrecht ging staan, geen antwoord. „Dat noemt men hoffelijk" zeide het jonge meisje boos, „en dat nog wel nu ik uwe kleeren heb gegeven." De heer Garbers mompelde een verontschuldiging. „Ik heb mij bespottelijk aangesteld," voegde hij er aan toe. Juffrouw Müller knikte vergenoegd. „Hebt u honger?" vroeg zij, „omdat er nog kalfsvleescb is overgebleven." De heer Garbers kreeg een schok van vreugde, en volgde haar, nauwelijks in staat aan zyn geluk te gelooven in de kamer. Na zeer korten tijd was het vleesch verdwenen, en de jonge man zat met zijn glas bier te luisteren, naar het sermoen, dat zijn gastvrouw over zijn gedrag hield en dat met de scherpste uitdrukkingen doorspekt was. „Ieder in de stad zal u uitlachen," besloot zy. „Ik zal heengaan," antwoordde hy somber. „Dat zou ik niet doen," zeide het meisje met een gewichtig gebaar; „laat over deze zaak maar gras groeien." „Ik zal heen gaan," herhaalde de heer Garbers energiek. „Ik zal mij voor een lange reis gereed maken." Juffrouw Müller zuchte. „Dat is te dwaas," zeide ze langzaam. „Misschien zou het geval niet zoo belachelijk zyn, als " De heer Garbers trilde van vreugde, toen hem een gedachte inviel, die ontstond, doordat zy bloosde. Zijn stem was haast onhoorbaar, toen hy vroeg. „Als wij trouwden, meent u ?" „Trouwen!" riep juffrouw Müller uit, terwijl zij een paar stappen achteruit deed. „Lieve hemel! De man is werkelijk niet recht pluis !" De duidelijk uitgedrukte meening van den heer Doppmann, toen hij een v.urtje later terugkeerde, was, dat zy beiden dol waren. ---